Movies Ltd

10/12/12

Αφιέρωμα στον Andrzej Wajda

Αφιέρωμα στον Andrzej Wajda
Ταινιοθήκη της Ελλάδος, 13 - 23 Δεκεμβρίου 2012

Η Ταινιοθήκη της Ελλάδος, η Πρεσβεία της Δημοκρατίας της Πολωνίας και η καλλιτεχνική εταιρεία Kampania Artystyczna διοργανώνουν με την υποστήριξη της Ταινιοθήκης της Βαρσοβίας (Filmoteka Narodowa), του Πολωνικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου, του Ινστιτούτου Άνταμ Μιτσκίεβιτς, του Υπουργείου Πολιτισμού και Εθνικής Κληρονομιάς της Πολωνίας και του Υπουργείου Εξωτερικών της Πολωνίας ένα αναδρομικό αφιέρωμα στον μεγάλο Πολωνό δημιουργό Andrzej Wajda. Το αφιέρωμα στον Andrzej Wajda στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος αποτελεί τη σημαντικότερη αναδρομή στον σκηνοθέτη τα τελευταία χρόνια εκτός Πολωνίας.

Η έναρξη του αφιερώματος θα πραγματοποιηθεί στις 13 Δεκεμβρίου 2012, σημαδιακή ημερομηνία για την ιστορία της Πολωνίας, καθώς σχεδόν 30 χρόνια πριν στις 13 Δεκεμβρίου του 1981 ο στρατηγός Γιαρουζέλσκι κηρύσσει στην Πολωνία το στρατιωτικό νόμο, βγάζοντας το στρατό στους δρόμους των πόλεων και συλλαμβάνοντας χιλιάδες στελέχη της «Αλληλεγγύης».

Με αφορμή την ιστορική αυτή επέτειο και τιμώντας ένα σκηνοθέτη που η πολιτική διαπερνά το σύνολο του έργου του, στην έναρξη του αφιερώματος θα προβληθεί σε DCP ο ψηφιακά αποκατεστημένος και βραβευμένος με το Χρυσό Φοίνικα στις Κάνες Άνθρωπος από σίδερο, ταινία που αναφέρεται στην επανάσταση της «Αλληλεγγύης» και στην οποία εμφανίζεται και ο ίδιος ο Λεχ Βαλέσα. Το αφιέρωμα πλαισιώνει μια έκθεση πολυμέσων που θα παρουσιαστεί στους χώρους της Ταινιοθήκης από την Τρίτη 18/12 και περιλαμβάνει άγνωστες φωτογραφίες από τις σημαντικότερες ταινίες του Βάιντα, αυτοπορτραίτα του σκηνοθέτη καθώς και μία συλλογή από τις καλύτερες αφίσες των ταινιών του.

Δυστυχώς ο ίδιος ο Andrzej Wajda δεν θα καταφέρει να παραστεί στην Αθήνα λόγω των εντατικής του ενασχόλησης με την ολοκλήρωση της τελευταίας του ταινίας Βαλέσα (Walesa).

Οι ταινίες του αφιερώματος και οι ώρες προβολής τους είναι:

Kanal

Κανάλ

Μυθοπλασία, Πολωνία, 1956, α/μ, 91΄

Του Andrzej Wajda Με τους Teresa Iżewska, Tadeusz Janczar, Wieńczysław Gliński Παραγωγή: Studio Filmowe Kadr.

Για τον Βάιντα η ιστορία της εξέγερσης της Βαρσοβίας το 1944 εναντίον των Γερμανών, η οποία εξελίχθηκε κάτω από το αδιάφορο βλέμμα του Κόκκινου Στρατού, δεν αποτελεί απλά μια τραγική μνήμη. Στην ταινία του εστιάζει στον εφιάλτη της ήττας και της ψυχικής κατάρρευσης των στρατιωτών, ο ηρωισμός των οποίων αποδείχτηκε μάταιος. Το πρώτο μέρος γυρίστηκε ως ρεπορτάζ, ενώ το δεύτερο αποτελεί μια αποκαλυπτική διήγηση των περιπλανήσεων τους στους υπονόμους της Βαρσοβίας. Το σενάριο βασίζεται στα προσωπικά βιώματα του σεναριογράφου Γιέζυ Στέφαν Σταβίνσκι, ο οποίος υπήρξε αρχηγός ενός τμήματος των εξεγερμένων. Βραβευμένο με τον Αργυρό Φοίνικα στις Κάννες (1957) το Κανάλ θεωρείται η απαρχή της λεγόμενης «πολωνικής σχολής του κινηματογράφου».

Που και πότε? Σάββατο 22 Δεκεμβρίου στις 18.00 μ.μ. στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Popiol i diament

Στάχτες και διαμάντια

Μυθοπλασία, Πολωνία, 1958, α/μ, 97΄

Του Andrzej Wajda Με τους Zbigniew Cybulski, Ewa Krzyżewska, Wacław Zastrzeżyński, Adam Pawlikowski Παραγωγή: Studio Filmowe Kadr.

To Μάιο του 1945 ένας νέος στρατιώτης της αντίστασης του δεξιού πυλώνα (Armia Krajowa), ο οποίος συμμετείχε στην εξέγερση της Βαρσοβίας και συνεχίζει τον αγώνα εναντίον της κομουνιστικής εξουσίας, λαμβάνει την εντολή να σκοτώσει τον τοπικό γραμματέα του κόμματος. Αντιμέτωπος με το συναίσθημα του έρωτα, αρχίζει να συνειδητοποιεί τον παραλογισμό του εγχειρήματος, μιας που ο πόλεμος έχει πια τελειώσει. Η πίστη όμως στον στρατιωτικό όρκο θα υπερισχύσει της αγάπης. Άλλο ένα αριστούργημα της «πολωνικής σχολής», το οποίο από πολλούς κριτικούς θεωρείται ως μία από τα πιο σημαντικές και αντιπροσωπευτικές πολωνικές ταινίες στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου.
Βραβείο FIPRESCI στο Φεστιβάλ Βενετίας (1959) και δύο υποψηφιότητες για BAFTA.

Που και πότε? Κυριακή 16 Δεκεμβρίου στις 20.15 στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Lotna

Λότνα

Μυθοπλασία, Πολωνία, 1959, έγχρ., 85΄

Του Andrzej Wajda Με τους Jerzy Pichelski, Adam Pawlikowski, Jerzy Moes, Mieczysław Łoza, Bożena Kurowska, Wiesław Gołas Παραγωγή: Studio Filmowe Kadr.

Τελευταίο επεισόδιο στην ιστορία του πολωνικού ιππικού. Σεπτέμβριος του 1939 στην αρχή του β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι Γερμανοί εισβάλλουν στην Πολωνία. Η Λότνα -μια όμορφη αραβική φοράδα από το στάβλο μιας αριστοκρατικής οικογένειας- καταλήγει στον αρχηγό του λόχου και γίνεται το αντικείμενο του παράξενου πόθου των υπόλοιπων στρατιωτών. Ο πόλεμος όμως παίρνει τούς κατά σειρά αναβάτες της Λότνα τον έναν μετά τον άλλον...

Που και πότε? Παρασκευή 21 Δεκεμβρίου στις 20.00 στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Niewinni czarodzieje

Αθώοι γόητες

Μυθοπλασία, Πολωνία, 1960, α/μ, 83΄

Του Andrzej Wajda Με τους Tadeusz Łomnicki, Krystyna Stypułkowska, Wanda Koczeska, Roman Polański, Jerzy Skolimowski, Andrzej Trzaskowski Παραγωγή: Studio Filmowe Kadr.

Ψυχολογική σπουδή για δυο νέους που συναντιούνται σε ένα κλαμπ και περνούν μαζί μια νύχτα γεμάτη με ιδιόμορφο ερωτικό παιχνίδι λέξεων και απόψεων. Η πολιτικά αθώα υπόθεση της ταινίας, όπου ο κεντρικός ήρωας, ένας νέος γιατρός με μοναδικό πάθος να παίζει κρουστά στο τζαζ συγκρότημα του Κριστόφ Κομέντα, έγινε, για τους ιδεολογικούς καθοδηγητές της εποχής, πιο ενοχλητική και από το θέμα της εξέγερσης της Βαρσοβίας…
Βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Εδιμβούργου (1961).

Που και πότε? Τρίτη 18 Δεκεμβρίου στις 22.00 στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Wszystko na sprzedaż

Όλα για πούλημα

Μυθοπλασία, Πολωνία, 1968, έγχρ., 94΄

Του Andrzej Wajda Με τους Beata Tyszkiewicz, Elżbieta Czyżewska, Andrzej Łapicki, Daniel Olbrychski Παραγωγή: Zespół Filmowy Kamera.

Το πολωνικό «8 ½» αποτελεί μια πρωτότυπη εικονογράφηση των παθών, πόθων και αδυναμιών των ανθρώπων του κινηματογράφου. Η ταινία δομείται γύρω από το μοτίβο ενός ηθοποιού, ο οποίος δεν εμφανίζεται στα γυρίσματα της ταινίας. Βασίζεται σε προσωπικά βιώματα του σκηνοθέτη, ο οποίος αδυνατεί να συμφιλιωθεί με το θάνατο του αγαπημένου του ηθοποιού (του εξαιρετικού Ζμπίγκνιεφ Τσιμπούλσκι, γνωστού από την ταινία Στάχτες και διαμάντια).
Βραβείο των Πολωνών Κριτικών Κιν/φου (1969).

Που και πότε? Σάββατο 15 Δεκεμβρίου και Σάββατο 22 Δεκεμβρίου στις 22.15 στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Przekładaniec

Μωσαϊκό

Μυθοπλασία (για την τηλεόραση), Πολωνία, 1968, α/μ, 35΄

Του Andrzej Wajda Με τους Bogumił Kobiela, Ryszard Filipski, Anna Prucnal, Jerzy Zelnik Παραγωγή: Zespół Filmowy Kamera.

Κωμωδία επιστημονικής φαντασίας βασισμένη σε σενάριο του Στανίσλαβ Λεμ. Δύο αδέλφια, ο ένας οδηγός και ο άλλος συνοδηγός, συμμετέχουν σ’ ένα σημαντικό αγώνα Ράλι. Η τραγική του έκβαση οδηγεί τα αδέλφια βαριά τραυματισμένα σε μια κλινική, η οποία ειδικεύεται σε μεταμοσχεύσεις. Θα επιζήσει μόνο ένας απ’ τους δύο, χάρη στη μεταμόσχευση οργάνων από τον άλλο. Για την ασφαλιστική εταιρία όμως, ο θάνατος του ενός από τα αδέλφια δεν είναι και τόσο ξεκάθαρο ζήτημα.

Που και πότε? Δευτέρα 17 Δεκεμβρίου στις 20.00 και Τετάρτη 19 Δεκεμβρίου στις 20.00 στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Polowanie na muchy

Κυνηγώντας μύγες

Μυθοπλασία, Πολωνία, 1969, έγχρ., 104΄

Του Andrzej Wajda Με τους Małgorzata Braunek, Zygmunt Malanowicz, Hanna Skarżanka, Ewa Skarżanka, Daniel Olbrychski Παραγωγή: PRF Zespoły Filmowe.

