Movies Ltd

Μια εβδομάδα ιδιαίτερα γεμάτη από κάθε λογής βραβεύσεις και ανακοινώσεις βραβεύσεων, από τους κατά τόπους οργανισμούς που επιθυμούν να τιμήσουν τους καλύτερους της χρονιάς που τελειώνει, φτάνει στην κορύφωση με την δημοσιοποίηση των nods από την Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου του Χόλιγουντ, των Χρυσών Σφαιρών, της δεύτερης τη τάξη, απονομής κινηματογραφικών τιμών της σεζόν. Βραβεία που πάντοτε παίζουν τον ρόλο τους στην Οσκαρική κούρσα, η οποία επισήμως ξεκινά την ερχόμενη Δευτέρα με την έναρξη της ψηφοφορίας των μελών της AMPAS. Ποιοι ήταν λοιπόν οι πρωταγωνιστές και ποιες οι εκπλήξεις της ανακοίνωσης των ονομάτων στον δρόμο για τις ολόχρυσες μπάλες, που φέτος θα λάβουν χώρα για 70η φορά στην ιστορία τους, που δόθηκαν στο κοινό από το τρίο των Jessica Alba, Megan Fox και Ed Helms?

Αρχικά διαφαίνεται η δυναμική του Spielberικού Lincoln να μπει υποψήφιο σε κάθε κατηγορία που θα μπορούσε να εισέλθει, φτάνοντας τις επτά συνολικά ακολουθούμενο σε αριθμό από το παρορμητικότατο πολιτικό θρίλερ Argo του Affleck αλλά και το απρόβλεπτο Django Unchained του Tarantino, που έφτασαν το νούμερο των πέντε. Ψηλά την σημαία του φαβορί, όπως τον κέρδισαν στις έτερες βραβεύσεις της περιόδου κράτησαν ακόμη το Zero Dark Thirty, οι Les Miserables και το Silver Linings Playbook, μολονότι είχαν κάποιες ανέλπιστες απώλειες στις nominations, αφού ο σκηνοθέτης των Αθλίων δεν προτάθηκε στην συγκεκριμένη κατηγορία, μα ούτε και ο Robert De Niro του SLP που έπαιζε δυνατά στο β αντρικό, βρέθηκε στην πεντάδα. Αντιθέτως η Ένωση επεφύλαξε και πάλι την σουρπρίς της χρονιάς, στα μιούζικαλ / κομεντί, δίνοντας υποψηφιότητες στο ξεχασμένο Salmon Fishing In The Yemen, γεγονός που πείθει πως το στούντιο της CBS που είναι υπεύθυνο για το προμόσιον του, είχε εξαιρετική επίδραση στα μέλη της HFPA.

Στις λοιπές κατηγορίες, η κατάσταση υπήρξε λίγο έως πολύ προβλέψιμη, ειδικά στα σενάρια και στα animation, όπου το Hotel Transylvania επικράτησε του Paranorman στην κόντρα εισόδου στην πεντάδα, ενώ στα μη αγγλόφωνα, τις τέσσερις δημιουργίες της ομάδας που ήταν εξ ορισμού καρφωμένες στην θέση τους, ήρθε να προστεθεί και το αουτσάιντερ Νορβηγικό Kon-Tiki. Οι κατηγορίες και οι υποψήφιοι για τις Χρυσές Σφαίρες, που φέτος θα δοθούν στις 13 Γενάρη από το χαρισματικό δίδυμο των Tina Fay και Amy Poehler είναι οι εξής:

Καλύτερη Ταινία - Δράμα
"Argo"
"Django Unchained"
"Life of Pi"
"Lincoln"
"Zero Dark Thirty"

Καλύτερη Ταινία - Κωμωδία / Μιούζικαλ
"Best Exotic Marigold Hotel"
"Les Miserables"
"Moonrise Kingdom"
"Salmon Fishing In The Yemen"
"Silver Linings Playbook"

Καλύτερος Σκηνοθέτης
Ben Affleck - "Argo"
Quentin Tarantino - "Django Unchained"
Ang Lee - "Life of Pi"
Steven Spielberg - "Lincoln"
Kathryn Bigelow - "Zero Dark Thirty"

Καλύτερη Ηθοποιός - Δράμα
Rachel Weisz - "The Deep Blue Sea"
Helen Mirren - "Hitchcock"
Naomi Watts - "The Impossible"
Marion Cotillard - "Rust And Bone"
Jessica Chastain - "Zero Dark Thirty"

Καλύτερος Ηθοποιός - Δράμα
Richard Gere - "Arbitrage"
Denzel Washington - "Flight"
Daniel Day-Lewis - "Lincoln"
Joaquin Phoenix - "The Master"
John Hawkes - "The Sessions"

Καλύτερη Ηθοποιός - Κωμωδία / Μιούζικαλ
Judi Dench - "Best Exotic Marigold Hotel"
Meryl Streep - "Hope Springs"
Maggie Smith - "Quartet"
Emily Blunt - "Salmon Fishing In The Yemen"
Jennifer Lawrence - "Silver Linings Playbook"

Καλύτερος Ηθοποιός - Κωμωδία / Μιούζικαλ
Jack Black - "Bernie"
Bill Murray - "Hyde Park On Hudson"
Hugh Jackman - "Les Miserables"
Ewan McGregor - Salmon Fishing In The Yemen
Bradley Cooper - "Silver Linings Playbook"

Καλύτερη Γυναικεία Υποστηρικτική Ερμηνεία
Anne Hathaway - "Les Miserables"
Sally Field - "Lincoln"
Amy Adams - "The Master"
Nicole Kidman - "The Paperboy"
Helen Hunt - "The Sessions"

Καλύτερη Ανδρική Υποστηρικτική Ερμηνεία
Alan Arkin - "Argo"
Christoph Waltz - "Django Unchained"
Leonardo DiCaprio - "Django Unchained"
Tommy Lee Jones - "Lincoln"
Philip Seymour Hoffman - "The Master"

Καλύτερο Σενάριο
Chris Terrio - "Argo"
Quentin Tarantino - "Django Unchained"
Tony Kushner - "Lincoln"
David O Russell - "Silver Linings Playbook"
Mark Boal - "Zero Dark Thirty"

Καλύτερη Μουσική Επένδυση
Alexandre Desplat - "Argo"
Dario Marianeli - "Anna Karenina"
Tom Tykwer, Johnny Klimek, Reinhold Heil - "Cloud Atlas"
Mychael Danna - "Life of Pi"
John Williams - "Lincoln"

Καλύτερο Τραγούδι
Keith Urban - "For You" ("Act Of Valor")
Taylor Swift - "Safe & Sound" ("The Hunger Games")
Hugh Jackman - "Suddenly" ("Les Miserables")
Adele - "Skyfall" ("Skyfall")
Jon Bon Jovi - "Not Running Anymore" - ("Stand Up Guys")

Καλύτερο Animation
"Brave"
"Frankenweenie"
"Hotel Transylvania"
"Rise of the Guardians"
"Wreck-it Ralph"

Καλύτερη Μη Αγγλόφωνη Ταινία
"Amour"
"The Intouchables"
"Kon-Tiki"
"A Royal Affair"
"Rust And Bone"

