Η Αγάπη Έρχεται στο Τέλος
του Βασίλη Κεχαγιά. Με τους Τζωρτζίνα Λιώση, Λεωνίδα Καλφαγιάννη, Κατερίνα Γερονικολού, Πάνο Βλάχο, Νικόλα Αγγελή, Μυριέλλα Κουρεντή


Εκεί που βρίσκεσαι, σε καρφώνει το βέλος...
του zerVo (@moviesltd)

Εδώ πρέπει να ομολογήσω πως το μάρκετινγκ έχει λειτουργήσει ακολουθώντας διαδικασίες επιπέδου υψηλότερου και από παγκοσμίου! Εκμεταλλευόμενο, λοιπόν, το προμόσιον την συγκυρία της ημέρας που το φιλμάκι θα βγει στις αίθουσες, έστησε εδώ και μήνες ένα πραγματικά αξιοθαύμαστο προωθητικό πανηγύρι, ώστε να μην υπάρχει ούτε ένας (ούτε ένας όμως) υποψήφιος θεατής από το target group που η ταινία απευθύνεται, που να μην γνωρίζει την ύπαρξη του. Από τις ερυθρόλευκες, φημισμένες για την ρομαντική τους ευαισθησία, σοκολάτες που διαλάλησαν ως βασικός σπόνσορας την πραμάτεια του, μέχρι το εικοσάλεπτο (!) βίντεο / τρέιλερ που έπαιζε τόσο καιρό στο αγαπημένο μουσικό κανάλι της νεολαίας και από το πασίγνωστο πλέον μουσικό θέμα, που λίγο πολύ όλοι έχουν ψιθυρίσει, έως την έντεχνη αποφυγή από την διανομή της (αχρείαστης εδώ που τα λέμε, επί της παρούσης) επαγγελματικής κριτικής, τα πάντα έχουν λειτουργήσει κατά τέτοιο άψογο τρόπο, που θαρρώ απίθανο το Love In The End να μην σκίσει εμπορικά, από την Ημέρα των Ερωτευμένων και κατοπινά, που θα καταφτάσει στις μεγάλες οθόνες.

Συνεσταλμένη, ντροπαλή, αλλά και αναποφάσιστη στο να κάνει το μεγάλο βήμα στις σχέσεις της κοπελίτσα, αντί να ακολουθήσει την παρέα της στις καλοκαιρινές διακοπές, θα ταξιδέψει οικογενειακώς σε μια κρουαζιέρα στο Αιγαίο, δίχως να γνωρίζει πως ο έρωτας παραμονεύει στην θωριά ενός γοητευτικού υποπλοιάρχου, μέλους του πληρώματος του πλοίου.  Περιμένοντας την αναχώρηση του τρένου τους, που θα τους οδηγήσει σε αντίθετες κατευθύνσεις, δύο άγνωστοι μέχρι πρότινος νέοι, που εμφανίζουν την απόλυτη χημεία μεταξύ τους, μετά από μια ευχάριστη περατζάδα στα σοκάκια της Θεσσαλονίκης, θα ανανεώσουν το ραντεβού τους στην πρωτεύουσα, χωρίς να υπολογίζουν στις ορέξεις της μοίρας που θα τους παίξει ένα άσχημο παιχνίδι. Εδώ και δύο δεκαετίες, ερωτοκτυπημένος σφόδρα με την κολλητή του φίλη νεαρός, που δεν βρίσκει τον τρόπο να της εκφράσει τα συναισθήματα του, θα το πράξει μέσω ενός μυστικού alter ego σε σελίδα κοινωνικής δικτύωσης, εντυπωσιάζοντας την αρχικά, αδυνατώντας όμως να της αποκαλύψει στην συνέχεια την πραγματική του ταυτότητα.

Τρεις ιστορίες που η εισαγωγή υποστηρίζει πως είναι βγαλμένες από την αλήθεια και ουδείς έχει την διάθεση να το αμφισβητήσει, ορίζουν τον καμβά πάνω στον οποίο κινείται το σενάριο του Παναγιώτη Ιωσηφέλη, προ διετίας υπευθύνου για τον κοινωνικό Κανένα. Τρεις ιστορίες που διακρίνονται από μια εμφανέστατη αφέλεια στην εξέλιξη, που συνδέονται δίχως μια σαφή περιοδικότητα μεταξύ τους, ταξιδεύοντας την κάμερα από το Γκάζι μέχρι τον Λευκό Πύργο και από την ιπποτική Ρόδο μέχρι την παραμυθένια Πόλη, χρησιμοποιώντας παρόλες τις θεματικές αντιξοότητες ένα δροσερό τέμπο, που ασυζητητί θα ευχαριστήσει τις έφηβες Μανίνες και τους χεράκι χεράκι Βαλεντίνους τους, μέχρις εκεί όμως. Ακολουθώντας πιστά την λογική του αμερικάνικου, επίσης σπονδυλωτού, ανάλαφρου Valentine's Day, ο πρωτοεμφανιζόμενος Βασίλης Κεχαγιάς, δεν επιχειρεί στιγμή να ζορίσει το κοινό με κάποιον επιπλέον προβληματισμό, πέραν του ενδεχόμενου της ραγισμένης καρδιάς, αν και ο τίτλος Η Αγάπη Έρχεται στο Τέλος, προδιαθέτει άπαντες για το μελένιο φινάλε που υπόσχεται το...πιο γλυκό κομμάτι της ζωής μας.

Για πες: Η ερμηνευτική εξάδα αποτελούμενη από φερέλπιδες αστέρες της κατά βάση τηλεοπτικής, νέας υποκριτικής σκηνής, παίζει πάνω στα βήματα που ορίζει ο βιντεοκλιπίστικος ρυθμός, χωρίς να φτάνει σε επίπεδα αξιώσεων, που άλλωστε σε κανένα της σημείο δεν επιζητά και η - σε εκνευριστικό βαθμό μονολεκτικών φράσεων - ίντριγκα. Πιο παιχνιδιάρα με τον φακό, σαφώς η πιο έμπειρη (από εκείνο το πολύ κακό Στο Ξέσπασμα του Φεγγαριού) Γερονικολού, πιο χωστός ο Κομνηνίζοντας Καλφαγιάννης, πιο συμπαθητικά χαριτωμένος ο Βλάχος, πιο σοβαρή η Λιώση, που δείχνει να τις ταιριάζουν πιότερο οι δραματικότεροι ρόλοι (όπως του Κανένα), πιο ζαχαρωτό το ντουετάκι Αγγελή / Κουρεντή της πιο καλογυρισμένης των τριών, ρουμπρίκας. Σε γενικές γραμμές όλοι τους μοιάζουν να το διασκέδασαν το γύρισμα κι αυτό προβλέπω να περάσει στην νεαρής ηλικίας πλατεία, που δεν θα την νοιάξουν και πολύ, οι υπερβολές και οι απλοικότητες, μιας έστω αξιοπρεπούς made in Greece rom-com...






Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Φεβρουαρίου 2013 από την Odeon
Περισσότερα... »

Πολύ Σκληρός Για Να Πεθάνει Σήμερα
του John Moore. Με τους Bruce Willis, Jai Courtney, Sebastian Koch, Yulia Snigir, Cole Hauser, Mary Elizabeth Winstead


Yippie Ki Yay Kamarat!
του zerVo (@moviesltd)

Πως τα φέρνει καμιά φορά έτσι η ζωή. Είμαι απόλυτα σίγουρος πως αν εκεί πίσω στα 1988, στην εκπνοή των τελευταίων ψυχροπολεμικών αναλαμπών, σφύριζες στο αυτί του εξαντλημένου Die Hard, μετά την περιπέτεια στον πύργο της Νακατόμι, πως κάποια στιγμή θα επαναλάμβανε τα ανδραγαθήματα του με φόντο την Κόκκινη Πλατεία, θα σου άδειαζε ένα ούζι λεμονόκουπες. Κι όμως εικοσιπέντε χρόνια κατόπιν την πρώτης παρουσίας του θρυλικά ατρόμητου - όσο και κυνικά γλαφυρού - μπάτσου, δεν μπορώ να απαριθμήσω πόσα πράγματα έχουν τροποποιηθεί. Οι Υπερδυνάμεις έχουν αλλάξει ταυτότητες, οι πραγματικοί τρομοκράτες έχουν ξεπεράσει σε ευφυία εκτέλεσης των φονικών σχεδίων τους ακόμη και τα αδέλφια Χανς και Σάιμον Γκρούμπερ, στο κεφάλι του υπερήρωα μας δεν έχει μείνει ούτε τρίχα από εκείνη την γοητευτική χωρίστρα, όσο για τις καταιγιστικές one man show action movies, για περισσότερο από μία δεκαετία, τέθηκαν στο περιθώριο ως αναχρονιστικές και ντεμοντέ. Κύκλος είναι όλα όμως, ως γνωστόν... 

Μια πρώτης τάξης ευκαιρίας για ένα ταξίδι αναψυχής, επτά χιλιάδες μίλια μακριά από το σπίτι του, θα βρει ο βετεράνος, πλέον, αστυνομικός του Τμήματος της Νέας Υόρκης, Τζον Μακ Λέην, εκεί που θα θελήσει να συναντήσει μετά από πολλά χρόνια τον γιο του, που ζει και εργάζεται στην Ρωσική πρωτεύουσα.. Εντελώς αναπάντεχα όμως και προς μεγάλη του έκπληξη, θα αντιληφθεί πως το βλαστάρι του, ακολουθεί κατά πόδας τα χνάρια του, αφού όντας μυστικός πράκτορας της CIA βρίσκεται σε αποστολή απελευθέρωσης από την φυλακή που βρίσκεται επί πενταετίας, του πρώην μεγαλοδιακινητή βαρέως οπλισμού Κόμαροφ, προκειμένου να του αποσπάσει έναν top secret φάκελο που περιλαμβάνει υψίστης σημασίας σχέδια εξοπλιστικών προγραμμάτων.

Συνεπώς ο πατήρ Μακ Λέην, για ακόμη μια φορά, την πέμπτη στην σπουδαία του καριέρα ως εκπρόσωπος του Νόμου, θα βρεθεί στο λάθος μέρος την λάθος στιγμή (ουσιαστικά όμως προς φιλμική εξέλιξη και τέρψη των θεατών το αντίθετο) αφού θα κληθεί να βάλει ένα χεράκι και να βοηθήσει τον κανακάρη του να φέρει εις πέρας το ριψοκίνδυνο πλάνο. Πόσο ριψοκίνδυνο? Από την στιγμή που στο κατόπι τους βρίσκεται ο πρώην συνεταίρος του άρτι απελευθερωθέντα Ρώσου μεγιστάνα, κορυφαίος μαφιόζος της πόλης, που έχει υπό τον έλεγχο του το σύνολο των κρατικών υπηρεσιών, το σχέδιο κρίνεται μέχρι και ακατόρθωτο. Προσοχή όμως. Ποτέ μην υποτιμάς την μαχητικότητα ενός Μακ Λέην. Πόσο μάλλον όταν εδώ δεν υπάρχει μόνο ένας, αλλά δυο!

Δύο μαύρες αλήθειες θα πω. Αρχικά, έχοντας πέσει στην αντίληψη μου εκείνες οι ηλίθιες προωθητικές αφίσες για το A Good Day To Die Hard που σκόρπισε απερίσκεπτα η Fox, διαλαλώντας την μεγάλη επιστροφή ενός πραγματικού κινηματογραφικού συμβόλου, περίμενα πως το πόνημα του σκηνοθέτη του Max Payne και λοιπών αθλιοτήτων επιπέδου Behind Enemy Lines και The Omen διασκευής, John Moore, θα έστελνε σε επίπεδα πάτου βαρελιού, την Die Hard Saga. Δεν ήταν απόλυτα έτσι. Ακολουθώντας την επιτυχημένη πεπατημένη άλλων εποχών, ο σκηνοθέτης χωρίζει το έργο του σε τρεις ενότητες, φροντίζοντας σε καθεμιά να δώσει στους φανς του είδους εκείνο που ακριβώς επιζητούν: Πρωτίστως, μια εμπνευσμένη car chase, φιλμαρισμένη σε ακατάπαυστο τέμπο, στους αυτοκινητόδρομους που περιβάλλουν το Κρεμλίνο και κινηματογραφημένη από γερανό σαν να αποτελεί ζωντανή κάλυψη. Ακολούθως μπάζει την ματιά στην κατασκοπική ίντριγκα, ύφους 007 της παλιάς καλής εποχής, όπου τίποτα δεν είναι εκείνο που φαίνεται. Και τελικώς στην εκπνοή, στήνει ένα πραγματικό μακελειό, με εκρήξεις, πτώσεις ελικοπτέρων και μπόλικη ραδιενέργεια μέσα ακριβώς στον τόπο που έλαβε χώρα το διασημότερο πυρηνικό ατύχημα ever. Ε, αν δεν είναι όλα αυτά χορταστικά, διψασμένε για εκατομμύρια κάλυκες, γυαλιά και φλόγες Καμαράτ μου, ποια ακόμη θα μπορούσαν να είναι?

Για πες: Η δεύτερη διαπίστωση μου όμως, είναι πως αναμφίβολα το A Good Day, αποτελεί τον πιο αδύναμο κρίκο στο σπουδαίο φιλμικό σίριαλ, που μια φορά κι έναν καιρό εκκίνησε ο μετρ John McTiernan. Σεναριακά το πέμπτο τσάπτερ δεν έχει την παραμικρή σχέση με τα τέσσερα προηγούμενα (ιδίως με εκείνα της αρχικής τριλογίας) αδυνατώντας να αυξήσει τις στροφές της αγωνίας με βάση τις ιδέες και τις εμπνεύσεις, παρά μόνο με την πολλάκις slow motion φανφάρα και τον πολυβολικό εντυπωσιασμό. Οκ, κακά τα ψέματα ο Willis έχει μεγαλώσει τόσο πολύ ηλικιακά, που τα αστεία / ατάκες του δεν μοιάζουν πλέον με ξεσπάσματα την ώρα του χαμού, αλλά με σοφιστείες ενός γεράκου με κοιλίτσα, που το έχει στο αίμα του να εξολοθρεύει κακούς, ανά τον πλανήτη πλέον. Δεν ξέρω αν η 20th Century, θα ξεζουμίσει κι άλλο έναν από τους πιο σπουδαίους τίτλους που έφεραν ποτέ την σφραγίδα της - όπως έχει κάνει κατά κόρον στο παρελθόν - συνεχίζοντας να εισπράττει από την φήμη του franchise. Αυτό που ξέρω είναι πως θα μπορούσε εδώ να χρησιμοποιήσει το 5ο Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει, σαν σκυτάλη, που θα περάσει τον ρόλο στην νεότερη γενιά των Μακ Λέηνς. Δυστυχώς όμως η επιλογή ενός άνοστου πιτσιρικά γι αυτή την διεργασία - ο Jai Courtney είναι αυτός - δεν βοηθά και πολύ σε μια τέτοια πιθανή εξέλιξη...






Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Φεβρουαρίου 2013 από την Odeon
Περισσότερα... »

Παράδεισος του Έρωτα
του Ulrich Seidl. Με τους Margarethe Tiesel, Peter Kazungu, Inge Maux


Hakuna Matata!
του zerVo (@moviesltd)

Είναι η πολλοστή φορά που φέτος η κινηματογραφική κάμερα εστιάζει πάνω σε πρόσωπα μοναχικά, διστακτικά, που η μοίρα τα έχει θέσει τρόπον τινά στο περιθώριο της στείρας και δίχως το παραμικρό συναίσθημα καθημερινότητας, τα οποία αναζητούν ένα χάδι, μια ζεστή αγκαλιά στον αγοραίο έρωτα. Κι αν στις πιο πρόσφατες εξ αυτών, στο Like Someone In Love ή στο Teddy Bear, το προνόμιο έδειχνε να αποτελεί αποκλειστικά αντρική - κι ανεξαρτήτου μάλιστα ηλικίας - υπόθεση, στο Paradise: Love, το φαινόμενο μεταφέρεται στο τερέν του άλλου φύλου, του γυναικείου. Λογικό θα έλεγα, μιας και η απαίτηση για λίγη αγάπη δεν χαρακτηρίζεται από τέτοιου είδους σεξουαλικές διαφορές. Όσο κι αν ισχύει όμως το θεώρημα της ισότητας, το ωραίο των φύλων, δεν παύει να είναι και το πιο αδύναμο, αν βρεθεί σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες, αλλά και το πιο επιρρεπές στα λάθη.

Έχοντας φροντίσει προηγουμένως η έφηβη κόρη της να μείνει σε καλά χέρια κατά το διάστημα της απουσίας της, η πενηντάχρονη Τερέζα, θα ξεκινήσει μόνη ένα ταξίδι αναψυχής, από την μουντή Αυστρία προς την ηλιόλουστη και τροπική Κένυα, αναζητώντας καινούργιες παρέες, αλλά και όμορφες εμπειρίες.  Παρακινούμενη από μια συνομήλικη της συμπατριώτισσα, η συνεσταλμένη μεσήλικας, θα θελήσει να δοκιμάσει τις ερωτικές παροχές των γυμνασμένων ντόπιων μπιτς μπόις, πιστεύοντας πως πέρα από τα οικονομικά ανταλλάγματα που ζητούν, νιώθουν και μια πραγματική έλξη, μια αληθινή επιθυμία και για εκείνη. Δυστυχώς το ρομαντικό όνειρο της Τερέζας, πλάι στην ακτή του επίγειου Παραδείσου, δεν είναι και τόσο ρεαλιστικό.

Έχοντας παρασυρθεί από τις υποχρεώσεις της, πίσω στην πατρίδα η όχι ιδιαίτερα εκδηλωτική γυναίκα, παραμέλησε τόσο τον εαυτό της, όσο και την κάλυψη των συναισθηματικών της αναγκών, με συνέπεια η δίψα της για να βιώσει έστω κι ένα ψεύτικο ρομάντζο, δεν έχει πλέον όρια. Όσο πέφτει μέρα με την ημέρα στην παγίδα των ηδονικών παιχνιδιών των χαρισματικών Κενυατών, άλλο τόσο αντιλαμβάνεται πως δεν την συντροφεύουν παρά μόνο επειδή το πορτοφόλι της είναι φουσκωμένο με δολάρια.

Διπλού κοινωνικού προβληματισμού είναι το πρώτο φιλμ της τριλογίας του Παραδείσου, που σκηνοθετικά και σεναριακά επιβλέπει ο Βιεννέζος Ulrich Seidl, που δεν καρφώνει την ματιά του αποκλειστικά και μόνο στην κατάντια εξαθλιωμένων ψυχικά προσωπικοτήτων, που πληρώνουν για μια σπιθαμή έρωτα, αλλά και στην αντίπερα όχθη, εκείνων των εξαθλιωμένων οικονομικά ζητιάνων, που την παρέχουν. Περισσότερο ντοκιμαντερίστικης υφής, είδος που αποτελεί και το δυνατό στοιχείο του πολυβραβευμένου δημιουργού του Import / Export, είναι το φιλμ, που χρησιμοποιεί διαρκώς κινούμενη κάμερα και χοντρό κόκκο, για να αναδείξει την αληθινότητα του.

Για πες: Ένα στοιχείο που τονίζεται πολύ περισσότερο από την εκφραστική παρουσία της Margarete Tiesel, η οποία περικυκλωμένη από δεκάδες ερασιτέχνες ηθοποιούς που ερμηνεύουν τους εραστές της παραλίας, εκτοξεύει της δραματουργία, αλλά και το μελαγχολικό feeling της πλατείας με την άλλοτε αφελή και άλλοτε σκυθρωπή συμπεριφορά του χαρακτήρα που υποδύεται. Με λίγο περισσότερη προσοχή στο μέτρο, αφού το φιλμ ξεπερνά αναίτια το δίωρο, αλλά και με την αποφυγή κάποιων πλάνων χοντροειδούς αναπαράστασης παιχνιδιών σεξ, το Paradise: Love είμαι βέβαιος πως θα είχε πετύχει πολύ πιο ευθύβολα τον σκοπό του, από το να βολοδέρνει πολυλογόντας και επαναλαμβάνοντας τις ίδιες σεκάνς, για να γίνει, όπως πιστεύει, πιο πειστικό.






Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Φεβρουαρίου 2013 από την Feelgood
Περισσότερα... »

Αυτά που πουλάνε, δεν θέλει να τα αγοράσει κανείς! Συνεπώς τι συμβαίνει συνήθως σε μια τέτοια ατυχή περίπτωση? Ο πωλητής να παίρνει την άγουσα για το ταμείο ανεργίας, εκτός και αν... Εκτός και αν μπορεί να κατεβάσει κάποια πανέξυπνη ιδέα που θα προωθήσει το προϊόν ή ακόμη ευφυέστερα να υποδυθεί τον άριστο γνώστη των δυνατοτήτων του, ακόμη κι αν γι αυτό δεν σκαμπάζει γρι. Όπως ακριβώς σκέφτηκε το ντουέτο της ιστορίας που αφηγείται η κομεντί The Internship, που από την μια στιγμή στην άλλη θα βρεθεί δίχως απασχόληση, αυτό όμως δεν θα σταθεί εμπόδιο στο να το παίξουν ειδήμονες των τεχνολογικών καινοτομιών και να βάλουν τα γυαλιά ακόμη στο πρωτοπόρο...Google. Εκεί που οι ξεπερασμένες γνώσεις τους πάνω στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές δεν είναι αρκετές για να τους βγάλουν νικητές στην κόντρα με τους πιτσιρικάδες χάι τεκ φωστήρες. Η παραγωγή της Fox, σκηνοθετημένη από τον άριστο γνώστη των διασκεδαστικών τρικς Shawn Levy (Cheaper By The Dozen, The Pink Panther, Date Night, A Night At The Museum 1 και 2 και φυσικά Real Steel) υπόσχεται ένα δροσερό δίωρο μέσα στο μέσον του καλοκαιριού, συγκεκριμένα στις 7 του Ιουνίου, όταν το φιλμ θα κάνει την επίσημη πρώτη του στους κινηματογράφους.


Έχοντας φυσικά ως σημείο αναφοράς, την επανένωση ενός από τα πλέον χαρισματικότερα κωμικά δίδυμα της εποχής μας, του Vince Vaughn και του Owen Wilson, που η προηγούμενη συνεργασία τους στους Wedding Crashers, έχει καταγράψει μια τεράστια εμπορική επιτυχία. Μαζί τους σε ρολίστικες παρενθέσεις συμμετέχουν και οι John Goodman, Rose Byrne, Joshua Gad και Max Minghella.

Στις δικές μας αίθουσες? Το καλοκαίρι του 2013...