Πικρή φαρσοκωμωδία που παρουσιάζει ένα σύγχρονο κόσμο, όπου οι άντρες είναι όλο και λιγότερο δυνατοί, αρρενωποί και ρομαντικοί, σε αντίθεση με τις γυναίκες που αποκτούν όλο και περισσότερη εξουσία, υπερισχύοντας των ανδρών και εγκλωβίζοντάς τους σαν τις μύγες σε μυγοπαγίδες. Η σατιρική εικόνα μιας κοινωνίας κυριαρχούμενης από το όχι και τόσο ασθενές φύλο, δοσμένη με ειρωνεία και πικρία ταυτόχρονα.
Υποψηφιότητα για το Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών (1969).

Που και πότε? Παρασκευή 21 Δεκεμβρίου στις 22.00 και Κυριακή 23 Δεκεμβρίου στις 20.00 στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Krajobraz po bitwie

Τοπίο μετά τη μάχη

Μυθοπλασία, Πολωνία, 1970, έγχρ., 109΄

Του Andrzej Wajda Με τους Daniel Olbrychski, Stanisława Celińska, Aleksander Bardini, Tadeusz Janczar I Παραγωγή: Film Polski, PRF Zespoły Filmowe.

Σε ένα από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Γερμανία στο τέλος του β’ παγκοσμίου πολέμου, οι απελευθερωτές Αμερικανοί φρουρούν τους πρώην κρατούμενους διασφαλίζοντας την ομαλή μετάβασή τους στην κανονική ζωή. Οι τελευταίοι, αντιμέτωποι καταρχάς με το αίσθημα της επιβίωσης καλούνται να λάβουν δύσκολες πολιτικές αποφάσεις για το μέλλον τους. Το σενάριο βασίζεται στα διηγήματα του συγγραφέα Ταντέους Μπορόφσκι, ο οποίος δεν κατάφερε να ξεπεράσει τα τρομερά τραύματα από την παραμονή του στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Άουσβιτς και του Νταχάου, αυτοκτονώντας το 1951.

Που και πότε? Κυριακή 16 Δεκεμβρίου στις 22.00 στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Wesele

Ο γάμος

Μυθοπλασία, Πολωνία, 1972, έγχρ., 102΄

Του Andrzej Wajda Με τους Marek Walczewski, Izabella Olszewska, Ewa Ziętek, Daniel Olbrychski Παραγωγή: Film Polski.

«Που βρήκατε τόσο καλό σεναριογράφο;» ρώτησε τον Βάιντα, ο Ελία Καζάν, όταν είδε την ταινία. Η αφελής ερώτηση του διάσημου σκηνοθέτη, πέρα από την ανεκδοτολογική της διάσταση, αποτελεί περίτρανη απόδειξη πως το αμιγώς πολωνικό δράμα του Στάνισλαβ Βισπιάνσκι, συγγραφέα και ζωγράφου που έζησε στο μεταίχμιο 19ου και 20ου αιώνα, μπορεί να εντυπωσιάσει θεατές που δεν είναι εξοικειωμένοι με την πολωνική εθνική μυθολογία. Ο Βάιντα κατόρθωσε στην ταινία αυτή να μεταφράσει το δράμα της Πολωνίας του διαμελισμού και της προσπάθειας ομογενοποίησης των διαφορετικών κοινωνικών τάξεων σε μία κινηματογραφική γλώσσα κατανοητή στο διεθνές κοινό, αποτίοντας φόρο τιμής στο «πνεύμα του Βισπιάνσκι» που έχει επηρεάσει το έργο του.
Αργυρό Κοχύλι στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν (1973).

Που και πότε? Σάββατο 15 Δεκεμβρίου στις 18.00 στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Ziemia obiecana

Η γη της επαγγελίας

Μυθοπλασία, Πολωνία, 1974-2000, έγχρ., 138΄

Του Andrzej Wajda Με τους Daniel Olbrychski, Wojciech Pszoniak, Andrzej Seweryn, Kalina Jędrusik, Anna Nehrebecka Παραγωγή: Zespół Filmowy X

Η μεταφορά στη μεγάλη οθόνη του μυθιστορήματος του βραβευμένου με Νόμπελ Πολωνού λογοτέχνη Βλαντίσλαφ Σ. Ρέιμοντ, διαδραματίζεται στην πόλη του Λοτζ -από τα μεγαλύτερα ευρωπαϊκά κέντρα υφαντουργίας του 19ο αιώνα σε ραγδαία ανάπτυξη-, όπου η ψαλίδα μεταξύ εργοστασιαρχών, συνήθως Γερμανών, Εβραίων, Πολωνών, και εργατικής τάξης ολοένα και μεγαλώνει. Από αυτές τις τρεις εθνότητες κατάγονται και οι ήρωες τις ταινίας που αποφασίζουν από κοινού να ανοίξουν εργοστάσιο με σκοπό τον πλουτισμό. Ο άγριος καπιταλισμός τους καταπίνει και τους αναγκάζει να πράξουν ενάντια στις ηθικές αρχές τους.
Μεγάλο Βραβείο στο Φεστιβάλ του Σικάγο (1975), Χρυσό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ Πολωνικού Κινηματογράφου στο Gdańsk (1975), Χρυσό Μετάλλιο στο φεστιβάλ της Μόσχας (1975), Α΄ βραβείο στο φεστιβάλ της Kartagena (1977), Μεγάλο Βραβείο στο φεστιβάλ στο Valladolid (1977) και με υποψηφιότητα για Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας (1976).

Που και πότε? Σάββατο 15 Δεκεμβρίου στις 20.00 στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Umarła klasa

Νεκρή τάξη

Ντοκιμαντέρ, Πολωνία, 1976, έγχρ, 70΄

Του Andrzej Wajda Με τους Tadeusz Kantor, Maria Stangret-Kantor, Zofia Kalińska, Andrzej Welmiński Παραγωγή: Zespół Filmowy X.

Η πιο διάσημη παράσταση του Ταντέους Κάντορ και του Θεάτρου Cricot 2 βασίζεται στα έργα των Βιτκάτσι (ψευδώνυμο του Στανισλάβ Ιγκνάσι Βιτκιέβιτς) και Μπρούνο Σουλτς και κινηματογραφήθηκε το 1976 από τον Βάιντα. Η παράσταση είναι ένα κολάζ φτιαγμένο από έντονες εικόνες, γκροτέσκες και ζοφερές, κινητικές και στατικές, με τον Κάντορ να βρίσκεται επί σκηνής και να σκηνοθετεί σαν μαέστρος τους ηθοποιούς του.

Człowiek z marmuru

O άνθρωπος από μάρμαρο

Μυθοπλασία, Πολωνία, 1977, α/μ & έγχρ, 165΄

Του Andrzej Wajda Με τους Jerzy Radziwiłowicz, Krystyna Janda, Tadeusz Łomnicki, Bogusław Sobczuk Παραγωγή: Film Polski, Zespół Filmowy X.

Ο Βάιντα είχε γράψει το σενάριο της ταινίας Ο άνθρωπος από μάρμαρο πολλά χρόνια πριν βρει την κατάλληλη στιγμή για να το παρουσιάσει στους υπάλληλους του Πολωνικού Υπουργείου Πολιτισμού, πείθοντάς τους πως η ταινία αυτή δεν αποτελούσε καταφανή κριτική του κομμουνιστικού κράτους. Η περιορισμένη διανομή της ταινίας λειτούργησε θετικά συμβάλλοντας στον ευρύτερο απόηχό της και τη μεγάλη ανταπόκριση του κοινού. Συνδέοντας την καλλιτεχνική δεξιοτεχνία με την άμεση κριτική του ψεύδους, της βίας και της δουλοπρέπειας, η ταινία είχε απίστευτη επίδραση. Η δραματική πορεία του Ματέους Μπίρκουτ έγινε σύμβολο της πάλης του ατόμου με τον ολοκληρωτισμό. «Ο αγώνας του Μπίρκουτ για την αλήθεια δεν τέλειωσε την δεκαετία του ’50 διαρκεί ακόμη και σήμερα. Η απόδειξη είναι ο απελπισμένος αγώνας της Αγνιέσκα με την νομενκλατούρα της τηλεόρασης»– μοιάζει να λέει ο Βάιντα μέσω της ταινίας του. Θα ακολουθήσει Ο άνθρωπος από σίδερο το 1981 που αποτελεί τη συνέχεια της ιστορίας του Μπίρκουτ και του γιου του Μάτσιεκ.
Βραβείο FIPRESCI στις Κάννες (1978).

Που και πότε? Σάββατο 22 Δεκεμβρίου στις 19.45 στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Bez znieczulenia

Χωρίς αναισθητικό

Μυθοπλασία, Πολωνία, 1978, έγχρ., 125΄

Του Andrzej Wajda Με τους Zbigniew Zapasiewicz, Ewa Dałkowska, Andrzej Seweryn, Krystyna Janda Παραγωγή: Zespół Filmowy X.

Ταινία-αφετηρία για το λεγόμενο «κινηματογράφο της ηθικής ανησυχίας», ένα από τα σημαντικότερα ρεύματα του νέου πολωνικού σινεμά στο τέλος της δεκαετίας του 1970. Εμπνευστές του κινήματος ήταν νέοι καλλιτέχνες της εποχής, έχοντας στο πλευρό τους το Βάιντα δάσκαλο και μέντορά τους. Βασισμένη σε πραγματική ιστορία, η ταινία επικρίνει τον υπαρκτό σοσιαλισμό στην Πολωνία, που παρά τις οποιεσδήποτε προσπάθειες φιλελευθερισμού, οδηγείται στη χρεοκοπία. Ο σκηνοθέτης αποκαλύπτει τους μηχανισμούς λειτουργίας και ελέγχου της κοινωνίας, από τον οποίον δεν γλυτώνουν ούτε οι εξέχουσες προσωπικότητες.
Χρυσό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ Πολωνικών Ταινιών του Gdańsk (1978) και Βραβείο Οικουμενικής Κριτικής Επιτροπής στις Κάννες (1979).

Που και πότε? Κυριακή 16 Δεκεμβρίου στις 18.00 στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Dyrygent

Ο μαέστρος

Μυθοπλασία, Πολωνία, 1979, έγχρ., 102΄

Του Andrzej Wajda Με τους John Gielgud, Krystyna Janda, Andrzej Seweryn, Jan Ciecierski Παραγωγή: Zespół Filmowy X.

Ο Μαέστρος του Βάιντα κατέχει τη δεύτερη θέση στις πιο αγαπημένες ταινίες του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν. Στην τόσο υψηλή αξιολόγηση συμβάλλει ίσως το μοτίβο της «αναζήτησης του χαμένου χρόνου», που συχνά επανέρχεται στο έργο του Σουηδού σκηνοθέτη. Η δραματική ιστορία τριών ανθρώπων για τους οποίους η μουσική συνιστά το νόημα της ζωής, βρήκε μεγαλύτερη απήχηση στο ευρωπαϊκό απ’ ότι το πολωνικό κοινό.
Αργυρή Αρκούδα για τον ηθοποιό Αντρέι Σεβέρυν στο Φεστιβάλ του Βερολίνου το 1980, Βραβείο FIPRESCI και OCIC στο φεστιβάλ του San Sebastian (1980), Grand Prix στο φεστιβάλ του Βελιγραδίου (1981).