Καλύτερη Τηλεοπτική Σειρά - Δράμα
"Breaking Bad"
"Boardwalk Empire"
"Downton Abbey"
"Homeland"
"The Newsroom"

Καλύτερη Ηθοποιός σε Τηλεοπτική Σειρά - Δράμα
Connie Britton, "Nashville"
Glenn Close, "Damages"
Claire Danes, "Homeland"
Michelle Dockery, "Downton Abbey"
Julianna Margulies, "The Good Wife"

Καλύτερος Ηθοποιός σε Τηλεοπτική Σειρά - Δράμα
Jeff Daniels, "The Newsroom"
Jon Hamm, "Mad Men"
Damian Lewis, "Homeland"
Steve Buscemi, "Boardwalk Empire"
Bryan Cranston, "Breaking Bad"

Καλύτερη Τηλεοπτική Σειρά - Κωμωδία / Μιούζικαλ
"The Big Bang Theory"
"Episodes"
"Girls"
"Modern Family"
"Smash"

Καλύτερη Ηθοποιός σε Τηλεοπτική Σειρά - Κωμωδία / Μιούζικαλ
Zooey Deschanel, "New Girl"
Julia Louis-Dreyfus, "Veep"
Lena Dunham, "Girls"
Tina Fey, "30 Rock"
Amy Poehler, "Parks and Recreation"

Καλύτερος Ηθοποιός σε Τηλεοπτική Σειρά - Κωμωδία / Μιούζικαλ
Alec Baldwin, "30 Rock"
Don Cheadle, "House of Lies"
Louis CK, "Louie"
Matt LeBlanc, "Episodes"
Jim Parsons, "The Big Bang Theory"

Καλύτερη Τηλεοπτική Μίνι Σειρά / Τηλεταινία
"Game Change"
"The Girl"
"Hatfields & McCoys"
"The Hour"
"Political Animals"

Καλύτερη Ηθοποιός σε Τηλεοπτική Σειρά - Μίνι Σειρά / Τηλεταινία
Nicole Kidman, "Hemingway and Gelhorn"
Jessica Lange, "American Horror Story: Asylum"
Sienna Miller, "The Girl"
Julianne Moore, "Game Change"
Sigourney Weaver, "Political Animals"

Καλύτερος Ηθοποιός σε Τηλεοπτική Σειρά - Μίνι Σειρά / Τηλεταινία
Kevin Costner, "Hatfields & McCoys"
Benedict Cumberbatch, "Sherlock"
Woody Harrelson, "Game Change"
Toby Jones, "The Girl"
Clive Owen, "Hemingway and Gelhorn"

Καλύτερη Γυναικεία Τηλεοπτική Υποστηρικτική Ερμηνεία
Hayden Panettiere, "Nashville"
Archie Panjabi, "The Good Wife"
Sarah Paulson, "Game Change"
Maggie Smith, "Downton Abbey"
Sofia Vergara, "Modern Family"

Καλύτερη Ανδρική Τηλεοπτική Υποστηρικτική Ερμηνεία
Max Greenfield, "New Girl"
Ed Harris, "Game Change"
Danny Huston, "Magic City"
Mandy Patinkin, "Homeland"
Eric Stonestreet, "Modern Family"

Για να αντιμετωπίσουμε τα τέρατα, δημιουργήσαμε δικά μας τέρατα! Πάντα πιστεύαμε πως η εξωγήινης μορφής ζωή, αν ποτέ εμφανιστεί θα έλθει από τα άστρα, αλλά τελικά ήρθε από τα βάθη των θαλασσών, από μια δίοδο που άνοιξε για τα Άλιεν κάτω από την επιφάνεια του Ειρηνικού Ωκεανού. Και κάπως έτσι ξεκινά ο πόλεμος ανάμεσα στα θηρία από τον ξένο πλανήτη και τα ρομπότ που η ανθρωπότητα έφτιαξε για να τα αντιμετωπίσει, όπως υποσχέθηκε να την παρουσιάσει στο τρισδιάστατο γεμάτο ένταση και διαρκείς ενέσεις αδρεναλίνης πακέτο ο Guillermo Del Toro, στην περιπέτεια φαντασίας με τον τίτλο Pacific Rim, που ήδη έχει δημιουργήσει μια φανατικότατη εστία οπαδών που αδημονούν για να το παρακολουθήσουν. Η προσχηματική ιστορία, πίσω από τα ειδικά εφέ, που φυσικά παίζουν μόνιμα σε πρώτο πλάνο, όπως αποκάλυψε το πολυαναμενόμενο τρέιλερ του φιλμ, εστιάζει στις προσπάθειες ενός πρώην, μα ακόμη χαρισματικού, πιλότου και της πρωτάρας βοηθού του, στο πως θα κατευθύνουν τις ορδές των αμυνόμενων τεχνολογικά εξελιγμένων μηχανικών πολεμιστών, ενάντια στο τέρας που εμφανίστηκε μέσα από το νερό, το αιμοσταγές Κάιτζου! Ενδιαφέρουσα η μεταστροφή του δημιουργού του Λαβύρινθου του Πάνα σε κάτι πιο μπλοκμπάστερ, που φυσικά αναμένεται να σαρώσει τα ταμεία στην πρώτη του εμφάνιση στους κινηματογράφους, στις 12 Ιουλίου του 2013 από την Warner Bros.

Το γεγονός πως τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία κρατούν τα CGI δημιουργήματα, διαφαίνεται και από τα ονόματα που ορίζουν το καστ, τα οποία δεν είναι δα και πρώτης γραμμής, με το βασικό ντουέτο να συνθέτουν ο Charlie Hunnam και η Γιαπωνεζούλα Rinko Kikuchi, έχοντας στο πλάι τους μια ακόμη στρατιά συμπολεμιστών, αποτελούμενη από τους Idris Elba, Ron Perlman, Charlie Day και Clifton Collins Jr.

Στις δικές μας αίθουσες? Το καλοκαίρι του 2013!

Ώρα για ακατάπαυστη δράση! Η καθυστέρηση στον προγραμματισμό της εξόδου του πρώτου σίκουελ της περιπέτειας φαντασίας με τον πιασάρικο τίτλο G.I. Joe, μάλλον έκανε καλό στο πρότζεκτ, αν κρίνω από το πολλοστό και τελευταίο τρέιλερ του Retaliation, που μόλις έκανε την εμφάνιση του, εκατό ημέρες περίπου πριν το φιλμ καταφτάσει στις αίθουσες. Σαφώς περισσότερη ένταση στα πλάνα του δίλεπτου πρόμο βίντεο, αυτό ακριβώς που θα ήθελαν πιο πολύ οι φανατικοί φίλοι του είδους - και του ονομαστού παιχνιδιού της Hasbro - με εντυπωσιακές σεκάνς μάχης ανάμεσα σε πανίσχυρους πολεμιστές και σε εφετζίδικα ανθρωποειδή. Το φιλμ σκηνοθετεί ο Jon Chu, που μέχρι στιγμής έχει παρουσιάσει τα ικανοποιητικής εμπορικής πορείας Step Up 2 και Step Up 3D καθώς και το φιλμάκι γύρω από την δράση του Justin Bieber, Never Say Never, σε σενάριο του διδύμου Rhett Reese και Paul Wernick, που υπήρξαν υπεύθυνοι για το άπαιχτο στα μέρη μας Zombieland. Πρεμιέρα για το G.I. Joe: Retaliation από την Paramount στις 29 Μαρτίου 2013 αρχικά στις αμερικάνικες αίθουσες και κατόπιν σε όλο τον κόσμο.

