Movies Ltd

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Αθήνας	Σύνολο Αθήνας	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Sherlock Holmes: A Game of Shadows	Village	2	72			50.869	209.512
2	The Girl With The Dragon Tattoo	Feelgood	1	69			49.810	49.810
3	The Iron Lady	Odeon	1	18			22.523	22.523
4	Λάρισα Εμπιστευτικό	Odeon	2	66			21.206	129.566
5	Puss In Boots	UIP	4	83			15.707	180.760
6	Νήσος 2	Village	4	46			13.177	279.936
7	The Artist	Feelgood	4	16			4.563	44.189
8	Le Havre	Feelgood	2	3			4.528	11.652
9	Mission Impossible 4	UIP	5	17			4.028	180.459
10	Poulet Aux Prunes	Seven	3	6			3.714	17.336

3:09 - Η Mila Kunis και ο Gerard Butler παρουσιάζουν το βραβείο καλύτερης υποστηρικτικής ανδρικής ερμηνείας!

Καλύτερη Ανδρική Υποστηρικτική Ερμηνεία
Kenneth Branagh - My Week with Marilyn
Albert Brooks - Drive
Jonah Hill - Moneyball
Viggo Mortensen - A Dangerous Method
Christopher Plummer - Beginners [WINNER]

3:16 - Τρεις απονομές τηλεοπτικές. Η πάντοτε ευδιάθετη Laura Dern απέσπασε το βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας για σίριαλ μιούζικαλ ή κομεντί (Enlightened), η τηλεταινία Downton Abbey τιμήθηκε ως η καλύτερη και η πανέμορφη Kate Winslet πήρε δικό της το βραβείο για την καλύτερη ερμηνεία σε Tv Δράμα για την Mildred Pearce!

3:35 - Η Melissa McCarthy και η εντυπωσιακή Paula Patton του Mission Impossible 4 απονέμουν το βραβείο καλύτερης ανδρικής δραματικής τηλεοπτικής ερμηνείας στον Kelsey Grammer για το Boss!

3:38 - Ως καλύτερη τηλεοπτική δραματική σειρά αναδείχτηκε το Homeland!

3:45 - Ο τραγουδιστής των Maroon 5 παρουσιάζει το βραβείο καλύτερης μουσικής επένδυσης:

Καλύτερο Μουσικό Θέμα
Ludovic Bource - The Artist [WINNER]
Trent Reznor & Atticus Ross - The Girl With the Dragon Tattoo
Howard Shore - Hugo
John Williams - War Horse
Abel Korzeniowski - W.E.

3:49 - Και η κατηγορία καλύτερου τραγουδιού είχε νικητή. Την Madonna! Σκίζει και ο Weinstein!

Καλύτερο Τραγούδι
"Lay Your Head Down" - Albert Nobbs
"Hello Hello" - Gnomeo and Juliet
"The Living Proof" - The Help
"The Keeper" - Machine Gun Preacher
"Masterpiece" - W.E. [WINNER]

3:57 - Η Debra Messing απονέμει το βραβείο καλύτερης τηλεοπτικής ανδρικής ερμηνείας μίνι σειράς στον Idris Elba (Luther).

4:01 - Η πολύ αδυνατισμένη Kate Beckinsale παραδίδει το βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας μιούζικαλ ή κομεντί. Θα ακουστεί και πάλι το Thank You Harvey από τα χείλη της Michelle Williams!

Καλύτερη Γυναικεία Ερμηνεία (Μιούζικαλ ή Κομεντί)
Jodie Foster - Carnage
Charlize Theron - Young Adult
Kristen Wiig - Bridesmaids
Michelle Williams - My Week with Marilyn [WINNER]
Kate Winslet - Carnage

4:08 - Το βραβείο καλύτερης ανδρικής υποστηρικτικής ερμηνείας μίνι σειράς πήγε στο Game Of Thrones και τον Peter Dinklage.

4:13 - Jessica Alba και Channing Tatum στην σκηνή. Βραβείο κινουμένου σχεδίου παραδίδεται!

Καλύτερο Animation
The Adventures of Tintin [WINNER]
Arthur Christmas
Cars 2
Puss in Boots
Rango

4:22 - Δύο σταρς στην σκηνή του Χίλτον - Nicole Kidman και Clive Owen - και απονέμουν το βραβείο καλύτερου σεναρίου! Ο Woody δηλώνει απών!

Καλύτερο Σενάριο
Michel Hazanavicius - The Artist
Alexander Payne, Nat Faxon & Jim Rash - The Descendants
George Clooney, Grant Heslov & Beau Willimon - The Ides of March
Woody Allen - Midnight in Paris [WINNER]
Aaron Sorkin & Steven Zaillian - Moneyball

4:25 - Τηλεοπτική Χρυσή Σφαίρα Υποστηρικτικής Ερμηνείας σε μίνι σειρά σήκωσε και η (γηρασμένη) Jessica Lange!

4:32 - Και η τιτλούχος Madonna παραδίδει βραβείο! Και προκαλεί τον Gervais να της βγάλει από πάνω της την ταμπέλα της Like A Virgin! Στα ξενόγλωσσα λοιπόν!

Καλύτερη μη Αγγλόφωνη Ταινία
The Flowers of War (China) - Zhang Yimou
In the Land of Blood and Honey (Bosnia) - Angelina Jolie
The Kid With a Bike (France) - Jean-Pierre & Luc Dardenne
A Separation (Iran) - Asghar Farhadi [WINNER]
The Skin I Live In (Spain) - Pedro Almodóvar

4:35 - O Dustin Hoffman παραδίδει τον τίτλο της καλύτερης γυναικείας δραματικής τηλεοπτικής ερμηνείας στην Claire Danes (Homeland).

4:45 - H Tina Fey καλεί στην σκηνή τον υπερβολικά γκριζαρισμένο Matt LeBlanc (Episodes) για να του παραδώσει το βραβείο καλύτερης τηλεοπτικής κωμικής ερμηνείας.

4:48 - Η ώρα για τον β' γυναικείο ρόλο έφτασε. Τα δάκρυα της Octavia ξεκίνησαν να τρέχουν πριν την ανακοίνωση ακόμη!

