Movies Ltd

Τι κάνεις όταν ακούς τον ήχο του εισβολέα? Τι κάνεις όταν ακούς τις κραυγές ενός θύματος? Τι κάνεις αν το λάθος σου μπορεί να κοστίσει μια ανθρώπινη ζωή? Και τα ερωτηματικά δεν σταματούν εδώ, αν θέλουμε να το παίξουμε σκεπτικιστές σε ότι αφορά το ρεαλιστικό της υπόθεσης της νέας ταινίας του Brad Anderson (του The Machinist) που εκ πρώτης όψης και με γνώμονα το όχι και τόσο αληθοφανές τρέιλερ, δεν δείχνει να ανταποκρίνεται ιδιαίτερα στην πραγματικότητα. Γιατί εμφανίζει ένα κάποιο ενδιαφέρον η περίπτωση της τηλεφωνήτριας της Αμέσου Δράσης, που γίνεται αυτήκοος μάρτυρας της εν ψυχρώ δολοφονίας ενός νεαρού κοριτσιού, που αποτελεί και την θεματική βάση του αστυνομικού θρίλερ The Call, πόσο πιστευτό μπορεί να γίνει όμως το γεγονός πως η ίδια μπατσίνα γραφείου, δύναται να κυνηγήσει τον φονιά μέχρι τελικής πτώσης? Αφού προηγουμένως ακριβώς το ίδιο πρόσωπο ακούσει πάλι σε ζωντανή μετάδοση, το δεύτερο κτύπημα του μανιακού σίριαλ κίλερ. Δίχως να μου προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση το φιλμ, που σε πρότερο χρόνο είχε τον τίτλο The Hive, δεν νομίζω να είναι και από τα πλέον καλοστημένα της περιόδου, πραγματικότητα που θα αντιληφθούμε στις 15 του Μάρτη όταν θα κάνει και την επίσημη πρεμιέρα του στους κινηματογράφους.

Το ότι η καριέρα της κραταιάς προ δεκαετίας σταρ Halle Berry δεν βρίσκεται και στο καλύτερο της σημείο, είναι γνωστό εδώ και αρκετό καιρό. Και δεν προβλέπω πως η συμμετοχή της στην Κλήση πρόκειται να αλλάξει πολλά πράγματα στην κατηφορική πορεία που έχει πάρει. Μαζί της εδώ συμμετέχουν η Abigail Breslin, που υποδύεται το δεύτερο θύμα του κατά συρροήν εγκληματία, ο Morris Chestnut και ο Michael Imperioli.

Στις δικές μας αίθουσες? Δεν το βλέπω...

του zerVo

Δεν πιστεύω να ήταν και πολλοί εκείνοι που εξεπλάγησαν στο άκουσμα της ταινίας που φιγουράρει στις περισσότερες των κατηγοριών των Οσκαρικών υποψηφιοτήτων, όπως εκείνες ανακοινώθηκαν από την Αμερικάνικη Ακαδημία Κινηματογράφου, δια στόματος της μονίμως χαμογελαστής Emma Stone και του ταλαντούχου Seth McFarlane. Κι αυτό διότι όταν ένα φιλμ, πλασάρεται εδώ και περίπου δύο χρόνια με αυτοσκοπό να κόψει το νήμα της κούρσας των λαμπερών βραβείων πρώτο, είναι φτιαγμένο από τον μοναδικό σκηνοθέτη που δικαιούται τον τίτλο "Μάγος" και από τις εικόνες του παρελαύνει ο σπουδαιότερος εν ζωή ηθοποιός, είναι πολύ λογικό να πάρει τον άτυπο τίτλο - προς το παρόν - του πρωταθλητή των nods. Το αφιέρωμα του Steven Spielberg στην περίοδο της ζωής του 16ου Αμερικάνου Προέδρου Αβραάμ Λίνκολν, όταν εκείνος οραματιζόταν την τροπολογία του Συντάγματος που θα έδινε δικαιώματα στους μαύρους, πανεύκολα απέσπασε 12 υποψηφιότητες προβάλλοντας συνάμα ως το πρώτο φαβορί για να φύγει θριαμβευτής από την πιο μεγάλη βραδιά του Χόλιγουντ, στις 24 του ερχόμενου Φλεβάρη.

Φυσικά η κούρσα για το πόνημα του The Beard δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα, εφόσον έχει να αντιμετωπίσει σε κάθε τομέα, εξαιρετικούς αντιπάλους, που λίγο έως πολύ ήταν επίσης αναμενόμενοι πως θα βρεθούν στο διάβα του. Καθεμιά τους όμως μετρά και κάποιες απώλειες σε κατηγορίες που θα περίμενε να δηλώσει το παρόν. Αναφορικά με την μητέρα των μαχών, εκείνη για την ανάδειξη της σπουδαιότερης κινηματογραφικής δημιουργίας της χρονιάς, πέρα από το Lincoln, ακόμη οκτώ ταινίες συνθέτουν την εννιάδα (με μάξιμουμ δεκάδας, εφόσον είπε άδοξο αντίο, μάλλον ο The Master) των εκλεκτών. Το Amour, η Argo, το Beasts of The Southern Wild, ο Django Unchained, οι Les Miserables, η Life Of Pi, το Silver Linings Playbook και φυσικά το Zero Dark Thirty, ήδη ακονίζουν μαχαίρια περιμένοντας με ικανές ελπίδες το καθένα τον Honest Abe για να τον υπερκεράσουν, έχοντας πολλές φορές όμως κόντρα τους την παράδοση, ελέω κάποιων σημαδιών που έχει η ίδια η ιστορία ορίσει.