Φυσικά η κυρίαρχη μορφή της περιπέτειας, όπως φαίνεται και από την εισαγωγή του τρέιλερ είναι ο λατρεμένος στα νεανικά κοινά Dwayne "The Rock" Johnson, που εδώ και πάλι θα έχει στο πλευρό του τα γνώριμα στηρίγματα, τον Chaning Tatum, τον Ray Park και τον Lee Byung Hun. Καινούργιες προσθήκες στο καστ εκείνη του αειθαλή Bruce Willis, της Adrienne Palicki, του Ray Stevenson και του Arnold Vosloo.

Στις δικές μας αίθουσες? Την άνοιξη του 2013!

by zerVo (@moviesltd)

Αρχικό συναίσθημα: Deja Vu. Στην ίδια καρέκλα κάθισα αναπαυτικά, το ίδιο πολύχρωμο λιβάδι με περίμενε για να με προϋπαντήσει, το ίδιο οκτάνοτο (πασίγνωστο πλέον) μουσικό θέμα με καλωσόρισε στην Μέση Γη, οι ίδιες κοντοπίθαρες μορφές περπατούσαν αμέριμνες, φιλικές, χαρούμενες και ειρηνικές πέρα δώθε, λέγοντας μου καλημέρα. Δώδεκα ακριβώς Δεκέμβρηδες, μετά από εκείνη την πρώτη φορά, που σηματοδότησε την έναρξη της απόλυτης κινηματογραφικής εμπειρίας για μια ολάκερη γενιά, νιώθω πως τα πάντα επαναλαμβάνονται από την αρχή. Τρεις - σχεδόν - ώρες κατοπινά, αυτό το πρωταρχικό feeling του repeat, έχει ξεθυμάνει αισθητά μέσα μου, όχι με τίποτα απογοητευτικές συνέπειες, μην πηγαίνει το μυαλό σου στο κακό. Άλλωστε ήμουν αποξαρχής προετοιμασμένος - θες κάτι το περιορισμένο προμόσιον, καμία σχέση με την καταιγίδα που βιώσαμε στο Μιλένιουμ, θες κάτι η εμπειρία από ένα άλλο πρίκουελ φιλμικού σίριαλ, που ποτέ δεν έφτασε τα επίπεδα της ακόλουθης τριλογίας των Τζεντάι - πως το Hobbit δεν θα είναι το ίδιο με το The Lord Of The Rings. Όπως και τελικά δεν ήταν...

Τίποτα δεν προμήνυε στον γαλήνιο ορίζοντα του Σάιρ, την περιπέτεια που εντός ολίγου θα αγκάλιαζε τον χαμηλότονο και φιλήσυχο χόμπιτ Μπίλμπο Μπάγκινς, μέχρι την στιγμή που στο κατώφλι του νοικοκυρεμένου σπιτιού του θα κάνει την εμφάνιση της μια ομάδα άγνωστων του, φωνακλάδων και φασαριόζων νάνων, αναστατώνοντας του την ηρεμία. Αναπάντεχη συνάντηση που μέσα της κρύβει μια βαθύτερη πρόκληση για τον πειθαρχημένο Μπίλμπο, αφού θα κληθεί να συνοδεύσει την φράξια των δεκατριών μικρόσωμων, αλλά και αήττητων μαχητών καθώς και του Γκρίζου σοφού Γκάνταλφ, μέχρι την σκοτεινή πλευρά του κόσμου, στο Μοναχικό Βουνό, πάλαι ποτέ τόπο βασιλείας των Νάνων, που τώρα βρίσκεται κάτω από τον έλεγχο του γιγάντιου και τρομακτικού δράκοντα Σμογκ. Οι αρχικές του φοβισμένες αντιρρήσεις, σύντομα θα δώσουν την θέση τους στην θαρραλέα απόφαση, να αφήσει πίσω την καθημερινότητα του μικρού χωριού, για να γίνει μέρος της συντροφιάς, σε ένα ταξίδι γεμάτο κινδύνους και εκπλήξεις.

Και κάπως έτσι αρχινά να ξετυλίγει το κουβάρι της,  η (προ)ιστορία της τόσο καλογραμμένης από τον ευφάνταστο Tolkien, πορείας που ολοκληρώθηκε με το πολυβραβευμένο The Return Of The King, σκορπίζοντας απίθανες συγκινήσεις σε εκατομμύρια φανατικούς σινεφίλ, ανά τον κόσμο. Ουσιαστικά  το Unexpected Journey, παίζει τον ρόλο της εισαγωγής στον μύθο, γνωρίζοντας μας πρόσωπα και καταστάσεις, που και βέβαια γνωρίζουμε ήδη πολύ καλά από το Trilogy του Ring, αλλά υποκρινόμαστε πως μαθαίνουμε για πρώτη φορά, κουμπώνοντας συνάμα, βήμα προς βήμα κάποια στοιχεία του παζλ της συναρπαστικής υπόθεσης, που στο πίσω μέρος του μυαλού μας, υπήρχαν μόνον ως παρελθόν. Η ομάδα των 15, σαν σε ρεπρίζ της Fellowship, παίρνει τον δρόμο που οδηγεί στο κυριευμένο Όρος (εκεί που είναι και θαμμένος ο αμύθητος θησαυρός των Νάνων) και που σε κανένα του βήμα δεν μοιάζει ασφαλής και ανεμπόδιστος.

Τεράστια πεινασμένα τρολς, γίγαντες πέτρινοι κολοσσοί που μετασχηματίζουν μονομιάς το έτσι κι αλλιώς απόκρημνο διάβα, σιχαμερά Όρκς, αιμοσταγή Γουάργκς, ιπτάμενοι πανέξυπνοι αετοί, άφοβα και δυναμικά ξωτικά, που έχουν για αρχηγό κάποιον Έλροντ και για Νύμφη κάποια Γκαλάντριελ, μάγοι κανονικοί και μάγοι χαζοχαρούμενοι, ένα απροσδιόριστο σκιερό δαιμόνιο που ακολουθεί κάθε τους βήμα, αλλά και ένας μυστηριώδης πανάσχημος κοκαλιάρης, με τεράστια μάτια, φοβιστική φωνή και διπρόσωπο χαρακτήρα, που ζει ολομόναχος στα έγκατα της γης. Γκόλουμ! Αυτό ουσιαστικά είναι και το σημείο που περιμένει κάθε φανατικός φίλος της σειράς να παρακολουθήσει στο Hobbit, την ανέκδοτη μέχρι ώρας στιγμή που ο Μπίλμπο συναντιέται απρόσμενα με το στοιχειό, περνώντας για πρώτη φορά στο δάκτυλο του, το ολόχρυσο κειμήλιο!

Κι εδώ πίπτει το βασικό ερώτημα, όλων όσων δεν ζουν και αναπνέουν προσμένοντας το καινούργιο τσάπτερ, δια χειρός Peter Jackson. Είναι ικανά όσα περιγράφει ένα και μόνο βιβλίο, να αποτελέσουν την βάση για μια εξίσου συγκλονιστική τριλογία, όπως η προηγούμενη? Εκ πρώτης όψης και αν κρίνω από το πως ο Νεοζηλανδός παρατραβάει χρονικά τις σκηνές του, προκειμένου να φτάσει στο τελικό epik;o τρίωρο, μάλλον όχι. Από την άλλη αν πάρω σαν αισιόδοξο οιωνό, τα λόγια του Χόμπιτ στο αντίκρυ του Βουνού των Νάνων ("τα χειρότερα τα αφήσαμε πίσω μας") υπάρχει μια ελπίδα, για κάτι τουλάχιστον πιο ενδιαφέρον θεματικά στα επόμενα δύο τεύχη της prequel trilogy.

Για Πες: Αν το δει κάποιος, με την στενή έννοια, απλώς ως ένα επίτευγμα τεχνικής αρτιότητας και πρωτοπορίας στην ταχύτητα αναπαραγωγής, θα συμφωνήσω πως το έργο είναι ένα έργο τέχνης, που αφήνει τον θεατή του άφωνο με το εντυπωσιακό βάθος πεδίου που διαγράφεται στο εκράν ή με τις εντυπωσιακές παραμυθένιες εικόνες των τοπίων της Ρίβεντελ. Επειδή όμως οι συγκρίσεις με το (υποδεέστερο τεχνολογικά, όντας μια δεκαετία προγενέστερο) LOTR είναι άμεσες και συναφείς, τότε το Hobbit, λογικά, σε κάθε άλλο τομέα εμφανίζεται πιο αδύναμο από τον θρυλικό προκάτοχο του. Απόντων μάλιστα βασικών προσωπικοτήτων της ιστορίας - δεν υπάρχει Άραγκορν, απλά αντικαθίσταται από την πιο μικροσκοπική του εκδοχή, τον Θόριν Δρύασπι, δεν υπάρχει Λέγκολας ούτε Φρόντο, αλλά και ο Γκάνταλφ, δεν έχει δα και κανέναν πρώτο ρόλο - όλο το βάρος σηκώνει στις πλάτες του, ο αξιόλογος, κυρίως στις κωμικές εκφράσεις του προσώπου του, Martin Freeman, που δεν λείπει σχεδόν από καμία σεκάνς της αναίτια μακροσκελέστατης αφήγησης. Ο οποίος μεταστρέφοντας βαθμηδόν τον χαρακτήρα του, από ελαφρώς φοβιτσιάρη σε πραγματικό ήρω, δίνει το σύνθημα για μια πιο ενδιαφέρουσα και σε άλλους τομείς, πλην της εφετζίδικης τελειότητας, συνέχεια, με τον τίτλο The Desolation Of Smaug, που θα παρακολουθήσουμε σε ακριβώς 365 ημέρες από σήμερα.

by zerVo (@moviesltd)

Τίτλοι έναρξης και η σταθερή κάμερα παρακολουθεί από μακριά την συνάθροιση των μαθητών στο προαύλιο του σχολείου, λίγο πριν εκείνοι εισέλθουν στην αίθουσα για μάθημα. Με μεγάλα γράμματα στον θεόρατο τοίχο του κτιρίου η μαρκίζα αποτίνει φόρο τιμής σε έναν σπουδαίο καλλιτέχνη: Λύκειο Γκιστάβ Φλομπέρ. Ουσιαστικά αυτή η πινακίδα που αναφέρεται στον κορυφαίο Γάλλο συγγραφέα, που τα κείμενα του γεφύρωσαν τον ρομαντισμό με τον ρεαλισμό, ορίζει αποξαρχής και την πορεία που θα ακολουθήσει η ταινία που έπεται. Ένα παραμύθι? Μια φαντασίωση? Μια πραγματική ανάμνηση? Ή μια κοροϊδία? Όποιον από όλους αυτούς τους πιθανούς χαρακτηρισμούς επιλέξει στο φινάλε του Dans La Maison ο θεατής - έχοντας δυνατότητα να δικαιολογήσει απόλυτα την όποια άποψη του δια μέσου του σεναρίου - για ένα πράγμα θα είναι βέβαιος. Πως τέτοια περίτεχνη κινηματογραφική αφήγηση, μόνον ένας ικανότατος οτέρ θα ήταν άξιος να του σερβίρει...

Έναρξη της καινούργια σχολικής χρονιάς και ο Κύριος Ζερμέν, καθηγητής φιλολογίας στο λύκειο των προαστίων, νιώθει την βαριεστημάρα της επανάληψης να τον κυριεύει, καλούμενος να διδάξει μαθητές με περιορισμένα ενδιαφέροντα και ακόμη πιο περιορισμένο λεξιλόγιο και εκφράσεις. Ώσπου, προς μεγάλη του έκπληξη, διορθώνοντας τις παντελώς αδιάφορες εκθέσεις των σπουδαστών, θα βρεθεί μπροστά σε ένα γραπτό με υψηλές συγγραφικές ικανότητες και ανάπτυξη στον λόγο, υπογεγραμμένο από τον 16χρονο Κλοντ, έναν από τους λιγότερο επιφανείς μαθητές του, που περιγράφει με πλήρη λεπτομέρεια, αλλά κριτική άποψη, την επίσκεψη στο μεσοαστικό σπίτι του καλύτερου του φίλου.

Το ζήτημα είναι πως την στιγμή της κορύφωσης στο κείμενο του, ο χαρισματικός έφηβος γραφιάς, πετάει την μαγική λεξούλα "Συνεχίζεται", ένα στοιχείο που αυτομάτως θα εξάψει την περιέργεια του δασκάλου για το ποια ακριβώς μπορεί να είναι η συνέχεια του μυθιστορήματος του στην επόμενη έκθεση - κεφάλαιο. Δίχως να καταφέρνει ο εκπαιδευτικός να διακρίνει, αν όλα όσα διαβάζει στην κόλλα, ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα ή είναι προϊόν της φαντασίας του πιτσιρίκου, θα δείξει (αν και ποτέ δεν θα το παραδεχτεί) γοητευμένος με την μέθοδο στοιχειοθέτησης των φράσεων του, παίρνοντας τον υπό την εποπτεία του, φυσικά έχοντας ένα και μοναδικό κέρδος. Σύντομα να πάρει στα χέρια του το νέο αγωνιώδες chapter της ιστορίας, που όπως πάντα θα τον αφήνει με τον τελικό άγχος του A Suivre.

Το κακό για εκείνον, τον δίχως πάθος για το λειτούργημα του, χωρίς κανένα ερωτικό ενδιαφέρον και αποτυχημένο σε κάθε προσπάθεια ανέλιξης πάνω στο στοιχείο του διανοούμενο, είναι πως έχει την εντύπωση πως μέσα από τις συμβουλές που δίνει στον επίδοξο Φλομπέρ, κατευθύνει και την πορεία της ίντριγκας. Χωρίς να αντιλαμβάνεται πως ο μικρός, έχει πάρει χαμπάρι την ηδονοβλεπτική διάθεση να εισέλθει κι εκείνος μέσα στο σπίτι της τριμελούς φαμίλιας, προκειμένου να παρακολουθήσει ως αόρατος επισκέπτης τις κινήσεις τους και ολοένα ανεβάζει τους πιπεράτους τόνους της (ντεμέκ για αληθινής?) νουβέλας. Συναρπαστικό και συνάμα παιχνιδιάρικο είναι το στήσιμο της κάμερας του ζωηρού παιδιού του φραντσέζικου σινεμά, Francois Ozon, που με ευρηματικό τρόπο, μιξάρει τον δεδομένο ρεαλισμό με τα όμορφα γραμμένα (σε διάφορους τόνους, γλαφυρούς, ερωτικούς, κοινωνικούς, μέχρι και ακραίου θρίλερ) λόγια, εξελίσσοντας συνάμα τους μπουρζουά χαρακτήρες που επεξεργάζεται.

Για Πες: Έχοντας πάντοτε στο επίκεντρο τον διαταραγμένο Μεσιέ Ζερμέν, που την έως και αντιπαθητική, όσο ο χρόνος κυλά, φιγούρα του, ερμηνεύει ο εξαιρετικός και πάλι Fabrice Luchini, ηθοποιός που μέσα από την τεράστια θεατρική του καριέρα, ξέρει πολύ καλά πως να μοιράζει τις αστείες και τις σοβαρές του εκφράσεις. Πέραν του αξιοπρεπή μικρού Ernst Umhauer, που κρατά τον ρόλο του ανερχόμενου σκανδαλοθήρα, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η συνύπαρξη μετά από 20 ολόκληρα χρόνια (ποτέ όμως στο ίδιο καρέ) του ηδονικού ντουέτου του Polanskiκού Bitter Moon, δηλαδή της σαν το παλιό καλό κρασί Thomas και της εμφανώς σπασμένης Seigner, με την πρώτη να δίνει μια επιπλέον χιουμοριστική και σαρκαστική νότα στο στόρι. Ένα σενάριο που αισθάνομαι - για να μην πω είμαι πεπεισμένος - πως ο Woody Allen ήδη ζηλεύει που δεν το επέλεξε (από το βιβλίο του Ισπανού Juan Mayorga) να το διασκευάσει προς ίδιον όφελος.

by zerVo (@moviesltd)

Κανόνας είναι και μάλιστα απαράβατος. Ποτέ κανένας χαρισματικός σεναριογράφος - εκτός πολύ, πολύ λίγων εξαιρέσεων, που απλώς επιβεβαιώνουν την πραγματικότητα - δεν έκανε με επιτυχία το ταξίδι από την συγγραφή στην δημιουργία. Ποιον να πρωτοθυμηθώ? Τον Tony Gilroy του τρομακτικού Αρμαγεδόνα και των εκπληκτικών Bournes που βυθίστηκε στον ριμπούτ πυθμένα της ίδιας του της έμπνευσης? Τον πολύ Guillermo Arriaga, που μόλις έχασε από δίπλα του τον Διόσκουρο Inarritu, μόλις έπιασε κάμερα στα χέρια - The Burning Plain - δεν ήξερε πως να την χειριστεί? Ακόμη και ο χαρισματικός Charlie Kaufman, απείχε παρασάγγες από τα γνώριμα στάνταρντς του, καθώς πήρε την δύσκολη απόφαση να υπογράψει σκηνοθετικά το δικό του θέμα. Από την άλλη μεριά δεν μπορώ παρά να επιβραβεύσω το ρίσκο που πήρε το πιο καυτό χολιγουντιανό όνομα του screenplay, σήμερα, επιμένοντας να κατευθύνει ο ίδιος, αν και δίχως την παραμικρή εμπειρία, ένα αξιόλογο και βασισμένο σε πραγματικά περιστατικά σενάριο.

Ζορισμένος επαγγελματικά, ασταθής συναισθηματικά και στριμωγμένος από τα χρέη που τον πνίγουν, ο Σαμ θα δεχτεί ένα ακόμη πλήγμα πληροφορούμενος τον αιφνίδιο θάνατο του πατέρα του, ενός θρυλικού μουσικού παραγωγού, με τον οποίο εδώ και χρόνια δεν είχε την παραμικρή σχέση. Υπολογίζοντας σε μια πιθανή κληρονομιά, που θα καλύψει κάποιες από οφειλές του, θα επισκεφτεί το πατρικό του, απλώς για να ενημερωθεί από τον δικηγόρο της φαμίλιας, πως ο εκλιπών έχει αφήσει το σημαντικό ποσόν των εκατόν πενήντα χιλιάδων δολαρίων, σε μια άγνωστη γυναίκα, που εργάζεται μέχρι τα ξημερώματα ως μπαργούμαν, προκειμένου να καλύψει τις ανάγκες του (δίχως πατέρα) έφηβου εκρηκτικού γιου της. Υποθέτοντας, αρχικά, πως πρόκειται για μια μυστική ερωμένη του γονιού του, ο Σαμ, θα βρεθεί μπροστά σε μια τεράστια έκπληξη, αντιλαμβανόμενος πως η καλλίγραμμη Φράνκι δεν είναι μια από τις δεκάδες γκρούπι που τον προσέγγιζαν, αλλά η ετεροθαλής αδελφή του!

Το ζήτημα πλέον για τον προβληματισμένο άντρα, δεν είναι αν κρατήσει τα χρήματα, που τόσο πολύ χρειάζεται, αλλά το πως θα πλησιάσει το άγνωστο μέχρι τα χθες αίμα του, αντιλαμβανόμενος πως η ανάγκη του για λίγη αδελφική αγάπη είναι πολύ μεγαλύτερη από το να κλείσει τις οικονομικές τρύπες που έχει ανοίξει. Ο άφιλος κι απόμακρος, τόσο από την υποχωρητική μνηστή του, όσο και από εκείνη που τον έφερε στον κόσμο και τον κρατά επιμελώς σε απόσταση, άντρας, φαίνεται να παίρνει το μεγαλύτερο μάθημα της ζωής του, ρίχνοντας βουτιά στο παρελθόν και τις αναμνήσεις του πατέρα του και αντιλαμβανόμενος μέρα με την ημέρα, για το πόσα κοινά σημεία τον συνδέουν με την δυστυχισμένη και καταπονημένη (κυρίως ψυχικά) αδελφή του. Ευαίσθητη η ταινία του πρωτάρη (αν μπορεί κανείς να τον αποκαλέσει έτσι, μετά από τέτοια τεράστια καριέρα) Alex Kurtzman, που με βασικό σύμμαχο την εκπληκτικά δομημένη φωτογραφία του Καλιφορνέζικου τοπίου, ανεβοκατεβάζει στροφές, άλλοτε με την χρήση steadycam, άλλοτε με έντεχνο κόκκο, παίζοντας συνάμα με τα αυξομειούμενα συναισθήματα του κοινού του. Για ντεμπούτο δεν το συζητώ καν, αν είναι τουλάχιστον αξιοπρεπές. Ίσως μάλιστα να πιστεύω πως στα χέρια κάποιου άλλου, όπως φερειπείν εκείνου του ανεκδιήγητου Lasse Halstrom, που τέτοια στόρι τα κυνηγά με το τουφέκι, το αποτέλεσμα θα ήταν κατά πολύ υποδεέστερο.