Καλύτερη Γυναικεία Υποστηρικτική Ερμηνεία
Bérénice Bejo - The Artist
Jessica Chastain - The Help
Janet McTeer - Albert Nobbs
Octavia Spencer - The Help [WINNER]
Shailene Woodley - The Descendants

4:55 - Ο τρεις φορές νικητής της Σφαίρας Sidney Poitier στο πόντιουμ. Είναι η στιγμή της απονομής του βραβείου Cecil DeMille. Ο Morgan Freeman συγκινημένος παραλαμβάνει την τιμητική διάκριση για την προσφορά του στην Έβδομη Τέχνη από την αεράτη Helen Mirren. Standing Ovation!

5:12 - Η σκηνοθέτης πια Angelina Jolie παραδίδει το βραβείο σκηνοθεσίας! Marty Rulez!!!

Καλύτερη Σκηνοθεσία
Woody Allen - Midnight in Paris
George Clooney - The Ides of March
Michel Hazanavicius - The Artist
Alexander Payne - The Descendants
Martin Scorsese - Hugo [WINNER]


5:16 - Ισπανόφωνη η στιγμή. Antonio Banderas και Salma Hayek απονέμουν το βραβείο κωμικής τηλεοπτικής σειράς στο Modern Family. H Sofia Vergara πανέμορφη και σέξι δίνει τον δικό της μπριόζικο τόνο στην παραλαβή του βραβείου.

5:25 - H Jessica Biel και ο Mark Wahlberg πανέτοιμοι να δώσουν τον τίτλο της Χρυσής Σφαίρας καλύτερης κωμικής ή μιούζικαλ ανδρικής ερμηνείας. Αρτίστας. Εύκολα... Σατιρικά βωβό και το ευχαριστώ του!

Καλύτερη Ανδρική Ερμηνεία (Μιούζικαλ ή Κομεντί)
Jean Dujardin - The Artist [WINNER]
Brendan Gleeson - The Guard
Joseph Gordon-Levitt - 50/50
Ryan Gosling - Crazy, Stupid, Love
Owen Wilson - Midnight in Paris

5:34 - Ο Οσκαρούχος Βρετανός Colin Firth στυλάτος παρουσιάζει το βραβείο γυναικείας δραματικής ερμηνείας. Σκίζει για ακόμη μια φορά η μεγαλύτερη ηθοποιός της φιλμικής ιστορίας...

Καλύτερη Γυναικεία Ερμηνεία (Δράμα)
Glenn Close - Albert Nobbs
Viola Davis - The Help
Rooney Mara - The Girl With The Dragon Tattoo
Meryl Streep - The Iron Lady [WINNER]
Tilda Swinton - We Need To Talk About Kevin

5:40 - Η πέντε φορές νικήτρια της Σφαίρας Jane Fonda με τον φάκελο στα χέρια για το καλύτερο μιούζικαλ! THE ARTIST!

Καλύτερη Ταινία (Μιούζικαλ ή Κομεντί)
50/50
The Artist [WINNER]
Bridesmaids
Midnight in Paris
My Week with Marilyn

5:48 - H Nathalie Portman καλεί στην σκηνή τον George Clooney για να του παραδώσει το βραβείο καλύτερης ανδρικής δραματικής ερμηνείας. Τυπικά τα ευχαριστήρια από τον eternal handsome...

Καλύτερη Ανδρική Ερμηνεία (Δράμα)
George Clooney - The Descendants [WINNER]
Leonardo DiCaprio - J. Edgar
Michael Fassbender - Shame
Ryan Gosling - The Ides of March
Brad Pitt - Moneyball

5:55 - Ένα και τελευταίο σφαιράκι απέμεινε πριν ο Ricky Gervais καληνυχτίσει το κοινό του. O Harrison Ford βγάζει από το μανίκι τον άσο για τον Alexander Payne!!!

Καλύτερη Ταινία (Δράμα)
The Descendants [WINNER]
The Help
Hugo
The Ides of March
Moneyball
War Horse

5:58 - Καλό ξημέρωμα. Ραντεβού στα Όσκαρς...

Μπορεί στο πρώτο - και μοναδικό μέχρι τα τώρα - live τετ α τετ μαζί της (για εκείνο το αξιοπρεπές όσο και αόρατο εμπορικά In The Valley Of Elah) να φρόντισε να μου δείξει πως οι θερμοκρασίες τριγύρω της ανήκουν στην κατηγορία των πολικών, συνάντηση που αυτομάτως την τοποθέτησε στην κορυφή της σχετικής λίστας των φλογερών παγόβουνων, αυτό δεν σημαίνει όμως πως δεν είναι - ακόμη - η πιο φωτογενής χολιγουντιανή πρωταγωνίστρια. Δεκαπέντε χρόνια μετά το διαφημιστικό σποτ, εκείνο το ασπρόμαυρο του Martini, που εκτόξευσε την δημοτικότητα του τότε τοπ μόντελ στα ύψη, η πορεία της Charlize Theron έχει πάρει μια τελείως διαφορετική πορεία από εκείνη που μπορεί να φανταζόταν η κατάξανθη αγγελική Νοτιοαφρικάνα. Με πρωταγωνιστική καριέρα που απαριθμεί περισσότερες από 30 ταινίες, από την εποχή του The Devil's Advocate, με στάσεις σε επιτυχημένα μπλοκμπάστερς (Hancock, The Italian Job, Men Of Honor) αλλά και σε πιο ψαγμένες παραγωγές (The Burning Plain, The Cider House Rules, The Life And Death Of Peter Sellers) η 36χρονη πλέον σταρ έχει να επιδείξει ως κορωνίδα στα κατορθώματα της, το όσκαρ ερμηνείας που απέσπασε για την εξαιρετική πραγματικά παρουσία της στο Monster.

Λίγο μετά την επίσημη πρεμιέρα της καινούργιας της ταινίας, του Young Adult, μιας έξυπνης dramedy που φέρει την υπογραφή του Jason Reitman (Up In The Air) μα που ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί η έξοδος της στα μέρη μας, η πανέμορφη Charlize, πέρασε από τις σελίδες του δημοφιλούς εντύπου W, σε μια σέξι φωτογράφηση, εκπροσωπώντας το ωραίο φύλο στο Film Issue Φεβρουαρίου. Απέναντι της, προς έξαψη και του θηλυκού ενδιαφέροντος, ο πιο λαμπερός αστέρας της Μέκκας Brad Pitt, είχε το δικό του ανάλογο αφιέρωμα βέβαια...