Όπως συμβαίνει δηλαδή στην περίπτωση της Αργώ, της φιλμικής αναπαράστασης της καταδίωξης του επί χρόνια νούμερο ένα εχθρού της Υπερδύναμης, των μιούζικαλ Αθλίων και του σπαγγέτι (Ν)Τζάνγκο όπου οι δημιουργοί τους δεν βρέθηκαν στην αντίστοιχη πεντάδα σκηνοθεσίας. Η κορυφαία αποτροπή, εφόσον μόλις τρεις φορές στο παρελθόν, ταινίες που δεν είχαν την κατευθυντήρια κεφαλή τους υποψήφια, τιμήθηκαν με το Όσκαρ, με πιο πρόσφατη την περίπτωση - έκπληξη του Driving Miss Daisy το 1989! Άδικο για τον Affleck, όχι για τον Quentin, ούτε για τον Hooper, όσο για την Bigelow, ας το έβγαζε το εργάκι της νωρίτερα κι όχι τόσο οριακά, μήπως το έβλεπε και κανείς για να την ψηφίσει. Αντίθετα στους σκηνοθέτες ηχηρό παρόν, δίχως πολλές φανφάρες δηλώνουν ο Haneke, ο O. Russell, ο Zeitlin των Νότιων Beasts και φυσικά ο Ang Lee, που είναι και ο μόνος που έχει σηκώσει το τρόπαιο - πέραν του Μέγα Steven - για την δραματική ελεγεία του Brokeback Mountain.

Περνώντας στις ερμηνείες, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ένα σπουδαίο ρεκόρ που κατέγραψαν οι φετινές ανακοινώσεις και που είναι ιδιαίτερα σπάνιο να συμβεί μέσα σε μία και μόνο χρονιά. Αφορά στην κατηγορία της πρωταγωνιστικής γυναικείας ερμηνείας, όπου θα είναι παρούσες η γηραιότερη, αλλά και η νεότερη ηλικιακά υποψήφιες στα χρονικά του θεσμού. Αμφότερες έπαιζαν δυνατά από την αρχή, η Emmanuelle Riva του Amour, που την ημέρα της βράβευσης θα κλείσει τα 86 της χρόνια και η πιτσιρίκα Quvenzhane Wallis του Beasts και των μόλις εννιά Μαΐων. Μια πεντάδα που έκλεισε με μια σημαντική απουσία, εκείνη της Marion Cotillard για το Rust And Bone, που δεν θα έχει την ευκαιρία να κάνει το 2/2, εντελώς άδικα και αναπάντεχα. Αντιθέτως, μάλλον την τελευταία στιγμή η δεσποινίς Jennifer Lawrence της έκλεισε το δρόμο αποσπώντας το ένα νταμάκι, την στιγμή που τα άλλα δύο ανήκουν σωστά στην Chastain και στην Naomi Watts, του Zero και του Impossible αντίστοιχα. Καμία από τις υποψήφιες δεν είναι τιτλούχα.

Στα γυναικεία δεύτερα, την μεγαλύτερη έκπληξη κατέγραψε η παρουσία της κυρίας Jackie Weaver, προκειμένου το Silver Linings να διαθέτει υποψήφιο και στις τέσσερις κατηγορίες ερμηνειών (μάλλον) επίτευγμα που τελευταίο είχε επιτύχει, σύμφωνα με τα στατιστικά, το Reds του Beatty κάποιους αιώνες πριν. Όταν κάποιος μπαίνει από το παράθυρο, κάποιος άλλος βλέπει την άγουσα για τα αποδυτήρια και στην περίπτωση μας αυτή είναι η Nicole Kidman, που και τι δεν έκανε στο Paperboy για να πάρει τα πάνω της, η AMPAS όμως την αγνόησε επιδεικτικά. Οι λοιπές μαντάμ της πεντάδος, δεν παίζονταν καν από τους μπουκ για το αν θα βρίσκονταν εκεί, μιας και η Hathaway των Les Miz, η Πρώτη Κυρία Λίνκολν Sally Field, η Amy Adams του Master και η Helen Hunt των Συνεδριών, είχαν καπαρώσει από καιρό την θέση. Όλες τους γνωρίζουν την αγωνία του να βρίσκονται στα κουλουάρ της κούρσας, μόνο η Hunt και η Field, έχουν γευτεί την νίκη, η δεύτερη μάλιστα δύο φορές, σε ισάριθμες υποψηφιότητες, πριν τρεις δεκαετίες όμως. Απογοητευτικό το νούμερο της γλυκυτάτης Amy, που μετρά ήδη ένα 0 στα 3 στα supporting...

Μιλώντας για Υποστήριξη, να πούμε πως στην αντίστοιχη κατηγορία των ανδρών, δεν υπήρξε η παραμικρή αναταραχή, αφού και οι πέντε που την ορίζουν, είχαν αποξαρχής το προβάδισμα. Που να χωρέσει εδώ ο φουκαράς Di Caprio? Και για να γίνει αντιληπτό για τι μάχη κολοσσών μιλάμε, πρέπει να αναφερθεί πως οι υποψήφιοι έχουν να επιδείξουν συνολικά 21 (!) παρουσίες στις Οσκαρικές πεντάδες, με όλους τους να έχουν σηκώσει στον ουρανό του LA το πολυπόθητο τρόπαιο. De Niro, Seymour Hoffman, Arkin, Waltz και Lee Jones δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Ο μόνος με δύο βραβεία, ο γίγας Bobbie, απουσίασε από τον θεσμό είκοσι ολόκληρα χρόνια, δείγμα ότι δεν είχε πάρει και τόσο σοβαρά την ανάδειξη του ως του πρώτου των πρώτων, μια φορά κι έναν καιρό. Τρομακτικό το ενδιαφέρον της κατηγορίας, που επισκιάζει σίγουρα εκείνην των πρωταγωνιστών, όπου ένας Εγγλέζος, υποδυόμενος το σύμβολο της Αμερικάνικης Δημοκρατίας, στοχεύει ευθύβολα στο τρίτο - αντί για πέμπτο - όσκαρ της καριέρας του.

Daniel Day Lewis versus Denzel, Bradley, Hugh και παρόλες τις αρνητικές ενδείξεις Phoenix, είναι το ματς και τα πάντα συνηγορούν πως ο φάκελος θα γράφει την λέξη Lincoln. Όχι και σίγουρο όμως αφού και οι τέσσερις έμπειροι αστέρες έχουν δυνατές ερμηνείες, αλλά και εμπειρία στην οσκαρική μάχη, με τον Washington να είναι ήδη νικητής δύο φορές, τον Phoenix να θεωρείται από τους losers της κυριαρχίας του Gladiator και τους άλλους δύο Jackman και Cooper να παίρνουν το βάπτισμα του πυρός. Τρομακτική απουσία εκείνη του John Hawkes από τις Sessions, που δεν υπήρχε δοκιμαστική πεντάδα μέχρι στιγμής να μην τον συμπεριλαμβάνει. Σχεδόν απίστευτο...

