Movies Ltd

του Shawn Levy. Με τους Vince Vaughn, Owen Wilson, Rose Byrne, Max Minghella, Joanna Garcia, John Goodman, Dylan O'Brien

“Don’t Be Evil” (Google’s unofficial slogan)

του gaRis (@takisgaris)

To γκουγκλάρισα το θέμα, όπως διαπράττει μανιωδώς σε καθημερινή βάση κάθε σεσημασμένος (ή μη) χρήστης του ιντερνετίου. Είναι το brand placement η μάστιγα της κινηματογραφικής μας εποχής; Διότι εάν συμβαίνει αυτό, την κάτσαμε τη βάρκα στα ρηχά νερά. Άι μην, εσχάτως έχουμε ξεπεράσει τα διακριτά όρια μεταξύ μυθοπλασίας και ιν γιορ φέις ινφομερσίλας. Επί παραδείγματι, παίρνω την κορυφαία κομεντί-φόλα του είκοσι δεκατρία, τη διαστημόσαχλα - της -γειτονιάς ονόματι The Watch. Δε λέω, καλό μπάργκαιν το Costco, αγαπημένος τόπος εβδομαδιαίως για προμήθεια μαζικών οικιακών προμηθειών αλλά μπάστα κοζί μάστορη γιατί το ταϊστήκαμε βιαίως στο στόμα σε βαθμό πλημμελήματος. Σωστά μαντεύεις αναγνώστα, υπάρχει και το κακούργημα και μάλιστα με δράστες τις ίδιες ευφυείς γκλάβες, προφανώς σε «κατ’επάγγελμα και κατ’εξακολούθηση» μούντ.

The Internship είναι μια ιδέα του συμπαθέστατου κωμεντιάν Vince Vaughn (Swingers) την οποία υλοποίησε ως συν-σεναριογράφος μετά του πατριώτη (από το Μοντρεάλ του Κουμπέκ) Shawn Levy, δημιουργού των Real Steel, Date Night, A Night at the Museum franchise και (μπίνγκο!) παραγωγού του The Watch. Ναι, αυτό με συμπρωταγωνιστή τον Vaughn. Ο οποίος φιλοδόξησε να εξαργυρώσει το mega-hit και ενόχως ομολογημένη εκ μέρους μου αγαπημενότατη κωμωδία του 21ου αιώνα, The Wedding Crashers (7,5/10). Τι πιο λογικό λοιπόν να σύρει στον χορό τον, ιδιαίτερα ταλαιπωρημένο εκτός οθόνης αλλά πάντοτε σίγουρο χαρτί σε παντός είδους κωμωδιοτεραίν, Owen Wilson (Zoolander). Πασπάλισέ το με cameos από τον ιδιαιτέρως ανφάνυ εδώ Will Ferrell, τον ίδιο τον Levy (σβήσε, μεγάλε) μέχρι τον συν-ιδρυτή της Google, Sergey Brin. Κούνα το με τον απανταχού John Goodman και σέρβιρε το μπράντ(υ) σου στον αθώο (όχι πλέον, στην κοινωνία της πληροφορίας ζούμε) θεατή. Άσε δεν το πίνω, γιατί πρέπει να οδηγήσω κιόλας.

Οπόταν το βασικό, φλέγον ερώτημα έχει κιόλα απαντηθεί, για όσους περίμεναν μια οκταετία για το σμίξιμο των Vaughn - Wilson μετά τους Γαμομπελάδες. Αρνητικά. Τι κι αν θεωρητικά, το κόνσεπτ δύο μεσόκοπων, ηλεκτρονικώς αναλφάβητων ανέργων πλασιέ να κατορθώνουν να εισβάλλουν στο γκούγκλ σάμμερ κάμπ ως ασκούμενοι - υποψήφιοι συνεργάτες δείχνει να διαθέτει μακριές περγαμηνές βρωμόγελου. Περιτριγυρισμένοι από φρικαρισμένα εικοσάρια που πίσω από τις απίστευτες τεχνικές γνώσεις κρύβουν - όχι ιδιαίτερα επιμελώς – την τεράστια επαγγελματική ανασφάλεια και την τόσο προσιτή απομόνωση (sic) που προσφέρουν αφειδώς τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (χωρίς τα οποία πλέον, εμού συμπεριλαμβανομένου, σχεδόν δεν υπάρχουμε). Το ότι η Google είναι εργοδότης υψηλής προτίμησης το εμπεδώνουμε. Το ότι το IQ των ανθρώπων της είναι εφάμιλλο του Αλβέρτου Άινστάιν οφθαλμοφανέστατο. Το ότι η ζωή είναι εργασία και ΧΑΡΑ, αδιαμφισβήτητο.

Κι όμως, παρά το (αχρείαστο) δύωρο joyride στην εργασιακή Disneyland το εγχείρημα φαντάζει τόσο τυποποιημένο, ευπρόβλεπτο και τουλάχιστον μια πενταετία αργοπορημένο θεματολογικά, που δεν αφήνει ιδιαίτερο χώρο πλην της απογοήτευσης. Υπάρχουν νύξεις για τα προβλήματα των μιλένιαλς και χοντροδουλεμένες μπαλαφάρες για το εργασιακό χάσμα των γενεών, χωρίς όμως την απαραίτητη αιχμή για προβληματισμό. Θα πεις, ρε αδερφέ, εδώ καίγεται ο πυθμένας μας, υπάρχει ΚΡΙΣΗ, αυτό σε πείραξε; Ας το πάρω αλλιώς λοιπόν. Ψάχνεις λίγο σεξουλάκι και μένεις μπουκάλα με ένα χλιαρό ρομάντζο του Wilson με νεαρή γκούγκλ εξέκιουτιβ (Rose Byrne) επιπέδου Disney και Nickelodeon, καθότι ο Shawn Levy έχει προϋπηρεσία στο παιδικό. A, και μια επίσκεψη σε στριπτηζάδικο (ρηήλυυ;) που αν τη συγκρίνεις με αυτή του ορόσημου Πάρτι για Εργένηδες πριν από τριάντα χρόνια σε πιάνουν σπασμοί από τη βαρεμάρα.