Αφού μετά από μύριους κόπους και χίλια βάσανα πήρε μπροστά το 23ο πρότζεκτ με κεντρικό πρόσωπο τον διασημότερο ήρωα της κινηματογραφικής ιστορίας, τον υπερ - πράκτορα Τζέιμς Μποντ, είναι η ώρα για τα αρχικά πρόμο από την παραγωγή της Columbia να κάνουν την εμφάνιση τους. Λογικό κι επόμενο λοιπόν η πρώτη πρώτη φωτογραφία από το Skyfall να εμφανίζει τον οο7 καλογυμνασμένο και πανέτοιμο για όλα, φορώντας μόνο το μπανιερό του δίπλα στα ήρεμα νερά της πισίνας του Λονδρέζικου υπερπολυτελούς Four Seasons! Πριν την μεγάλη έκρηξη να προβλέψω? Ας μην κρυβόμαστε, κάτι τέτοιο αποτελεί απαίτηση όλων των πιστών φαν του κατασκόπου, που οι δύο τελευταίες εμφανίσεις του δεν ήταν οι αναμενόμενες. Τουλάχιστον δεν ήταν ανάλογα εκρηκτικές με εκείνες του θρυλικού παρελθόντος, με συνέπεια οι αμέτρητοι κλώνοι του ορίτζιναλ hero που έκαναν την εμφάνιση τους, ισάξια να τον αντιγράφουν, αν όχι να τον ξεπερνούν.

To Skyfall σκηνοθετείται από τον Sam Mendes (American Beauty, Road To Perdition, Jarhead, Revolutionary Road) σε σενάριο των John Logan, Neil Purvis και Robert Wide. Τον πρωταγωνιστικό ρόλο κρατά για τρίτη συνεχόμενη φορά ο Daniel Craig έχοντας στο πλάι του πλειάδα σπουδαίων αστέρων όπως ο Javier Bardem, η Dame Judi Dench, ο Ralph Fiennes, ο Albert Finney, η Naomie Harris, η Berenice Marlohe και ο Ben Whishaw. Τα πρακτορικά σφυρίγματα του πράκτορα Μποντ μπορεί κανείς να παρακολουθήσει στο @007 του Twitter, μετρώντας συνάμα μέρες - κάπου 300 από σήμερα - μέχρι τις 9 Νοεμβρίου (25 Οκτωβρίου στα μέρη μας) που η Sony θα τον παρουσιάσει με κάθε επισημότητα στις μεγάλες οθόνες...

Πήρε μια μέρα να ανακαλυφθούν τα πτώματα. Πήρε έντεκα ώρες να βρεθούν οι ένοχοι. Πήρε δεκαοκτώ χρόνια να αποκαλυφθεί η αλήθεια! Μια συγκλονιστική αστυνομική υπόθεση που εξελίχθηκε στο μεγαλύτερο δικαστικό φιάσκο των νομικών χρονικών των ΗΠΑ του εικοστού αιώνα, είναι εκείνη των Γουέστ Μέμφις Θρι, των τριών ανήλικων αγοριών, που στα 1993 οδηγήθηκαν σε δίκη και κατοπινά ισόβια στην φυλακή, έχοντας κριθεί ένοχοι για την στυγερή δολοφονία τριών οκτάχρονων στην πολιτεία του Άρκανσο, συνθέτει την βάση του ντοκιμαντέρ West Of Memphis. Του πιο ενδιαφέροντος και διαφημισμένου φιλμ τεκμηρίωσης του 2012, από την αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, για δύο βασικότατους λόγους. Πρωτίστως για τα ανατριχιαστικά δεδομένα που κατά την διάρκεια του θα εκτεθούν ενώπιον των (διχασμένων αν μιλάμε για Γιάνκηδες) θεατών, που οδήγησαν δύο δεκαετίες κοντά κατόπιν στην απελευθέρωση των αρχικά εκτιμώμενων φονιάδων και δευτερευόντως διότι στην παραγωγή βάζει φαρδιά πλατιά την σφραγίδα του, ο δημοφιλέστερος κινηματογραφιστής της εποχής μας Peter Jackson του Lord Of The Rings Trilogy και του επερχόμενου The Hobbit, παρέα με την στενή του συνεργάτιδα και πολυβραβευμένη σεναριογράφο Fran Walsh. Σκηνοθετημένο από την αναγνωρισμένη Amy Berg (του Deliver Us From Evil, που έφτασε ένα βήμα πριν το Όσκαρ, το οποίο κατέκτησε φυσικά ο Moore με το Inconvenient Truth) το ντοκουμέντο μέσα από ένα τετράλεπτο προωθητικό κλιπ διαλαλεί το περιεχόμενο του, λίγο πριν περάσει το κατώφλι του Sundance, όπου συμμετέχει μετά Βαΐων και Κλάδων, ως μια από τις πλέον αναμενόμενες προβολές του φετινού προγράμματος. 

Επισήμως πάντως το έργο ακόμη δεν έχει πάρει διανομή στην πατρίδα του, αν και με το μπαζ που προβλέπεται να πετύχει στις εκδηλώσεις της Γιούτα, κάτι τέτοιο θα πρέπει να θεωρείται ήδη δεδομένο. Να σημειωθεί πάντως πως και ο σκηνοθέτης Atom Egoyan έχει ήδη εξαγγείλει ένα ακόμη πρότζεκτ - που θα ακολουθεί μυθοπλασία όμως - που θα βασίζεται στην περιβόητη υπόθεση του Γουέστ Μέμφις και θα φέρει τον τίτλο Devil's Knot...