Για Πες: Το αξιοπερίεργο της υπόθεσης είναι η ευκολία που μια παραγωγή της Disney, ενώ διαθέτει όλα εκείνα τα points που χαρακτηρίζουν την φαμιλιάρικη αισθητική της, δεν ντρέπεται να γίνει αθυρόστομο (μέτρησα πέντε έξι φακ) ούτε και πιο σκοτεινό, εισερχόμενο στο μπαράκι της Πόλης των Αγγέλων που εργάζεται η ανύπαντρη μαμά. Ρόλος που αποδίδει έξοχα μια από τις πιο σέξι σαραντάρες της εποχής μας, η κούκλα Elizabeth Banks, κτίζοντας ένα όμορφο κι ευχάριστο ντουέτο με το γοητευτικό πουλέν της δυάδας Kurtzman - Orci (ελέω Star Trek) Chris Pine. Στα θετικά του ιδανικού για απογευματινή Κυριακάτικη θέαση People Like Us, η δεύτερη στην σειρά χαρακτηριστική εμφάνιση του μπόμπιρα Michael D'Addario κατόπιν του ανατριχιαστικού Sinister, μα και η παρουσία της πάλαι ποτέ πιο επιθυμητής ξανθιάς στον πλανήτη, Michelle Pfeiffer, που ως μητέρα τριαντάχρονου, ενημερώνει πως κάποιοι Άνθρωποι σαν κι Εμάς, που μια φορά κι έναν καιρό λιώναν στην θωριά της, έχουν μεγαλώσει επικίνδυνα...

του Mads Matthiesen. Με τους Kim Kold, Elsebeth Steentoft, Lamaiporn Hougaard

Η κοπή του λώρου

του zerVo

Πολλοί υποστηρίζουν πως ο ομφάλιος λώρος ανάμεσα στο αγόρι και την μάνα δεν κόβεται την ώρα του τοκετού, παρά την στιγμή που εκείνος, ενήλικος πια κλείνει οριστικά πίσω του την πόρτα του πατρικού του σπιτιού. Άλλες φορές αυτή η τομή πραγματοποιείται σε φυσιολογικά επίπεδα ηλικίας και αναίμακτα, άλλες φορές όμως το δέσιμο του παιδιού με την γυναίκα που το έφερε στον κόσμο είναι τόσο μεγάλο, ώστε τα όρια των χρόνων να ξεπερνιόνται κατά πολύ και τα σημάδια που αφήνει το αντίο να μην επουλώνονται εύκολα. Πόσες χαρακιές, όμως, στην ψυχή εκείνου που αναχωρεί από την μητρική στοργή πολύ αργά, έχει προκαλέσει η περιθωριοποίηση και ο εγκλωβισμός στην ποδιά της, για μεγαλύτερο διάστημα από όσο κανονικά επιτρέπεται?

Σε προάστιο της μουντής Κοπεγχάγης ζει ο θηριώδης Ντένις, ένας μοναχικός και λιγομίλητος σαραντάρης γυμναστής, που ξοδεύει την καθημερινότητα του, σηκώνοντας βάρη και κτίζοντας το τέλεια γραμμωμένο σώμα του, το καμάρι του, που αρέσκεται διαρκώς να θαυμάζει μπροστά στον καθρέφτη.  Καιρός για γυναικεία συντροφιά δεν μένει στο μπρατσωμένο γεροντοπαλίκαρο, που έχει συνηθίσει την παρέα της υπερπροστατευτικής και καταπιεστικής μαμάς του, που σχεδόν τον έχει φυλακίσει στο ημιφωτισμένο διαμέρισμα. Ένα ταξίδι ανεξαρτησίας στην μακρινή Πατάγια, θα είναι εκείνο που θα του δώσει την ώθηση να σπάσει επιτέλους τις αλυσίδες.

Φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για το αν η μητέρα, γνωρίζει τον πραγματικό προορισμό του κανακάρη της. Φαινομενικά εκείνος στοχεύει σε σεξοτουρισμό εκτόνωσης, η χαμηλότονη ιδιοσυγκρασία του όμως και η έλλειψη ενός πραγματικού ερωτικού χαδιού, θα τον κρατήσει μακριά από πόρνες και πληρωμένες αγκαλιές. Αποτυχία το ταξίδι απώλειας της παρθενίας? Διαλύονται οι προσδοκίες που σχηματίστηκαν στον όχι και ιδιαίτερα εύστροφο νου του γίγαντα? Ο βασικός συμβολισμός του Δανέζου Mads Matthiesen, τοποθετώντας έναν ζωντανό Χουλκ στην θέση του έτοιμου να εκραγεί μαμάκια, δείχνει το μέγεθος της σαρωτικής επιρροής της μινιμάλ γηραιάς κυρίας ακόμη και σε έναν τέτοιο πραγματικό ογκόλιθο - τον Teddy Bear της ιστορίας. Η ισχύς της γονεϊκής επιβολής μεγαλύτερη από όλους τους δομημένους μυς του κόσμου.

Για πες: Δεν έχω άποψη για το ερμηνευτικό παρελθόν του πρωταγωνιστή Kim Kold, ο ρόλος του συνοφρυωμένου μποντιμπιλντερά πάντως είναι κομμένος και ραμμένος στα τιτάνια μέτρα του. Μελαγχολικός όταν πρέπει, κουτούλης με βλέμμα αγελάδας σε περισσότερες στιγμές, ο δίμετρος παλαιστής πείθει ως ένας ρεαλιστικός - και συχνότατος για να τα λέμε όλα, ανεξαρτήτως σωματοδομής - χαρακτήρας. Που με την απίστευτη - και φοβιστική ενίοτε θωριά του - κλέβει την παράσταση σε ένα ανθρώπινο δράμα, με σεναριακές αρρυθμίες και φανερά προβλήματα στο editing, που χάρη στην ζεστή, κοκιασμένη του αφήγηση όμως κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο, μέχρι το εξιλεωτικό φινάλε.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 13 Δεκεμβρίου 2012 από την Strada

του Stephen Chbosky. Με τους Logan Lerman, Emma Watson, Ezra Miller

Τα σημάδια της ωρίμανσης

του gaRis (@takisgaris)

Growin’ up ain’t easy. The ultimate young adult movie cliché? Yep, that’s exactly the case with Perks, or maybe better the Wallflower, considering the level of honest predictability and agreeable pseudo optimism this film oozes from start to finish. Experienced writer Stephen Chbosky brings his own successful novel of the same name on screen, safeguarding at least the faithfulness of adaptation. I guess the world is ready for another teenage aspiring writer (Logan Lerman, of Percy Jackson & the Olympians fame), his family related traumas (*favourite* auntie dead, best friend commits suicide=galloping depression) and school originated phobias, his first love-sexual encounter (Emma Watson, testing waters after her Harry Potter break- free), as he transforms from a “wallflower” to a quirky mascot, including several incidents involving his gay best friend (Ezra Miller, almost equally mesmerizing as in daunting We Need to Talk About Kevin) being relentlessly bullied, even by his closeted sports hero- boyfriend (Johnny Simmons).