Όπως σχεδόν απίστευτη - για να περνάμε στα μη αγγλόφωνα - ήταν η απουσία από τις προτάσεις της Γαλλικής υποψηφιότητας, των Les Intouchables, που προτιμήθηκαν έναντι του πολύ καλύτερου Rust And Bone και ήδη δρέπουν...βρούβες. Με ένα φανταστικό ντεμαράζ το Χιλιανό No του Larrain, που έπαιζε παντού τις τελευταίες εβδομάδες, έφτασε στην μικρή πηγή, εκεί που ήδη βρίσκεται ο Έρωτας του Haneke, το καναδέζικο War Witch, που πήρε την θέση του Ρουμάνου Mungiu, αλλά και τα βορειοευρωπαϊκά A Royal Affair και Kon Tiki. Νομίζω πως είναι η ώρα να αποκατασταθεί η αδικία του Χαμένου και της Λευκής Κορδέλας...

Αντίθετα στα κινούμενα σχέδια, μια διαφαινόμενη αδικία δεν πήρε μπροστά, αφού οι πλαστελινένιοι Πειρατές της Aardman, ότι πιο όμορφο είχε να δείξει μέσα στο 2012 το animation, παρόλες τις δυσοίωνες προβλέψεις πήραν το χρίσμα, σε αντίθεση με το μπερδεμένο Rise Of The Guardians που πήγε γρήγορα σπίτι του, αφήνοντας χώρο για ταινία της Pixar (Brave) που δεν θα μπορούσε να λείψει από την κατηγορία που η ίδια δημιούργησε. Tα φαβορί πάντως παραμένουν ο Paranorman και ο Frankenweenie, αν και πολύ θα ήθελα να δω από το φάκελο να βγαίνει ο τίτλος Band Of Misfits, άντε σε δεύτερη επιλογή το Wreck It Ralph.

Αναφερόμενοι στις θετικές εκπλήξεις της φετινής ανακοίνωσης των nods, δεν πρέπει να παραλείψω τον Life Of Pi, που αθόρυβα και με όπλο τις τεχνικές κατηγορίες, σκαρφάλωσε στο νούμερο των έντεκα, με τεράστιες πιθανότητες να φύγει από την βραδιά ακόμη και με τρία ή τέσσερα αγάλματα. Ούτε βέβαια τις δύο Χιονάτες, που από το πουθενά βρέθηκαν να μάχονται στα κοστούμια, ενώ όλοι τις θεωρούσαν ξεχασμένες υποθέσεις.

Οι απογοητεύσεις βεβαίως είναι πολύ περισσότερες, αφού δεν ξέρει κανείς από που να αρχίσει. Από την απουσία του ονόματος Anderson στις σκηνοθεσίες, αφού ούτε ο Wes (που έφαγε γερή κατραπακιά  για το Moonrise Kingdom του - μόνο στα σενάρια ακούγεται) ούτε ο Paul Thomas, θα βρεθούν στην τελετή? Από την ολοκληρωτική έλλειψη αναγραφής του τίτλου The Dark Knight Rises στην λίστα των φιλμς με έστω μια υποψηφιότητα? Από το γεγονός πως ο πιο εμπορικός Μποντ όλων των εποχών, μάλλον θα φύγει από την βράβευση με ένα οσκαράκι τραγουδιού, μιας και δεν εκτιμήθηκε διόλου στις σοβαρές κατηγορίες, ίσως μόνο στην φωτογραφία (μοναδική η δουλειά του Roger Deakins)? Ή που οι λέξεις Wallflower και Looper δεν υπάρχουν πουθενά στις καταστάσεις?

Όπως να έχει, την ιστορία την γράφουν μόνο οι παρόντες και κυρίως οι νικητές. Ραντεβού σε τριάντα-κάτι βράδια, για να δούμε ποιοι εξ αυτών θα γράψουν με ανεξίτηλα γράμματα το όνομα τους στην χρυσή Οσκαρική Βίβλο!

Κανένα έργο τέχνης δεν αξίζει όσο μια ανθρώπινη ζωή. Ακόμη κι αν είχε την ιδιαίτερη τιμή να σκηνοθετήσει το γεγονός με την μεγαλύτερη ακροαματικότητα ανά τετραετία, την τελετή έναρξης που έλαβαν χώρα στην πατρίδα του, την Μεγάλη Βρετανία, εντούτοις δεν θα έλεγα πως κινηματογραφικά, πέντε χρόνια μετά τον πρωτοφανή θρίαμβο του Slumdog Millionaire, ο Danny Boyle έχει εξαργυρώσει την Οσκαρική αυτή επιτυχία στο έπακρο. Κατόπιν του 127 Hours, που περισσότερο με κεκτημένη ταχύτητα μπήκε στις λίστες της Ακαδημίας, ο Εγγλέζος επιστρέφει στην δράση με μια ταινία που από το τρέιλερ της διαφαίνεται πως φέρει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του. Στο Trance, η ίντριγκα του οποίου περιστρέφεται στον κόσμο των μυθικής αξίας εικαστικών καλλιτεχνημάτων, ένας φερέγγυος δημοπράτης, θα βρεθεί στο μέσον μιας δολοπλοκίας, κυνηγημένος από τον υπόκοσμο της πόλης, για μια κλοπή πίνακα, που δεν θυμάται καν, αν ο ίδιος έχει πράξει. Βοηθούμενος από μια χαρισματική υπνωτίστρια, ο προβληματισμένος άντρας θα βουτήξει στα βάθη της φυλακισμένης του μνήμης, για να επαναφέρει στο φως όσα έχει λησμονήσει. Το σενάριο του φιλμ συνυπογράφουν οι Joe Ahearne και John Hodge ενώ η πρεμιέρα του φιλμ αναμένεται με ενδιαφέρον, φυσικά πρώτα στις Λονδρέζικες αίθουσες από την Fox Searchlight, την Pathe και την Film 4 στις 27 Μαρτίου.