Χαράς ευαγγέλια για το πολυπληθές και φανατικό κοινό του ιδιαίτερου Wes Anderson, που έκλεισε έναν ολόκληρο χρόνο δίχως να παρουσιάσει καινούργια δημιουργία - από την εποχή του Fantastic Mr Fox το 2010 - αλλά επιστρέφει δριμύτερος το '12 με το νέο του φιλμ Moonrise Kingdom, που εκ πρώτης, τρειλερικής όψης, ανταποκρίνεται πλήρως στο ύφος του σκηνοθέτη των Royal Tennenbaums και The Life Aquatic With Steve Zissou. Στο επίκεντρο της ιστορίας του έργου, που το σενάριο υπογράφει ο Roman Coppolla (The Darjeeling Limited) βρίσκονται δύο παιδιά - λυκόπουλα στην Νέα Αγγλία του 1960, που αγαπιούνται και εξαφανίζονται από προσώπου γης, με συνέπεια όλες οι ομάδες προσκόπων της περιοχής να κινηθούν στο κατόπι τους για να τα εντοπίσουν. Από πολυχρωμία, καρτουνίστικο στυλ και φονικές ατάκες, το προωθητικό κλιπάκι από την Focus, μια χαρά τα πηγαίνει, στην πράξη θα δούμε αν το πανέξυπνο χιούμορ του Anderson θα επιβεβαιωθεί ξανά στις 25 Μαϊού του 2012, όταν θα κάνει την πρεμιέρα του στην Αμερική. Αν και με τέτοια ημερομηνία εξόδου, είναι πολύ πιθανό να παρελάσει νωρίτερα και από το κόκκινο χαλί των Καννών ο φιλικός Wes...

...που για ακόμη μια φορά διαθέτει μεταξύ του ερμηνευτικού του επιτελείου μερικά τεράστια αστέρια διαμετρήματος των Bruce Willis, Tilda Swindon, Harvey Keitel, Edward Norton, Frances McDormand, Jason Schwartzman και φυσικά του Bill Murray, οι οποίοι περιστοιχίζουν με την εμπειρία τους τα δύο πρωτοεμφανιζόμενα πιτσιρικάκια Jared Gilman και Kara Hayward.

Σεξ μεταξύ νιόπαντρων? Καυτό! Σεξ μεταξύ γονιών? Σπάνιο! Σεξ μεταξύ φίλων? Μόνο για έναν λόγο! Oh, Baby! Την ώρα που τα στούντιο δεν μπορούν να βρουν την κατάλληλη φόρμουλα, για το πιθανότατο σίκουελ της καλύτερης αμερικάνικης κομεντί του 2011, του Bridesmaids, μια νέα διασκεδαστική δημιουργία με σχεδόν τους ίδιους πρωταγωνιστές, αναμένεται να κάνει την εμφάνιση της εντός ολίγου. To Friends With Kids, που επανενώνει το μεγαλύτερο κομμάτι του καστ των Φιλενάδων, όπως πληροφορεί και το αρκούντως αποκαλυπτικό τρέιλερ, είναι ένα ακόμη κεφάτο κωμωδιάκι που περιστρέφει την θεματική του γύρω από τα ζόρια των σύγχρονων κοντά σαραντάρηδων. Εκείνων που μόλις κτίζουν την φαμίλια τους, εκείνων που το έχουν κάνει εδώ και καιρό και την απολαμβάνουν κι εκείνων που βρίσκονται μπροστά στο δίλημμα για το τι ακριβώς πρέπει να πράξουν. Στην τελευταία κατηγορία ανήκει και το ζευγαράκι της ιστορίας που σεναριακά και σκηνοθετικά υπογράφει η - πρωτάρα στην καρέκλα, μα προ δεκαετίας είχε συγγράψει το Kissing Jessica Stein - Jennifer Westfeld, που το ξεκινούν στο φιλικό, μα βλέποντας πως τα περιθώρια στενεύουν αποφασίζουν να κάνουν μαζί ένα παιδί. Φυσικά όταν εκείνο έλθει στον κόσμο, δύσκολα θα καταφέρουν να ακολουθήσουν τις χωριστές φόρμες, που είχαν προκαθορίσει...

Ακόμη κι αν στο διάβα τους, οι πειρασμοί φέρουν για εκείνον - τον Adam Scott - την σούπερ σέξι Megan Fox και για εκείνην - την Westfeld - τον γοητευτικό Ed Burns, μάλλον το κουτσούβελο ανάμεσα τους θα είναι εκείνο που θα τους ωθήσει να πάρουν κοινές αποφάσεις. Το αν η κατάληξη θα είναι το ζήσαν αυτοί καλά και τα λοιπά, θα το πληροφορηθούμε στις 9 Μαρτίου όταν και η ανεξάρτητη παραγωγή θα κάνει την εμφάνιση της στις αμερικάνικες αίθουσες. Απλά και μόνο πάντως η παρουσία της Bridesmaids τετράδας Kristen Wiig, Jon Hamm, Maya Rudolph και Chris O'Dowd, ανεβάζει κατά πολύ τις ελπίδες για μια ικανοποιητική indie comedy. Ίδωμεν!

του David Fincher. Με τους Daniel Craig, Rooney Mara, Christopher Plummer, Stellan Skarsgård, Steven Berkoff, Robin Wright, Joely Richardson, Goran Visnjic

Μια Κλάση Επάνω!

του gaRis (@takisgaris)

Για όσους πηγαίνουν στον κινηματογράφο για κάτι παραπάνω από το να καταναλώσουν το combo large- pop corn-hot dog-extra-large cola, το The Girl With The Dragon Tattoo είναι η πλέον αναμενόμενη ταινία του 2011, για ένα κάρο λόγους: Η τριλογία Millennium του μακαρίτη Stieg Larsson, a.k.a. το απόλυτο συγγραφικό φαινόμενο μετά τον ανεμοστρόβιλο του Harry Potter. H επόμενη δουλειά του David Fincher μετά το «σκάνδαλο» της περσινής oscarικής ήττας του The Social Network από το “academy-friendly” The King’s Speech (τα «» υποδηλώνουν την περί του αντιθέτου θέση μου). H κατάληξη του πρωταγωνιστικού ρόλου της Lisbeth Salander στα τρυφερά χέρια της Rooney Mara παρά τη γενική ιντερνετική κραυγή υπέρ της Noomi Rapace, πρωταγωνίστριας στην ενδιαφέρουσα αλλά άνιση σουηδική εκδοχή του Niels Arden Oplev (2009).