Για πες: Στο δρόμο που χάραξε το (ευτυχώς μας τελείωσε) Hangover, δεν λείπει και ο σαλταρέν ψυχαναγκαστικός ασιάτης – ίντερν που βγάζει τρίχα-τρίχα το αριστερό του φρύδι από τα νεύρα του. Προτού αρχίζω κι εγώ να μαδάω ότι βρω εύκαιρο, ενταφιάζω μια και καλή αυτή την Vaughn – Wilson επιστροφή στη λήθη, μονολογώντας: “Don’t be Evil?” Right back at ya, Google.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 27 Ιουνίου 2013 από την Odeon

του Pascal Chaumeil. Με τους Diane Kruger, Dany Boon, Alice Pol, Robert Plagnol, Jonathan Cohen, Bernadette Le Saché

Ο Συμπαθητικός και η Ξινή

του zerVo (@moviesltd)

Και πάνω που ήμουν έτοιμος να σχολιάσω το ατέρμονο διαβολικό στοιχείο του γυναικείου μυαλού, το μάτι μου πέφτει στην αφίσα και τι να δω? Par Les Createurs De L'Arnacoeur, που σημαίνει από τους δημιουργούς της ταινίας Επαγγελματίας Καρδιοκατακτητής. Πατάω λοιπόν πάνω στην παραπομπή για να φρεσκάρω την μνήμη μου, για το τι σόι φιλμάκι ήταν εκείνο με τον Romain Duris και να σου μια από τα ίδια. Ευτυχισμένοι γάμοι που ακολουθούνται από πανικόβλητους χωρισμούς, με την πέτρα του σκανδάλου στην εξέλιξη της κομεντί να είναι - αντιθέτως - αρσενικού φύλου. Οπότε αλλού πρέπει να αναζητήσω ευθύνες για τα ευφάνταστα διαζύγια που λαμβάνουν χώρα στην μεγάλη οθόνη και ουχί στον θηλυκό (και μάλιστα οξιζεναρισμένο) νου, που εδώ πραγματικά ξεπερνά κάθε όριο και λογική...

Φόβος και τρόμος έχει κυριεύσει την σκέψη της όμορφης Ιζαμπέλ, στην ιδέα και μόνο πως μπορεί και στην δική της περίπτωση να πάρει μπροστά η κατάρα που έχει κτυπήσει τις γυναίκες της φαμίλιας της, αφού καμιά τους ευτύχησε στον πρώτο της γάμο. Έχοντας συμπληρώσει μια δεκαετία ευτυχίας στην αγκαλιά του πιο όμορφου οδοντίατρου της πόλης, βρίσκεται μόλις ένα βήμα πριν πει το ναι στην πρόταση γάμου που της έκανε, τρέμει όμως στην ιδέα πως μπορεί η αγάπη τους να μην διαρκέσει για πάντα. Κατόπιν παρότρυνσης της ευφυούς αδελφής της, θα πάρει το ρίσκο να παντρευτεί κάποιον περαστικό, έναν άσχετο, που πάνω στην αφέλεια του, με έναν λευκό γάμο, θα καταφέρει να σβήσει την δεισιδαιμονία που της επιφυλάσσει η μοίρα.

Το όνομα του είναι Ζακ Υβ. Γυρολόγος, όχι ιδιαίτερα όμορφος μα ακατάσχετος πολυλογάς, που επαγγέλλεται, όπως λέει, συγγραφέας τουριστικών οδηγών. Ταξιδεύοντας από το Παρίσι για το μακρινό Ναΐρόμπι, προκειμένου να μελετήσει τις συνήθειες της φυλής των Μασάι, με μια ενδιάμεση στάση στην Κοπεγχάγη μήπως και περιορίσει τα έξοδα του θα πέσει στην αντίληψη της Ιζαμπέλ, αφού τα χαρακτηριστικά του ταιριάζουν απόλυτα με εκείνον που ψάχνει. Κουτός, αγαθός και κυρίως πεινασμένος για γυναίκα, ούτως ώστε να μην μπορέσει να αντισταθεί στο σεξ απίλ της ακαταμάχητης ξανθιάς.

Και το σχέδιο της διαβολικής μορφονιάς πολύ καλά κρατεί, αφού αλλάζοντας ένα, δυο, τρία σούπερ μίνι μπροστά στα εμβρόντητα μάτια του, πανεύκολα θα κλέψει την καρδιά του και θα τον οδηγήσει στο να βάλει την γαμπριάτικη υπογραφή του στο γαμήλιο συμφωνητικό. Για να ολοκληρωθεί το πλάνο όμως, απαιτούνται και θυσίες από την μεριά της και όπως ακριβώς διατάζει το σενάριο του Un Plan Parfait, πρέπει να τον ακολουθήσει στα ταξίδια του ανά τον κόσμο, συνεπώς μετά από την καυτή έρημο Κένυα, η επόμενη στάση λέει Μόσχα και Κόκκινη Πλατεία. Στηριγμένο πάνω σε μια μεταφυσική υποψία ελάχιστα ρεαλιστικής υφής, το θέμα της κομεντί του Pascal Chaumeil πολύ σύντομα χάνει την όποια φρεσκάδα και διασκεδαστική του διάθεση. Κι αυτό γιατί καθώς το αταίριαστο ζευγάρι του συμπαθητικά ασχημούλη φουκαρά και της εκθαμβωτικής ξανθιάς νάγιας έρχεται κοντά δίχως το παραμικρό τακτ, στην σκέψη του θεατή αρχίσουν και στριφογυρνούν οι χοντροειδείς τρόποι που θα επιφέρουν τον, σύμφωνα με το αρχικό σχέδιο, χωρισμό. Για λες να επιχειρήσει ανατροπή στην σκεπτική του ο δημιουργός και το ντουετάκι που ουδείς θα φανταζόταν ποτέ μαζί, ζήσει αυτό καλά κι εμείς καλύτερα?

Για πες: Μην το πολυσυζητάμε, το πρότζεκτ έχει αχίλλειο πτέρνα και μάλιστα γερμανικής προέλευσης, αφού η Diane Kruger ναι μεν είναι μια Αφροδίτη, μια Θεά, μια οπτασία, σε καμία περίπτωση δεν είναι κωμικός. Ότι ακριβώς είναι δηλαδή ο Dany Boon, που δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να επαναλάβει τον αγαθιάρικο ρόλο του Bienvenue Chez Les Ch'tis και να κλέψει την παράσταση, δεχόμενος να τσαλακωθεί σε κάθε δευτερόλεπτο, σε αντίθεση με την Ωραία Ελένη η οποία συμμετέχοντας για πρώτη φορά σε κωμωδία, βγάζει μια παντελώς άχαρη και διόλου ευχάριστη εικόνα. Κρίμα πάντως για την παραγωγή, που δεν είναι διόλου φθηνή, το αντίθετο - σε μια ακραία επίδειξη νεοπλουτισμού μάλιστα, ο σκηνοθέτης στέλνει το ντουέτο του σε αεροπορικό κενό αέρος! - θα έλεγα, μόνο που στον αρχικό υπολογισμό δεν προβλέφθηκε η παντελής έλλειψη χημείας ανάμεσα στους δύο αστέρες, που θα οδηγούσε την υπόθεση από την φάρσα, κάποια στιγμή και στο αναμενόμενο ρομάντζο.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 27 Ιουνίου 2013 από την Feelgood

του Diego Kaplan. Με τους Alfredo Casero, Julieta Diaz, Juan Minujín, Carla Peterson, Adrian Suar

Κάτσε στα αυγά σου ρε αμίκο...