Περισσότερα... »



Ελληνικό Box Office 7 - 10 Φεβρουαρίου 2013 by TOSHIBA


Φιλμ
Διανομή
Wks Αίθουσες
4ήμερο Αθήνας
Σύνολο Αθήνας
4ήμερο Ελλάδας
Σύνολο Ελλάδας
1
Silver Linings Playbook
Odeon
2
15


14.935
42.282
2
Lincoln
Odeon
3
20


11.140
69.483
3
Argo
Village
5
24


7.652
125.244
4
Django Unchained
Feelgood
4
41


7.629
138.539
5
Gangster Squad
Village
3
34


7.562
72.843
6
Hitchcock
Odeon
1
17


7.226
7.226
7
The Expatriate
Audiovisual
1
26


6.560
6.560
8
Beasts Of The Southern Wild
Seven
1
8


5.842
5.842
9
The Last Stand
Odeon
1
20


4.886
4.886
10
No
Strada
2
8


3.957
10.953


Περισσότερα... »



by gaRis

The Best Picture Race: The Argo “Sweep” or how media are fabricating its path of glory

> This is the most distressing Oscar race ever. It’s not founded upon merit or even publicity campaigning. It’s the revolt of the mediocre, the celebration of all things spin and cutthroat takedown of filmic importance and historical relevancy. For some reason Hollywood Guild Members were “infuriated” because Ben Affleck was not nominated for Best Director. Hell yeah, was he ROBBED! Seriously? Who is Ben Affleck? Why Gone Baby Gone and The Town are the Ark of filmmaking and now the overdue Bostonian MUST reap all the golden statuettes in plain sight for this “MASTERSTROKE” Argo?  First HFPA, then PGA, SAG, DGA, here’s the unprecedented inauguration of a run -of the mill spy -republican agenda- flick as the “it” movie of the year. Maybe because George Clooney is behind it? Growing up in the 90s I never thought that the day will come when the awards -coverage crowd would stamp the label “overdue” to George Clooneys-Brad Pitts and Ben Afflecks of planet Hollywood. So, let me guess what’s up next: Film journalism tearing its clothes and proclaiming snub of Beyoncé Knowles’ next film appearance as the ultimate abomination.

> We are now amidst final ballot completion and I could care less about the final outcome. The Weinstein Company had two admirable contenders, namely The Master and Django Unchained, both overwhelmed by tough themes that provoke fascinating discussion and it ended up pushing saccharine Silver Linings Playbook as *lmfao* a pledge for mental health agenda, with Russell and Cooper meeting up with Vice President Joe Biden to achieve the desirable Capitol Hill endorsement. Spielberg whores up the most successful US President after WWII to win a Golden Globe and, how stupefying! He loses. Zero Dark Thirty is buried under a gigantic pile of crap for depicting information- grabbing torture methods unheard of (irony inserted), such as water-boarding and mock executions. I feel the earth move under my feet fellas. I’m so utterly shocked by watching a high browed political film suggesting that US Intelligence torture terrorists to kill Osama Bin Laden. I am just about to be astonished by the news about a supposedly existing prison that gravely violates human rights of suspect terrorists in Guadanamo Bay.

> Such hypocrisy can be hardly tolerated. Django trashed niggers and Lincoln used them as ornaments for Honest Abe’s hagiography. And the smear campaign goes on and on to promote groovy –sassy-hollywood-ish Argo as the middle- of the- way favorite, the “consensus vote”. While the Academy dared to ignore Affleck, nobody had a problem with P.T. Anderson, Wes Anderson or Quentin Tarantino’s snub. Sweet boy Ben out of the race? Inexcusable! Let’s call for a write-in win (that is against Academy’s rules and has happened once for a cinematography award over seven decades ago. The only write-in winner ever was Hal Mohr, 1935, for his cinematography of A Midsummer Night's Dream.) Enough already. Let’s give that wheel of fortune a good spin and check all nine (9) contenders’ possibilities for a Best Picture triumph come February 24th:



9. Beasts of the southern Wild (Dan Janvey, Josh Penn and Michael Gottwald, Producers)

The least formidable of all nine nominated films, is up for Best Picture, Best Director, Best Adapted Screenplay and Best Actress. A personal victory for Benh (the h is silent) Zeitlin. This is the REAL little movie that could. The Academy is unfortunately too timid to go all the way for a cinematic achievement that celebrates ars povera and only but crosses the line of poverty porn. In a parallel universe Quvenzhane Wallis is the youngest best actress winner ever. Frankly I just don’t see any wins here, but BOTSW is miraculous enough for even coming a long way to the best of this year’s crop.

8. Zero Dark Thirty (Mark Boal, Kathryn Bigelow and Megan Ellison, Producers)

Boal / Bigelow’s second descent into bloody US foreign affairs madness after Oscar winning The Hurtlocker peaked all too early just to be demolished by a synchronized attack by liberal press and some irritated US senators. Five nominations including Best Picture, Best Original Screenplay, Best Actress, Best Editing, Best Sound Editing. Hand on my heart; it’s the best edited film of the year which trumps Argo in the weirdest of ways, leaving it without any wins besides Best Picture! I’ll come back to it below. Bigelow’s shun works entirely against entertaining any thought of wining. Boal’s screenplay is the root of ZDT misfortune, so let’s just leave this in peace for being what it really is: The critical darling of 2013.

7. Django Unchained (Stacey Sher, Reginald Hudlin and Pilar Savone, Producers)

Quentin Tarantino has entered the pantheon of iconic film mavericks, yet this hasn’t prevented the Membership to deny him the desirable Best Director accolade. Ask Harvey for opting not to print the screeners on time for the voters/critics. Five nominations for Best Picture, Best Original Screenplay, Best Supporting Actor, Best Cinematography and Best Sound Editing. Big potential for Screenplay (he won in 1994 for Pulp Fiction) and Supporting Actor (second win prospect for Christoph Waltz after Inglourious Basterds in 2009). Forget about Best Picture -too controversial a theme (Slavery grindhouse -spaghetti western)

6. Les Miserables (Tim Bevan, Eric Fellner, Debra Hayward and Cameron Mackintosh, Producers)

Despite the grandiosity of 8 nominations, including Best Picture, Best Actor and Best Supporting Actress Tom Hooper’s (The King’s Speech) bombastic tonsils’ porn doesn’t stand a real chance but for easily conquering Best Supporting Actress for Ann Hathaway’s show stealing musical number (“I dreamed a dream). Sound Mixing, Original Song and Make-up & hairstyling are also worthy possibilities. It’s virtually impossible to win Best Picture when director, screenplay and editing are shut out. Les Miserables is potentially the most polarizing among these year’s nominees, which sneaked in thanks to the preferential ballot system.

5. Amour (Margaret Menegoz, Stefan Arndt, Veit Heiduschka and Michael Katz, Producers)

The Academy declared itself totally enamored with Haneke’s leftfield take on elderly love, to the great lengths of granting him 5 first rate nominations: Best Picture, Best Director, Best Original Screenplay, Best Actress and Best Foreign Language Film. I need to confess right now that I have this weird hunch about Amour winning big on Oscars and I don’t mean just Original Screenplay and Best Foreign Language Film; Amour reminds me of The Pianist’s last moment Oscar upset, so I’ll just leave it here. You have been warned.

4. Argo (Grant Heslov, Ben Affleck and George Clooney, Producers)

This is my legacy for Oscars2013: I am jumping out of Argo s wagon for winning BP- not that I ever was actually aboard. Seven nominations for: Best Picture, Best Supporting Actor, Best Adapted Screenplay, Best Film Editing, Best Original Score, Best Sound Editing, Best Sound Mixing. Apart from Editing where it comes a close second for the win behind ZDT, I don’t see where Argo could prevail regarding the nods per category. Hence, to whoever (and those are the majority) have called it a done deal in favor of Argo I have to say this: Wings (1927), Grand Hotel (1931) and Driving Miss Daisy (1989); the only films in history that won without a Best Director nod. See Miss Daisy which is the closest inter-temporal template for drawing the necessary comparisons: It had three acting nods, won Best Actress (Jessica Tandy) it also won Best Screenplay. Argo might have won SAG Ensemble, but Alan Arkin remains the sole acting nod with remote chances to win. As for the Screenplay, even if Terrio defeats Russell, there’s no overcoming Tony Kushner’s hurdle, which for me is the surest bet for Lincoln, DDL notwithstanding. So, what the heck are you guys talking about? Media hype in the sense, “this candidate MUST win”, is one notion that the Academy has always showed contempt for, vey justifiably so.