Με αργά αλλά και σταθερά βήματα ο James McAvoy κερδίζει διαρκώς πόντους στην σταρική εκτίμηση, έτσι κατόπιν της παρουσίας του στους X-Men: First Class - ρόλο που θα επαναλάβει και στο επόμενο μέρος τους - παίρνει κι εδώ έναν σημαντικό πρωταγωνιστικό πόντο, έχοντας ως ικανότατους  υποστηρικτές τον Γάλλο πασπαρτού Vincent Cassell και την σέξι έγχρωμη γαζέλα, Rosario Dawson.

Στις δικές μας αίθουσες? Την Άνοιξη του 2013

Αφού ο πρώτος στόχος της παραγωγού Legendary, για τον βασικό πρωταγωνιστικό ρόλο στην αναβίωση του θρυλικού Godzilla, Joseph Gordon Levitt, άνοιξε πανιά για άλλες Sin City πολιτείες, το στούντιο αφοσιώθηκε στο να αποσπάσει την υπογραφή του δεύτερου στην λίστα της ζεν πρεμιέ. Κι αυτός δεν είναι άλλος από τον Aaron Taylor Johnson, τον χαρισματικό νεαρό αστέρα που έγινε διάσημος μέσα από τις κόμικ εικόνες του Kick Ass, ο οποίος αφού πέρασε από τις εικόνες του περσινού Albert Nobbs και του αποτυχημένου εγχειρήματος του Stone, Savages, προσγειώθηκε πρόσφατα στην πιο πρόσφατη διασκευή της θρυλικής Anna Karenina στον ρόλο του Βρόνσκι. Το ριμπούτ των περιπετειών του θηριώδους - made in Japan - τέρατος, έχει αναλάβει να φέρει εις πέρας ο σκηνοθέτης Gareth Edwards (Monsters) ενώ το σενάριο έχει ήδη αναλάβει να συγγράψει ο δημιουργός του The Shawshank Redemption, Frank Darabont. Όσον αφορά στην στελέχωση του υπόλοιπου καστ, αυτή πρόκειται να ολοκληρωθεί καθώς η Legendary καταφέρει να ξεπεράσει κάποιες δυσκολίες που έχουν προκύψει με τα δικαιώματα της ιστορίας, που η τελευταία της κινηματογραφική εκδοχή υπήρξε εκείνη δια χειρός Roland Emmerich, το 1998. Η πρεμιέρα του ολοκαίνουργου Γκοτζίλα πάντως έχει υπολογιστεί να πραγματοποιηθεί στο δεύτερο μισό του 2014.

Εδώ και μήνες το όνομα του Ben Affleck είχε ακουστεί στο ενδεχόμενο να αναλάβει τα ηνία της κινηματογραφικής μεταφοράς του φημισμένου βιβλίου του Dennis Lehane, Live By Night, αν και οι περισσότερες φήμες έκαναν λόγο μόνο για ερμηνευτική συνέχεια της καριέρας του, στο πλάι της Kristen Stewart στην φιλόδοξη παραγωγή Focus. Εντέλει ο ταλαντούχος σκηνοθέτης, που εκτόξευσε την φήμη του με την ταινία Argo, άσχετα αν ο ίδιος δεν βρέθηκε στην πεντάδα σκηνοθεσίας των Οσκαρικών υποψηφιοτήτων, θα ακολουθήσει μόνο τον δημιουργικό δρόμο στο επόμενο βήμα του, στην παρουσίαση μιας δαιδαλώδους ιστορίας φιλίας και μίσους, πάθους και εκδίκησης, στο κυνήγι του αμερικάνικου ονείρου. Ο, από τα 25 του χρόνια, για το σενάριο του Good Will Hunting, Οσκαρούχος, αποκάλυψε τις προθέσεις του σε συνέντευξη του στο κανάλι MTV, στα πλαίσια της προώθησης της Αργώ, καθιστώντας γνωστούς τους λόγους απόρριψης του Focus, αλλά και το ότι βρίσκεται σε πυρετώδεις προετοιμασίες για το επόμενο πλάνο του, με τον στενό του συνεργάτη Chris Terrio. Το φιλμ αναμένεται να ολοκληρώσει το Pre production του και να ξεκινήσει γυρίσματα το ερχόμενο καλοκαίρι, με σκοπό να βγει στις αίθουσες προς τα τέλη του 2014.

του Ben Affleck. Με τους Ben Affleck, Bryan Cranston, Alan Arkin, John Goodman, Tate Donovan, Clea DuVall, Christopher Denham, Scoot McNairy, Kerry Bishé, Rory Cochrane

Στο σανίδι της πολιτικής

του zerVo (@moviesltd)

Θέατρο είναι η πολιτική. Θέατρο και μάλιστα μεγαλειώδους καλλιτεχνικής σύλληψης και συνεπώς εμπορικής απήχησης. Που τα ευφυέστατα κείμενα των σεναρίων στα κατά τόπους σανίδια, κάτω από την μελετημένη προς αποφυγήν λαθών σκηνοθεσία των μυστικών υπηρεσιών, αποδίδουν με μοναδική υποκριτική ικανότητα, πρωταγωνιστές, που απλώς σε βάθος χρόνου εναλλάσσουν μουτσούνες, ώστε να μην γίνονται βαρετοί στα κοινά τους. Κοινά που ορίζουν από την μεριά τους τηλεκατευθυνόμενοι όχλοι, τοποθετημένοι σε απέραντα στασίδια για να παρακολουθούν από πρώτη θέση τα τεκταινόμενα στην πίστα, που συμμετέχουν στο θεατρικό παιχνίδι ενεργά όπως νομίζουν, χύνοντας αίμα στις πολεμικές - συνήθως - περιπέτειες που ανεβάζει ο θεατρώνης, βάφοντας πολλές φορές κατακόκκινη την πλατεία, πληρώνοντας με αυτό τον τρόπο το αντίτιμο του εισιτηρίου τους. Σημειωτέον είναι και το μόνο θέατρο που καμία Δευτέρα δεν αργεί...