του zerVo (@moviesltd)

Η argo-λαϊκή παραίνεση της μαρκίζας μου, θα φανταστείς πως έχει να κάνει με τον κακομοίρη φαμελιάρη της ιστορίας, που προκαλείται από ενδογενείς κι εξωγενείς παράγοντες, να διευρύνει (μονομιάς, παρακαλώ) τους σεξουαλικούς του ορίζοντες. Λάθος! Στον δημιουργό αυτής της πιπεράτης κομεντί αναφέρεται, που ξυπνώντας ένα πρωινό εκεί στο πανέμορφο, όσο και κοινωνικά ζορισμένο Μπουένος Άιρες, του πέρασε από το μυαλό να φτιάξει μια ταινία που η έννοια του σεξ κυριαρχεί από το πρώτο μέχρι το τελευταίο της λεπτό. Η επιλογή του όμως (πες την και αδυναμία) να προβάλλει την επίμαχη έννοια σε πρώτο πλάνο, στέλνοντας την πέρα από το φόντο κάπου στα αζήτητα του σετ, μεταξύ των κομπάρσων, μοιάζει αταίριαστη με έναν σεναριακό σπινθήρα προοδευτικών αντιλήψεων. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που αυτή η (ντεμέκ) προχώ ιδέα, καταλήγει στο φινάλε της να βουλιάζει σε ένα λάκκο με περισσότερα Ε3 κι από εκείνες τις θρυλικές κονσέρβες γκοτζίλα που μοιράζαν στο φανταριλίκι για ξηρά τροφή...

Φίλοι αδερφικοί από τα χρόνια του πανεπιστημίου είναι ο Ντιέγο και ο Ρίτσαρντ, έμπειροι καρδιοχειρουργοί και συνέταιροι σε ιδιωτική κλινική, επιχείρηση που τους επιτρέπει να διαβιώνουν άνετα, απολαμβάνοντας όλα τα κομφόρ. Φίλες αδελφικές είναι και οι όμορφες γυναίκες τους, η Εμίλια και η Μπετίνα αντίστοιχα, με την πρώτη να είναι διάσημη σε όλη την χώρα, ως η γοητευτική παρουσιάστρια του τηλεοπτικού δελτίου καιρού και την δεύτερη να διατηρεί μπουτίκ ρούχων στην πιο αριστοκρατική συνοικία της πρωτεύουσας. Όταν κατά την διάρκεια μιας νύχτας κεφιού, η Μπετίνα αποκαλύψει στην κολλητή της, πως ο βασικός λόγος της συζυγικής της ευτυχίας είναι η κοινή συμμετοχή της ίδιας και του ανδρός της σε όργια με άλλα παντρεμένα ζευγάρια, η ελαφρώς κοιμισμένη ερωτική έξαψη θα κτυπήσει κόκκινο στην φαντασίωση της μελαχρινής μετεωρολόγου.

Και θα ξεκινήσει την δική της μάχη πια, να πείσει και τον δικό της αντρούλη, έναν χαμηλών τόνων, ικανοποιημένο πλήρως από την οικογενειακή γαλήνη που απολαμβάνει σαραντάρη, να πάρουν μέρος κι εκείνοι στα κοινόβια πάρτι, διευρύνοντας έτσι τους λάγνους ορίζοντες τους και συνάμα σώζοντας, έστω και με αυτό τον ακραίο τρόπο, τον υπό κρίση (?) γάμο τους. Πως να σπάσουν όμως οι αναστολές του φουκαρά Ντιέγο, που έχει το γυναικάκι του κορώνα στο κεφάλι του, ουδέποτε έχει γυρίσει να κοιτάξει άλλη και ούτε διανοείται πως με το ζευγάρι των κολλητών τους θα μπορούσαν να συνθέσουν ένα κολασμένο ερωτικό κουαρτέτο? Ή μήπως όλη αυτή η αντίδραση του συνεσταλμένου και πουριτανού γιατρού, έχει βάση στο πάθος που μέσα του σιγοβράζει για την πολλά υποσχόμενη στο κρεβάτι, cougar συμβία του φιλαδελφού του?

Σύμφωνοι, το να περάσεις την λεπτή κόκκινη γραμμή, ακόμη κι αν σου πάρει παραπάνω από την μισή σεναριακή αφήγηση είναι κομματάκι εύκολο, αγαπητέ Αργεντινέζε Diego Kaplan, που θεωρώ σίγουρο πως έχεις αποστηθίσει όλες εκείνες τις εμπορικότατες ιταλιάνικες σεξοκομεντί του Dino Risi. Από τούδε και στο εξής όμως τι συμβαίνει, καθώς ναι μεν άπαντες στην τετράδα έχουν γευτεί το μήλο του πειρασμού, στο μυαλό του καθενός όμως οι κοινές εικόνες σεξ έχουν καταγραφεί με εντελώς διαφορετικούς τρόπους. Η ταχύτατη εξιστόρηση των συμβάντων, μέχρι τα ντουέτα να περιπλακούν κάτω από το ίδιο σεντόνι, που αστείο απαντούν μόνο στο πρόσωπο του αντιδραστικού - τροχοπέδη Ντιέγο, στο δεύτερο μέρος, παίρνει μια δραματική τροπή εκατόν ογδόντα μοιρών - λογικό - καθώς τα αδιέξοδα κάνουν την εμφάνιση τους, εφόσον το Dos Mas Dos δεν αποφασίζει να πάει την πλάκα, γιατί περί πλάκας πρόκειται, μέχρι τέλους, αλλά να σοβαρέψει, λες και οι βιώνοντες την κρίση της μέσης ηλικίας, θα μείνουν εσαεί κολλημένοι στο μπαλαμούτι.

Για πες: Συνεπώς και συνολικά το φιλμ δεν λειτουργεί σωστά. Τουλάχιστον δεν αποδίδει όσα υπόσχεται, αφού ούτε οι σιτεμένες desperate housewives που διαθέτουν πλούσια τα κάλλη, (σχεδόν) ουδέποτε τα εκθέτουν, άρα το μάτι δεν χορταίνει, ούτε οι χαρακτήρες, πλην του συντηρητικού Ντιεγκίτο όπως τον αποδίδει ο μόνος αξιόλογος ερμηνευτικά Adrian Suar, δείχνουν δυνατοί να υποστηρίξουν την επιλογή τους all the way. Συνεπώς το πάρτι καταντά μια φούσκα, ένα παραμύθι, που με έπεισε για ακόμη μια φορά, πως αν κάποιος δεν είναι (παν)έτοιμος για την όποια υπέρβαση, είναι προτιμότερο να κάθεται στα αυγά του...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 27 Ιουνίου 2013 από την Filmtrade

του Tom Vaughan. Με τους Miley Cyrus, Jeremy Piven, Mike O'Malley, Megan Park, Josh Bowman, Alexis Knapp

Ντετέκτιβ Μανίνα

του zerVo (@moviesltd)

Αυτή κι αν είναι κυκλοφορία - φάντασμα. Διάβασε πορεία: Τα γυρίσματα της νεανικής περιπετειώδους κομεντί, ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 2010 με σκοπό το φιλμ να δει το σκοτάδι των αιθουσών κάπου στα μέσα του '11. Κάτι οι προστριβές των διανομέων, κάτι οι ασυμφωνίες με τα δικαιώματα, το ταινιάκι έφτασε να προβληθεί στην Αμερική τα...Χριστούγεννα του '12. Κι ενώ οι περισσότερες από τις αγορές το απέρριψαν, ως...unacceptable, η εγχώρια αποφάσισε να το ρίξει στους θερινούς, τρία καλοκαίρια μετά το πρώτο του "Action". Το ότι στο μεταξύ η πρωταγωνίστρια του, από δεκαοκτάχρονη παιδούλα - πριγκίπισσα της Disney - ροζουλί είδωλο κάθε έφηβης, έχει στο μεταξύ σταματήσει το σινεμά, έχει κάνει μισή ντουζίνα αρρεβώνες, κάθε τρεις και λίγο μοιράζει τις "κλεμμένες" ελαφροντυμένες της φωτογραφίες στο διαδίκτυο και κυκλοφορεί με φανταρίσιο μαλλί πλατινέ και ψηλοτάκουνα...καλσόν, πόσο μπορεί να λειτουργήσει υπέρ του?

Από πολύ νεαρή ηλικία φαίνεται πως η Μόλλυ θα ακολουθήσει το επάγγελμα του ντετέκτιβ, αφού ακολουθώντας τις οδηγίες του - διωγμένου άδικα, από το αστυνομικό σώμα - πατέρα της, παρακολουθεί παρέα με την φωτογραφική της μηχανή, παράνομα ερωτικά ζευγάρια, για να βγάλει τα προς το ζην. Όταν η αρρώστια του γονιού της με τον τζόγο, της δημιουργήσει ένα τεράστιο χρέος είκοσι χιλιάδων δολαρίων, η μικρή θα αποδεχτεί την πρόταση του FBI (!) για να γίνει, επί πληρωμή, σκιά μιας συνομήλικης της, που απειλείται η ζωή της από τους ανθρώπους του υποκόσμου. Το μόνο που πρέπει είναι να πετάξει τα δερμάτινα και τα τζιν και να ντυθεί κανονική και μοντέρνα φοιτητριούλα, προκειμένου να φοιτήσει στο κολέγιο και να γίνει μέλος στην ίδια κοριτσίστικη αδελφότητα που συμμετέχει και ο "στόχος" των απαγωγέων.

Κι έτσι ενώ δεν είναι του τύπου της, η ιδιόμορφου χαρακτήρα παιδούλα, με καινούργια ταυτότητα, πρέπει να ντυθεί τα μινάκια της, να βαφτεί τα λιπγκλοσάκια της, να στολιστεί με τα γκλιτεράκια της και να συνυπάρξει μαζί με καμιά τριανταριά ακόμη, υποδεέστερης της εξυπνάδας και ωριμότητας, για να πάρει τις πληροφορίες που χρειάζεται το εγκληματολογικό. Βέβαια πέρα από τις θεματικές ανατροπές, στην διαμονή της στο κουκλίστικο σπίτι, θα την επισκεφτούν οι λογικές έχθρες, οι φυσιολογικές φιλίες και ο αναπάντεχος έρωτας, για το αγόρι που οι ενδείξεις ορίζουν ως τον νούμερο ένα ύποπτο να απαγάγει την νέα κολλητή της.

Για πες: Σύμφωνοι, το So Undercover θα μπορούσε να παίξει ως ο πιλότος της σειράς που θα έκανε θραύση στο μεταμεσονύκτιο και λιγότερο κατάλληλο πρόγραμμα του Nickelodeon, κάπου ανάμεσα στο Victorius και την I Carly, άλλωστε διαθέτει στο καστ του, την μορφή της πιτσιρίκας εκείνης που ταυτίστηκε μαζί της, ως Hannah Montana, μια ολόκληρη γενιά κοριτσόπουλων. Είναι ίσως και η τελευταία φορά που οι φανατικοί της θαυμαστές, θα αντικρίσουν την Miley Cyrus με το μπεμπεκίστικο προφίλ που την έκανε διάσημη. Γι αυτό και μόνο τον λόγο, οι αρκετά χαμηλότερες της ενηλικίωσης γενιές, είναι πιθανό να δώσουν λίγη προσοχή στο πολύχρωμο αυτό φιλμάκι, που πάντως ολοκληρωμένη κινηματογραφική πρόταση, δεν μπορείς με τίποτα να το αποκαλέσεις...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 27 Ιουνίου 2013 από την Audiovisual

Την ώρα που οι πρώτες εκτιμήσεις κάνουν λόγο για μη συμμετοχή του σούπερ σταρ Will Smith (και βασικού πρωταγωνιστή εδώ που τα λέμε) στην πολυαναμενόμενη συνέχεια μετά από δεκαεπτά χρόνια του επικού μπλοκμπάστερ Independence Day - αν και στο τέλος εκτιμώ πως θα πρυτανεύσει η λογική και θα πάρει μέρος στο καστ - δυο ανανεώσεις μελών του ορίτζιναλ τιμ, δείχνουν πως ο Ronald Emmerich έχει πάρει στα σοβαρά το σίκουελ. Μπορεί να έχουν χαθεί από το προσκήνιο τον τελευταίο καιρό, αλλά τόσο ο Bill Pullman, όσο και ο Jeff Goldblum, υπήρξαν εμβληματικές μορφές του πρωτότυπου, ο πρώτος από την θέση του ηρωικού Προέδρου της Αμερικάνικης Δημοκρατίας και ο δεύτερος υποδυόμενος τον επιστήμονα υποστηρικτή της θεωρίας του χάους, ώστε δύσκολα θα αρνιόνταν την πρόταση της παραγωγής. Αμφότεροι, όπως ο ίδιος ο σκηνοθέτης ομολόγησε σε διάλογο με δημοσιογράφους, θα επιστρέψουν, για να δώσουν την μορφή τους και πάλι στον ατρόμητο πολιτικό και πρώην πιλότο της USAF, Τόμας Τζέι Γουίτμορ και στον πανέξυπνο ερευνητή Ντέιβιντ Λέβινσον, που ήταν εκείνος που ανακάλυψε τον ιό - εξολοθρευτή των εισβολέων στον πλανήτη Γη. Η ελπίδα για τον Will, που έχει ανάγκη μια σημαντική επιτυχία, μετά την χλιαρότητα του After Earth, παραμένει ζωντανή πάντως, πιστεύοντας πως η παραγωγή της Fox θα ανεβάσει τον προϋπολογισμό, εντάσσοντας τον στο πρότζεκτ.