This is a tried and tested genre and Chbosky is clearly attempting at a Breakfast Club revival -sort of thing. I’d love to draw comparisons with classics as the Catcher in the Rye or Rebel Without A Cause, but Wallflower is more proximate to Igby Goes Down, in reverse though, much less vitriolic and super plus on the tenderness side. The story swirls with nostalgia for the early nineties, high school, Rocky Horror Picture Show (where Miller, who recently has come out of the closet, defining himself as a *queer*, gives an exhilarating, dazzlingly showy performance), a dark lights-big city tunnel – car ride, with David Bowie’s “Heroes” blowing the speakers, setting the tone and the message; For most teenagers, the coming of age memories are revived with mute terror, for no one enjoys being the underdog, the pariah, the butt of the joke, you get my meaning. Actually, we *all* get this meaning hammered into our heads, however we seem to care gradually less and less, especially because Lerman falls entirely flat with his interpretation of the central character, mistaking restraint with dullness. As it pertains to Emma Watson’s portrait of a pretty young vulnerable thing- with a troubled past, she felt generic and faux with a few palpable moments here and there.

Perks’ resolution seems like it was abruptly patched together with material out of a downer drama, with slurring camera movements filled with angst as if this decent but unspectacular psychological study had to end with a bang. Well, it actually managed to do so, the only consequence being the film shot itself in the foot. The issue with The Perks of Being a Wallflower remains that when you are quoting Dickens in a movie, you are not instantly alleviating symptoms of superfluous earnestness and introvert oversimplification. And, despite great expectations, Perks are not particularly alluring around here.

Δεν είναι εύκολο το να ωριμάζεις. Πρόκειται για την απόλυτα τυποποιημένη ταινία ενηλικίωσης? Μάλιστα αυτό ακριβώς είναι το Perks ή μάλλον καλύτερα το Wallflower, αν λάβω υπόψη μου την ειλικρινή προβλεψιμότητα αλλά και την ευχάριστη ψευτο-αισιοδοξία που πλημμυρίζουν το φιλμ από την αρχή μέχρι το φινάλε. Ο έμπειρος συγγραφέας Stephen Chbosky μεταφέρει ο ίδιος στην μεγάλη οθόνη την δική του πολύ επιτυχημένη νουβέλα, διασφαλίζοντας τουλάχιστον με αυτό τον τρόπο την πιστότητα της διασκευής. Υποθέτω πως ο κόσμος είναι έτοιμος για να υποδεχτεί ακόμη έναν φιλόδοξο νεαρό μυθιστοριογράφο (αυτός είναι ο Logan Lerman, που συστήθηκε διεθνώς στον Percy Jackson & the Olympians), με ψυχικά τραύματα που του έχει προκαλέσει  στενός οικογενειακός και φιλικός του κύκλος (η αγαπημένη του θεία είναι νεκρή, ο κολλητός του αυτοκτονεί εξαιτίας καλπάζουσας κατάθλιψης), με σχολικές φοβίες, αλλά και το άγχος της πρώτης του ερωτικής / σεξουαλικής εμπειρίας (η Emma Watson, δοκιμάζει τις δυνάμεις της, μετά την απελευθέρωση από τα δεσμά του Harry Potter). Κάπως έτσι ο Τσάρλι μεταμορφώνεται από ακίνητος παρατηρητής των γεγονότων σε ενεργή προσωπικότητα, καθώς γύρω του λαμβάνουν χώρα διάφορα ιδιόμορφα περιστατικά, που συμπεριλαμβάνουν επίσης τον γκέι φίλο του (ο Ezra Miller, σχεδόν το ίδιο μαγευτικός με το We Need to Talk About Kevin) o οποίος βρίσκεται διαρκώς κάτω από ψυχική καταπίεση, ακόμη και από τον - κρυφό, ελέω της πρωταθλητικής του δημοφιλίας - αγαπημένο του.

Ο Chbosky κινείται πάνω σε στέρεα και δοκιμασμένα μονοπάτια, στην απόπειρα του να αναβιώσει την φόρμα του Breakfast Club. Θα ήθελα πολύ να κάνω συγκρίσεις με κλασσικές στιγμές όπως το Catcher In The Rye ή το Rebel Without A Cause, μα το Wallflower είναι πολύ πιο κοντά σε πιο μοντέρνες παραγωγές, θεματικά, όπως το Igby Goes Down, λιγότερο προβοκατόρικο μεν, μα περισσότερο συναισθηματικό. Το στόρι στροβιλίζεται με νοσταλγία στις αρχές των 90s, στο Rocky Horror Picture Show, στις βόλτες με αμάξι στις ημιφωτισμένες σήραγγες της πόλης, με την φωνή του Bowie στα ηχεία να τραγουδά το Heroes, προκειμένου να ορίσει τον τόνο και να αποδώσει το μήνυμα: Για τους περισσότερους τινέιτζερς, οι αναμνήσεις από την εποχή της ενηλικίωσης, πολλές φορές αναβιώνουν με έναν βωβό τρόμο, για όποιον δεν είναι δημοφιλής, δεν είναι το επίκεντρο της παρέας, για τον περιθωριοποιημένο. Στην ουσία, ενώ αυτή η έννοια περνά στο μυαλό του θεατή, εντούτοις το ενδιαφέρον του για την εξέλιξη της σταθερά μειώνεται, εξαιτίας της απόλυτα επίπεδης παρουσίας του Lerman στον κεντρικό ρόλο, τον οποίο αποδίδει λανθασμένα, συγκρατημένα και με νωθρότητα. Από κοντά και η Emma Watson, κτίζοντας το πορτρέτο της όμορφης κι ευάλωτης πιτσιρίκας, με το προβληματικό παρελθόν, έχει κάποιες σκόρπιες καλές στιγμές.

Συνοπτικά το Perks, μοιάζει σαν να έχει φτιαχτεί από υλικά που δεν ταιριάζουν ιδιαίτερα με το πεσιμιστικό δράμα, από μπερδεμένες θολές κινήσεις της κάμερας που γεμίζουν με άγχος αυτή την αξιοπρεπή, μα ελάχιστα θεαματική ψυχολογική μελέτη, δίνοντας μου την αίσθηση πως πολλά στοιχεία του έργου, οργανώθηκαν, κυριολεκτικά, στο πόδι. Το θέμα με το Perks Of Being A Wallflower, είναι πως όταν χρησιμοποιεί διαρκώς τα γνωμικά του Dickens, δεν σημαίνει πως ταυτόχρονα ανακουφίζει και τα συμπτώματα της υπεραπλουστευμένης εσωστρέφειας. Και παρόλες τις μεγάλες προσδοκίες μου, το Perks, σε αυτό τον τομέα υστερεί σημαντικά...