1979. Η ένταση στις σχέσεις ανάμεσα στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, όπως προσφάτως την έχει ανακηρύξει ο Ιμάμης Χομεινί και στις Ηνωμένες Πολιτείες, βρίσκεται στο απόγειο της, από την στιγμή που η Carterική Ουάσιγκτον, περιθάλπει στην αγκάλη της τον επί δεκαετίες δυνάστη της Περσίας, Σάχη Παχλεβί. Με την Τεχεράνη να βράζει, ζητώντας το κεφάλι του Μονάρχη επί πίνακι και τους διπλωμάτες να αδυνατούν να δώσουν λύση στο φλέγον ζήτημα, οι βαριά οπλισμένοι διαδηλωτές, με την σύμφωνη κατευθυντήρια γνώμη του Θεού, θα καταλάβουν πανεύκολα την αμερικάνικη πρεσβεία στην Ιρανική πρωτεύουσα, θέτοντας σε καθεστώς ομηρείας τους 58 υπαλλήλους της. Έξι εξ αυτών, εκμεταλλευόμενοι τον αναβρασμό, θα αποδράσουν από το κτίριο και θα ζητήσουν φοβισμένοι, άτυπα, άσυλο στην οικία του Καναδού πρέσβη.

Δύο μήνες κατοπινά, με την διαμάχη να έχει κλιμακωθεί και με τον κίνδυνο ορατό να αποκαλυφθεί η ταυτότητα τους - αλλά και ο τόπος που κρύβονται - στους αντάρτες, οι πολιορκημένοι νιώθουν τον κλοιό γύρω τους ολοένα και να σφίγγει περισσότερο. Είναι η στιγμή που την κατάσταση θα κληθεί να πάρει στα χέρια της η CIA, προκειμένου να εκπονήσει σχέδιο σωτηρίας τους. Κάτω από το προκάλυμμα του (όχι εφάμιλλα εχθρικού στους στασιαστές) καναδέζικου διαβατηρίου, ο πράκτορας Τόνι Μέντεζ, θα οργανώσει μια τεράστια - όσο και παραμυθένια - κινηματογραφική υπερπαραγωγή επιστημονικής φαντασίας, με τον τίτλο Argo, που αναζητά τα φυσικά της σκηνικά στην πολύβουη Τεχεράνη των 4 εκατομμυρίων κατοίκων. Και μέσα από την διαδικασία του στησίματος του Pre-production, θα παλέψει ενάντια στις αντιξοότητες, προκειμένου να μεταφέρει πίσω στον τόπο τους, σώους και αβλαβείς τους συμπατριώτες του.

Αν δεν ήταν καταχωρημένη στα επίσημα έγγραφα του State Department, αυτή η πραγματικά απίθανη υπόθεση απελευθέρωσης ομήρων, δύσκολα θα μπορούσε να γίνει πιστευτή. Κατόπιν της δημοσιοποίησης των αρχείων, τριάντα χρόνια μετά την περίοδο που έλαβαν χώρα τα περιστατικά, πιθανόν και με ένα σπρώξιμο όπως εκτιμώ, από Λευκό Οίκο μεριά, τώρα που οι διμερείς σχέσεις αντιμετωπίζουν και πάλι σημαντικά ζόρια, η περίπτωση της φυγής των 6 από την κόλαση, αποτελούσε μιας πρώτης τάξης θεματική βάση, για ένα εκρηκτικό πολιτικό θρίλερ. Το ζήτημα είναι αν και κατά πόσο το σενάριο του ταλαντούχου Chris Terrio και η κατεύθυνση της κάμερας από τον ολοένα και πιο αποτελεσματικό Ben Affleck, θα ήταν ικανά να ισορροπήσουν στην τεντωμένη κλωστή της ουδέτερης αφήγησης, δίχως να βουτήξουν είτε στην πλευρά της προπαγάνδας των Γερακιών, είτε σε εκείνη της φαιδρής επιδεικτικής αναπαράστασης. Σύμφωνοι, σε κάποια σημεία του ριψοκίνδυνου ταξιδιού, φάνηκε πως το φιλμ θα γκρεμοτσακιστεί.

Κάτι η επιμονή στην απεικόνιση των Περσών ως αγρίων φονταμενταλιστών, που για χάρη του Κορανιού δεν υπολογίζουν την ανθρώπινη υπόσταση των εχθρών, κάτι οι σκηνές απόλυτου σοκ, με τους κρεμασμένους προδότες της επανάστασης στους δρόμους της Τεχεράνης, πιθανολογούν μια χειραγώγηση του θεατή υπέρ των δυτικών απόψεων. Όσο η ίντριγκα όμως πλησιάσει στο φινάλε της και στο παιχνίδι μπαίνουν οι άψυχοι υψηλόβαθμοι της κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών και των συνεργαζόμενων Υπουργείων, καταλαβαίνεις πως ο πάλαι ποτέ σούπερ σταρ και αγαπημένο παιδί κάθε ακριβού μπλοκμπάστερ, που έχει εδώ και καιρό αποτινάξει από πάνω του αυτή την μαρκίζα, έχει στόχο να κάνει γνωστά και τα κακώς κείμενα της δικής του παράταξης.

Οκ, Spielberg δεν είναι, όπως κανείς άλλος δεν είναι άλλωστε, για να επιτύχει το απαύγασμα της ουδετερότητας και να καθηλώσει την πλατεία του, όπως το πέτυχε ο The Beard μέσα από τις εικόνες του Munich. Ο Affleck ακολουθώντας πιστά τους κανόνες της ρεαλιστικής κινηματογράφησης, με την πλούσια κόκκου κάμερα στο χέρι, τα μελετημένα ντεκόρ και κοστούμια εποχής και τα δραματικά ζουμ στα φοβισμένα πρόσωπα των ηρώων του, εκτοξεύει τα επίπεδα της έντασης και της αγωνίας, ακόμη κι αν η θετική απόληξη της ιστορίας που περιγράφει είναι γνωστή στους περισσότερους. Ίσως μάλιστα, αν το μίνι βαν με τους έξι φυγάδες, είχε διαφορετική τύχη, όπως φερειπείν εκείνο το άμοιρο ελικόπτερο με την ομάδα των Ισραηλινών αθλητών του Μονάχου, ο δημιουργός να διέθετε μεγαλύτερο - και τραγικότερο - πεδίο ανάπτυξης του προβληματισμού και της κεντρικής του ιδέας: Όλα θέατρο είναι...