Που και πότε? Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου στις 19.00 στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Panny z Wilka

Οι δεσποινίδες του Βίλκο

Μυθοπλασία, Πολωνία-Γαλλία, 1979, έγχρ., 116΄

Του Andrzej Wajda Με τους Daniel Olbrychski, Anna Seniuk, Christine Pascal, Maja Komorowska Ι Παραγωγή: Zespół Filmowy X, Pierson Production - Les Films Molière.

Βασισμένη στο διήγημα του Γιαρόσλαβ Ιβασκίεβιτς, κλασικού πολωνού συγγραφέα του 20ου αιώνα, η ταινία θίγει το προσωπικό ζήτημα της σχέσης του ανθρώπου με τον χρόνο που έχει περάσει. Αναζητώντας ίχνη του παρελθόντος, ο κεντρικός ήρωας επιστρέφει μετά από πολλά χρόνια στον τόπο των νεανικών του χρόνων, μια τυπική πολωνική οικία ευγενών, την εποχή που όλες οι δεσποινίδες ήταν ερωτευμένες μαζί του, αναβιώνοντας μνήμες περασμένων συναισθημάτων. Εκείνος είναι πλέον σαραντάρης, και εκείνες σύζυγοι και μητέρες. Όσο κι αν θέλουν να επιστρέψουν στην παλιά οικειότητα, τα πράγματα έχουν αλλάξει.
Υποψηφιότητα για Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας (1980), Ειδικό Βραβείο Κριτικής Επιτροπής στα Πολωνικά Βραβεία Κιν/φου (1979).

Που και πότε? Κυριακή 23 Δεκεμβρίου στις 18.00 στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Z biegiem lat, z biegiem dni...

Με το πέρας των χρόνων, των ημερών…

Σειρά μυθοπλασίας (για την τηλεόραση), Πολωνία, 1980, έγχρ.
Επεισόδιο 1: Κρακοβία 1874, 58΄
Επεισόδιο 2: Κρακοβία 1886, 82΄

Του Andrzej Wajda Με τους Jerzy Grzegorzewski, Dorota Pomykała, Melania Sadecka, Jan Nowicki, Anna Tomaszewska Παραγωγή: Teatr Stary w Krakowie, WFF Wrocław, WFDiF, Zespół Filmowy X, TVP.

Το 1978 στο Θέατρο «Στάρυ» στην Κρακοβία ο Βάιντα παρουσίασε μια 7ωρη παράσταση-ποταμό, με έργα πολωνών συγγραφέων της εποχής μεσοπολέμου. Στην παράσταση αυτή θα βασιστεί αργότερα η τηλεοπτική σειρά.

Που και πότε? Πέμπτη 20 Δεκεμβρίου στις 19.30 στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Czlowiek z zelaza

Ο άνθρωπος από σίδερο

Μυθοπλασία, Πολωνία, 1981, έγχρ., 147΄

Του Andrzej Wajda Με τους Jerzy Radziwiłowicz, Krystyna Janda, Marian Opania, Bogusław Linda Παραγωγή: Zespół Filmowy X.

Η γέννηση της «Αλληλεγγύης» στην Πολωνία και οι ανθρώποι που αντιστάθηκαν στο κομουνιστικό καθεστώς. Η ταινία υπενθυμίζει πως η πορεία της κατάρρευσης του κομουνισμού στην Ευρώπη, που τελικά θα οδηγήσει και στην πτώση του τείχους του Βερολίνου, ξεκινά τον Αύγουστο του 1980 στα ναυπηγεία του Γκντανσκ. Εκεί εργαζόταν ο Λεχ Βαλέσα καθώς και ο κεντρικός χαρακτήρας της ταινίας ο Μάτσιεκ Μπίρκουτ, γιος του Ματέους, του ήρωα της ταινίας Ο άνθρωπος από μάρμαρο.
Χρυσός Φοίνικας και Βραβείο Οικουμενικής Κριτικής Επιτροπής στο Διεθνές Φεστιβάλ Καννών (1981), Βραβείο «Αλληλεγγύης» στο Φεστιβάλ Πολωνικών Ταινιών στο Gdańsk (1981), Υποψηφιότητα για Όσκαρ (1982).

Που και πότε? Πέμπτη 13 Δεκεμβρίου στις 19.30 και Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου 21.00 στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Danton

Δαντών

Μυθοπλασία, Γαλλία- Πολωνία, 1982, έγχρ., 136΄

Του Andrzej Wajda Με τους Gérard Depardieu, Wojciech Pszoniak, Anne Alvaro, Roland Blanche, Patrice Chéreau Παραγωγή: Gaumont, TF1 Films, S.F.P.C., T.M., Ministère de la Culture, Film Polski, Les Films du Losange, Zespół Filmowy X.

Η ταινία του Βάιντα για την Γαλλική Επανάσταση γυρίζεται την εποχή που η επανάσταση της «Αλληλεγγύης» στην Πολωνία λήγει άδοξα. Η επανάσταση που τρώει τα ίδια τα παιδιά της- αυτή είναι η κεντρική ιδέα της ταινίας του Βάιντα που βασίζεται στο θεατρικό έργο της Στανισλάβα Ψιμπισέφσκα. Η ταινία αναλύει την αναπτυσσόμενη επαναστατική τρομοκρατία που καταπίνει τους επινοητές της και την οξύμωρη συνθήκη, όπου το δίκαιο του ατόμου υποσκιάζεται από το δίκαιο του όχλου, ο όποιος υποτίθεται ότι αγωνίζεται πρωτίστως για το δίκαιο του ατόμου. Το 1982 το στρατιωτικό καθεστώς της Πολωνίας θα κλείσει στις φυλακές τα στελέχη της «Αλληλεγγύης», και παραλίγο να στείλει στη λαιμητόμο τον Λεχ Βαλέσα.
BAFTA Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας (1984), Σεζάρ Σκηνοθεσίας (1983), Βραβείο Ερμηνείας από το Φεστιβάλ του Μόντρεαλ (1983) (από κοινού στους Gérard Depardieu και Wojciech Pszoniak).

Που και πότε? Κυριακή 23 Δεκεμβρίου στις 22.00 στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Korczak

Η θυσία του Κόρτσακ

Μυθοπλασία, Πολωνία-Γερμανία, 1990, α/μ, 113΄

Του Andrzej Wajda Με τους Wojciech Pszoniak, Ewa Dałkowska, Teresa Budzisz-Krzyżanowska, Marzena Trybała, Piotr Kozłowski Παραγωγή: Studio Filmowe Perspektywa, Regina Ziegler Filmproduktion (West Berlin), Telmar Film International Ltd., Erato Films, ZDF, BBC Films.

Σε σενάριο της Ανιέσκα Χόλαντ, η ταινία αποτίει φόρο τιμής στον Πολωνό-εβραίο γιατρό, παιδαγωγό και συγγραφέα Γιάνους Κόρτσακ , ο οποίος θεωρείται και πρόδρομος της χάρτας των δικαιωμάτων του παιδιού. Ο Κόρτσακ, ιδρυτής δυο ορφανοτροφείων στην προπολεμική Βαρσοβία, αφιέρωσε τη ζωή του στα ορφανά παιδιά, τα οποία και ακολούθησε στην μετακόμισή τους στο Γκέτο της Βαρσοβίας, αλλά και τους θαλάμους αερίων του χιτλερικού στρατοπέδου της Τρεμπλίνκα το 1942. Φέτος, το 2012, εορτάζεται επίσημα στην Πολωνία το «Έτος Γιάνους Κόρτσακ», με αφορμή τη συμπλήρωση 70 χρόνων από τη «θυσία του Κόρτσακ» και 100 χρόνων από τη δημιουργία του πρωτοποριακού ορφανοτροφείου «Dom Sierot».
Βραβείο Φωτογραφίας στα Γερμανικά Βραβεία Κιν/φου (1991), Ειδική Μνεία της Κριτικής Επιτροπής στις Κάννες (1990).

Που και πότε? Δευτέρα 17 Δεκεμβρίου στις 22.00 στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Katyń

Κατίν

Μυθοπλασία, Πολωνία, 2007, έγχρ., 117΄

Του Andrzej Wajda Με τους Artur Żmijewski, Andrzej Chyra, Maja Ostaszewska, Danuta Stenka Ι Παραγωγή: Akson Studio Συμπαραγωγή: Telewizja Polska - Agencja Filmowa, Telekomunikacja Polska.

Ο Βάιντα θίγει για πρώτη φορά στην ταινία αυτή την εικόνα της πολωνικής κοινωνίας με φόντο τα μεταπολεμικά διλήμματα. Τόσο λόγοι πολιτικοί για πάνω από μισό αιώνα, όσο και η αμηχανία καλλιτεχνικής έκφρασης για περισσότερο από δέκα χρόνια, εμπόδισαν αρκετούς Πολωνούς σκηνοθέτες να αγγίξουν τη θεματική αυτή. Η σοβιετική φρασεολογία την οποία είχε υιοθετήσει και η Πολωνία, ισχυριζόταν πως οι 20.000 Πολωνοί αξιωματικοί, οι οποίοι αιχμαλωτίσθηκαν το 1939, δολοφονήθηκαν από τους Γερμανούς μετά το 1941, ενώ στην πραγματικότητα εκτελέσθηκαν με εντολή του Στάλιν το 1940. Ο Βάιντα με την ταινία αυτή ξεπερνά την αδυναμία αναφοράς σε ένα έγκλημα, το οποίο παύει πλέον να είναι ταμπού. Αν και ο ίδιος συνδέεται προσωπικά με την ιστορία, καθώς το όνομα του πατέρα του βρίσκεται στην λίστα των θυμάτων του Charkow, η αναπαράστασή του εστιάζει κυρίως στις γυναίκες-μάρτυρες: μητέρες, σύζυγοι και κόρες.
Υποψηφιότητα για Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας (2008), Βραβείο Κοστουμιών στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου (2008), επτά βραβεία στα Πολωνικά Βραβεία Κιν/φου.

Που και πότε? Τετάρτη 19 Δεκεμβρίου στις 22.00 στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Tatarak

Γλυκειά έξαψη

Μυθοπλασία, Πολωνία, 2009, έγχρ., 83΄

Του Andrzej Wajda Με τους Krystyna Janda, Paweł Szajda, Jan Englert, Jadwiga Jankowska-Cieślak Ι Παραγωγή: Akson Studio, Telewizja Polska - Agencja Filmowa, Agencja Media Plus.

Βασισμένη στο διήγημα του Γιάροσλαβ Ιβάτσκιεβιτς, η ταινία δίνει αρχικά την εντύπωση μιας συγκινητικής και διακριτικής ιστορίας για την ανεκπλήρωτη αγάπη, σύντομα ωστόσο μετατρέπεται σε πολυδιάστατη αφήγηση για τον έρωτα που έρχεται καθυστερημένος και το θάνατο που έρχεται νωρίς. Η ηθοποιός Κριστίνα Γιάντα δεν υποδύεται μόνο το ρόλο της κεντρικής ηρωίδας Μάρθας, αλλά και τον εαυτό της – μιας γυναίκας που θρηνεί τον πρόωρο θάνατο του αγαπημένου της συζύγου, του επιτυχημένου οπερατέρ Έντβαρντ Κλοσίνσκι, για πολλά χρόνια στενού συνεργάτη του Βάιντα. Οι δυο γυναίκες – η Μάρθα και η Κριστίνα – συγχωνεύονται σε μία βαθιά πληγωμένη ύπαρξη που πρέπει να βρει την εσωτερική δύναμη να αντιμετωπίσει το αναπόφευκτο του θανάτου.
Βραβείο Alfred Bauer στο φεστιβάλ του Βερολίνου (2009), Βραβείο FIPRESCI στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου (2009).