3. Life of Pi (Gil Netter, Ang Lee and David Womark, Producers)

The 11 Academy Award nominations show nothing but adoration for the tiny maestro, the ingenious visual poet Ang Lee. He filmed the unfilmable Life of Pi which surpassed the $500M mark worldwide in terms of b.o. which is utterly revealing as hard evidence of public acceptance. Here’s the movie that will sweep the Tekkies, regardless of an ultimate Best Picture win. Its lack of acting accolades is a huge disadvantage but remember 1987 big winner The Last Emperor who scored 9 without any acting nominations. To repeat history though, Life of Pi needs to win Adapted Screenplay. Should that moment occur, then you’ll know you are in for a huge Oscar upset by a film that you only hear great things about across the board.

2. Lincoln (Steven Spielberg and Kathleen Kennedy, Producers)

This is the one film that has earned universal Academy respect but no passionate Guilds love. I am giving you facts: 12 Nominations, in all core categories excluding Best Actress; the 15th film in history with 12 noms. 9/14 have won Best picture. It’s the 8th Best Picture nomination for Spielberg and Kathleen Kennedy alike. Spielberg won only once (Schidler’s List) –NEVER has Kennedy (…). Spielberg is the co-holder of the 0/11 wins record for The Color Purple (1985) with Kathleen Kennedy. No actor has ever won for starring in a Spielberg- directed film. Is DDL going to break the curse? Is Tony Kushner going to give Lincoln the appropriate boost to march for Oscar glory? I don’t feel the love for BP, unless the Argo tide will push the Membership into the hands of the most serious contender and only then, yes, Lincoln could teach spoiled brat Ben Affleck a history lesson or two.

1. Silver Linings Playbook (Donna Gigliotti, Bruce Cohen and Jonathan Gordon, Producers)

The TIFF audience award winner is the tried-tested-approved recipe by the unstoppable TWC machine which score back to back hugely unlikely BP wins with The King’s Speech (2011) and The Artist (2012). Silver Linings is the ONLY contender with 8/8 nominations in all core Oscar categories, including 4 acting ones. Last time this happened was in 1981 with Reds (12 noms in total, with also an impressive 8/8 in the core categories) which won Directing but lost BP to Chariots of Fire (which had 7, like Argo  BUT also including a Best Director nod). Harvey Weinstein murdered The Master and buried Django Unchained to push forward Silver Linings entirely undistracted in terms of inside competition. He doesn’t control the SAG crowd and evidently he lost the so much needed Best Enseble SAG Award but he works the Academy Membership like nobody. Quit notably, his producers have won for Shakespeare in Love (Remember, Mr. Spielberg?) and American Beauty, plus you can read…The Reader among their heavy credentials. Did I just write The Reader? I think I’ll rest my case right here.

This is it. In two weeks we’ll have a new Best Picture Winner. It’s been a fascinating but also an excruciating race to remember. May the Best Picture pull this off! Follow me on Twitter: @TakisGaris. I and my main man ZerVo (@moviesltd) will keep you good company with live Oscar coverage. I yet have to hear from my partner regarding an exclusive Oscartastic podcast, with our final predictions, so…surprise me GZ!

gaRis
Περισσότερα... »

Μάμα
του Andrés Muschietti. Με τους Jessica Chastain, Nikolaj Coster-Waldau, Megan Charpentier, Isabelle Nélisse, Daniel Kash


Μάνα είναι μόνο μία (?)
του zerVo (@moviesltd)

Μια χαρά το ξεκίνησε το πράγμα πριν από μια δεκαετία περίπου, η σχολή τρομακτικού κινηματογράφου της Ιβηρικής και γενικότερα των ισπανόφονων παρακλαδιών της, συνεχίζοντας τρόπον τινά το έργο της πρωτοπόρου απωανατολίτικης, προσφέροντας μέσα σε αυτό το διάστημα σπουδαίες δημιουργίες, αλλά και αναδεικνύοντας σημαντικές προσωπικότητες της Έβδομης Τέχνης. Πιθανότατα όμως λόγω έλλειψης καινοτόμων ιδεών, το είδος παραμένει στάσιμο, αναμασώντας όχι μόνο τις ίδιες βασικές θεματικές ιδέες, μα και τις πανομοιότυπες προοπτικές λήψης (στα πλαίσια του τρομάγματος και του εκφοβισμού της πλατείας) επιδεικνύοντας μια επαναληψιμότητα που ναι μεν διατηρεί τα γνώριμα υψηλά στάνταρντς στον σχεδιασμό παραγωγής, πλέον στερείται όμως της πρωτοτυπίας που θα τινάξει τον θεατή από το κάθισμα του. Οπότε κάτι άλλο θα πρέπει να σκεφτείτε και μάλιστα άμεσα Δον Del Toro, την επόμενη φορά που θα ρίξετε παράδες σε ένα πρότζεκτ που θα πάρετε υπό την εποπτεία σας.

Έχοντας υποστεί νευρικό κλονισμό από τα χρέη που τον πνίγουν, ένας μέχρι πρότινος επιτυχημένος επιχειρηματίας, θα δολοφονήσει κατά σειρά συνεργάτες και σύζυγο και θα θελήσει να πράξει το ίδιο με τις δύο νηπιακής ηλικίας κορούλες του, πριν βάλει τέλος στην ζωή του. Τρέχοντας με ιλιγγιώδη ταχύτητα στον χιονιά, το αυτοκίνητο τους θα ντελαπάρει στο παγωμένο οδόστρωμα και ο βαριά τραυματισμένος πατέρας με τα δυο του παιδιά θα βρουν καταφύγιο σε μια εγκαταλελειμμένη καλύβα στην μέση του δάσους, εκεί που λίγο πριν γραφτεί ο αιματηρός επίλογος, μυστηριωδώς ο γονιός θα εξαφανιστεί και τα δύο ανήμπορα κορίτσια θα μείνουν ολομόναχα στην παράγκα δίχως την παραμικρή ελπίδα να επιβιώσουν. Εντελώς αναπάντεχα και απρόσμενα όμως, θα αντιληφθούν πως μια ανεξήγητη δύναμη, βρίσκεται εκεί για να τα προστατέψει...

Για πέντε ολόκληρα χρόνια ο αδελφός του απελπισμένου φονιά, θα δώσει την δική του μάχη να εντοπίσει τα ίχνη των εξαφανισμένων παιδιών. Ώσπου κάποια στιγμή οι προσδοκίες του θα γίνουν αληθινές, καθώς εκείνα θα βρεθούν ζωντανά στο μικρό σπιτάκι στο μέσον της ερημιάς, δίχως όμως να θυμίζουν ανθρώπους αλλά αγρίμια, που δεν μπορούν με τίποτα να προσαρμοστούν στο νέο πολιτισμένο τους περιβάλλον. Επιστήμονες και ειδικοί γιατροί θα πέσουν πάνω τους για να τα επαναφέρουν στην πραγματικότητα, εκείνο που θα διαπιστώσουν όμως είναι πως κοντά τους τόσο καιρό βρισκόταν μια αινιγματική παρουσία, που την αποκαλούν Μητέρα και φρόντισε να ξεπεράσουν σώα και αβλαβή τον τεράστιο κίνδυνο.