Εν αρχή ην ο Λόγος: Ήταν απαραίτητο να υπάρξει αυτή η αμερικάνικη εκδοχή; Τι προσθέτει ένα καταφανώς mainstream project στo βιογραφικό του Fincher; Με ένα υλικό που είναι η επιτομή του pulp crime caper, με θεματική που σηματοδοτεί την περασμένη 10ετία της ηθικής κρίσης του millennium; Οι κατά συρροή δολοφονίες γυναικών εβραϊκής καταγωγής στην αγροτική Σουηδία, κεντρίζουν το ενδιαφέρον του ξεπεσμένου δημοσιογράφου – ερευνητή Mikael Blomkvist (Daniel Craig), τον οποίο έχει προσλάβει ο κροίσος Henrik Vanger (Christopher Plummer) ώστε να φέρει στο φως την εξιχνίαση της εξαφανισμένης τα τελευταία 40 χρόνια αδερφής του. Στο πλευρό του Mikael θα ταχθεί η περιθωριακή κοπέλα με το δράκο-τατού, Lisbeth Salander (Rooney Mara), λεσβιάζουσα, πολλάκις υποκείμενη σε σεξουαλική βία, όπως ακριβώς (clue!) τα ειδεχθώς κακοποιηθέντα τραγικά θύματα των οποίων το δολοφόνο αναζητεί εντέλει το πρωταγωνιστικό δίδυμο.

Από τους άκρως εντυπωσιακούς τίτλους αρχής ως την εντελώς νατουραλιστική σοκ-απεικόνιση της εγκληματικής ασχήμιας των αντι-ηρώων του, το εγχείρημα παραπέμπει στο αριστουργηματικό Seven. Σε αρκετές λήψεις ο Fincher πηγαίνει προς την (απευκτέα κατ’ εμέ) κατεύθυνση του Zodiac, ακολουθώντας ανοικονόμητα την ενδελεχή έρευνα της αλήθειας. Και κάπου εκεί ανάμεσα, ο χαρακτήρας της Salander, που μεταξύ άλλων είναι και δεινή hacker, έρχεται εμβόλιμα η hi- def λαγαρότητα του The Social Network να παίξει με το μάτι. Η εκδοχή του Steven Zaillian είναι εμφατική ως προς την ανάπτυξη των χαρακτήρων, περνά όμως σε δεύτερο βαθμό το ευρύτερο πολιτικό θέμα των όχι-πια-μυστικών δεσμών της σουηδικής νομενκλατούρας με το ναζισμό στα όρια της εθνικής ντροπής, όπως και το ζήτημα που θέτει ο Larsson στα βιβλία του για τον πολιτισμό των ανδρών-που-μισούν-τις-γυναίκες.

Η Lisbeth της Rooney Mara υπερτερεί κατά κράτος του άγριου - μονοδιάστατου προφίλ της ηρωίδας κατά Noomi Rapace. Έχει διαρρεύσει εδώ και καιρό ότι για τον ρόλο παρέλασαν περίπου 20 διαφορετικές stars (Portman, Mulligan, Evan Rachel Wood οι πλέον ενδιαφέρουσες περιπτώσεις) για να αρπάξουν αυτόν τον star making ρόλο. O Fincher έβαλε βέτο για τον δώσει στη γλυκούλα Mara, που έπαιξε την αστηνπούμε φιλενάδα του Zuckerberg στο The Social Network. Η φυσική ταλαιπωρία (όλα τα piercings είναι αληθινά) αλλά κυρίως η ψυχική που υπέστη κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων είναι η τρανή απόδειξη ότι αυτό το κορίτσι με το δράκο-τατού έχει ταλέντο. Βίαιη, σπαραχτική, θρασεία αλλά και αισθαντική, εκδικητική όμως τρυφερότατη με τον Mikael, είναι ένα κορίτσι - ερείπειο που η φωτιά μέσα της τη μετατρέπει σε καμίνι έτοιμο να κάψει όποιο αρσενικό την πλησιάσει. Αισθάνθηκα ακόμη και μια sinister humor απόχρωση, ειδικότερα όταν χρειάστηκε να επιδείξει κοινωνικά συμβατική συμπεριφορά. Ο Fincher πολύ έξυπνα – εις βάρος όμως του ρυθμού της ταινίας – της χαρίζει προς το τέλος δυο σκηνές με πλήρως ρετουσαρισμένο, κυριζέ στυλ, για να τονίσει τη μεταμόρφωση της Mara.

Αχρείαστη είναι και η αρχική αργοπορία, που καλύπτει την πρώτη ώρα από τα 158 λεπτά συνολικής διάρκειας μέχρι να συνυπάρξουν στο ίδιο κάδρο η Lizbeth και ο Mikael. Ο δεύτερος, ευτυχεί στα χέρια του Daniel Craig, παρότι σε σημεία (μαντέψτε ποια!) θυμίζει αρκετά τον Bond του Quantum of Solace, σε αντίστιξη με τον περισσότερο ευάλωτο προκάτοχό του Michael Nyqvist. Η χημεία του με τη Mara είναι λίαν ικανοποιητική, η ταινία πάντως είναι δική της. Παρότι το σχεδόν συναισθηματικό τέλος (είπαμε, δεν είναι για τέτοια ο Finch, είδες πως τα θαλάσσωσε στο Benjamin Button) έρχεται αδέξια, ακταιωρός που αφήνει μεταίωρο μήνυμα για δεύτερη συνέχεια, εμείς θέλουμε να ξαναβιώσουμε αυτή την επίπονη, εφιαλτική (βλ. σκηνή βιασμού της Lisbeth) όχι από σαδιστική ανάγκη, παρά μόνο για τα μάτια αυτού του θηλυκού τιμωρού, εκπροσώπου της χειραφετημένης, στραπατσαρισμένης, αλλά διεκδικητικής γυναίκας, σε έναν εγκληματικά φαλλοκρατικό κόσμο, όπου ο βιασμός είναι η ίδια η εξουσία.