Have you been bad? Βασισμένο σε μια νουβέλα του διακεκριμένου Cormac McCarthy, συγγραφέα του καλλιτεχνικά επιτυχημένου No Country For Old Men, είναι το θέμα της νέας ταινίας του σπουδαίου Ridley Scott, στην μεγάλη του επιστροφή κατόπιν του Prometheus, The Counselor. Στο επίκεντρο της ιστορίας του γεμάτου εντάσεις θρίλερ, βρίσκεται ένας πασίγνωστος και περιζήτητος δικηγόρος, που παρασυρόμενος από την πλεονεξία του για περισσότερο και πιο εύκολο κέρδος, θα περάσει στην άλλη πλευρά του ζυγού, στην παρανομία, για να ντυθεί το κοστούμι του εμπόρου ναρκωτικών. Το θερμόμετρο θα ανέβει καθώς ο καινούργιος στον υπόκοσμο, συνήγορος, θα ανοίξει παρτίδες με έναν πάμπλουτο επιχειρηματία κι έναν σκιώδη άνθρωπο του υποκόσμου και φυσικά η συνεργασία τους, ποτέ δεν θα πάει σύμφωνα με όσα είχαν σχεδιάσει. Το πρώτο τρέιλερ του φιλμ είναι απλώς εισαγωγικό, σε όσα ιντριγκαδόρικα πρόκειται να παρακολουθήσουμε στον The Counselor, από τα χέρια του δημιουργού των Gladiator, Body Of Lies, American Gangster, Robin Hood και Kingdom Of Heaven σε διανομή της Fox, στις 25 Οκτωβρίου όταν και θα κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα του στους κινηματογράφους.

Τον βασικό πρωταγωνιστικό ρόλο κρατά ο Michael Fassbender, στην δεύτερη συνεχή συνεργασία του με τον Scott μετά τον Προμηθέα, ο οποίος διαθέτει πληθώρα υπέρλαμπρων άστρων στον περίγυρο του, διαμετρήματος των Brad Pitt, Javier Bardem, Penelope Cruz, Cameron Diaz, Natalie Dormer και John Leguizamo.

Στις δικές μας αίθουσες? Το φθινόπωρο του 2013

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Αθήνας	Σύνολο Αθήνας	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Man Of Steel	Village	1	124			52.532	52.532
2	Monsters University	Feelgood	1	81			23.570	23.570
3	Before Midnight	Feelgood	2	47			18.294	66.168
4	The Big Wedding	Odeon	1	33			16.433	16.433
5	Now You See Me	Odeon	3	25			6.122	73.704
6	Hangover Part III	Village	4	36			4.692	204.946
7	After Earth	Feelgood	3	22			2.160	41.811
8	Fast And Furious 6	UIP	5	12			2.134	176.785
9	The Great Gatsby	Village	6	17			1.912	127.753
10	Epic	Odeon	3	27			1.769	20.691

του Ben Wheatley. Με τους Alice Lowe, Steve Oram

Tainted Love

του gaRis (@takisgaris)

Ben Wheatley κύριος. Αυτόν να έχεις στα βαριά υπόψη σου. Έχει κάνει μόλις τρεις ταινίες. Όλες μέσα στα τελευταία τέσσερα χρόνια. Το εννιά παρέδωσε το Down Terrace, ένα μαφιόζικο κίτσεν σίνκ ντράμα, σε φάση Mike Leigh με ανίερο δολοφονικό τουίστ. Σχεδόν τόσο καλό αναλογικά όσο το Χάρντ 8, ντεμπούτο του αρχιμάστορη Πολ (Θωμά) Άντερσον. Εκεί όμως που δίνω ρέστα και τρελό πουρμπουάρ είναι για το σατανικά ελεγειακό μετα-νουάρ Kill List, δύο χρόνια αργότερα. Ο Polanski με τον Sidney Lumet σε πλήρη εναρμόνιση με τη μόνιμη μικροαστική νταουνίλα του Wheatley. Θεωρώ αδιανόητο το ότι μετά από αυτή την κυριολεκτικά ξεχωριστή ταινία δεν τον έχει αρπάξει από τα μαλλιά το mainstream. Όσο αυτό δε γίνεται, τόσο ο Ben θα βαυκαλίζεται να ξεχαρμανιάσει διονυσιαζόμενος με ότι δολοφονικά διεστραμμένο συγκαλύπτει το λογικά σκεπτόμενο μέρος (όπως με κοιτάζεις, δεξιά) του ανθρώπινου εγκεφάλου. Το οποίο, ως παγκοίνως γνωστό, δεν ξεπερνά το 10% σε επιρροή στον τομέα λήψης αποφάσεων.

Το Sightseers είναι ευθύβολο, μονομανές όσο και ρισκαδούρικο σε σύλληψη. Δέστο σαν Μπόνυ και Κλάιντ στην βρετανική καραβλαχιά, εκεί που κοπρίζουν φτωχοδιάβολοι τουρίστες με καραβάνια, τροχόσπιτα, τρέιλερ, τέτοια πράματα. Το «χέσε ψηλά κι αγνάντευε» στην τυχοδιωκτική όσο και αντισυμβατική αυτοεκπλήρωσή του. Το ζευγάρι των πρωταγωνιστών (και συνεργαζομένων εδώ σεναριστών Alice Lowe και Steve Oram, προερχόμενοι αμφότεροι από την κωμική χορεία σκετσογράφων) είναι η Τίνα και ο Κρις, κατά τα επιφαινόμενα αταίριαστοι, κατ’ουσίαν όμως και εξελικτικά ως πλοκή το άρσεν – θήλυ του χειρότερου είδους κατά συρροήν δολοφόνου: Ασήμαντοι πουθενάδες που το παίζουν θεουλάκοι ενάντια στον κάθε συμπολίτη - γουρούνι που ρυπαίνει τους χώρους μουσειακού ενδιαφέροντος ή το δείνα μπλαζέ ζευγάρι με ένα τερριέ που εξόφθαλμα πρέπει να αντικαταστήσει το πανομοιότυπο, σουρεάλ δολοφονημένο εξ’αμελείας από την Τίνα, προς οδύνη και αποτροπιασμό της χήρας μάνας της, που μισεί τον Κρις γιατί της βγάζει μια διαστροφή – και οι μανάδες έχουν πάντα δίκιο σε κάτι τέτοια.

Ένα καλοκαιρινό οδοιπορικό με άλλοθι το sightseeing μα κυρίαρχο ναρκωτικό την δι’ ασήμαντον αφορμή δολοφονία που σύντομα θα μεταμορφώσει την μαζοχούλα Τίνα σε αφέντρα μοργκάνα –δυνάστρια του αρχετυπικά αμβλέος αρσενικού Κρις. Οπότε η κωμωδία-πίσσα ξεθηκαρώνει μια γοτθική ερωτική ιστορία, με το φόνο ως αφροδισιακό και συνάμα γυναικεία χειραφέτηση. Το σάουντρακ σιγοντάρει την πλακίτσα με Tainted Love (Soft Cell) και The Power of Love (Frankie Goes to Hollywood), για να στηλιτεύσει μια γενιά σαραντάρηδων πλέον (καλή ώρα) που μεγάλωσαν μέσα στη φούσκα των 80s, σε ένα όργιο «όχι» και «μη» όπου ο φόνος είναι περισσότερο μια εστέτ δήλωση νιχιλισμού παρά πολιτική ανυπακοή. Κι αν το American Psycho διαθέτει τον εικονικά αρχοντογιάπυ Patrick Bateman, βαφτισμένο στην αστική καραχλίδα, το Sightseers απαντά με σβουνιά από τας αγγλικάς εξοχάς, μπόλικο σαρδόνιο χιούμορ και ένα σερί από ολοένα πιο αδέξια φονικά, ώστε το άδοξο τέλος των περιθωριακών αντι-ηρώων να χαιρετά από μίλια μακριά, κάνοντας αρκετά από τα 88 μόλις λεπτά διάρκειας να μοιάζουν μάλλον ουτιδανής αξίας.