Για πες: Ίσως θα έπρεπε μάλιστα να σκεφτεί μήπως και δώσει σε κάποιον άλλο τον κεντρικό ρόλο του στόρι, αντί να τον αναλάβει ο ίδιος, προκειμένου να αφοσιωθεί ακόμη περισσότερο στην μελέτη των προοπτικών του. Όχι πως δεν είναι πειστικός ο Ben, το αντίθετο θα έλεγα, μάλλον αν δεν είχε αυτή την διπλή ιδιότητα, όμως, θα διέθετε και τον χρόνο να επιδείξει λίγο παραπάνω ζήλο στην απόδοση των περιφερειακών του ρόλων (αναφέρομαι κατά βάση στην εν ομηρία εξάδα) που σε κάποια σημεία μοιάζουν ξεκομμένοι από το αληθινό στυλ της επιχείρησης. Κάτι που δεν ισχύει για το τόσο έμπειρο δίδυμο των Goodman και Arkin, που μέσα από κάποιες καυστικές κι ευθύβολες ατάκες που ξεστομίζουν οι θεμελιωμένοι χαρακτήρες τους, ορίζουν την αμφίδρομη σχέση του γενικού συμπεράσματος. Και το θέατρο (ή το σινεμά εν προκειμένω) πολιτική είναι!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 10 Ιανουαρίου 2013 από την Village

του John Luessenhop. Με τους Alexandra Daddario, Scott Eastwood, Tania Raymonde, Trey Songz, Keram Malicki-Sánchez, Dan Yeager

Φέρτε το πριόνι...το ηλεκτρικό λέμε!

του zerVo (@moviesltd)

Ε, δεν νομίζω να υπάρχει και κανένας λογικός σινεφίλ, που να είχε την πίστη πως η μοναδική διαφορά ανάμεσα στην παρούσα εκδοχή του πριονοφόρου μανιακού και σε εκείνη την αλληγορική από το 1974 του Tobe Hooper, θα ήταν μονάχα μια λεξούλα στον τίτλο. Είτε αυτή η "σχιζοφρενής" στον εγχώριο, είτε η ακόμη πιο πιασάρικη "massacre" στον ξενόφερτο. Άλλωστε το σπλάτερ είδος έχει πάρει μια εντελώς διαφορετική ρότα τα τελευταία χρόνια σε αντιδιαστολή με ότι ίσχυε στον παλιό καλό καιρό, που και η έμπνευση ήταν μεγαλύτερη, μα και οι συμβολισμοί του σεναρίου - κανιβαλισμός, φτωχή περιφέρεια, νεκροζώντανοι - είχαν έναν εντελώς διαφορετικό λόγο ύπαρξης.

Προς μεγάλη της έκπληξη, η εικοσάχρονη Χέδερ, θα πληροφορηθεί πως όχι μόνο η οικογένεια που την μεγάλωσε δεν είναι η πραγματική της, αλλά και πως η μοναδική της συγγενής, η πάμπλουτη γιαγιά της, μόλις απεβίωσε αφήνοντας της ως κληρονομιά, μια πολυτελέστατη έπαυλη, στην επαρχία του Τέξας. Εκείνο που δεν γνωρίζει όμως η νεαρή γυναίκα, για το αναπάντεχο δώρο που μόλις αποδέχτηκε, είναι πως στα σκοτεινά του υπόγεια κρύβεται ένα θανάσιμο μυστικό.

Μια αιματοβαμμένη ιστορία που ξεκινά πολλές δεκαετίες πριν, όταν η φαμίλια των σφαγέων Σόγιερ, βρήκε φρικτό θάνατο από τους εκδικητές των θυμάτων της, σε μια πρωτοφανή πράξη αυτοδικίας. Στοιχείο που ενώνει το χθες με το σήμερα, η ίδια η Χέδερ, που είναι και η μοναδική επιζήσασα της πυρκαγιάς στο αγρόκτημα του Lone Star. Μοναδική? Όχι ακριβώς, εφόσον ο εξάδελφος της, ένας παρανοϊκός φονιάς που χειρίζεται επιδέξια το αλυσοπρίονο, προκειμένου να διαμελίσει τα ανυποψίαστα θύματα του, είναι ολοζώντανος και γεμάτος δίψα για φρέσκο αίμα.

Για να μην το πολυπλατιάζω, η τετράδα των ανέμελων φίλων, που στο δρόμο για το σπίτι του τρόμου, με την προσθήκη ενός hitchhiker θα γίνει πεντάδα, αποτελεί την γνώριμη βάση των πιτσιρικάδων, που εντός ολίγου, πρόκειται να χάσουν το...κεφάλι τους. Ο μύθος δηλαδή μετά από μια πεντάδα σίκουελ, πρίκουελ και σπιν οφς, συνεχίζεται από το σημείο που σταμάτησε τριάντα εννιά χρόνια πριν. Σύμφωνα με έναν πρόχειρο υπολογισμό, το λοιπόν, το ηρωιδάκι μας θα έπρεπε να είναι σήμερα μια ζουμερή σαραντάρα και όχι ένα ολόφρεσκο μπουμπούκι με στενούς γοφούς και υπερτονισμένα μεμέ. Ναι πως? Σε ένα ρεαλιστικό σύμπαν ίσως. Όχι όμως στον πλανήτη του ντεμέκ grindhouse...