Που και πότε? Πέμπτη 20 Δεκεμβρίου στις 22.00 στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Περισσότερα... »

σχόλια (0)

9/12/12

Promised Land - Review

Promised Land

Directed by Gus Van Sant. With Matt Damon, John Krasinski, Frances McDormand, Rosemarie DeWitt, Hal Holbrook, Scoot McNairy, Kiefer Sutherland, Meg Ryan

Born in the U.S. Heartland

by gaRis (@takisgaris)

This is the moment that signifies Matt Damon’s rerouting with regard to his already successful career. Freed from the shadow of the Bourne franchise, ready to reach for his artistic origins, by reteaming with his Good Will Hunting and Gerry partner, the archangel of independent American cinema Gus Van Sant. Promised Land was designed to mark Matt’s debut behind the camera, a project that was finalized having him penning the script, paired with the also staring here John Krasinski (The Office). This little, gentle and unapologetically benevolent story is a fine opportunity for Damon to strip off his hollywoodian glamour going the Eric Brockovich way. Above everything else, this is potentially where P.T.Anderson’s magnum opus There Will Be Blood should go script wise, in order to address the state of all things -rural America, where blood- thirsty oil companies (replace with “natural gas” for the trendier term) are deserting small villages overnight by fracking the leased earth with disastrous results for the local eco-system.

Matt Damon (Steve Butler) is an up and going representative working for Global, a natural gas giant ready to conquer little town McKinley, escorted by his wisecrack associate Sue Thomason (Frances McDormand). What seems to be another done deal becomes all of the sudden at stake, since the retired physicist now teacher Frank Yates (Hal Holbrook), an octogenarian having amazing Google search powers, stands in his away, supported by the ultra-environmental activist Dustin Noble (Kransinski) who not only turns almost every McKinley inhabitant against Global’s perilous plans but also cockblocks him on the way to local teacher Alice’s (Rosemarie DeWitt) heart. Take note that Steve had his own share in experiencing what a giant like Global can do to farmers, but what served him well to sell his case thus far now turns into guilt and urge to step up against his employer.

For those are not well acquainted with Van Sant’s oeuvre, the film may provoke unfair criticism as wearing its righteousness on its sleeve. Even the twist amidst the third act may feel phony, a calculated script machination. I choose to digress, suggesting that this remarkably constructed morality tale, its Capraesque obviousness aside, is navigating through aptly nuanced colorings, avoiding stereotypical dramatization. Matt Damon’s understated, inconspicuous acting brings directly the George Clooney of Up in the Air and Michael Clayton to mind.

Conclusion: Most predominantly I was once again mesmerized by Van Sant’s bare back, lean direction, utterly efficacious in adapting the peaceful friendliness of the shooting location. Promised Land belongs in the same classification with Bernie, which essentially involves filmmaking about U.S. heartland, a silent majority so unheard and unsung after Bruce Springsteen’s Born in the U.S.A. album. Don’t be surprized if this could snatch an original screenplay nod, in a year that Matt’s buddy Ben Affleck has brought it to the next level with critical darling Argo.

World Premiere: 4 January 2013

Περισσότερα... »

σχόλια (0)

Οι Λέξεις (The Words) - Review / Κριτική

Οι Λέξεις

των Brian Klugman, Lee Sternthal. Με τους Bradley Cooper, Olivia Wilde, Zoe Saldana, Jeremy Irons, Ben Barnes, Dennis Quaid, Nora Arnezeder

Λόγια ψεύτικα...

by zerVo (@moviesltd)

Για πολλοστή φορά, μια διασκευή του Φαουστικού μύθου, παίζει με τις έννοιες της ηθικής και των προβοκατόρικων διλημμάτων, που μπορούν να επιφέρουν τα ανταλλάγματα της απάρνησης της. Ο Βελζεβούλης, εδώ, ποτέ δεν εμφανίζεται σε πρώτο πλάνο, εμφανίζονται όμως οι διαβολές του, καθώς το υποκείμενο φτάνει στα όρια εξάντλησης της υπομονής του, σε ότι αφορά την ανάδειξη της (όποιας) αξίας του. Υπό άλλες σκηνοθετικές κατευθύνσεις, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για μια αξιομνημόνευτη φιλμική στιγμή, μιας και η παραγωγή της CBS δεν υπήρξε διόλου φειδωλή στην επιλογή των αστέρων που ορίζουν την ερμηνευτική ομάδα. Δυστυχώς η έλλειψη μέτρου στις υπεραισιόδοξες ματαιοδοξίες του δημιουργικού διδύμου, όχι μόνο δεν έδωσε τον χώρο στο όμορφο θέμα για να αναπνεύσει, αλλά το οδήγησε με σταθερούς ρυθμούς στο να αναδειχτεί ως μια από τις πιο παφλαγώδεις εμπορικές απογοητεύσεις της σεζόν...

Έχοντας ξοδέψει περισσότερα από δύο χρόνια πάνω από το συγγραφικό του πλάνο, ο επίδοξος μυθιστοριογράφος Ρόρι Τζάνσεν, βλέπει επιτέλους το έργο του ολοκληρωμένο και έτοιμο να το προωθήσει στους εκδοτικούς οίκους προς μελέτη. Ατυχώς για εκείνον, που μόλις έχει μετακομίσει με την όμορφη μνηστή του στην πολύχρωμη Νέα Υόρκη, οι απαντητικές επιστολές που θα λάβει θα είναι αρνητικές και καθώς τα οικονομικά περιθώρια στενεύουν, θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει την λογοτεχνία και να πιάσει πρωινή εργασία ως διανομέας. Σε ένα ρομαντικό ταξίδι στο Παρίσι και από ένα τυχαίο συμβάν, θα πέσει στα χέρια του μια ανέκδοτη νουβέλα, αγνώστου συγγραφέα, που θα τον συναρπάσει με την συγκλονιστικότητα της γραφής της, βάζοντας τον σε πειρασμό να την επανεγγράψει, λέξη προς λέξη και παρουσιάζοντας την στους λογοτεχνικούς ιμπρεσάριους ως δική του!

Αποκάλυψη! Το βιβλίο "του" μονομιάς θα γίνει αποδεκτό με διθυράμβους από την κριτική κι εκείνος θα εξελιχθεί σε συγγραφέα της χρονιάς, επιτυχία που θα καλύψει τις πιθανές τύψεις που θα γεννηθούν στο υποσυνείδητο του, εφόσον έχει καρπωθεί το πόνημα κάποιου άλλου. Τι μπορεί να συμβεί όμως, όταν ο (γηραλέος) πατέρας του εμπνευσμένου στόρι εμφανιστεί μπροστά του, πληροφορώντας τον με κάθε λεπτομέρεια για το κάθε κτύπημα στην παλιοκαιρισμένη γραφομηχανή του, πριν από πολλές, πολλές δεκαετίες? Συναίσθημα πρώτο: Φόβος και ταραχή, μην τυχόν και αποκαλυφθεί η αλήθεια και από πρόσωπο της ημέρας, ο "ταλαντούχος" λογοτέχνης, μετατραπεί σε περίγελο. Αν δεν υπάρχει το παραμικρό υπόλοιπο ηθικής στην ψυχή, όλα ξεπερνιούνται με ένα "δε βαριέσαι, ας λέει ο γερο-ξεκούτης ότι ποίημα θέλει." Όταν όμως η καρδιά γνωρίζει ποιο είναι το δίκαιο, το σωστό, το υγιές, πως θα πρέπει να αντιδράσει ο επικαρπωτής - για να μην πω ο κλέφτης - της ικανότητας κάποιου άλλου, σε μια τέτοια εξέλιξη?

Για Πες: Το θέμα φαντάζει εξαιρετικά ενδιαφέρον κοινωνιολογικά, όσο η κάμερα κινείται πάνω στην τροχιά της βασικής ιστορίας, από το Μεγάλο Μήλο μέχρι τους Παρισίους, εκεί που διασταυρώνεται με την ρομαντική υπόθεση του γιάνκη φαντάρου ο οποίος πέφτει στον έρωτα της γλυκιάς Γαλλιδούλας, εξέλιξη που θα οδηγήσει στην συγγραφή της σπουδαίας νουβέλας. Αν είσαι άπειρος όμως... Τότε χάνεις μιας σπουδαία ευκαιρία να εκμεταλλευτείς ένα απίθανο καστ, ορισμένο κατά βάση από τον τοπ σέξι αστέρα Bradley Cooper, σε ένα ρεπρίζ του ρόλου του στον Limitless και τον αγαπημένο Irons, που μόνο η εμπειρία του δίνει άλλο αέρα στο πρότζεκτ και όχι μόνο αυτό αλλά εντελώς αναίτια προσθέτεις μια ακόμη - τρίτη και εντελώς παράλογης υφής - ράγα στην ίντριγκα, που και μπερδεύει τον θεατή και τον οδηγεί σε άλλα - μεταφυσικά? αλληγορικά? σίγουρα ακαταλαβίστικα - μονοπάτια. Διόλου τυχαία λοιπόν το The Words πέρασε παγερά απαρατήρητο στην θωριά του κόσμου, μιας και ούτε ολοκληρωμένη άποψη διαθέτει, ούτε και καμιά ξέχωρη φιλμική καινοτομία παρουσιάζει.

Στις δικές μας αίθουσες: Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Περισσότερα... »

σχόλια (10)

Les Misérables - Review

Les Misérables

by Tom Hooper. With Hugh Jackman, Russell Crowe, Anne Hathaway, Amanda Seyfried, Sacha Baron Cohen, Helena Bonham Carter, Eddie Redmayne

Deafening Buzz!

by gaRis (@takisgaris)

Les Misérables is deafening buzz. I repeat: Deafening. Buzz. And the smarmy question penetrates me almost automatically; is it fair to be that dismissive of a film, when your primary duty is to inform and find any merit possible in a work of art? The quick question is, no. Another not so quick would be; I wouldn’t care less. At least I’m honest-no chewing words here. The eagerly anticipated put-onscreen musical, created in 1980 by French men Claude-Michel Schonberg, Alain Boublil and Jean-Marc Natel, Herbet Kretzmer offering the libretto in English, is based on the classic Victor Hugo’s 1862 novel, set in post-revolutionary France. Poverty, social injustice and political despotism are igniting a rebellious, youth-driven unrest, offering hefty background to the everlasting chase between ex-con Jean Valjean (Hugh Jackman) and Inspector Javert. Obviously this backbone narrative that sprawls around three decades and myriads of parallel stories provides for political as much as philosophical inferences and undertones as it pertains to identity, power and twists of fate associations, however, for Tom Hooper these serve only as an excuse for over the edge sensationalism which could be a very good thing, if the target audience is the musical’s die-hard fans (thanks to whom it ranked third more successful ever in its over 25 years run in Broadway).