Για να συνεχιστούν όμως οι ανατριχίλες εντός της αιθούσης, το μητρικό πνεύμα απαιτείται να μετακομίσει από το ξύλινο καλύβι στην υπερπολυτελή βίλα που τα μικρά ζουν πια, υπό την επίβλεψη του θείου τους, αλλά και της όχι ιδιαίτερων παιδαγωγικών γνώσεων καλής του και να κάνει την εμφάνιση του κάθε φορά που αμφισβητείται ο ρόλος του ως ο επίσημος κηδεμόνας στην ματιά της Λίλι και της Βικτόρια. Για περισσότερο από μια ώρα ο ικανός μαθητής της Del Toro σχολής, Andres Muscietti, δείχνει πως έχει μάθει μια χαρά το μάθημα του, για το πως να παίξει με τις σκιές, τους τρομακτικούς διαδρόμους, τις ντουλάπες τους συριστικούς θορύβους. Η Ringu ατμόσφαιρα που κτίζει ο Λατίνος, όμως, θυσιάζεται σε ένα φινάλε Harry Potterικού ύφους, με επικές διαστάσεις που προσδοκά να αναδείξει το δέσιμο που μπορεί να προκαλέσει στην παιδική ματιά, η φιγούρα της μάνας, ακόμη κι αν δεν είναι η πιο όμορφη ή έστω η πιο ενδεδειγμένη. Και κάπου εκεί ανάμεσα στους γκρεμούς, τους κεραυνούς και τα όχι ιδιαίτερα ποιοτικά CGI το Mama χάνει όλα όσα φοβιστικά με τόσο κόπο είχε κτίσει έως τότε.

Για πες: Αν ψάχνουμε πάντως την έκπληξη, αυτή δεν είναι άλλη από την προέκταση που δίνει στο γνώριμο πια και κορυφαίου επιπέδου ερμηνευτικό της στυλ η Jessica Chastain, που δεν είναι πια η χαμηλών τόνων κοκκινομάλλα σύζυγος, αλλά μια goth / emo εμφάνισης ροκ μπασίστρια, με στενά κολάν και τατού, που δεν διστάζει να ρίχνει άγριες ματιές όταν τα δύο κουτσούβελα που έβαλε στο σπίτι της, της διαλύουν την ηρεμία. Ακόμη και στο διάλειμμα της, πάντως, η υποψήφια για το όσκαρ α γυναικείου ρόλου, κλέβει την παράσταση, ανεβάζοντας ένα σκαλοπάτι παραπάνω το level του θρίλερ, κάτι οι σεναριακές αστοχίες όμως, κάτι τα εμφανή σκηνοθετικά λάθη, δεν το βοηθούν να ξεφύγει από την μετριότητα.






Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί
Περισσότερα... »

Ποια μπορεί να είναι η ενδεικνυόμενη λύση, όταν λέγεσαι Ben Stiller, η τελευταία σου κομεντί, με τον τίτλο The Watch δεν έχει πάει - δικαίως - ιδιαίτερα καλά εμπορικά και η επόμενη ταινία σου, The Secret Life Of Walter Mitty, ανήκει σε εκείνες τις αραιά και που indie επιλογές σου, που χρηματοδοτείς, γράφεις και σκηνοθετείς ο ίδιος, δίχως ιδιαίτερες εισπρακτικές απαιτήσεις. Να επιστρέψεις και βέβαια στην παλιά καλή και δοκιμασμένη λύση, που έκανε εκατομμύρια θεατών να τρέξουν στις αίθουσες και που μια ακόμη συνέχεια της θα ήταν πάντοτε ευπρόσδεκτη από το κοινό. A Night At The Museum νούμερο 3 λοιπόν, απόφαση που δεν προκαλεί την παραμικρή έκπληξη, πόσο μάλλον όταν ο χαρισματικός κωμικός συνοδεύεται και πάλι εδώ από τον εμπνευστή και δημιουργό των πρώτων τσάπτερς, Shawn Levy, που με την περιπέτεια φαντασίας Real Steel, μόλις πέρσι δεν τα πήγε και άσχημα στα box office. Ακόμη κι αν δεν έχουν γίνει γνωστές οι θεματικές λεπτομέρειες του πρότζεκτ, εντούτοις όπως αναμένεται η βασική ιδέα του ζωντανέματος των εκθεμάτων στο μουσείο που - όπως συνήθως - θα έχει βάρδια ο ίδιος νυχτοφύλακας, παραμένει αυτούσια. Η Fox γνωρίζοντας πολύ καλά το γκελ στον κόσμο μιας ακόμη Νύχτας στο Μουσείο, όρισε ως ημερομηνία κυκλοφορίας της τρίτης εκδοχής της, την 25η Δεκεμβρίου του 2014...

Περισσότερα... »

Πριν ακριβώς από δέκα χρόνια, ο σκηνοθέτης Steven Shainberg είχε θεωρηθεί ως ένα από τα πλέον ελπιδοφόρα δημιουργικά ονόματα στο Χόλιγουντ, χάρη στο εξαιρετικό Secretary του, δημιουργώντας προσδοκίες που δεν είχαν συνέχεια όμως, μιας και το επόμενο βήμα του, το Fur με την Kidman, κινήθηκε σε μέτρια επίπεδα. Μετά από επτά χρόνια αποχής από το σινεμά, ο ταλαντούχος κινηματογραφιστής, επιστρέφει με ένα καινούργιο πρότζεκτ, που φέρει τον τίτλο The Big Shoe και θεματικά αναφέρεται σε έναν νεαρό σχεδιαστή παπουτσιών, που έχει ως φετίχ του τα καλλίγραμμα γυναικεία πόδια. Σε αυτό το κινηματογραφικό πλάνο, δύο όμορφες όσο και πετυχημένες κυρίες, προστέθηκαν, φυσικά για να επιδείξουν και τα προσόντα τους, η Kristen Stewart που θα υποδυθεί την μούσα του μοντελίστ και η Elizabeth Banks που θα κρατήσει τον ρόλο της ψυχοθεραπεύτρια του. Ατυχώς πάντως για τον κεντρικό χαρακτήρα έχει επιλεγεί ο παντελώς αδιάφορος Βρετανός Jim Sturgess, που όσο και να ψάξω στο παλμαρέ του μια υποτυπωδώς αξιοπρεπή στιγμή, θα δυσκολευτώ πολύ για να την πετύχω. Η ταινία μόλις αγοράστηκε από τα ενδιαφερόμενα στούντιος στο μάρκετ του Βερολίνου και πρόκειται πολύ σύντομα να ορίσει ακριβώς πότε πρόκειται να εκκινήσει τα γυρίσματα της.

Περισσότερα... »

Εξαιρετικά τα μαντάτα για τους φίλους των μυθιστορημάτων του John Le Carre, αλλά και για όσους απόλαυσαν το πραγματικό διαμάντι του Tomas Alfredson, Tinker Tailor Soldier Spy, μιας και η παραγωγή του επιβεβαίωσε την ύπαρξη του διαφαινόμενου σίκουελ, προσθέτοντας μάλιστα μερικά ακόμη ονόματα στο ήδη εντυπωσιακό υπάρχον καστ. Κάτω από την εποπτεία του ιδίου σκηνοθέτη και σε σενάριο του Hossein Amini του Drive, το Smiley's People όπως τιτλοφορείται το καινούργιο επεισόδιο με πρωταγωνιστή τον μυστικό πράκτορα Σμάιλι, αναμένεται να ξεκινήσει γυρίσματα στα τέλη του 2013, με στόχο να φτάσει στις αίθουσες έναν περίπου χρόνο αργότερα. Στους βασικούς πρωταγωνιστικούς ρόλους, επιστρέφουν οι ίδιοι ακριβώς ερμηνευτές του ορίτζιναλ, κάτι που σημαίνει πως οι Gary Oldman, Colin Firth, Tom Hardy θα βρεθούν και πάλι στα ίδια πλατό εκεί που θα συναντήσουν τους καινούργιους Ralph Fiennes, Mads Mikkelsen μα και τον Ewan McGregor που θα κρατήσει έναν από τους ρόλους κλειδιά της ίντριγκας, η οποία θα λάβει χώρα στην Μόσχα, στο Μαρακές, την Ζυρίχη και φυσικά το Λονδίνο. 