Στους υποστηρικτικούς ρόλους ο αναμενόμενος λόγω καταγωγής Stellan Skarsgard υπηρετεί δεξιοτεχνικά τον ρόλο-κλειδί του, ενώ ο στα forte του εφέτος Christopher Plummer (αντί του θρυλικού Σουηδού Max Von Sydow) δικαιολογεί γιατί εφέτος θα φύγει εκτός απροόπτου βραβευθείς από το Kodak Theater για το…Beginners. Όσο για τις τεχνικές κατηγορίες, όταν πρόκειται για ταινία του Fincher, τα λόγια είναι περίπου περιττά. Δεν αντιστέκομαι στο κατά τεκμήριο συναρπαστικότερο στοιχείο, που δεν είναι άλλο από το εκπληκτικό για άλλη μια φορά score των Trent Reznor – Atticus Ross, άρρηκτα αλυσσοδεμένο στην παγωμένη, υγρή, άγρια φωτογραφημένη φύση όπως παρελαύνει από το φακό του Jeff Cronenweth. Ο David Fincher είναι πολύς ως κινηματογραφική ποσότητα για μια τέτοια δουλειά κατά παραγγελία. Την ανεβάζει μια κλάση επάνω, χωρίς να φανερώσει αντίστοιχη πρόοδο ως προς την πλήρη ωρίμανση του τεράστιου ταλέντου του. Κι όσο τα χρόνια περνούν αναρωτιέμαι όλο και περισσότερο μήπως τελικά αδίκως αναμένουμε το απόλυτο αριστούργημα (μετά το Seven) εκ μέρους του. Μια περίπτωση όπως του Οrson Welles (μετά το Citizen Cane) δηλαδή.

Στις δικές μας αίθουσες, στις 12 Ιανουαρίου 2012 από την Feelgood

Αποξαρχής η ιδέα της κινηματογραφικής βιογραφίας, της γυναικείας προσωπικότητας η οποία συζητήθηκε όσο καμία άλλη στα πολιτικά δρώμενα της δεκαετίας του 80, παρουσίαζε τρομακτικό ενδιαφέρον. Άλλωστε και μόνο του το χρονικό της δωδεκαετούς, σχεδόν, διαμονής ενός ηγέτη στο κτίριο με τον αριθμό 10 της Ντάουνινγκ Στριτ, μπορεί να αποτελέσει την βάση για πολύωρες κουβέντες, για τις μεθοδεύσεις και τον τρόπο δράσης και αντίδρασης του στα φλέγοντα ζητήματα, που είχε να αντιμετωπίσει επί των ημερών του η μίνι Υπερδύναμη. Εκτός κι αν το φιλμ - κατά ατυχία του - αναλάβει να διευθύνει καμιά σκηνοθέτης με τίποτα Mamma Mia παρελθόν, οπότε μπορεί να φύγεις από το σινεμά γεμάτος αμφιβολίες, για το αν το biopic που μόλις παρακολούθησες, αφορούσε ένα σημαίνον πολιτικό πρόσωπο ή μια τυχαία κυρία, που φιλελεύθερα (όσο και υγιώς) σκεπτόμενη, δεν ακολούθησε ως είθισται την ηρεμία της φιλήσυχης νοικοκυράς, προτιμώντας την πορεία μιας σκληρά εργαζόμενης καριερίστας...

Κόρη μπακάλη αλλά και σύζυγος επιτυχημένου επιχειρηματία, από μεσοαστική φαμίλια αλλά και με σημαία της το αριστείο του Χάρβαρντ, η Μάργκαρετ Θάτσερ, το γένος Ρόμπερτς, μόλις στα 34 της χρόνια θα κερδίσει θέση στο Βρετανικό κοινοβούλιο, ενώ δύο δεκαετίες κατοπινά κι αφού ανέβηκε μία προς μία τις βαθμίδες της ιεραρχίας - βουλευτής, υπουργός, αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης - πέτυχε το ακατόρθωτο: Να γίνει η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός Δυτικού κράτους το 1979, αξίωμα που διατήρησε για τρεις θητείες, πριν παραιτηθεί κάτω από αφόρητες πιέσεις των στελεχών του κόμματος της, στις 28 Νοεμβρίου του 1990...

Η Θάτσερ αποτέλεσε τον δεύτερο και πιο σκληροπυρηνικό πόλο, του αγγλόφωνου άξονα Αμερικής - Αλβιώνας, μαζί με τον εξίσου απόλυτα συντηρητικών αντιλήψεων Ρόναλντ Ρίγκαν, που την ίδια περίοδο κρατούσε την θέση του Πλανητάρχη, στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Ελάχιστοι από όσους έζησαν την διαδρομή της ως prime minister, μπορούν να λησμονήσουν την άτεγκτη όψη της μπροστά στις λειψανικές φιγούρες των απεργών πείνας μαχητών του IRA, την σκληρή της στάση ενώπιον των μεροκαματιάρηδων ανθρακωρύχων, την πυγμή που επέδειξε αποφασίζοντας άμεσα την οφθαλμόν αντί οφθαλμού αντεπίθεση κατά των Αργεντινών στα Φόλκλαντς, την απίστευτη ψυχραιμία της την στιγμή της ανακοίνωσης των δυσβάσταχτων μέτρων λιτότητας, που στο όνομα της σωτηρίας του Ηνωμένου Βασιλείου, καλούνταν να τηρήσουν οι συμπατριώτες της. Ο όρος Σιδηρά Κυρία που της απεδώθη, διόλου τυχαίος, μάλλον θα τον χαρακτήριζα και επιεική.

Έχοντας παραμάσχαλα λοιπόν ένας κινηματογραφιστής, την επίσημη άδεια σύνθεσης και παρουσίασης της κοντά μισού αιώνα σταδιοδρομίας της Μάγκι στην πολιτική σκηνή, μάλλον θα έπρεπε να τρίβει τα χέρια του από ευτυχία, που έχει την δυνατότητα να κριτικάρει τις επιλογές της. Αν ο σκηνοθέτης φερειπείν ονομαζόταν Loach ή Stone, πιθανόν αυτή η bio να ισοδυναμούσε με βόμβα παρόμοια με εκείνες που έσκαζαν καθημερινώς, επί της πρωθυπουργίας της, σε πολυσύχναστα σημεία των εγγλέζικων μεγαλουπόλεων. Όταν όμως λέγεσαι Phyllida Lloyd, με το σημαντικότερο επίτευγμα σου μέχρι ώρας είναι να φιλμάρεις χορογραφίες υπό τους ήχους παραφρασμένων ABBA στην Νταμούχαρη, τότε είναι λογικό το πράγμα να το δεις αλλιώς. Πολύ αλλιώς όμως...