Για πες: Γιατί από τέτοια θεματική ασυνέχεια και αφέλεια, το Texas Chainsaw βρίθει σε τέτοιο βαθμό, που υπό άλλες συνθήκες θα το αποκαλούσες μέχρι και καλτ. Ποτέ όμως δεν με έπεισε ο σκηνοθέτης κύριος Luessenhop για τις προθέσεις του να σεβαστεί το ορίτζιναλ και να μην το εξελίξει σε μια ακόμη μακάβρια εκδοχή του Saw και του Hostel. Ούτε οι εκμοντερνισμοί με τις λήψεις ακέφαλων πτωμάτων από κινητό τηλέφωνο και την αποστολή τους μέσω Skype, ούτε τα ανεκδοτικά, Scary Movie πλάνα στο Λούνα Παρκ σώζουν μια κατάσταση, που από το πρώτο ημίωρο της πλήρους νηνεμίας, φάνηκε πως δεν είναι αντάξια του θρυλικού ονόματος. Όσο για το 3D? Πλην μιας, δυο εξαιρέσεων, που το πριόνι σου γαργαλά την μύτη, τίποτα το αξιοπρόσεκτο. Γιατί αν το παρατήρησες καλά, αυτό το παραφουσκωμένο στήθος της Daddario, δεν είναι αποτέλεσμα των τρισδιάστατων γυαλιών, αλλά του μαγικού Ultra Bra!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 10 Ιανουαρίου 2013 από την Odeon

Η ταινία Lincoln του Steven Spielberg με δέκα υποψηφιότητες είναι εκείνη που οδηγεί την κούρσα των Βραβείων της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, όπως αυτές δόθηκαν σήμερα στην δημοσιότητα, θέτοντας ως τέλος του συναγωνισμού την Κυριακή 10 Φεβρουαρίου, όταν και θα ανακοινωθούν οι νικητές στην λαμπρή τελετή που θα λάβει χώρα στο Βασιλική Όπερα του Κόβεντ Γκάρντεν στο Λονδίνο. Η βιογραφικού χαρακτήρα δημιουργία γύρω από την δράση του 16ου Προέδρου των ΗΠΑ, κυριαρχεί στις σημαντικότερες των πεντάδων, έχοντας από κοντά με εννέα υποψηφιότητες την πολύχρωμη αλληγορία του Ang Lee, Life Of Pi και την μιούζικαλ μεταφορά του κλασσικού έργου του Ουγκό, Les Miserables, μολονότι ούτε ο Spielberg, ούτε ο Tom Hooper των Αθλίων, βρίσκονται μεταξύ των διεκδικητών για το βραβείο της καλύτερης σκηνοθεσίας. Μαζί με τις τρεις προαναφερόμενες ταινίες, στην πεντάδα του Best Film υπάρχουν ακόμη τα πολιτικά θρίλερ Argo και Zero Dark Thirty, οι σκηνοθέτες των οποίων, Ben Affleck και Kathryn Bigelow, παρέα με τους Quentin Tarantino και Michael Haneke, θα διεκδικήσουν τον τίτλο του καλύτερου σκηνοθέτη. Τον τίτλο της καλύτερης βρετανικής παραγωγής θα παλέψουν για να κερδίσουν η Anna Karanina, το The Best Exotic Marigold Hotel, οι Les Miserables, οι Seven Psychopaths και ο πιο πρόσφατος των Μποντ με το Skyfall, φιλμ το οποίο έχει τιμηθεί με οκτώ υποψηφιότητες για BAFTA. Σε ότι αφορά τους μη αγγλόφωνους τίτλους, επίσης δεν υπάρχουν εκπλήξεις με το Amour να δηλώνει και εδώ το παρόν ως μεγάλο φαβορί που καλείται να υποσκελίσει την κόντρα των Headhunters, The Hunt, The Intouchables και Rust And Bone.

Μία μόλις ημέρα πριν την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων για τα βραβεία της Ακαδημίας Κινηματογράφου, όπως προστάζει η παράδοση δόθηκαν στην δημοσιότητα και οι λίστες με τους διεκδικητές των τίτλων των χειρότερων της χρονιάς, δηλαδή εκείνων που θα παλέψουν για να αποκτήσουν το όχι και τόσο τιμητικό έπαθλο του Χρυσού Βατόμουρου. Στην 33η εκδοχή του θεσμού (πια) εξέχουσα θέση κατέχει ο επίλογος του Twilight Saga, Breaking Dawn Part 2, που βρίσκεται υποψήφιο σε δέκα κατηγορίες, πέρα δηλαδή από εκείνη της πιο κακής παραγωγής για το 2012, δηλώνει το παρόν σε κάθε επιμέρους πεντάδα. Αναμενόμενη και η παρουσία της τελευταίας ταινίας του Adam Sandler, That's My Boy, κωμικός ο οποίος έχει καταγράψει την δική του ιστορία στην πορεία των βραβείων, ενώ από κοντά βαδίζει και το A Thousand Words με τον Eddie Murphy, τον πάλαι ποτέ δημοφιλή πρωταγωνιστή, που δεν απουσιάζει από τις nods των Razzies τα τελευταία χρόνια. Μερικές ακόμη ηχηρές παρουσίες στις καταστάσεις των μετρίων, αποτελούν το πολύ κακό Battleship και βεβαίως η ποπ σταρ Rihanna που συμμετείχε με έναν μικρό ρόλο σε αυτό, φυσικά ο Nicolas Cage για την "ερμηνεία" του στον Ghost Rider 2 και ο David Hasselhof για το Piranha 3DD, που προβλέπω πως είναι ο τελικός θριαμβευτής ως supporting actor, θα παραβρεθεί στην απονομή και θα αποτελέσει το χάιλαιτ της, όχι και τόσο λαμπερής, βραδιάς...