Για πες: Σαν άσκηση ύφους ο Wheatley παίρνει άριστα. Το σεναριακό περικολοζαμέντε του βγαίνει ίσα-ίσα στα τελευταία δευτερόλεφτα, για τρίτη συνεχόμενη φορά στην βραχύβια μα τόσο υποσχόμενη πορεία του ως σήμερα. Έχοντας τσεκάρει από τους πρώτους το teaser της επόμενης δουλειάς του, A Field in England, αδημονώ να τον ξαναδώ να σβαρνίζει τα γνώριμα χωράφια του Kill List, θέτοντας ορόσημο τον μεταφυσικό εφιάλτη και λεπίδι το καυστικό κοινωνικό σχόλιο για την ανθρώπινη υποταγή στη φθίση, εκεί που η προσωπικότητα αποδεικνύεται ικανή για το χειρότερο. Ο Ben Wheatley είναι αυτή τη στιγμή ο υπ.αρ. 1 auteur – to – watch της γηραιάς Αλβιώνας. Άδραξε τώρα την ευκαιρία να είσαι από τους λίγους που τον πίστεψαν εξαρχής, προτού περάσει από τα φεστιβαλικά νερά στα παχυλά μπάτζετ της κατά Hollywood μεριάς.

Στις δικές μας αίθουσες? Πιθανότατα κατευθείαν στο βίντεο

Μπορεί αρχικά να είχε δηλώσει πως δεν τον ενδιαφέρει η προοπτική της συμμετοχής σε μια τρίτη ταινία του τόσο επιτυχημένου σίριαλ, εντέλει όμως ενέδωσε στις πιέσεις της παραγωγής κι έτσι αναμένεται να επιστρέψει στον ρόλο που εκτόξευσε στα ύψη την δημοτικότητα του. Ο λόγος για τον Liam Neeson, που είδε τις μετοχές του να αγγίζουν το ζενίθ, πρωταγωνιστώντας στην περιπέτεια καταιγιστικής δράσης Taken πίσω στα 2008, ένα σχέδιο του δαιμόνιου Luc Besson σε σκηνοθεσία του Pierre Morel, όσο και στην (όχι ίδιας ποιότητας, μα εφάμιλλης εμπορικής ανταπόκρισης) συνέχεια της, που υπέγραψε ο Olivier Megaton. Ο Βρετανός ηθοποιός, που διανύει περίοδο δεύτερης νιότης, χάρη στους δυναμικούς ρόλους που ερμηνεύει προσφάτως, έστω και στα 61 του χρόνια, κατάφερε να κλείσει ένα πανίσχυρο deal της τάξης των 20 εκατομμυρίων δολαρίων, προκειμένου να πει το πολυπόθητο "ναι" στην πρόταση της EuropaCorp για το ενδεχόμενο ενός Taken 3. Η οποία υποστηρίζει πως έχει ήδη έτοιμο το σενάριο πάνω στο οποίο θα κινηθεί ξανά ο βετεράνος και ειδικών ικανοτήτων πρώην πράκτορας Μπράιαν Μιλλς, αν και είναι απορίας άξιο στο δεύτερο αυτό σίκουελ, ποιο από τα μέλη της φαμίλιας του θα πέσει αυτή την φορά θύμα απαγωγής. Και σε ποιο μέρος της γης, ε?

του zerVo (@moviesltd)

Δεν θα σταθώ ιδιαίτερα στο πρώτο (σπουδαίο) επίτευγμα του The Purge, έστω κι αν δεν είναι εύκολα προσπεράσιμο το γεγονός πως μια ταινία με κόστος μόλις 3 εκατομμύρια κατά την διάρκεια του εμπορικότερου καλοκαιριού της πρόσφατης ιστορίας των αμερικάνικων box office, έβαλε πλάτη στην πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας της, παραγωγές, σαράντα και πενήντα φορές ακριβότερες και βεβαίως πολύ πιο προμοταρισμένες. Δεν μπορώ με τίποτα όμως να αγνοήσω, πως το κατόρθωμα του Εξαγνισμού πραγματοποιήθηκε με τρόπο προβοκατόρικο, καταλύοντας ουσιαστικά στην αφήγηση του το κράτος και τους θεσμούς της σημερινής δημοκρατίας των Ηνωμένων Πολιτειών, κάνοντας λόγω για "Νέους Πατέρες" και "Σωτήρες του Έθνους" που πήραν (με ανατροπή?) την θέση των τωρινών, οι οποίοι ουσιαστικά απέτυχαν στο (δύσκολο) έργο που ανέλαβαν. Και πραγματικά, ακόμη κι αν το genre που ανήκει το φιλμ, εξ ορισμού είναι πιασάρικο, δεν είναι και τόσο εύκολο να προσβάλλεις πρόσωπα ταμπού για τον νεο-Γιάνκη και να πιάνεις ένα τριαντάρι μιλιούνια στο πρώτο σου Σ/Κ. Εκτός κι αν το ζήτημα που θίγει το θρίλερ, είναι τόσο ζωντανό και άλυτο, που ακραίες προτάσεις σαν και  δαύτη, μπορούν να περαστούν και ως πιθανές να πραγματοποιηθούν...

Αμερική, 2022. Χάρη στις ενέργειες των καινούργιων ηγετών που επανίδρυσαν το κράτος, η χώρα βρίσκεται σε πρωτοφανή άνθιση, με κοινωνικές πληγές, όπως η φτώχεια, η ανεργία και η εγκληματικότητα, να έχουν πέσει σχεδόν σε μηδενικά επίπεδα. Προκειμένου οι βίαιες και εγκληματικές τάσεις των πολιτών να ξεσπούν, δίχως να φτάνουν σε ανεξέλεγκτες κορυφώσεις, για ένα μόλις δωδεκάωρο κατά την διάρκεια του χρόνου, την ημέρα της Εξιλέωσης, μπορούν όλοι να διαπράττουν οποιοδήποτε αδίκημα, ακόμη και της αποτρόπαιας ανθρωποκτονίας, δίχως να αντιμετωπίζουν τις συνέπειες του νόμου. Λίγες ώρες πριν το ετήσιο ξέσπασμα της βίας, η εύπορη φαμίλια των Σαντίνς, που έχει κτίσει μια ολόκληρη περιουσία πουλώντας πανάκριβα συστήματα ασφαλείας στους πλουσίους, για να αντιμετωπίσουν την ιδιαίτερη περίσταση, κρυμμένη στο υπερσύγχρονο οχυρό της, είναι πανέτοιμη να ξεπεράσει τους κινδύνους ενός ακόμη Purge.

Φευ! Τι μεταλλικά πορτοπαράθυρα, τι θωρακισμένοι τοίχοι, τι ηλεκτρονικές οθόνες που συνδέονται με κάμερες και αποκαλύπτουν τους επίδοξους εισβολείς, κάποιοι αστάθμητοι παράγοντες θα φέρουν από την μια στιγμή στην άλλη τον (ελαφρώς αλαζόνα) Τζέιμς και την οικογένεια του, σε θέση άμυνας, να παλεύουν για την ίδια τους την ζωή. Δίχως κανένας Νόμος να τους καλύπτει και δίχως κανένα Χέρι του να τους προστατεύει. Συνεπώς δεν χρειάζεται και πολλή σκέψη για να κατανοήσει κανείς το μέγεθος της κοινωνικής πρόκλησης του σπινθήρα που βάζει φωτιά στην ανατριχιαστική ίντριγκα. Για λίγες ώρες, στον καλοσχηματισμένο παράδεισο που τους έχουν τοποθετήσει, άπαντες είναι εύθραυστοι στον κανόνα του αιματηρού παιχνιδιού που λαμβάνει χώρα και που κι οι ίδιοι, όμως, έχουν το δικαίωμα να συμμετάσχουν.

Αμιγώς κινηματογραφικά αν το δω, το The Purge είναι φίσκα στις σεναριακές τρύπες που δεν μπαλώνονται οποιουδήποτε μεγέθους καλή θέληση κι αν έχει ο θεατής, αλλά και τίγκα στα φοβιστικά κλισέ, που δεν πρόκειται ποτέ να τρομάξουν το έμπειρο στο horror μάτι. Είναι λάθος όμως να πιστέψω πως ο ντιρέκτορας με το κοσμοπολίτικο ονοματεπώνυμο James DeMonaco, έστησε αυτό το συμπυκνωμένης αφήγησης θρίλερ, για να κάνει ρελάνς στα Saw και στα Paranormal Activity που κυκλοφορούν κατά κόρο. Ούτε (τόσο) αιματηρά στιγμιότυπα υπάρχουν, ούτε ίχνος μεταφυσικότητας. Υπάρχει όμως έντονη στην ατμόσφαιρα μια έκδηλη απορία για το ποια μπορεί να είναι η έκβαση μιας βραδιάς, που απορρέει μέσα από ένα παρανοϊκό νόμο, που εξίσου απρόσμενα και παράλογα, τον σέβονται και τον εκτιμούν όλοι, εφόσον διατηρεί τα δολοφονικά ένστικτα (όλον τον υπόλοιπο χρόνο) σε υπερβολικά χαμηλές στάθμες.

Για πες: Ο Ethan Hawke, με σιδερωμένα χαρακτηριστικά, σαν μην έχει περάσει ούτε μια μέρα από το Gattaca - και αντίθετα σαν να έχει προηγηθεί καναδυό δεκαετιών από το ιδίας χρονικής κυκλοφορίας Before Midnight - κρύβει γυναικάκι, την απίστευτων χειλικών εκφράσεων Lena Headey και παιδιά στο ειδικά διαμορφωμένο Panic Room, μπας και αποφύγει την Clockwork Orange οργή των εκνευριστικά χαμογελαστών, βγαλμένων από το Funny Games κολεγιόπαιδων, που έχουν βάλει αμέτι μοχαμέτι να τσακώσουν το Hard Target θήραμα τους. Ως αποτέλεσμα το The Purge, πιότερο γέρνει προς την μεριά του Straw Dogs, παρά σε εκείνη του ανεκδιήγητου Tresspass, με την έννοια πως κατορθώνει να σηκώσει απεριόριστο κουρνιαχτό με τις εξτρεμιστικές ιδέες του. Αυτός όμως δεν είναι και ο πρωτεύων στόχος ενός φιλμικού πονήματος?

του Dan Scanlon. Με τις φωνές των Billy Crystal, Noah Johnston, John Goodman, Steve Buscemi, Joel Murray, Sean Hayes, Dave Foley, Peter Sohn, Charlie Day, Frank Oz, Helen Mirren, Alfred Molina, Nathan Fillion, Aubrey Plaza, Tyler Labine, John Krasinski, Bonnie Hunt

Που είναι ο Billy Crystal ρε σεις?

του zerVo (@moviesltd)

Βρισκόμαστε στο πρώτο μετά του μιλένιουμ έτος και το νηπιακής ηλικίας, μόλις πεντάχρονο animation στούντιο της Pixar επιχειρεί με το καινούργιο δημιουργικό του βήμα, να εκπλήξει ξανά το κοινό, που ολοένα και δημιουργεί γύρω του έναν αυξανόμενο φανατικό πυρήνα. Έχει βλέπεις προηγηθεί η αρχική εκτόξευση με τα δύο Toy Story (και το κατοπινό Bug's Life) που ουσιαστικά αποτέλεσαν την επαναστατική απαρχή της νέας γενιάς του κινουμένου σχεδίου, πέρα από το όμορφο, πλην μονότονο ύφος της κλασσικής Disney. Κάτι η πρωτότυπη (ξανά) ιδέα με τους άσχημους, αλλά και έντονα χρωματιστούς, ώστε να έλκουν την συμπάθεια, Μπαμπούλες, κάτι η παντελώς αταίριαστη χημεία των δύο βασικών ηρώων της ιστορίας, κάτι το έντονο συναίσθημα που προκάλεσε η αλληγορία της "πόρτας" στην ματιά των (νεότερων και παλαιότερων) θεατών, ώθησαν τους Monsters Inc στο να αναδειχτούν η πιο μεγάλη εμπορική επιτυχία του στούντιο μέχρι ώρας (και μέχρι την εποόμενη ταινία του). Στην έκτοτε δωδεκαετία πολλά άλλαξαν, η Pixar πλέον είναι η κραταιά δύναμη στον χώρο και οτιδήποτε και αν προτείνει, δεδομένα θεωρείται ως ένα ακόμη βήμα προς την αρτιότητα. Το έντονο feeling εκείνο των πρώτων ημερών της δράσης της, παραμένει αξεπέραστο όμως.