Η Μπριστολέζα όχι μόνο απέφυγε μέσα από τις εικόνες της την οποιαδήποτε κριτική επί του έργου της Θάτσερ, αλλά αντίθετα αποχρωμάτισε και εξουδετέρωσε πλήρως την κάμερα της, λες και οι αυταρχικές αποφάσεις της, ενδιέφεραν μόνο την φαμίλια της, τον συγκαταβατικό αντρούλη και τα δίδυμα παιδιά της κι όχι μια ολάκερη αχανή αυτοκρατορία. Η έμπνευση της δε, σε συνεργασία με το σενάριο της Abi Morgan του Shame, να ξετυλίξει το κουβάρι των αναμνήσεων μέσα από το άλμπουμ των φωτογραφιών μιας μισότρελης, φαντασμένης, αλαφροΐσκιωτης γριάς που πάσχει από άνοια, είναι κυριολεκτικά ατυχής. Όχι τόσο σαν αφετηρία του πισωγυρίσματος στο χρόνο, μα ως βαρετή επαναλαμβανόμενη διαδικασία, κάθε φορά που ένα παζλάκι του βίου της The Iron Lady μπαίνει στην θέση του...

Για πες: Υπό αυτές τις προϋποθέσεις, το ότι το φιλμ δεν εξελίχθηκε σε δακρύβρεχτο μελο-μιούζικαλ, οφείλεται απλά και μόνο στην αξία της μεγαλύτερης ηθοποιού που έχουν αναδείξει τα εκατό (plus) χρόνια ζωής της Έβδομης Τέχνης. Ότι η Streep ξανά προσφέρει ένα σόλο ερμηνείας - που αραιά και που διακόπτεται από τις πιπεράτες πινελιές του Broadbent - φαντάσματος συζύγου Ντένις - φυσικά δεν αποτελεί κανά βαρβάτο μαντάτο. Η Meryl πανεύκολα και δίχως σημαντικές πλαστικές προσθετικές προσώπου, φέρνει τις εκφράσεις της Μ στα μέτρα της, κερδίζοντας την πολλοστή οσκαρική της nomination, με την ευαισθησία που προσέγγισε την σπουδαία, όσο και αντιπαθητική, αυτή, προσωπικότητα. Όμως μέχρις εδώ ήταν το politically reject σόου. Ούτε κρίση, ούτε κριτική, ούτε τίποτα, άδειο και κουτά φεμινιστικό το μανιφέστο! Όχι τόσο δυστυχώς, για το διεθνές κοινό, που περίμενε την ευκαιρία να φτύσει - ξανά - στα μούτρα την συμφεροντολόγα ηγέτιδα, αλλά για το εγχώριο του United Kingdom (ναι, έχει και βασιλιά η χώρα mrs Lloyd) που σίγουρα ανέμενε κάτι διαφορετικό γύρω από την Τόρι, που τρεις φορές επέλεξε ως την ιδανικότερη για να στηρίξει πάνω της τις ελπίδες του...

του Philipp Stölzl. Με τους Alexander Fehling, Miriam Stein, Moritz Bleibtreu, Volker Bruch

Χασμουρητός Έρωτας!

του zerVo

Ούτε κι εγώ δεν ξέρω, κατόπιν εκείνης της ανέλπιστης και επταόσκαρης - best picture included - επιτυχία του Madden, πόσες ιντερνάσιοναλ ρομαντικές ιστορίες, διάσημων πεζογράφων, ποιητών και γενικότερα ανθρώπων της τέχνης έχω καταμετρήσει. Λες και παρουσιάζει κανένα ιδιαίτερο (θεματικό όσο και σινεφίλ) ενδιαφέρον να πληροφορηθούμε, εκ των πολύ υστέρων τις ερωτικές ανησυχίες του Μολιέρου, του Γκόγια ή του Τζον Κιτς. Στα πλαίσια αυτής της ελαφρώς κουτσομπολίστικης και πιπεράτης βουτιάς στο παρελθόν κινείται και η περίπτωση του Goethe!, φυσικά Γερμανικής προέλευσης, όντας ο εθνικός συγγραφέυς της Αλεμανίας, που δεν παραβαίνει τον κανόνα του μέτριου biopic σινερομάντζου εποχής. Ίσα ίσα που τον επιβεβαιώνει και με την βούλα...

Ατίθασος ως χαρακτήρας και δίχως την παραμικρή διάθεση να ακολουθήσει τους σοβαρούς μαθησιακούς κανόνες της Νομικής Σχολής που φοιτά, έχοντας συνάμα αποτύχει στις προαγωγικές εξετάσεις, ο νεαρός Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε, θα σταλεί κατ εντολή του σεβάσμιου πατέρα του, σε επαρχιακή κωμόπολη, προκειμένου να εξασκηθεί πρακτικά στο δικαστήριο της. Πέρα από την χάρη που θα κάνει στον γονιό του, για να δείξει το στοιχειώδες ενδιαφέρον στις σπουδές, ο γεμάτος καλλιτεχνικές ανησυχίες, με έφεση στην ποίηση και την σκιτσογραφία νέος, δεχόμενος τα βέλη του έρωτα, θα πέσει στην αγκαλιά της όμορφης, όσο και μέτριας κοινωνικής στάθμης Λόττε Μπουφ, μιας πολυάσχολης στο μεγάλωμα των μικρών της αδελφών γυναίκας, που ο πατέρας της την προορίζει για σύζυγο ευυπόληπτου οικονομικά όσο και ταξικά συμπολίτη της...