Alas, don’t count me in. Tom Hooper, the man who defeated Fincher with The King’s Speech, partially (apart from the unprecedented TWC push) succeeded in doing so by delivering a subtle, well-polished, accurately performed, emotional journey of a monarch, presenting him so handsomely as a commoner. Here he’s crossing every border of humility, by forcing his talented thespians to sing their hearts out, act their butts on display so to speak. Crescendos on repeat and live- singing –while- shooting scenes, is a ballsy choice and a sporadically paid off one, but this grimy superfluous spectacle lies more on the hollow side. 2 ½ hours of bombastic tunes who strive for greatness, only to fall flat on grounds of visual exhibitionism. Nerve cracking close ups right to the actors’ tonsils and endless weeping as if Hooper took the title a tad bit too literally. Editing is choppy, jerky the least, leaving no room for nuanced acting work. The directorial choices are extremely pompous in contrast with the narration which remains inexcusably by the numbers, monotonous and inconsequential.

That being said, there are a few scenes which demand applause. You guessed right, Anne Hathaway’s 10 minute show stopping or even show- toping singing as misery- struck Fantine “I Dreamed a Dream” is heart-breaking although, in fairness it happens thunderously, without real substance as far as characterization goes. In that respect I’d rather vote for Helen Hunt (The Sessions) or even Ann Dowd (Compliance) for the Best Supporting Actress category win, although most definitely Hathaway will have this in a bag comes Oscar night. Many are drawing comparisons with Jennifer Hudson in Showgirls and here we are admittedly detouring in personal taste territory, so personally I wouldn’t go there. On the same note, Hugh Jackman, albeit much praised and awarded for his musical endowments, is a limited range actor and the fact that he’s is the only perfectly cast actor here doesn’t significantly change this. Russell Crowe is deplorably atrocious as Javert, unable to serve his singing and it’s a shame because his acting is leagues away from any other performer in Les Miserables. Honestly, what I enjoyed the most was the winning comedic duo from Burtonian Sweeny Todd, namely Sacha Baron Cohen and Helena Bonham Carter as thuggish Thernardiers who gave laughing relief from the overall misery- overkill and lest I forget the powerhouse breakthrough of Samantha Barks as Éponine.

Conclusion: Is Les Misérables an oscar frontrunner? No way. A contender maybe? Yes, granted the Academy controlled love for Musicals. Is it recommendable entertainment? I am sure that it will most please the fans and alienate if not infuriate the others. Hooper is drowned by his own ambition, but his case is not unseen of (grunt inserted; Nolan, anyone?) I can see this film dominating the Golden Globes in the Best Musical Category, although there it’ll have to face off Silver Linings Playbook, another big oscar hopeful, all in all an exercise in futility since the Academy is notoriously allergic to award accolades to the Musical/Comedy genre. Besides, there’s that Osama Bin Laden movie that seems unstoppable in its marching for the oscar gold.

World Premiere: 21 December 2012

Περισσότερα... »

σχόλια (0)

Oblivion - Trailer

Δεν θα σταματήσουν, αν δεν με ανακαλύψουν! Αναμφίβολα μιλάμε για την πλέον αναμενόμενη φουτουριστική sci-fi στιγμή της σεζόν, πρωτίστως γιατί πρόκειται για ένα πανάκριβο μπλοκμπάστερ, που πάνω του η Universal στηρίζει τεράστιες ελπίδες για καταιγιστική εμπορική πορεία στα box office, δευτερευόντως γιατί μιλάμε για το επόμενο μεγάλο βήμα του σκηνοθέτη του εξαιρετικού Tron: Legacy, Joseph Kosinski - που συνυπογράφει και το σενάριο παρέα με τον William Monahan - αλλά κυρίως επειδή από τις εικόνες του παρελαύνει ο αιώνιος νούμερο ένα αστέρας Tom Cruise, που ακόμη και στα πενήντα-βάλε του, δείχνει πανέτοιμος για τέτοιου είδους εντυπωσιακές προκλήσεις. Έχοντας αναλάβει να εποπτεύει τους ουρανούς, για τυχόν ανεπιθύμητες εφόδους από εισβολείς, από ύψος χιλιάδων μέτρων από το έδαφος, ο πολεμιστής Τζακ θα βρεθεί μπροστά σε μια τεράστια έκπληξη καθώς θα σώσει μια όμορφη ξένη μέσα από το κουφάρι του διαστημοπλοίου της, που μόλις συνετρίβη. Η άφιξη της μυστηριώδους γυναίκας, θα σημάνει την απαρχή αλυσιδωτών αντιδράσεων, που θα απειλήσουν την ακεραιότητα της ανθρωπότητας. Είναι η ώρα για τον δυναμικό μαχητή, να πάρει τις τύχες του κόσμου στα χέρια του. Οπτικά το Oblivion φαντάζει ως μια συγκλονιστική εμπειρία, που θα μπορούσαμε ως θεατές να την απολαύσουμε σε μέγιστο βαθμό, αν η Ελλάδα μας δεν ανήκε στην τριτοκοσμική ένωση των χωρών που δεν διαθέτουν αίθουσα IMAX. Πέραν του Ατλαντικού το φιλμ θα προβληθεί αποκλειστικά και μόνο σε κινηματογράφους τέτοιας πιστοποίησης από τις 18 Απριλίου του 2013.

Σαφώς και ο αειθαλής Tom αποτελεί τον βασικό πόλο έλξης του κοινού, όντας μάλιστα δοκιμασμένος στο είδος, αυτό δεν σημαίνει όμως πως είναι και ο μοναδικός αστέρας του καστ. Το οποίο αποτελείται ακόμη από τους Morgan Freeman, Olga Kurylenko, Zoe Bell, Andrea Riseborough, Melissa Leo και Nikolaj Coster-Waldau.

Στις δικές μας αίθουσες? Την άνοιξη του 2013!

Περισσότερα... »

σχόλια (0)

8/12/12

News - Το απρόσμενο σίκουελ του Alice In Wonderland

Δεν μπορώ να σκεφτώ κάποιον ιδιαίτερο λόγο για την ύπαρξη του, πέραν της εμπορικής αρπαχτής, αφού η πολυδιαφημισμένη κινηματογραφική διασκευή του Alice In Wonderland, δεν υπήρξε καμία ιδιαίτερη καλλιτεχνική επιτυχία, μείωσε σημαντικά το γκελ του δημιουργού της Tim Burton στους φανατικούς του φίλους και ουσιαστικά πέρασε απαρατήρητη στο κοινό που την παρακολούθησε. Το οποίο αν κρίνω από το ρεκόρ που πέτυχε στα box office - περισσότερο από ένα δις δολάρια παγκοσμίως - το τίμησε δεόντως με την παρουσία του, κάτι που δεν θα μπορούσε να μην υποπέσει στην αντίληψη της παραγωγού Disney, που επιθυμώντας μια επανάληψη του χιτ, έδωσε εντολή στην σεναριογράφου του άνοστου ορίτζιναλ, Linda Woolverton (The Lion King, The Beauty And The Beast) για να συγγράψει το θέμα του σίκουελ. Ακόμη πάντως δεν έχει γίνει γνωστό το αν θα επιστρέψει στην σκηνοθετική καρέκλα ο ικανός παραμυθάς, ούτε αν θα υποδυθεί και πάλι την Αλίκη η Mia Wasikowska, ούτε φυσικά αν θα ντυθεί ξανά το ρούχο του μασκαρά Μαντ Χάττερ ο Johnny Depp. Το τελευταίο αν θα μπορούσα πάντως να το στοιχηματίσω, εύκολα θα το πόνταρα εναντίον του, μιας και ο Baby Face δείχνει τελευταία τάσεις για να ξεφύγει κάπως από τους εκκεντρικούς ρόλους που έχει υποδυθεί πολλάκις την τελευταία δεκαετία.

Περισσότερα... »

σχόλια (0)

7/12/12

News - Ο Nicolas Winding Refn σκηνοθετεί Denzel Washington

Κάθε φορά που ο σπουδαιότερος σύγχρονος έγχρωμος πρωταγωνιστής, αναλαμβάνει δράση, πάνω σε ένα καινούργιο σενάριο, είναι πολύ λογικό το συγκεκριμένο πρότζεκτ να προσελκύει το ενδιαφέρον σημαντικών σκηνοθετών που θα ήθελαν να το αναλάβουν. Όπως ακριβώς συνέβη λοιπόν με την περίπτωση του Flight, όπου ο Zemeckis εμφανίστηκε μόλις ο ρόλος του πιλότου ανατέθηκε στον Denzel Washington, έτσι και τώρα στο βασισμένο στην μεγάλη επιτυχία των 80s The Equalizer, ένας από τους πλέον ταλαντούχους δημιουργούς της νέας γενιάς, ο Nicolas Winding Refn, θα αναλάβει την γενικότερη διεύθυνση του φιλόδοξου πλάνου. Εκεί που ο Washington θα υποδυθεί τον ίδιο ρόλο που στην περίοδο 1985 - 1989 κράτησε Edward Woodward, παίζοντας τον πρώην δυναμικό διεφθαρμένο μυστικό πράκτορα που προκειμένου να σβήσει τις τύψεις από τις κακές στιγμές του παρελθόντος του, θα αναλάβει το ρίσκο να βοηθήσει - μέσω μικρής αγγελίας στην εφημερίδα - ανθρώπους που αντιμετωπίζουν προβλήματα και βρίσκονται σε απόγνωση. Το σενάριο του The Equalizer ήδη συγγράφει ο Richard Wenk, προκειμένου τα γυρίσματα να ξεκινήσουν την Άνοιξη του 2013 και το φιλμ να βγει στις αίθουσες, όπως έχει προγραμματιστεί, στις 11 Απριλίου 2014.

Περισσότερα... »

σχόλια (0)

Κάτι Σαν Έρωτας (Like Someone In Love) - Review / Κριτική

Κάτι Σαν Έρωτας

του Abbas Kiarostami. Με τις φωνές των Rin Takanashi, Tadashi Okuno, Ryō Kase

Αλίμονο στους Νέους

του zerVo

Αν με ενοχλεί κάτι περισσότερο, από το να αντιμετωπίζει τις εικόνες του ο δημιουργός με υπεροψία? Φυσικά! Ο ίδιος ο δημιουργός να ανήκει σε εκείνη την κατηγορία των πλέον υπερεκτιμημένων, αφού η μια και μοναδική μεγάλη του στιγμή, που έτυχε να αποσπάσει το μέγα βραβείο ενός εκ των τριών σπουδαίων κινηματογραφικών ραντεβού της Ευρώπης, του ανοίγει διαρκώς διάπλατα τις πόρτες για να παρουσιάζει την κάθε καινούργια υπερφίαλη ταινία του. Κορωναίος της ομάδος των προνομιούχων, ένας Ιρανός. Ούτε καν διακεκριμένος στην δεκάδα των συμπατριωτών του κι όμως έχει φτιάξει τέτοιο όνομα - "παίζει Kiarostami σήμερα" - που του δίνει την δυνατότητα να προσφέρει φιλμς με απίστευτες προσωπικές ιδιαιτερότητες. Σαν το παρόν, που ο κορμός του αποτελείται από 80 τα εκατό εισαγωγή, 20 παρά κάτι κυρίως θέμα και κανά δυο δευτερόλεπτα για φινάλε...