Είναι κοντός, καταπράσινος, με πανάσχημα πόδια, ασύμμετρα μακρυά χέρια χαμόγελο με σιδεράκια που σκοτώνει, έχει μόνο ένα μάτι και ο σκοπός της ζωής του είναι ως επαγγελματίας της Μπαμπούλας ΑΕ, να πρωταγωνιστήσει στα όνειρα όσων κοιμούνται βαθιά, τρομάζοντας την φαινομενική τους γαλήνη. Το όνομα του είναι Μάικ Βαζόφσκι και για να επιτύχει στο πλάνο του θα πρέπει προηγουμένως να φοιτήσει στο έγκυρο, όσο και αυστηρών μεθόδων, Πανεπιστήμιο Φοβιστών, εκεί που πιστεύει πως χάρη στην επιμέλεια στην μελέτη του, θα ξεπεράσει με ευκολία τις δύσκολες εξετάσεις. Από καθαρή του ατυχία, το όχι και τόσο συμπαθές στον περίγυρο του τερατάκι, θα πέσει στην αντίληψη της κοσμήτορος Ντιν Καρασκιάχτρα, που θα το πάρει με πολύ κακό μάτι και θα τον αποβάλει από την σχολή, για ανάρμοστη συμπεριφορά.

Ένας και μόνο είναι ο τρόπος πλέον ο φουκαράς ο Μάικ να κερδίσει την χαμένη του θέση στα έδρανα του ιδρύματος. Να κερδίσει με την αδελφότητα του, τους ΟΚ (Όρμα Κάππα) μια ομάδα ανίκανων να προκαλέσουν τον παραμικρό τρόμο συμμαθητών του, του ετήσιους φοβιστικούς αγώνες, εκεί που ως πρώτο φαβορί παίζουν οι καλά οργανωμένοι και πανίσχυροι ΡΩΡ (Ρόγχος Ωμέγα). Είναι η στιγμή που στο τιμ των...φοβιτσιάρηδων θα εισέλθει ο Τζέιμς Σάλιβαν, ένας θηριώδης μπαμπούλας από καλό τζάκι, που πιστεύει πως μόνο με το όνομα του και δίχως θυσίες, θα αποσπάσει το πτυχίο του. Με διαλυμένο εγωισμό και γκρεμισμένη αυτοπεποίθηση, ο Σάλι θα αναγκαστεί να ενώσει τις δυνάμεις του με τους νερντς και ειδικά με τον παντελώς αντιπαθή του Μάικ, μην τυχόν και τα απόλυτα αουτσάιντερς καταφέρουν το ακατόρθωτο.

Φυσικά όπως είναι αντιληπτό, ο χρόνος γυρίζει προς τα πίσω, για να μας δείξει το πως οι πεπειραμένοι και αναγνωρισμένοι Scarers του Inc έκαναν τα πρώτα τους βήματα, στους διαδρόμους της σχολής, που δεν διαφέρει σε λειτουργία, από καμία άλλη του Δυτικού Ακαδημαϊκού χώρου. Το Δόγμα πως μπορεί ο κάθε σπουδαστής να μην υπακούσει στους κανόνες του σχολείου, αρκεί να μην γίνει αντιληπτός από την Πρυτανεία, ορίζει την θεματική βάση του στόρι, που δεν διεκδικεί θέση ανάμεσα στις πλέον εμπνευσμένες στιγμές της Pixar, που από μόνη της έχει θέσει τον πήχη σε θεόρατα ύψη. Ο Don Scanlon, που πέτυχε μέσα από τα ανθρώπινης ψυχής και υπόστασης Αυτοκινητάκια του να συγκινήσει, εδώ παρότι το ηλεκτρονικό του πινέλο αριστεύει, δεν βγάζει ούτε γι αστείο το ίδιο συναίσθημα, εμμένοντας απλώς στο να τονίσει τις βασικές αρχές για κάθε νέο, εκείνες της συντροφικότητας, της αλληλεγγύης και του ομαδικού πνεύματος. Ούτε όμως και οι χιουμοριστικές στιγμές του ορίτζιναλ επαναλαμβάνονται, περιοριζόμενες απλά και μόνο στην ανικανότητα του στρογγυλού ζουμπαδιάρη να βγάλει έστω και την παραμικρή κραυγή αγωνίας, από όποιον επισκέπτεται στον ύπνο του.

Για πες: Δεν ήθελα βλέπεις να το πιστέψω κι όμως έγινε πραγματικότητα η εφεύρεση της τωρινής διανομής, που λειτουργώντας με δική της δεοντολογία και όχι όπως η Prooptiki το 2001, δεν προβάλει το φιλμ με το πρωτότυπο του σάουντρακ και τις φωνές των αγγλόφωνων αστέρων - ειδικά του Billy Crystal, που στο πρώτο μέρος, του ανήκε κάτι παραπάνω από την μισή επιτυχία. Λες και οι θεατές του Monsters University δεν ξεπερνούν σε ηλικία τον αριθμό 8, λες και δεν υπάρχει το δικαίωμα στο εγχώριο κοινό να δει το έργο, όπως ακριβώς έχει γυριστεί. Λυπάμαι. Τους Inc κινηματογραφικά - αν και όχι τόσο τεχνικά καταρτισμένους και 3D - είχα τιμήσει με πολλαπλές επισκέψεις στις αίθουσες. Τώρα, με την αποκλειστική μεταγλώττιση, μου αρκεί η μία. Απλώς θα περιμένω να κυκλοφορήσουν στο Μπλουρέυ...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 20 Ιουνίου 2013 από την Feelgood

Πριν από περίπου ένα χρόνο είχε γίνει γνωστό πως η νεαρή και ταλαντούχα Chloe Moretz - που εντός ολίγου θα την δούμε ως μετενσάρκωση της Carrie στο ριμέικ της θρυλικής ταινίας του De Palma - θα πρωταγωνιστήσει σε μια περιπέτεια με τον τίτλο Maggie, υποδυόμενη την κοπέλα του τίτλου, που δαγκώνεται από ζόμπι και μολύνεται από τον ιό των νεκροζώντανων. Δεν έχει διευκρινιστεί ακόμη αν η μικρούλα πραγματικά θα κρατήσει τον ρόλο της Μάγκι, αυτό που έγινε γνωστό όμως από την συμπαραγωγή των Lotus Entertainment, Silver Reel, Gold Star Films και Silverlining Media είναι πως τον πατέρα της δεκαεξάχρονης, που για τους έξι μήνες μέχρι να εκδηλωθεί η νόσος (καινούργιο στοιχείο αυτό) θα κάνει τα πάντα για να την γιατρέψει θα κρατήσει ο ένας και μοναδικός Arnold Schwarzenegger. Ο Arnie φαίνεται πως δεν πτοείται από την πολύ κακή πορεία που είχε στο box office Η προηγούμενη ταινία του The Last Stand και επιμένει να επιλέγει ρόλους εκτός των σίγουρων εμπορικά franchises. Την σκηνοθεσία του έργου έχει αναλάβει ο πρωτάρης Henry Hobson, ενώ οι φήμες λένε πως πίσω από το σενάριο κρύβεται ο Timur Mekmambetov, που έχει καταγράψει την δική του - όχι και τόσο αξιόλογη - διαδρομή πάνω στο genre...