Ο οποίος μορφονιός από καλή φαμίλια, από την μεριά του, τυγχάνει - ω της σύμπτωσης - ο μέντορας του γοητευτικού Γιόχαν στο Μέγαρο, μια περιπλοκή που ουδείς του τρίο γνωρίζει, ούτε και φαντάζεται, με συνέπεια όσο η αποκάλυψη του μαντάτου πλησιάζει, άλλο τόσο η φαρσοτραγωδία λαμβάνει όλο και πιο ακραίες διαστάσεις. Το παράξενο στοιχείο του φιλμ που υπογράφει ο όχι ιδιαίτερα διάσημος στο διεθνές κοινό Philipp Stolzl, είναι πως ξεκινά τόσο ρυθμικά, χοροπηδηχτά, πολύχρωμα και διασκεδαστικά, που δεν προδιαθέτει κανέναν, πως στο δεύτερο κομμάτι του θα πάρει στροφή 180 μοιρών, περιλαμβάνοντας στο σαπουνοπερετικό σενάριο του δάκρυα, απογοητεύσεις, φυλακίσεις, μονομαχίες, μέχρι και αυτοκτονίες. Η θεματική ανισότητα σε όλο της το μεγαλείο δηλαδή...

Για πες: Είχα πάντως την κρυφή ελπίδα πως σε κάποιο σημείο του το Young Goethe In Love θα έριχνε κάποιες έστω και επιφανειακές ματιές στις σοσιάλ ανισότητες της εποχής και στις δυσκολίες ανάτασης ενός φέρελπι που δεν διαθέτει τα μέσα, πιθανότατα έσφαλα στην εκτίμηση μου, αφού σε κανένα του σημείο, ούτε καν όταν σοβαρεύτηκε, το φιλμ δεν έδειξε την διάθεση να ξεφύγει από τις δίχως μοίρα αγκαλίτσες και φιλάκια του ζεύγους.

Στις δικές μας αίθουσες, στις 12 Ιανουαρίου 2012 από την Strada

Όταν ο Θεός έφτιαχνε τον κόσμο, ο Αλλάχ δημιούργησε δύο ξεχωριστά όντα με ελεύθερη βούληση! Το ένα ήταν ο άνθρωπος, το άλλο ήταν το Τζιν! Με μια ιδιαίτερα ιντριγκαδόρικη, όσο και πρωτότυπη ιδέα, επιστρέφει στην σκηνοθετική δράση ο θρυλικός Tobe Hooper, ο μάστορας του τρόμου, που υπήρξε υπεύθυνος για τις τεράστιες επιτυχίες των Poltergeist και The Texas Chainsaw Massacre. Το Djinn μεταφέρει την δράση του στα Εμιράτα, όπου ένα ευτυχισμένο ζευγάρι Αράβων, επιστρέφοντας στον τόπο τους μετά από ένα μακρύ ταξίδι στις Ηνωμένες Πολιτείες, μετακομίζοντας στο καινούργιο τους πολυτελές σπίτι, θα αντιληφθούν πως είναι κτισμένο σε μια περιοχή που είναι κυριευμένη από τα δαιμόνια. Φυσικά το μη τετριμμένο της ιδέας, που βασίζεται σε σενάριο του πρωτοεμφανιζόμενου David Tully, δεν έχει να κάνει με την στοιχειωμένη εστία, αλλά με το όχι γνώριμο σκηνικό για μια horror movie, των ερημικών όσο και παραμυθένιων τόπων των Αραβικών Βασιλείων, εκεί που το φιλμ γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στις αρχές του 2011. Έκτοτε η παραγωγή της Imagenation Abu Dhabi παρέμεινε στα ράφια - κοινώς και αζήτητα - μέχρι σήμερα που έκανε την πρώτη του εμφάνιση το μακροσκελές τρέιλερ, που περιέργως διαθέτει μια ξεχωριστή γοητεία.

Το ρίσκο βέβαια του Hooper, που μπορεί να διαθέτει ένα τεράστιο όνομα στο genre, οι δημιουργικές του αντιλήψεις όμως θεωρούνται πεπερασμένες, έχει αντίκτυπο στην εμπορικότητα του φιλμ, που ακόμη δεν έχει κατορθώσει να βρει διανομή στις ΗΠΑ. Άσχετα αν στο επίλογο του κλιπ εμφανίζεται φαρδιά πλατιά η ανακοίνωση περί Φεβρουαρίου του 2012... Πρωταγωνιστούν οι άσημοι στην Δύση Khalid Laith, Aiysha Hurt και η πανέμορφη Razane Jammal.

Αφού πέρασε με επιτυχία το τεστ της πρώτης συνεργασίας με την Disney, σκηνοθετώντας το τρίτο μέρος των περιβόητων Πειρατών της Καραϊβικής, ο ικανός δημιουργός Rob Marshall (του Chicago, της Geisha και του Nine) θα αναλάβει ένα ακόμη φιλόδοξο σχέδιο του στούντιο, που κινείται στον τομέα της εξειδίκευσης του. Κι αυτό γιατί το Into The Woods - περί ου ο λόγος - ήδη έχει καταφέρει μια εντυπωσιακή διαδρομή, την δεκαετία του 80, στις λαμπερές σκηνές του Μπροντγουέι, φέροντας την υπογραφή του δυναμικού και αναγνωρισμένου ντουέτου Stephen Sondheim και James Lapine. Ο πρώτος σύμφωνα με την επίσημη αναγγελία θα αναλάβει να συγγράψει καινούργια τραγούδια για την κινηματογραφική διασκευή, δίχως όμως να διαφοροποιήσει το πολυσύνθετο ύφος του γνώριμου πρότζεκτ, το οποίο περιέχει στην θεματική του, πλήθος γνώριμων χαρακτήρων που έχουν ξεπηδήσει από την φαντασία των Γκριμ, όπως η Κοκκινοσκουφίτσα, ο Τζακ με την φασολιά του, η Ραπουνζέλ και η Σταχτοπούτα. Η επιστροφή του Marshall στην αγαπημένη του φόρμα, θα λάβει χώρα αφού διευκρινίσει τι ακριβώς σκοπεύει να κάνει με το ριμέικ του The Thin Man, σχέδιο που είχε περιπλακεί τον περσινό χειμώνα, μαζί με τον Johnny Depp, αλλά που μέχρι στιγμής έχει παραμείνει στάσιμο και δίχως νεότερες εξελίξεις.