Το όνομα της είναι Ακίκο. Έχει δεν έχει κλείσει τους είκοσι Μάηδες, είναι όμορφη και γλυκιά σαν ασιανό λουλούδι κι έχει βάλει σκοπό της κάποια στιγμή να καταφέρει να πάρει το πτυχίο της Κοινωνιολογίας, από το πανεπιστήμιο του Τόκιο που φοιτά. Για να βγάλει τα προς το ζην, η χαριτωμένη - όσο και φτωχή - Γιαπωνεζούλα, όμως, το βράδυ φοράει το μινάκι του κολ γκερλ και επισκέπτεται μοναχικούς κυρίους, για να τους χαρίσει λίγες ευχάριστες στιγμές ηδονής. Η βίζιτα στο σπίτι ενός ογδοντάχρονου χήρου, πρώην Ακαδημαϊκού και νυν πολυάσχολου μεταφραστή, θα είναι διαφορετική από ότι περίμενε, αφού εκείνος έδειξε περισσότερο ενδιαφέρον για την νεανική της συντροφιά, παρά για την προσφορά της, του πληρωμένου έρωτα...

Καθώς το αταίριαστο ζευγάρι θα βρει το ξημέρωμα, ο σεβάσμιος γέροντας Τακάσι θα την συνοδεύσει μέχρι την σχολή της, ανέτοιμος για την τυχαία συνάντηση με τον αρραβωνιαστικό της, τον ζορισμένο από τα τερτίπια της καλής του Νοριάκι, που ο φουκαράς περνάει όλη την ημέρα του φτιάχνοντας ξένα αμάξια, για να βγάλει τα χρήματα που απαιτούνται για να της κάνει πρόταση γάμου. Και κάπως έτσι βραδυφλέγεται το παιχνίδι της κρίσης ταυτοτήτων που προσφέρει ο Πέρσης με απίστευτη καθυστέρηση στο ξεδίπλωμα του, σε τέτοιο βαθμό, που νομίζεις πως το κάνει επίτηδες για να δοκιμάσει τα όρια της υπομονής του θεατή. Σαν ιδέα? Έξοχη! Υπάρχουν μάλιστα στιγμές και σεκάνς που μόνο αριστοτέχνης της έβδομης τέχνης μπορεί να μαγειρέψει, συνδυάζοντας το γλυκόπικρο χιούμορ και το δράμα συνάμα. Συνολικά όμως? Το πακέτο τι περιέχει? Την γνώριμη στατική κάμερα του Kiarostami, τους ακόμη πιο γνώριμους μακροσκελείς διαλόγους, ώστε να γίνει αντιληπτός ο κάθε χαρακτήρας (από τους τρεις) μέχρι το μεδούλι και τις απαράμιλλα γνώριμες αντανακλάσεις του περιβάλλοντος στο παρμπρίζ του ατρακάριστου Volvo του σοφού χράτσα χρούτσα, που ο Abbas έχει κάνει κτήμα του και κανείς μοντέρνος κινηματογραφιστής δεν χρησιμοποιεί πλέον.

Για πες: Παρότι εδώ μάλιστα το βουτηγμένο στο νέον εισαγωγικά και στην μουντάδα της πιο μολυσμένης πόλης του κόσμου στο δεύτερο μισό Like Someone In Love, δεν έχει στην φαρέτρα του την ερμηνεία μιας Binoche - που ούτε αυτή κατάφερε να σώσει από την μετριότητα το προηγούμενο Certified Copy - εντούτοις η εκφραστική ικανότητα του βετεράνου θεατρικού Tadashi Okuno, διατηρεί σε κάποιο επίπεδο το (θα μπορούσε να εξελιχθεί και σε ευρηματικό) σενάριο, πριν το βουλιάξει στην ματαιοδοξία ο ντιρέκτορας του. Που δεν μπορώ να κατανοήσω πως του πήρε κοντά δυο ώρες για να με μπάσει στο κλίμα και με μια πετριά - έτσι απλά - με έστειλε αδιάβαστο...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 6 Δεκεμβρίου 2012 από την Feelgood

Περισσότερα... »

σχόλια (1)

6/12/12

The Master - Review / Κριτική

The Master

του Paul Thomas Anderson. Με τους Joaquin Phoenix, Philip Seymour Hoffman, Amy Adams

No, really, who’s Freddie now?

του gaRis (@takisgaris)

How does he do it? “He is making it all up as he goes along”. Paul Tomas Anderson, 5 years after the triumphant, iconic masterpiece There Will Be Blood has something in his store of wonders, something of tremendous, unbearable value for the mind and soul of the non- indoctrinated; What is it, a love triangle, one between The Citizen Dodd aka The Master (Philip Seymour Hoffman), his dominant better half Mary Sue (Amy Adams) and their servant, pet maybe (?) Freddie Quell (Joaquin Phoenix)? Even better so, a primitively forceful bromance amongst the think elite and the executive branch of a Cult, insinuatingly of Scientology proportions? A hard drug hypnotic trip, where we all flash memories of guilt, wrapped into atavistic desires? The extravagant myth of self-improvement, a money making mechanism which holds everyone prisoners at the cost of their free will?

While the end credits started rolling by, i felt like i had been shot, pierced through, overwhelmed by an avalanche of emotions that really needed some time to cool off, let alone wear off, if ever this can be feasible. I believe that not even Anderson himself has anticipated such a profound, devastating effect on his viewers. This film is packed with Joakin’s demonic delirium, to the extent that his borderline moronic grimace brings tears of tension to your eyes as he manically searches for salvation where there isn’t any; in his Master’s voice. When Phoenix and Hoffman are together on the magnificently splendid 70MM screen, the room is on fire, the world collapses into disintegration.

This is the most luxurious $40M budget movie you can get. Shot in PTA’s favourite TCM channel palate, an homage (another one after The Treasure of Sierra Madre in TWBB) to John Huston’s Let There be Light, by F.F.Copolla’s as of late cinematographer Mihai Malaimare, (replacing the legendary Robert Elswit who had to make The Bourne Legacy), The Master is a 50s movie with an ancient heart and a rocking tempo orchestrated by Anderson’s majestic cadres and Jonny Greenwood’s dissonant score, which once again functions as an extra character within the protagonists’ motives and inhibitions. Amy Adams is a tough acting cookie with misguiding looks. She holds herself in quite smoothly and stoically, a sheer contradiction with Freddie’s frequent freak-outs. You’ll never predict when and how this story ends. It so happens in real life. There are scenes that don’t seem to resonate, not that cohesively as it happens when watching TWBB. There’s no catharsis, no way out, despite the obvious choice on the servant’s side to part ways with the Master. And this last sentence is not even a real spoiler. Will Freddie ever be free of condemnation? Will he ever be delivered from his evil, self-eating delusions?

I don’t know, as much as he doesn’t either. This is not what’s really at stake here. Unrequited love, letters which never reach their destination, for they can’t promise anything anyone at all. To call it nihilism just to get away with it is the easy way out of Anderson’s master stroke in his original screenplay here. This film is poisonous, creepy, it penetrates your brain cells and doesn’t let go like a python straggling its victim to an asphyxiating eternal sleep. It’s indeed an altered state of consciousness, between madness and narcolepsy. This is so similar with The Master Dodd’s dangerous method of proselytization. Likewise, PTA is playing Master & Servant, Platonic Love, Birth of A Cult all -in -once with the audience, proving himself again as the world’s greatest auteur working today.

I haven’t become an internet fan boy at the age of forty. Still, I can hear the legitimate question: How can somebody achieve such status by six movies only? I guess the same way that a little girl becomes a grandmaster in chess at the age of 13. It takes unprecedented knowledge of the art medium, meticulous attention to cinematic perfection, bold, inflicting vision and lots of humility. This is Paul Thomas Anderson in a nutshell. The Master shouldn’t win best picture at the Oscars, if not only TWC wasn’t distributing this treasure. So it will finally. It will win both male performances, although they should be both leading. This film is for the ages and The Academy knows best how to overcome any objections about it being too *bizarre*. And then again, all the above notwithstanding, who really cares? This has been the first 8 hours after the first viewing and I still can’t get this out of my system, if I’ll ever manage to. So tell me, who’s Freddie now? No, really, who’s Freddie now?

Μια πενταετία μετά από το θριαμβευτικό του αριστούργημα There Will Be Blood, ο θαυματοποιός Paul Thomas Anderson βγάζει ακόμη ένα θαύμα από το μαγικό του καπέλο, κάτι τόσο τεράστιο και ανεκτίμητο για τις ψυχές και τα μυαλά που δεν έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου. Για τι ακριβώς πρόκειται? Για ένα ιδιαίτερο ερωτικό τρίγωνο ανάμεσα στον The Master Πολίτη Ντοντ (Philip Seymour Hoffman), το επιβλητικό άλλο μισό του, την κυρίαρχη Μαίρη Σου (Amy Adans) και τον υπηρέτη τους Φρέντι Κουέιλ (Joaquin Phoenix)? Ή μήπως για μια πρωτόγονα ισχυρή φιλαδελφική σχέση, ανάμεσα στην σκεπτόμενη κορυφή και στον εκτελεστή εντολοδόχο μιας σέκτας φανατικών, που εμφανώς υπαινίσσεται την δράση της Σαιεντολογίας? Μήπως είναι ένα ποτισμένο ουσίες ονειρικό ταξίδι στις χαμένες αναμνήσεις της ενοχής, φλασιές τυλιγμένες στις ματαιόδοξες επιθυμίες των υποκειμένων? Ή μήπως πρόκειται για το ξεσκέπασμα του μύθου της αυτο-βελτίωσης, της βιομηχανίας εκείνης που κρατά φυλακισμένη την διαδικασία της ελεύθερης βούλησης?

Παρακολουθώντας τους τίτλους τέλους να κάνουν την εμφάνιση τους στο πανί, ένιωσα σαν να έχω δεχτεί έναν διαμπερή πυροβολισμό, σαν να έχω βρεθεί στο διάβα μιας χιονοστοιβάδας συναισθημάτων, που απαιτούν έναν κάποιο χρόνο για να μπουν σε μια σειρά, για να τις αποκωδικοποιήσω, αν μπορεί κάτι τέτοιο να είναι ποτέ εφικτό. Πιστεύω πως ούτε ο ίδιος ο Anderson είχε αυτό τον σκοπό, να προκαλέσει μια τέτοια έκρηξη στον ψυχισμό τους θεατή του. Το φιλμ είναι πλημμυρισμένο με το δαιμονικό παραλήρημα του Joaquin, σε βαθμό που ακόμη και η οριακά βλακώδης γκριμάτσα του να βουρκώνει την ματιά από την ένταση που προκαλεί, καθώς αναζητά μανιασμένα την σωτηρία, εκεί που ακριβώς δεν υπάρχει, στην φωνή του Αφέντη του. Τις στιγμές που ο Phoenix και ο Hoffman μοιράζονται το 70mm εκράν, η αίθουσα παίρνει φωτιά και ο κόσμος καταρρέει, αποσυντίθεται!

Αντικειμενικά το The Master είναι ότι πιο πολυτελές μπορεί να γυριστεί με προϋπολογισμό της τάξης των 40 εκατομμυρίων δολαρίων. Γυρισμένη εξ ολοκλήρου ακολουθώντας την αγαπημένη στον Anderson αισθητική του καναλιού TCM, σαν να αποτίνει φόρο τιμής στο Let There Be Light του Huston (κι άλλο ομάζ, κατόπιν του Θησαυρού της Σιέρα Μάντρε στο Θα Χυθεί Αίμα) και δίνοντας ιδιαίτερο βάρος στις προσταγές Coppola στην φωτογραφία του Mihai Malaimare (που τελευταία στιγμή αντικατέστησε τον θρυλικό Robert Elswit, που είχε ήδη κλείσει στο Bourne Legacy) το The Master είναι μια καθαρόαιμη 50's ταινία με παλιομοδίτικη καρδιά. Ενορχηστρωμένη μάλιστα σε δυναμικό τέμπο από τον μαέστρο της, που μιξάρει έντεχνα τα μεγαλοπρεπή της κάδρα, με το παράφωνο μουσικό θέμα του Jonny Greenwood, το οποίο για μια ακόμη φορά, λειτουργεί ως ένας επιπλέον χαρακτήρας, που τρυπώνει ανάμεσα στα κίνητρα και τις αναστολές των πρωταγωνιστών της. Σε μια ομάδα που περίοπτη θέση κρατά η σφριγηλή ερμηνευτικά Amy Adams, που διατηρεί την μορφή της μειλίχια και στωική, σε αντιδιαστολή με την μονίμως φρικαλέα φιγούρα του Φρέντι. Δύσκολα μπορείς να προβλέψεις αυτή η ιστορία που θα καταλήξει. Όπως ακριβώς συμβαίνει και στην πραγματική ζωή, οι προβλέψεις δεν είναι εφικτές. Υπάρχουν σεκάνς που εκ πρώτης όψης δείχνουν να μην έχουν συνάφεια, με συνέπεια να μην εμφανίζει το φιλμ την συνοχή του There Will Be Blood. Όπως όμως δεν υπάρχει και κάθαρση, δεν υπάρχει διέξοδος, παρόλη την προφανή επιλογή του υπηρέτη να χωρίσει το διάβα του, από εκείνο του Μάστερ του στο φινάλε. Και μην το πάρεις αυτό σαν το παραμικρό σπόιλερ. Δεν ξέρεις αν θα σπάσει ποτέ τα δεσμά ο Φρέντι από την αποδοκιμασία. Ούτε αν θα πετύχει ποτέ να ξεφύγει από τις διαβολικές αυταπάτες, που του κατατρώγουν τις σάρκες...

Ούτε εγώ μπορώ να υπολογίσω μια τέτοια εξέλιξη. Ίσως να μην είναι και αυτή η πραγματική κεντρική ιδέα που διακυβεύεται εδώ. Ένας ανεκπλήρωτος έρωτας, λόγια που ποτέ δεν φτάνουν στον προορισμό τους, ίσως επειδή κανείς δεν μπορεί να υποσχεθεί τίποτα και σε κανέναν. Το φιλμ είναι δηλητηριώδες κι ανατριχιαστικό, αγκαλιάζει τόσο έντονα τον εγκέφαλο όπως ο πύθωνας τυλίγει με μανία το θύμα του, αναγκάζοντας το σε έναν ασφυκτικό αιώνιο ύπνο. Πρόκειται για μια εναλλακτική προσέγγιση της συνείδησης, ανάμεσα στην τρέλα και την ναρκοληψία, που βρίσκει πολλά κοινά με την επικίνδυνη μέθοδο προσηλυτισμού που ακολουθεί ο Μάστερ Ντοντ. Και κάπως έτσι το παιχνίδισμα του Anderson με τον θεατή του απογειώνεται, καθώς εναλλάσσονται οι εικόνες του Κυρίου και του Υπηρέτη, του Πλατωνικού Έρωτα, της Γέννεσης μιας νέας Πίστης, που πείθουν πως πρόκειται για τον ικανότερο εν ενεργεία δημιουργό σήμερα.

Και πάνω σε αυτή μου την άποψη είναι πολύ πιθανό να δεχτώ το καίριο ερώτημα: Πως μπορεί κάποιος δημιουργός να πετύχει κάτι τέτοιο, έχοντας στο παλμαρέ του καταγεγραμμένες μόλις έξι ταινίες? Υποθέτω με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που ένα κοριτσάκι 13 μόλις χρονών, μπορεί να εξελιχθεί σε σκακιστικό μετρ. Απαιτείται πρωτοφανής γνώση στην απεικόνιση της τέχνης, σχολαστική προσοχή στην φιλμική αρτιότητα, τολμηρό και προκλητικό όραμα, αλλά και ταπεινότητα συνάμα. Και αυτή είναι η πραγματική ταυτότητα του Paul Thomas Anderson εν ολίγοις. Το The Master δεν θα είναι ο τελικός θριαμβευτής της φετινής Οσκαρικής κούρσας, απλά και μόνο επειδή την την προώθηση του έχει αναλάβει ο αριστοτέχνης της διανομής Weinstein. Θα κερδίσει με την αξία του, όντας ένας πραγματικός θησαυρός. Όπως θα κερδίσει και στις δύο κατηγορίες ανδρικής ερμηνείας, παρόλο που αμφότερες θα έπρεπε να θεωρηθούν πρωταγωνιστικές. Το φιλμ είναι ένα διαμάντι που θα καταχωρηθεί με ολόχρυσα γράμματα στην Βίβλο της Έβδομης Τέχνης, για αυτό η Ακαδημία πρέπει να βρει τον τρόπο να ξεπεράσει τους όποιους αντιρρησίες, που θα το χαρακτηρίσουν "κάπως περίεργο". Έτσι κι αλλιώς για όλα τα παραπάνω ποιος νοιάζεται πραγματικά? Το θέμα είναι πως οκτώ ολόκληρες ώρες μετά την προβολή του The Master, ακόμη δεν μπορώ να το βγάλω από το σύστημα της λογικής μου και δεν ξέρω αν ποτέ καταφέρω να το ξεπεράσω. Γι αυτό πες μου ποιος είναι ο Φρέντι τώρα? Όχι, πραγματικά, πες μου ποιος είναι ο Φρέντι τώρα?

Στις δικές μας αίθουσες, στις 6 Δεκεμβρίου 2012 από την Odeon.

Περισσότερα... »

σχόλια (0)

Hotel Transylvania - Review / Κριτική

Ξενοδοχείο Τρανσυλβάνια

του Genndy Tartakovsky. Με τις φωνές των Adam Sandler, Andy Samberg, Selena Gomez, Kevin James, Fran Drescher, Steve Buscemi, Molly Shannon, David Spade, Jon Lovitz

Καλώς ορίσατε επισκέπτες!

του gaRis (@takisgaris)

I honestly didn’t expect this one coming so strong. I mean, what are the odds? I even scrupulously left Hotel Transylvania off my TIFF2012 viewing list. A big budget ($85M) - 6 year - tantalized project, scripted and directed by altogether a dozen people, helmed by first timer with the funny name Genddy Tartakovsky? And I haven’t mentioned the hardest problem to tackle, that is the protagonist, Mr. Drac(ula) himself, aka Adam Sandler… (Long pause to reflect upon the revulsive That’s My Boy, cementing comedian’s status as the new Eddie Murphy’s heir to dumb, toilet seat comedy). Well, Sandler’s tarnished career is getting back from the grave, simply because he holds a terrific voice talent, which finds itself in consonance with a fast and furious, incessantly inventive, hilarious joy ride production, showcasing a bunch of distinguished character actors such as: Kevin James (Frank, Frankenstein), David Spade (Griffin, The Invisible Man), Fran Drescher (Eunice, The Bride) and the man with cult following, Steve Buscemi himself, as Wayne, the Werewolf.

Even Andy Samberg (That’s my Boy) is practically stealing the show, by downplaying that backpacker, clueless dude (Jonathan), who intrudes into Dracula’s five stake monster retreat and falls instantly for his daughter Mavis (Selena-Bieber-Gomez riding on her acting break beautifully, sparing us from having to suffer from Miley Cyrus who was originally cast for the role) an adorable teen-vampire (Twilight, what?) celebrating her 118th birthday, in shadow of her long passed away mother (Martha) whose untimely undoing cast a spell on Drac’s overprotective fatherly heart. The thematic swirls around the undead-humans’ monstrous interaction, reflecting a common ground of dubiousness, mistrust and primal fear but this time from the monsters’ POV. While Hotel Transylvania cannot obviously boast about such novelty, coming second after the impeccable Monsters INC, however, I caught myself thoroughly amused by the innovatively functional, without being showy, visuals and the somewhat eccentric, not going for the big laughs humour.

In a year that big animation studios are bringing out the dead (Frankenweenie and ParaNorman being the illustrative manifestations of this latest trend), I remain in the minority claiming that Hotel Transylvania, thinly plotted or clichéd as accused, gives the films stated above a run for their money, by simply staying true to what young ages aspire from an animated story; solid fun, clear message, eye-grasping sketching. Sometimes it is way better for us adults to leave some breathing space to our offspring so that they will enjoy movies on their own pacing and style. Critics should be mindful of that too *wink*.

Ειλικρινά δεν το περίμενα τόσο καλό. Και όταν έκανα την επιλογή μου για το ποιες ταινίες θα παρακολουθήσω κατά την διάρκεια του φεστιβάλ του Τορόντο, παίζοντας με τις πιθανότητες το άφησα εκτός λίστας μου. και πως να έκανα διαφορετικά, όταν είχα να κάνω με ένα πανάκριβο πρότζεκτ, που επί έξι χρόνια βασανίστηκε περιπλανώμενο από το ένα στούντιο στο άλλο και τελικά πήρε τον δρόμο της παραγωγής, με μια ντουζίνα σχεδόν ανθρώπους να ασχολούνται με την οργάνωση και τον σεναριακό σχεδιασμό του και εντέλει να το σκηνοθετεί ο πρωτάρης Genndy Tartakofsky? Άσε που ακόμη δεν ανέφερα την μεγαλύτερη μου αρνητική προκατάληψη, που έχει να κάνει με το όνομα του πρωταγωνιστή, που θα ερμήνευε φωνητικά τον Κόμη Ντρακ(ουλα), δηλαδή τον Adam Sandler. Λοιπόν η στιγματισμένη καριέρα του Sandler, επανακάμπτει από τον Άδη, χάρη στο απίθανο φωνητικό ταλέντο, που βρίσκει ανταπόκριση σε ένα ξέφρενα ρυθμικό και ευρηματικό θέμα, που φέρνει κοντά του μια μεγάλη ομάδα διακεκριμένων κωμικών. Σαν τον Kevin James (ως Φρανκ - Φρανκενστάιν), τον David Spade (ως Γκρίφιν, τον Αόρατο άνθρωπο), την Fran Drescher (που υποδύεται την Γιουνίς, την Νύφη) και τον λατρεμένο καλτ Steve Buscemi (στον ρόλο του Γουέιν, του λυκάνθρωπου).