Περισσότερα... »

Τα Μυθικά Πλάσματα του Νότου
του Benh Zeitlin. Με τους Quvenzhané Wallis, Dwight Henry, Levy Easterly, Lowell Landes, Pamela Harper


Ο Τυφώνας Wallis
του gaRis (@takisgaris)

Στ΄αλήθεια ζούμε ημέρες κυνισμού, αμετροέπειας και έντονης δυσπραγίας. Χρειάζεται να είσαι φορές αρκετά απαισιόδοξος για να αντέξεις κι εξίσου ονειροπόλος για να φανταστείς έναν καλύτερο κόσμο, όπου η έννοια «ανθρωπιά» μοιάζει τόσο δυσπρόσιτη. Πιάνω τον εαυτό μου πολλές φορές απογοητευμένο, για τη δύναμη του σινεμά να πυροδοτήσει αλλαγές στον τρόπο που απεικονίζεται η πραγματικότητα, να δώσει δύναμη στην υπέρ - ημιπληροφορημένη νεολαία ώστε να αντιδράσει απέναντι σε ένα χαοτικό, αιμοσταγές, τερατώδες οικονομικό σύστημα που λυμαίνεται τον πλανήτη, ισοπεδώνοντας κάθε προοπτική ευαγούς μέλλοντος. Βλέπω τον πανίκουλα γύρω μου με το Comic Con 2012 του San Diego που μόλις τελείωσε. Τρέλα ο κόσμος. Cosplay και τηγανητοί εγκέφαλοι στα κάγκελα. The Dark Knight Rises, Iron Man 3, The Hobbit και χάρτινοι ήρωες μέχρις σκασμού. Εμπρός για καινούργια εισπρακτικά ρεκόρ, με rebootια και δώστου remakια και να μην έχει τελειωμό η ανακύκλωση παιχνιδιών.

Ναι, αγαπητέ φίλε –λάτρη του Batman, του Spiderman και του Γκαούρ-Τάρζαν, καταλαβαίνω πως λιώνεις από αγωνία αλλά, πάρε τα 2 σέντσια μου αν τα θες, θα βγουν τα παιχνιδάκια σου ξανά (και μανά) στο πανί but…so EFFING what? Πόσο escapism γουσταίρνει η γκλάβα σου; Ξέρεις καλέ μου φίλε, έχω νέα για σένα, συνταρακτικά νέα: Υπάρχει ακόμη σινεμά. Υπάρχει ένας 29άρης ονόματι Benh Zeitlin, με μια μόνη μικρομηκάδικη στη ζώνη του προ 4ετίας, το Glory At Sea, που πραγματεύτηκε την τραγική απώλεια των συνεχιζόμενων καταστροφών στη Λουϊζιάνα. Αυτό το παιδί λοιπόν, προ δύο ετών, μαζεύει με κόπο $1,8Μ, φτιάχνει ένα crew 64 ανθρώπων, επί το πλείστον ερασιτέχνες και συνεχίζει να ψάχνει για καλλιτεχνικό χρυσάφι μέσα στο Bathtub της Bayou, στην περιοχή Terrebonne, εκεί πάλι, στη Λουϊζιάνα της μετά Κατρίνα εποχής.

Παίρνει το μονόπρακτο Juicy and Delicious της εξ’ απαλών ονύχων φίλης του ηθοποιού Lucy Alibar και αρχίζει την εξερεύνηση στους αφιλόξενους βάλτους, ώσπου συναντά τον φούρναρη, πατέρα πέντε παιδιών Dwight Henry. Παίρνει όλο το συνεργείο μαζί για να τον παρακαλέσει να δεχτεί τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Wink. Δέχεται με τον όρο να προβάρουν τις μικρές πρωινές ώρες ώστε να μπορεί να (ξε)φουρνίζει τα αρτοσκευάσματα των 30-40 κατοίκων του Bathtub, ενός σβώλου γης περικυκλωμένου από εκατομμύρια κυβικά νερού, που για τον ίδιο είναι η μόνη (υπερήφανη) επιλογή. O Benh αμολιέται να βρει την κεντρική ηρωίδα του, την κόρη του Wink, Hushpuppy. Τσεκάρει κοντά 4.000 κοριτσάκια, ώσπου ξεπροβάλλει εμπρός του ένα αλλόκοσμο μαυράκι, ένα στοιχειό της φύσης, ένα 5χρονο με το απίθανο όνομα Quvenzhane (Nazie) Wallis. Πάνω στους μικροσποπικούς ώμους της, μέσα από το πύρινο βλέμμα της, ο Zeitlin ξεκινά να γυρίζει.

Αφήνω τους διθυράμβους στο Sundance, όπου η Fox/Searchlight έσπευσε να το αγοράσει στο τζάμπα (για $2Μ), λίγο με καίει που στις Cannes το βόλεψαν στην παράλληλη προβολή του «Ενός Κάποιου Βλέμματος» κι όσοι το είδαν παραληρούν ακόμη. Η ταινία πάνω απόλα είναι ένας θρίαμβος επιβίωσης, ανώτερος από τον Ινδιάνο Δρομέα, συγκλονιστικότερη από το Days of Heaven του Terrence Malick, αμεσότερη από το George Washington του David Gordon Green, παιχνιδιάρικη όσο The Adventures of Huckleberry Finn, διαχρονικά επίκαιρη ως οικολογικό μανιφέστο όσο το Louisiana Story του Robert Flaherty. Μαγικά ρεαλιστικό και οργιαστικά χαοτικό έργο όσο το Underground του (ομολογημένη επιρροή από τον δημιουργό) Εμίρ(η) Κουστουρίτσα και πηγαίο μέσα από τα νάματα του Αιμιλίου του Ζαν Ζακ Ρουσσώ.

Απλά, καλέ μου φίλε, πρόκειται για 91 λεπτά που μπορεί να σου αλλάξουν την οπτική για τα πράγματα γύρω σου. Επιβίωση, ενηλικίωση, οικολογική καταστροφή, αρρώστια, θάνατος, κοπάδια προϊστορικών κάπρων να ξεκινούν από τα λιωμένα αρκτικά παγόβουνα και να ροβολάνε αχαλίνωτα μέσα από τη φαντασία της ηρωικής Hushpuppy ώσπου να υποκλιθούν μπροστά της, καθώς μόνο εκείνη ακουμπά το προσωπάκι της στο μέρος της καρδιάς κάθε ζωντανού κτίσματος της Φύσης για να του πάρει παλμό. Μια δόνηση που τοξοβολεί ψυχή, μια αρχέγονη κραυγή, ένα ασυγράτητα θυμωμένο «όχι» στον ενοχικό ψευδομεσσιανισμό της αστικής φιλανθρωπίας, ένα απαστράπτον «ναι» στη συμφιλίωση με την Παγγαία, στην ενόραση μιας κοινωνίας συμβιωτικής, αφιλοκερδούς, πλήρους μέσα στην στωική της αυτάρκεια.

Η μουσική επένδυση από μόνη της (έργο επίσης υπογραφής Zeitlin), αξίζει το ρίσκο της σκληρής θέασης. O Obama κέρδισε τις εκλογές με υπόκρουση των τελευταίων ημερών της προεκλογικής του καμπάνιας το θέμα από το Glory At Sea. Έχω την εντύπωση πως αν τώρα παίξει το μουσικό χαρτί του Beasts of the Southern Wild θα τις ξανακερδίσει. O Α.Ο.Scott έγραψε πως η ταινία μοιάζει με μια οικεία μελωδία που δεν έχει συγκεκριμένη κατάταξη ως είδος, ίσως μια jazz παιγμένη με έναν πρωτοποριακά νεόκοπο ρυθμό που σε συνεπαίρνει. Επίσης σήμερα είδα έξω από την Aίθουσα 1 του TIFF Lightbox Theater μια επιγραφή που προειδοποιούσε ότι οι εικόνες πιθανόν να δημιουργήσουν προβλήματα κινητικής ισορροπίας σε κάποιους "ευαίσθητους" θεατές. Σε κάθε περίπτωση, για ένα είμαι πεπεισμένος μέχρι το καύκαλο μου: Το Beasts of The Southern Wild μου ανανέωσε την ελπίδα, την πεποίθηση, ότι το σινεμά μπορεί ακόμη να εμπνεύσει πίστη στο μεγαλείο της ανθρώπινης θέλησης για κάτι ωραίο, ως αληθινό.