Στις δικές μας αίθουσες, στις 13 Δεκεμβρίου 2012 από την Odeon

Μπορεί εντός των συνόρων της Αμερικής, το φιλόδοξο animation του Steven Spielberg, με κεντρικό ήρωα τον αγαπημένο Tintin, να μην απέδωσε εμπορικά τα αναμενόμενα (μόλις 77 εκατομμύρια, πολύ λιγότερα από τα 300 παγκοσμίως, όπου κυκλοφόρησε περίπου 50 ημέρες νωρίτερα) αυτό όμως δεν σημαίνει πως το πρότζεκτ δεν θα έχει την συνέχεια που ο Beard είχε αρχικά φανταστεί. Το πλάνο λοιπόν, συνεχίζει να πηγαίνει όπως το σχεδίασε ο μέγας παραμυθάς, ο οποίος πλέον θα συνδράμει μόνο από την σκοπιά του παραγωγού, δίνοντας την θέση του στον ικανότατο Peter Jackson, ο οποίος ανήμερα της παγκόσμιας κυκλοφορίας της νέας του ταινίας The Hobbit, ανακοίνωσε επίσημα πως σκοπεύει να ξεκινήσει τα γυρίσματα του σίκουελ των περιπετειών του νεαρού Βέλγου ρεπόρτερ, στα μέσα του 2013, με σκοπό να φτάσει στις αίθουσες στα τέλη του 2015. Κάτι που σημαίνει πως το πρόγραμμα του Νεοζηλανδού σκηνοθέτη είναι πλήρες για την ερχόμενη τριετία (εφόσον ήδη φιλμάρει τις δύο συνέχειες του έργου του Tolkien) ελπίζοντας πως θα δώσει ακόμη μεγαλύτερη πνοή στην κινηματογραφική εκδοχή του φημισμένου κόμικ, το οποίο σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, αυτή την φορά θα βασιστεί στο επεισόδιο "Υπόθεση Κάλκουλους" που εμπνεύστηκε φυσικά ο αξεπέραστο Herge.

Δεν είχε τεθεί καν θέμα από την στιγμή που έπεφταν οι τίτλοι τέλους του πρωτότυπου. Που μεταξύ μας, ήταν και πολύ καλύτερο από όσα θα μπορούσε να περιμένει κανείς από μια περιπέτεια δράσης, στα ίχνη της Bourne συλλογιστικής, αλλά με μια γυναίκα στο επίκεντρο του στόρι. Αφού τα πήγε περίφημα λοιπόν στην πρώτη της πορεία η δυναμικότατη Salt, δεν έδινε και πολλά περιθώρια στην Columbia Pictures στο να ζοριστεί να πάρει την απόφαση του σίκουελ, κάτι το οποίο αποφάσισε και ελαφρώς αργοπορημένα - δύο χρόνια μετά την προβολή του ορίτζιναλ - ορίζοντας σεναριογράφο που θα συγγράψει την συνέχεια. Η οποία δεν είναι άλλη από την διάσημη κυρία Becky Johnson, που μέχρι τα τώρα έχει γίνει γνωστή από τις ανάλογες εργασίες της σε φιλμς όπως το Seven Years In Tibet, το The Prince Of Tides, το κλασσικό έργο του Prince, Under The Cherry Moon, ενώ η πιο πρόσφατη συγγραφική της παρουσία αναφέρεται στο Arthur Newman, όπου συνυπάρχουν ερμηνευτικά η Emily Blunt και ο Colin Firth. Σκοπός της πλέον να συνεχίσει το στόρι από εκεί που σταμάτησε η ταινία του Philip Noyce, ο οποίος ακόμη δεν έχει δείξει το παραμικρό ενδιαφέρον για το αν θα επιστρέψει στην σκηνοθετική καρέκλα, κάτι που φαντάζομαι δεν ισχύει στην περίπτωση της Jolie, που δίχως εκείνη δεν υφίσταται καν θέμα για Part 2.

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Αθήνας	Σύνολο Αθήνας	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Αν...	Village	2	110			66.316	237.352
2	Hotel Transylvania	Feelgood	1	91			23.150	27.558
3	Breaking Dawn Part 2	Odeon	4	48			10.762	296.568
4	Skyfall	Feelgood	6	44			10.094	561.842
5	Cloud Atlas	Odeon	3	25			8.277	53.103
6	House At The End Of The Street	Odeon	1	14			6.846	6.846
7	Rust And Bone	Seven	2	10			4.754	13.594
8	The Master	Odeon	1	2			3.994	3.994
9	Rise Of The Guardians	UIP	2	33			3.248	8.369
10	Hope Springs	Feelgood	3	22			2.683	31.693

Γνωρίζεις που βρισκόμαστε? Τα τελευταία του ίχνη είχαν χαθεί κάπου σε μια προσπάθεια να αναλάβει από την σκοπιά του σεναριογράφου, ένα τρίπτυχο για την επιρροή της διαβολής και της ανηθικότητας στην σύγχρονη καθημερινότητα - θυμήσου Devil. Καθώς φαίνεται ο άνθρωπος που συζητήθηκε όσο κανείς - ΚΑΝΕΙΣ- άλλος στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, δείχνει να διαθέτει δημιουργικό παλμό και επιχειρεί να επανακάμψει μετά την τραγωδία του The Last Airbender, με μια μετά - αποκαλυπτική περιπέτεια, από εκείνες που πάντα συγκινούν το κοινό. Τίτλος της νέας ταινίας του M. Night Shyamalan, After Earth και στο επίκεντρο του στόρι βρίσκεται ο θρυλικός στρατηγός Σάιφερ Ρέιτζ που επιστρέφοντας από μια μακράς διάρκειας αποστολή στο διάστημα, μαζί με τον 13χρονο γιο του, θα δει το σκάφος του να πέφτει σε καταιγίδα αστεροειδών και να συντρίβεται πάνω στον πλανήτη Γη. Κόσμος όμως που πλέον δεν είναι ο ίδιος, αλλά έχει εξελιχθεί στο πιο αφιλόξενο σημείο του σύμπαντος εδώ και χίλια χρόνια, όταν κατακλυσμιαία περιστατικά ώθησαν την ανθρωπότητα να μετακομίσει στον πιο φίλιο Πράιμ Ουάν. Πατέρας και γιος, αφού επιβιώσουν της πτώσης, καλούνται πλέον να αντεπεξέλθουν των αμέτρητων κινδύνων που διακυβεύουν την ακεραιότητα τους. Το τρέιλερ μοιάζει εντυπωσιακό, αν και με τον Ινδό πλέον αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί αβαντάζ, μετά το τελευταίο του πατατράκ. Το μόνο βέβαιο πάντως είναι πως το θέμα που σεναριακά υπογράφει ο ίδιος ο Shyamalan, μαζί με τον Stephen Gaghan του Traffic και τον Gary Whitta του πανομοιότυπου Book Of Eli, θα κάνει πρεμιέρα στους κινηματογράφους στις 7 Ιουνίου 2013, για να βγουν περαιτέρω συμπεράσματα...

Περισσότερο πάντως στηρίζω τις ελπίδες μου για κάτι αξιοπρεπές στον πρωταγωνιστή του Earth, Will Smith, που πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, ουδέποτε διέψευσε τις προσδοκίες μου, σε σχέση με τον αλλοπρόσαλλο δημιουργό, που ξόδεψε το ταλέντο του τόσο νωρίς. Παρέα με τον μεγάλο Smith και ο μικρός Jaden, που ολοένα και κτίζει ένα σημαντικό ονοματάκι, πέραν της βοήθειας του πατρός, αφού θυμίζω πως μαζί έχουν συνυπάρξει και στο δακρύβρεχτο, κοινωνικό Pursuit Of Happyness...

Στις δικές μας αίθουσες? Το καλοκαίρι του 2013!