Ακόμη και ο Andy Samberg (του That's My Boy) κλέβει εδώ την παράσταση, παίζοντας τον πιτσιρικά Τζόναθαν που επισκέπτεται το Πανδοχείο για τέρατα του Δράκουλα και μονομιάς πέφτει στον έρωτα της μοναχοκόρης του, Μέιβις (αυτή είναι η Selena - Bieber - Gomes, η γοητευτική παρουσία της οποίας μας γλύτωσε από το βάσανο της Miley Cyrus, που είχε αρχικά επιλεγεί για τον ρόλο) μιας αξιολάτρευτης βαμπίρας (Twilight?) η οποία γιορτάζει τα 118α γενέθλια της, στην σκιά της των βασάνων που έχει προκαλέσει το μαγικό ξόρκι που έστειλε η από καιρό πεθαμένη μητέρα της, στην καρδιά του υπερπροστατευτικού της πατέρα. Η θεματική στροβιλίζεται γύρω από την αλληλεπίδραση που προκαλεί η συνύπαρξη ζωντανών και νεκρών, ανακλώντας τις τάσεις του φόβου, της αγωνίας και της ανατριχίλας, αυτή την φορά όμως από την οπτική των ίδιων των τεράτων. Φυσικά το Hotel Transylvania δεν μπορεί να καυχηθεί πως είναι το πρωτοπόρο που έχει αναδείξει την συγκεκριμένη ανατροπή, εφόσον έχει προϋπάρξει το σε κάθε τομέα άψογο Monsters Inc, παρόλα αυτά έπιασα τον εαυτό μου να διασκεδάζει με την λειτουργικότητα των καινοτόμων, δίχως τάσεις ακροτήτων εικόνων και το εκκεντρικό, που δεν έχει στόχο να προκαλέσει τρανταχτά γέλια, χιούμορ.

Σε μια χρονιά που τα μεγάλα animation στούντιο, έχουν (επανα)τοποθετήσει στο επίκεντρο της ίντριγκας τους τους νεκρούς (τόσο το Frankenweenie, όσο και το ParaNorman είναι ενδεικτικά της συγκεκριμένης τάσης) εξακολουθώ να ανήκω στην μειοψηφία που υποστηρίζει πως το Ξενοδοχείο Τρανσυλβάνια, δεν κινείται τόσο κοινότυπα, όσο κατηγορήθηκε, δίνοντας ένα καλό μάθημα στα προαναφερόμενα παρόμοιας συλλογιστικής φιλμς, απλώς παραμένοντας πιστό στις απαιτήσεις των νεαρών ηλικιών από μια ιστορία κινουμένων σχεδίων: καθαρή διασκέδαση, σαφές μήνυμα, ελκυστικό σκιτσάρισμα. Μερικές φορές πρέπει κι εμείς οι ενήλικες να παραδειγματιζόμαστε από το πως οι μικρότεροι σε ηλικία θεατές απολαμβάνουν τις ταινίες, μέσα από το δικό τους πρίσμα και την δική τους συναίσθηση του ύφους και του ρυθμού. Προτροπή μου που θα πρέπει να ακολουθούν και οι επαγγελματίες κριτικοί αραιά και που...

Στις δικές μας αίθουσες, στις 6 Δεκεμβρίου 2012 από την Feelgood

Περισσότερα... »

σχόλια (0)

House At The End Of The Street - Review / Κριτική

Το σπίτι στο τέλος του δρόμου

του Mark Tonderai. Με τους Jennifer Lawrence, Max Thieriot, Elisabeth Shue, Gil Bellows

HATES! Κυριολεκτικά!

του gaRis (@takisgaris)

House at the end of my screen is ugly, irrelevant, condescending and uneventful to the point of becoming nearly infuriating. It’s so hard to believe that Jennifer Laurence, this 22 y.o. bud, undoubtedly Hollywood’s greatest actress under the 40 year club, nominated for an academy award (Winter's Bone) just two years ago and stealing the show in majestic Silver Linings Playbook, allegedly Argo’s main opponent for this Oscar race’s frontrunner status, could ever sign for such an abysmally mundane stab at the teen -slasher thriller genre. A film that was in the pipeline already back in 2003 (story by Surrogates’ helmer Jonathan Mostow) but finally shot in 2010, at the time (clue!) Lawrence was a far stretch from becoming a best actress nominee, just before Jennifer’s career was catapulted into fame through X-Men: First Class and –of course) The Hunger Games Saga.

Which reminds me that it takes this stinker of a thriller a whole hour, the nasty, cheap and exploitative introductory scene notwithstanding, to convey the slightest chills, other than hitting the same note; freshly divorced and ridiculously overprotective mother (Elisabeth Shue, still “Leaving Las Vegas” in my mind) moves into a new house with her aspiring singer/teenage daughter. Things turn to Twilight territory, when Elissa is falling gradually for Ryan, the town’s outcast, surviving boy of a family that was slaughtered (that sloppily edited first scene) by his manic sister Carrie Anne (Eva Link). Then quickly sophomore helmer Mark Tonderai (Hush) channels Psycho, by making Ryan a molesting wacko, who “protects” his sister every time she tries to escape in the woods by pushing the needle in her body and locking her in a secret basement, where it’s inevitable for his two female interests to finally cross paths.

At first, you seem to get the picture. A straight- to -dvd teen thriller, wildly distributed in theaters only because of the JLaw factor. By the way, for a budget of $9M, a $31M of US box office return is little less than brilliant. And then, only after drilling into the film’s underlying message, I got the real chills bro: the moral argument of the story is for girls not to trust strange young men from dysfunctional families, never to be alone with boys when mommy is not present. Cause mom is *always* right, right? Right, but not OK. Not at all actually. #HATES (one of the worst twitter movie promo hash tags ever) is To Kill A Mocking Bird in reverse, a flimsy attempt at a teen V.C. Andrews melodrama striving for the Brian DePalma treatment. It’s nevertheless a badly executed mess and no less an extremely negative message bearer for teenagers. A parenthesis in a marvellously promising career for the impeccable Miss Lawrence, which I hope won’t cost her the Oscar for Silver Linings Playbook Although I suspect, judging from performances like this one, it could only take a six year old to steal her thunder: Hushpuppy! (Quvenzhané Wallis, Beasts of the Southern Wild prodigy.)

Το σπίτι στο τέλος της...οθόνης είναι κακογραμμένο, ασύνδετο, αδιάφορο και δίχως το παραμικρό νόημα, σε τέτοιο βαθμό που να καταντά εξοργιστικό. Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να πιστέψει κανείς, πως η υπέροχη Jennifer Lawrence των 22 Μαΐων μια από τις σημαντικότερες Χολιγουντιανές ενζενί, υποψήφια για Όσκαρ ερμηνείας, δύο χρόνια πριν για το Winter's Bone, πρωταγωνίστρια φέτος στο μαγευτικό Silver Linings Playbook που θα κονταροχτυπηθεί για το χρυσό αγαλματάκι της Ακαδημίας με το εξαιρετικά στημένο θρίλερ Argo, πήρε την απόφαση να συμμετάσχει σε μια τέτοια παταγώδη ασυναρτησία / μαχαιριά στο δημοφιλέστατο στα νεανικά κοινά είδος του slasher thriller. Ένα φιλμ που προετοιμαζόταν επί δέκα χρόνια - πίσω στα 2003 το είχε αναλάβει ο Jonathan Mostow του Surrogates - μα τελικά γυρίστηκε το 2010, εποχή που η καριέρα της πανέμορφης ξανθιάς ηθοποιού εκτοξευόταν στα ύψη, λίγο πριν τις κυκλοφορίες των μπλοκμπάστερ X-Men: First Class και The Hunger Games, όπου και πρωταγωνιστούσε.

Μία ολόκληρη ώρα, δίχως την παραμικρή φοβιστική σεκάνς και με διαρκείς επαναλήψεις στο ίδιο και το ίδιο πλάνο, πήρε στο (ο Θεός να το κάνει) θρίλερ, για να με μπάσει στην ιστορία: Προσφάτως διαζευγμένη και σε αστείο βαθμό υπερπροστατευτική μητέρα - αυτή είναι η Elizabeth Shue, που ακόμη στο πίσω μέρος του μυαλού μου Εγκαταλείπει το Λας Βέγκας - μετακομίζει σε καινούργια κατοικία, μαζί με την επίδοξη τραγουδίστρια, έφηβη κόρη της. Τα πράγματα θα πάρουν μια Twilight τροπή, όταν η Ελίσα θα ερωτευτεί τον Ράιαν, ένα από τα αποβράσματα της περιοχής και μοναδικό επιζώντα της σφαγής της φαμίλιας του - κάτι που ατημέλητα σερβίρεται στην εισαγωγική σκηνή - από την μανιακή αδελφή του Κάρι Αν (Eva Link). Σε αυτό το σημείο ο Mark Tonderai, στην δεύτερη σκηνοθετική του απόπειρα μετά το Hush, που ουδέποτε προβλήθηκε στα μέρη μας, δανειζόμενος ψήγματα του Psycho, προβάλλει τον αντρικό χαρακτήρα σαν έναν βάναυσο παρανοϊκό που πιστεύει πως "προστατεύει" την αδελφή του, ναρκώνοντας την και κλειδώνοντας την στο βρωμερό μυστικό υπόγειο του σπιτιού του, κάθε φορά που εκείνη επιχειρεί να το σκάσει και αναπόφευκτα να έλθει σε επαφή με την άλλη γυναίκα της ζωής του.

Αναλύοντας τα δεδομένα, πρέπει να παραδεχτώ πως για ένα φιλμ που υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να κατευθυνθεί απευθείας στο DVD, με κόστος 9 εκατομμύρια δολάρια, το τελικό αποτέλεσμα στα αμερικάνικα box office (31 εκατομμύρια!) είναι κάτι που σχεδόν αγγίζει τον θρίαμβο. Κατοπινά, όμως, καθώς επεξεργαζόμουν το κρυφό νόημα του φιλμ, πραγματικά ανατρίχιασα: Το ηθικό δίδαγμα λέει ποτέ τα κορίτσια να μην εμπιστεύονται μυστηριώδεις νεαρούς, από δυσλειτουργικές οικογένειες, πολλώ δε μάλλον να μην μένουν μόνα τους στο σπίτι με εκείνους, αν η μαμά τους απουσιάζει. Γιατί η μητέρα έχει πάντοτε δίκαιο, έτσι? Ε ναι, αλλά όχι πάντα. Ή μήπως δεν έχει ποτέ? Το κακογυρισμένο φιλμικό χάος, με τα απαράδεκτα κοινωνικά μηνύματα προς τους τινέιτζερς HATES (αρκτικόλεξο από τα αρχικά του έργου και περιορισμένης έμπνευσης πρόμο τίτλος της διανομής στο twitter) είναι στην ουσία το To Kill A Mockingbird σε αντιστροφή, μια πρόχειρη απόπειρα ενός νεανικού μελοδράματος της VC Andrews να συναντήσει τον De Palma. Ελπίζω το House να ήταν απλά και μόνο μια παρένθεση στην πολλά υποσχόμενη καριέρα της Lawrence και να μην της στοιχίσει το όσκαρ για την ερμηνεία της στο Silver Linings Playbook Αν και υποψιάζομαι, αν κρίνω από αποτυχημένες παρουσίες σαν και τούτη εδώ, πως μια εξάχρονη πιτσιρίκα, είναι πανέτοιμη να κάνει το θαύμα της: Hushpuppy! (Quvenzhane Wallis, Beasts Of The Southern Wild).