Για πες: Την επόμενη φορά που θα κοιτάξω την 5χρονη Τίνα μου στα μάτια, θα δω μέσα τους την Hushpuppy να μου δείχνει το πώς.






Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Φεβρουαρίου 2013 από την Seven / Spentzos
Περισσότερα... »

"Χίτσκοκ" - Αγάπη, Πάθος, Ψύχωση!
του Sacha Gervasi. Με τους Anthony Hopkins, Helen Mirren, Scarlett Johansson, Jessica Biel, Danny Huston, James D'Arcy, Toni Collette, Michael Stuhlbarg


Ομοιότης Μηδέν!
του zerVo (@moviesltd)

Ένα καλό μάθημα το πήρα σίγουρα από την παρακολούθηση του Hitchcock. Δεν πρόκειται ποτέ πια να παραπονεθώ, όπως έπραξα στο πρόσφατο παρελθόν, αν το τιμώμενο πρόσωπο ενός κινηματογραφικού biopic, απεικονίζεται χάρη στην εξαίρετη δουλειά των μακιγιέρ, σχεδόν πανομοιότυπο όπως είναι στην πραγματικότητα. Είναι κανόνας δηλαδή. Δεν μπορεί να σταθεί κινηματογραφική βιογραφία διασήμου, αν η κοπιαρισμένη φιγούρα του δεν φέρνει πολύ στην πρωτότυπη, αφού προκαλείται ένα παράξενο μπέρδεμα στον θεατή στην απόπειρα του να παρακολουθήσει την καινούργια μορφή της ήδη γνώριμης του περσόνας. Με δυο λόγια, μεγάλο μέρος του γενικότερου failure, καλλιτεχνικού δε τε εμπορικού, της αναπαράστασης των γυρισμάτων της κορυφαίας στιγμής του Μετρ του Σασπένς, οφείλεται στο ότι ο ίδιος ο μετρ, φοράει την μουτσούνα κάποιου άλλου...

Έχοντας μόλις γνωρίσει την παταγώδη εμπορική αποτυχία, αλλά και την απαξίωση από το σύνολο της κινηματογραφικής κριτικής για το απαξιωμένο Vertigo, ο σπουδαίος Άλφρεντ Χίτσκοκ, δεν δείχνει να αντιμετωπίζεται πλέον με τον γνώριμα θετικό από τα στούντιος. Με την φήμη του να βρίσκεται στο ζενίθ της καριέρας του και με τους χρηματοδότες να αρνούνται να τον βοηθήσουν να βάλει μπροστά το καινούργιο του πλάνο, ο εξηντάχρονος πλέον σκηνοθέτης, θα βάλει σκοπό της ζωής του να διαψεύσει όλους όσους τον θεωρούν ξοφλημένο. Βάζοντας υποθήκη όλα του τα υπάρχοντα, θα βρει τους πόρους να στήσει συνεργείο και ερμηνευτική ομάδα που θα συνεργαστούν μαζί του στην νέα του έμπνευση, για την οποία άπαντες θα υπογράψουν συμβόλαιο πως δεν πρόκειται να διαρρεύσει το παραμικρό στον Τύπο. Τα γυρίσματα του αμφιλεγόμενου Ψυχώ ξεκινούν...

Οι συνθήκες μολονότι δεν είναι και οι καλύτερες, με τα έξοδα να τρέχουν, τους ηθοποιούς να μην αντέχουν τις διαρκείς νευρώσεις και τις μανιώδεις ιδιαιτερότητες του ντιρέκτορα κι εκείνον να έχει υποπέσει σε κατάθλιψη, έχοντας πιστέψει πως η λατρεμένη του σύζυγος, Άλμα, τις ώρες της απουσίας της ερωτοτροπεί με τον γόη σεναριογράφο Γουίτφιλντ Κουκ, εντούτοις οι πρώτες αντιξοότητες θα ξεπεραστούν και το σχέδιο θα αρχίσει να παίρνει φόρμα. Είναι η ώρα που το μυαλό του ευφάνταστου Χιτς θα επισκεφτεί η οπτασία του σίριαλ κίλλερ Εντ Γκέιν, που πάνω στην μακάβρια υπόθεση του, που συγκλόνισε την κοινή γνώμη, κτίζει το θέμα της ίντριγκας του και θα προκαλέσει την έμπνευση αλλά και τις εμμονές του στα άκρα...

Η συνέχεια, βεβαίως, πασίγνωστη σε όλους. Το φιλμ εξελίχθηκε στον απόλυτο θρίαμβο για τον κορυφαίο των κορυφαίων, αποκαθιστώντας την διαταραγμένη τιμή και τον πληγωμένο του εγωισμό στην συνείδηση όλων. Αυτόν ακριβώς τον χρόνο της μάχης που έδωσε ο Χίτσκοκ με τον Τύπο, τους πιεστικούς ιμπρεσάριους, την μάνατζερ - οργανωτή σύζυγό του, τις ξανθιές συνεργάτιδες του, την υγεία του και κυρίως με τον ίδιο του τον εαυτό, προβάλλει στην γλαφυρής αφήγησης ανά περιόδους, αναπαράσταση του ο όχι πολύ υψηλών ικανοτήτων Sacha Gervasi. Ουσιαστικά ο Βρετανός επιχειρεί να προσεγγίσει την ζόρικη περσόνα του Χίτσκοκ, παρουσιάζοντας τον ως κυκλοθυμικό, ιδιότροπο, εκρηκτικό ανά στιγμές και προκλητικά εγωπαθή και απαιτητικό, αρνητικές πτυχές ενός χαρακτήρα που μόνο ένα πρόσωπο έχει την δυνατότητα να δαμάσει και να επαναφέρει στην φυσιολογική τους κατάσταση: Η ίδια η κυρία Ρεβίλ, που κλέβει με άνεση την παράσταση από τον συμβίο της, έχοντας άλλωστε και την χαρισματική υποκριτική υποστήριξη της σπουδαίας Helen Mirren, που παίζει ένα τουλάχιστον επίπεδο πάνω από τους λοιπούς αστέρες που ορίζουν το τιμ του Hitchcock.

Για πες: Ακόμη και από τον ίδιο τον βασικό πρωταγωνιστή της ιστορίας, που ελέω της πλήρους εμφανισιακής ανομοιότητας με το τιμώμενο πρόσωπο - δεν το πιστεύεις πως μπορεί make up artist, να έχουν κάνει τόσο κακή δουλειά - περνά τον Anthony Hopkins σε πολύ δεύτερη μοίρα, όσο κι αν το παλεύει ο Sir. Ανεξήγητη επιλογή επίσης η πανέμορφη και σέξι Johansson για τον ρόλο της πιο άσχημης χολιγουντιανής σταρ ever, Τζάνετ Λι, μετριότατη τέλος η χρήση των ικανοτήτων της ρολίστικης τριάδας Jessica Biel - Danny Huston - Toni Colette, που λειτουργούν απλώς ως συμπληρωματικές καρικατούρες. Παρόλα αυτά τα αρνητικά δεδομένα του, το Hitchcock, διαθέτει έναν κάποιο ρυθμό, τηλεοπτικού πιότερο ύφους, που τονίζεται από τα θερμά παστέλ χρώματα και το άπλετο φως του Λος Άντζελες, της Μέκκας του σινεμά δηλαδή, που ποτέ δεν τίμησε την προσωπικότητα του Μετρ, στο μέγεθος που εκείνη δικαιούταν.






Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Φεβρουαρίου 2013 από την Odeon
Περισσότερα... »