Λίγες μόλις ημέρες πριν να την απολαύσουμε, παρέα με την καλή της φίλη και συνεργάτιδα Amy Poehler, ως το δυναμικό ντουέτο των παρουσιαστριών της 70ης απονομής των Χρυσών Σφαιρών, η χαρισματική κωμικός Tina Fey, δημοσιοποίησε τα άμεσα μελλοντικά της σχέδια. Σύμφωνα με αυτά λοιπόν, η ηθοποιός που αναδείχτηκε μέσα από το σόου του Saturday Night Live, θα κρατήσει τον female πρωταγωνιστικό ρόλο της συνέχειας των φιλόδοξων The Muppets, εκεί που θα συναντήσει τον επίσης εξαιρετικό με οτιδήποτε χιουμοριστικό έχει καταπιαστεί, Ricky Gervais. Εκτίμηση μου είναι, πως απλά και μόνο από την παρουσία ενός τέτοιου διδύμου, το πρώτο σίκουελ του σίριαλ με τις αστείες μαριονέτες του Jim Hanson, που σκηνοθετικά υπογράφει και πάλι ο James Bobin και εκτυλίσσεται θεματικά στην Ευρώπη, θα πρέπει να είναι ποιοτικότερο του (μέτριας αποδοχής) ορίτζιναλ. Τα γυρίσματα του πλάνου της Disney αναμένεται να εκκινήσουν στα τέλη της Άνοιξης, με πιο πιθανούς τόπους που θα στηθούν τα σετ, την Μόσχα, την Πράγα και το Παρίσι.

Ακόμη κι αν το όνομα του στην ολοκαίνουργια περιπέτεια δράσης του ικανότατου στο είδος Jaume Collet Serra, Non-Stop είναι Μπιλ Μαρκς, τα πάντα συνηγορούν πως ο επιτυχημένος με ότι καταπιαστεί Liam Neeson, συνεχίζει τον δρόμο που χάραξε ως Μπράιαν Μιλλς στο σίριαλ του Taken. Άλλωστε η επανένωση του με τον σκηνοθέτη του Unknown, ουσιαστικά τον τοποθετεί ως πρώην στέλεχος των ειδικών δυνάμεων (ξανά), με άριστες γνώσεις πολεμικών τεχνών (ξανά) και εμπειρία στο να αντιμετωπίζει σοβαρότατες καταστάσεις κρίσεως (ξανά) υπεύθυνο ασφαλείας πτήσεων. Και, ω της συγκυρίας, η πτήση Λονδίνο - Νέα Υόρκη στην οποία επεβαίνει, εντός ολίγου πρόκειται να γίνει στόχος τρομοκρατών, καθώς θα λάβει το τρομακτικό μήνυμα στο κινητό του τηλέφωνο, πως θα πρέπει να ενημερώσει την Κυβέρνηση πως αν δεν μεταβιβαστούν 150 εκατομμύρια δολάρια σε έναν μυστικό λογαριασμό, κάθε είκοσι λεπτά ένας επιβάτης θα πεθαίνει. Και πως να αντιδράσεις όταν βρίσκεσαι στα 40.000 πόδια, έχοντας να σώσεις περίπους 200 ψυχές.

Δεν τίθεται καν θέμα αν το Non-Stop θα προσελκύσει και πάλι το ενδιαφέρον των φανατικών οπαδών των πιο πρόσφατων υποκριτικών επιλογών του Ιρλανδού - που είναι υπερβολικά πολλοί - άλλωστε στην προσωπική του μάχη θα έχει άξιους συμπαραστάτες και τους Scoot McNairy, Nate Parker, Julianne Moore, Michelle Dockery και Corey Stoll. Πρεμιέρα προς το παρόν μια πρώτης επίσημης φωτογραφίας από το σετ, καθώς το τρέιλερ του φιλμ που αναμένεται αργά μέσα στο 2013, θα κάνει την εμφάνιση του μέσα στους επόμενους μήνες.

by gaRis

Every Oscar Race has a Silver Lining

> It is what it is. So funny I am rewriting this after I had that brilliant idea to merge my nearly -completed piece with a blank document. I may use this as a metaphor, denoting my current state of intellectual affairs. Baffled, high and dry after our OFCS placed the gravestone on The Master s oscar grave. No abundant critical love=no shot at the Oscars. It was Argo that snatched the accolade. Seems like the movie waiting in the wings ready to scavenge Lincoln and Silver Linings Playbook (yes, yes) oscar- party leftovers. Since Zero Dark Thirty and Django Unchained were gunned down for endorsing CIA torture techniques and black slavery bloodbath extravaganza respectively, Silver Linings Playbook constitutes a legitimate threat for stealthy frontrunner Lincoln which while it has never been the Titanic or Slumdog Millionaire type of oscar movie, has consistently exhibited adequate steam to gallop until the end of maybe one of the more unpredictable races in a long while. Also noteworthy is the Life of Pi appearance in almost every top 10 list.

> Expect The Master out of the Best Picture and Best Director race. Likewise for arguably the best male performance of the year by Joaquin Phoenix. He scared’ em away man. I could see him and P.S. Hoffman win easily if only P.T. Anderson would play along the game by the(ir) rules and focus his story on Lancaster Todd and The Cause. Hoffman lead, Phoenix Supporting, end of story. Now D.D. Lewis can officially rehearse his acceptance speech, there’s no denying that for nobody else could really be a threat, just happy to be there too. Moving forward, there are films that have greatly benefitted from a series of industry/critics’ accolades; Amour, Moonrise kingdom and Beasts of the southern Wild enjoyed a galore of recognition, joined lately by Skyfall which could be the first Bond movie in 50 years to knock on oscar heaven’s door in the big categories.

> This time I had my first real opportunity to observe major below the radar oscar activity which enforce the condescending theory that it’s all about not if you deserve it but only about how much they like you in Hollywood. Sally Field, Helen Miren, Naomi Watts, Maggie Smith, mucho mucho likey. Quvenzhane Wallis, you little adorable genius, I see you standing on the ledge of oscar glory, ready to go down in history as a major SHOULD win. The shaky and far from bulletproof Academy voting system took a major blow this year, in an effort to move to e-voting with hilarious results. The voting deadline extension by a single day sowed apparent signs of panic which might be construed as source of unpredictable membership choices in a hyper-abbreviated consideration period.

Just a few hours away from that awkward moment when new host Seth MacFarlane (Ted/Family Guy) will unseal the magic envelop accompanied by adorable ingénue Emma Stone, I am going out on a limb omitting any alternative picks from my noms predictions’ final lists. We are playing this game for little too long to select otherwise. There are no real surprises anymore after months of knit-picking and spotting every possible Oscar candidate in every single movie released throughout the year. Oscar pundit is the latest film trend – almost a genre, in times that media outlets are digging for controversy where the real burden is to give films that they’ll stand the test of time their real due. So, here we go again: