Movies Ltd

Ο Tom Cruise σε εξαιρετική φόρμα, ξαναχτυπά με ένα από τα γνωστά 'one-man-show' του στο ρόλο του πράκτορα Ίθαν Χαντ (αυτήν τη φορά overcrowded) για να συνεχίσει το πολύ επιτυχημένο franchise των Επικίνδυνων Αποστολών, έχοντας στο πλευρό του, μεταξύ άλλων, τους Jeremy Renner και Simon Pegg. Ακόμα συναρπαστικότερη δράση, πολλές εξωτικές τοποθεσίες και μοναδικά stunts που κόβουν την ανάσα με τον βραβευμένο δύο φορές με Όσκαρ Brad Bird στη σκηνοθεσία και στην παραγωγή τη σύμπραξη-σίκουελ των Tom Cruise και JJ Abrams (που αφήνει τη σκηνοθετική καρέκλα). Συμπρωταγωνιστούν οι Paula Patton, Josh Holloway, Anil Kapur και Tom Wilkinson, ενώ την διασκευή του πασίγνωστου μουσικού θέματος αυτή την φορά έχει επιμεληθεί ο περίφημος DJ Tiesto.

Έχοντας κατηγορηθεί για μια βομβιστική, τρομοκρατική επίθεση στο Κρεμλίνο, ο πράκτορας της IMF Ίθαν Χαντ και η ομάδα του αποκηρύσσονται με τον Πρόεδρο να θέτει σε εφαρμογή το Πρωτόκολλο Φάντασμα. Μη έχοντας εφόδια ή όποια άλλη υποστήριξη, ο Ίθαν πρέπει αφενός να κάνει τα αδύνατα δυνατά προκειμένου να αποκαταστήσει το όνομα της ομάδας του και αφετέρου να αποτρέψει μια νέα επίθεση. Έτσι, ο Ίθαν ξεκινά άλλη μια επικίνδυνη αποστολή έχοντας στο πλευρό του και κάποιους άλλους επικηρυγμένους από την IMF πράκτορες, των οποίων τα κίνητρα δεν είναι και τόσο αθώα ή προφανή.

Τέσσερα κλιπ από την ταινία, που διακρίνεται ένα κάπως πιο χιουμοριστικό και κεφάτο στυλ από τις προηγούμενες τρεις συνέχειες, έτσι, ως μικρή πρόγευση πριν το χορταστικό κυρίως πιάτο, προσφορά της Paramount. Enjoy!

Clip 1


Clip 2


Clip 3


Clip 4

Αχανής! Ανεξερεύνητη! Το τέλειο μέρος για να κρυφτείς... Τώρα για να είμαι ειλικρινής, που ακριβώς ταιριάζει το διαλέγω το νταμάκι Β4 και σου βυθίζω το αντιτορπιλικό, με αυτό το κάτι σαν Pearl Harbor, κάτι σαν Transformers, κάτι σαν Battle Los Angeles, δεν το πολυκατάλαβα. Ένα από τα πιο αγαπημένα παιχνίδια της νιότης μας, που το πήρε η Hasbro και το μετεξέλιξε σε σούπερ επιτραπέζια έκδοση, μεταφέρεται λοιπόν στο σινεμά, ως μια εντυπωσιακή περιπέτεια δράσης και ακατάπαυστου θορύβου, που λαμβάνει χώρα στα νερά των ωκεανών, κάτω από τον ομώνυμο τίτλο Battleship. Ο βασικός σεναριακός κορμός, αναμενόμενα ηρωικός όσο και επικός. Πλήρωμα αεροπλανοφόρου των ΗΠΑ καλείται στην ανοιχτή θάλασσα, να αντιμετωπίσει μια απρόσμενα πάνοπλη δύναμη από το υπερπέραν, που απειλεί την ακεραιότητα του πλανήτη. Φυσικά οι πρώτες σκηνές που το τρέιλερ αποκαλύπτει είναι το λιγότερο εντυπωσιακές, φανταχτερές και πλημμυρισμένες από απίθανα ειδικά εφέ, όπως τα βάζει σε τάξη ο (και ηθοποιός) Peter Berg, γνωστός από το δικό του Hancock, που μοιάζει να επιθυμεί να γίνει Michael Bay στη θέση του Michael Bay. Η φασαριόζα Ναυμαχία πάντως, αναμένεται να ρίξει τις πρώτες της κανονιές στην μεγάλη οθόνη στις 18 Μαΐου του 2012 από την Universal.

Το ερμηνευτικό crew που έρχεται σε κόντρα με την μήνη των πανίσχυρων Άλιεν, κρύβει κάποιες εκπλήξεις, αφού πέρα από τον Taylor Kitsch, που παίζει τον δυναμικό λιουτέναντ, την απίθανης θωριάς Brooklyn Decker και τον Alexander Skarsgard, εδώ κάνει το ντεμπούτο της και η καλλίγραμμη Rihanna, που επιχειρεί το πέρασμα της από το πεντάγραμμο στο πανί. Φυσικά δίχως την οντότητα του κορυφαίου Liam Neeson, που βεβαίως κρατά τον ρόλο του καπετάνιου, η συνολική παραγωγή θα ήταν πολύ φτωχότερη...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 19 Απριλίου 2012

Δεν έχουν περάσει παρά μόνο έξι χρόνια από τότε που παρακολουθούσα λίγα μόλις μέτρα μακριά μου, ένα λαμπερό κορίτσι να απολαμβάνει την αποθέωση από τους συνομηλίκους της, καθυστερώντας στο αυστηρού πρωτοκόλλου φεστιβάλ της Βενετίας, για περισσότερη από μισή ώρα την (υπέρ)επίσημη πρεμιέρα του φιλμ που πρωταγωνιστούσε (μάλλον το Bobby ήταν) προκειμένου να φωτογραφηθεί παρέα ακόμη και με τον τελευταίο θαυμαστή της. Από το 2006 μέχρι τώρα, η χαμογελαστή και συνεσταλμένη παιδούλα, η Teenage Drama Queen, που εύκολα η Disney την επέλεγε για να πρωταγωνιστήσει στα παιδικού ενδιαφέροντος φιλμάκια της, σαν το Freaky Friday, το Parent Trap ή το κεφάτο Χέρμπι, κάνοντας μια στροφή 180 μοιρών, τόσο στην προσωπική της ζωή, όσο και στην καριέρα της, εξελίχθηκε στο απόλυτο Mean Girl. Κλασσική ομορφιά, πριγκίπισσα της ανάλαφρης κομεντί, άγριο νιάτο, φυλακισμένη νούμερο 2409752. Η άνοδος και η πτώση της πιο συναρπαστικής προσωπικότητας της Αμερικής...

Η εποχή που τα εντεκάχρονα ούρλιαζαν στην ποδιά της, βεβαίως, έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Η Lohan από το ζενίθ της καριέρας της, κάπου στα μέσα του 07' βρέθηκε με τα βραχιολάκια στους καρπούς, συλληφθείσα για κατοχή ουσιών και το αθώο προσωπείο που τόση πέραση είχε στην πιτσιρικαρία γκρεμίστηκε μονομιάς. Οι απόπειρες επανόδου της στο στερέωμα όχι και λίγες, τραγούδησε, έβγαλε Cd, προκάλεσε τους παπαράτσι, μέχρι και τον Machete πήρε στην πληθωρική της αγκαλιά, μα την επιτυχία των πρώτων νιάτων της δεν την κατόρθωσε. Τα είδωλα, συνήθως, πρέπει να έχουν άλλου είδους συμπεριφορές...

Πέντε χρόνια το καημένο, μ' έχεις αρραβωνιασμένο... Από τις τουλάχιστον αξιοπρεπέστερες περιπτώσεις αμερικάνικου Rom com φαντάζει η περίπτωση του The Five-Years Engagement, που εκ πρώτης τρειλερικής όψης μου μοιάζει ελαφρώς διαφορετικό από τις ρομαντζαδούρες του σωρού. Ίσως γιατί είμαι από εκείνους που είχαν βρει το Forgetting Sarah Marshall το λιγότερο διασκεδαστικό, με συνέπεια το όνομα του δημιουργού του Nicholas Stoller να μου δημιουργεί στο νου εξ ορισμού μια ρυθμική ευδιαθεσία. Άλλωστε και η sophomore κομεντί του, το Get Him To The Greek, ήταν από εκείνες που ξεχώρισαν για την πρωτοτυπία τους κατά την περσινή σεζόν. Το θέμα ξεκινά εκεί που τα άλλα σινερομάντζα σταματούν: Θέλεις να με παντρευτείς, ρωτά το παλικάρι την υποψήφια νυφούλα. Θέλω του απαντά και τα αρραβωνιάσματα λαμβάνουν χώρα μετά βαγιών και κλάδων. Μια πενταετία μετά, κάτι από δω, κάτι από κει και το ντουετάκι ακόμη παραμένει αστεφάνωτο, με το μέλλον να μην προδιαγράφεται ιδιαίτερα ενθαρρυντικό. Λες για φινάλε να μας κρύβουν κανένα πικρό αντίο? Αν και δεν το πολυπιστεύω, την απάντηση θα μάθουμε στο φλέγον ερώτημα στις 27 Απριλίου του 2012, όταν η (κάνει μπαμ από μακρυά) παραγωγή του Judd Apatow θα κάνει την επίσημη πρώτη της στα αμερικάνικα θέατρα.

Ένας ακόμη λόγος που βλέπω από θετική σκοπιά τον Πεντάχρονο Αρραβώνα, είναι η χημεία που μου βγάζει το καστ και πιο συγκεκριμένα ο συμπαθέστατος Jason Segel, που αφού ξεπέρασε επιτέλους την Σάρα Μάρσαλ του, πέφτει στην αγκαλιά της lovely and charming Βρετανιδούλας Emily Blunt, της φορά δακτυλίδι λόγου, αλλά για κουφέτα ούτε λόγος. Παρέα τους ο καταπληκτικός ρολίστας Rhys Ifans, η Alison Brie, ο Chris Pratt και ο Kevin Hart.

Δυο χρόνια περίπου κατόπιν του Edge Of Darkness - κι ενώ ενδιάμεσα έκανε ένα πιο δραματικό διάλειμμα με το The Beaver - ο αειθαλής, αν και έχει πατήσει τα χρονάκια του, Mel Gibson, επιστρέφει στο αγαπημένο του είδος του της περιπέτειας δράσης. Κι αυτό συμβαίνει με μια ταινία που τα γυρίσματα της έχουν ολοκληρωθεί εδώ και κάμποσο καιρό, αλλά οι έχθρες που έχει ανοίξει στο Χόλιγουντ ο ριζοσπάστης Αυστραλός (κυρίως με την κριτική του στα Εβραϊκά λόμπι και την εμφανή επίθεση στο γίγνεσθαι της Αστερόεσσας δια μέσου του Apocalypto του) καθώς φαίνεται την κρατούν στο ψυγείο, δίχως να της δίνουν ευκαιρία να κυκλοφορήσει. Το How I Spent My Summer Vacation, που σκηνοθετεί ο για χρόνια συνεργάτης του Adrian Grundberg, περιστρέφεται γύρω από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ένας βετεράνος κακοποιός, που βρίσκεται παγιδευμένος σε μια Μεξικάνικη φυλακή, έχοντας σαν μοναδική βοήθεια για να καταφέρει να διαφύγει, αυτή που του παρέχει ένας εννιάχρονος πιτσιρικάς.

Δίπλα στον Gibson, στο φιλμ που έχει γυριστεί εξ ολοκλήρου στα νότια του Ρίο Γκράντε, συμπρωταγωνιστούν ο Peter Stormare, ο Bob Gunton και ο μικρούλης Kevin Hernandez. Μέχρι στιγμής πάντως αρκετές αγορές έχουν εκφράσει το ενδιαφέρον τους, εντάσσοντας το How I Spent... στο καλαντάρι τους, πλην βεβαίως των ΗΠΑ, που δεν δείχνουν και ιδιαίτερη διάθεση να το δουν να προβάλλεται στις αίθουσες τους...

Ένας ακόμη σημαντικός ρόλος στην διανομή Les Miserables, του κλασσικού μυθιστορήματος του Ουγκό, που υπό την μορφή μιούζικαλ του Μπροντγουέι θα διασκευάσει ο ικανός σκηνοθέτης Tom Hooper, αφού και ο χαρακτήρας του Κυρίου Θεναρδιέρου βρήκε εκείνον που θα τον ενσαρκώσει, ο οποίος δεν είναι άλλος από τον πολύπλευρο Sacha Baron Cohen. Μια επιλογή που μόνο τυχαία δεν είναι, αφού ο εκκεντρικός σταρ είχε υποδυθεί με επιτυχία έναν παρόμοιο περίπου ρόλο στον Sweeney Todd του Burton, ενώ για τις ικανότητες του στην φωνητική, ενδέχεται να παίξει και τον τραγουδιστή των Queen, Freddie Mercury στο συγκεκριμένο biopic που βρίσκεται στα σπάργανα. Έτσι η χρονιά του ικανότατου κωμικού γεμίζει σε απόλυτο βαθμό, αφού μετά την παρουσία του στον Hugo του Scorsese, εντός ολίγου αναμένεται να παρουσιάσει την δικού του προσωπικού στυλ κομεντί The Dictator, ενώ μόλις έκλεισε θέση και στο νέο πρότζεκτ που σχεδιάζει ο Tarantino, με τον τίτλο Django Unchained. Στους Αθλίους πάντως ο Cohen θα συναντήσει τους ήδη έχοντες κλείσει θέση Hugh Jackman, Anne Hathaway και Russell Crowe, που θα υποδυθούν τον Αγιάννη, την Φαντίν και τον Ιαβέρη αντίστοιχα...

Οι πιο αγαπημένοι ναυαγοί, επιτέλους βρήκαν τον δρόμο τους! Έξι χρόνια μετά την στιγμή που χάθηκαν από προσώπου γης, δίχως να αφήσουν το παραμικρό ίχνος, τα άγρια ζωάκια του κήπου της Νέας Υόρκης, αφού ξεπέρασαν το αρχικό σοκ από το μακρινό τους ταξίδι στο νησί της Αφρικής, ανακαλύπτουν σιγά σιγά την ρότα που θα τα οδηγήσει σπίτι τους. Και αφού κάτι τέτοιο δεν συνέβη στην δεύτερη περιπέτεια του υπέρ - επιτυχημένου franchise κινουμένων σχεδίων με τον τίτλο Madagascar, είναι πιθανό να συμβεί στην τρίτη τους εκδρομή στις μεγάλες οθόνες, που φέρει τον υπότιτλο Europe's Most Wanted. Δεν χρειάζεται φυσικά πολύ μυαλό για να κατανοηθεί πως το λιοντάρι, η ζέβρα, η καμηλοπάρδαλη, ο ιπποπόταμος, οι χαριτωμένοι πιγκουίνοι και η υπόλοιπη κομπανία, φτάνουν κολυμπώντας στις ακτές της Ευρώπης, για να προκαλέσουν αναταραχή στους κατοίκους της με την άγρια μεν, αλλά τόσο αθώα παρουσία τους. Από τα λιγοστά πλάνα του τρέιλερ, που η Dreamworks μόλις έριξε στην κυκλοφορία διαλαλώντας τον εμπορικό της τίτλο, που θα κάνει πρεμιέρα στους τρισδιάστατους κινηματογράφους στις 8 Ιουνίου του 2012, η τρομερή συντροφιά μάλλον πρέπει να αναστάτωσε ολάκερη την Μεσόγειο, αφού την βλέπουμε να ισοπεδώνει την Κυανή Ακτή αλλά και να λαμβάνει μέρος σε τσίρκο που κάνει παράσταση εντός του... Κολοσσέο!

Όλα αυτά τα πιθανά και απίθανα πηγάζουν από το μυαλό του σεναριογράφου Noah Baumbach, δημιουργού του εξαίρετου The Squid And The Whale και γίνονται εικόνα από τον Eric Darnell, που είχε υπογράψει και τις δύο πρώτες συνέχειες της Μαδαγασκάρης. Φυσικά μαζί με τα θηριάκια, επιστρέφουν στους φωνητικούς ρόλους και οι ίδιοι πρωταγωνιστές, δηλαδή ο Ben Stiller, ο Davis Schwimmer, ο Chris Rock κι η Jada Pinkett, μαζί με τους Sacha Baron Cohen, Andy Richter και την πρωτάρα Frances McDormand, που υποδύεται την Γαλλίδα εκπρόσωπο του Νόμου που θέλει να τα συλλάβει...

Εντέλει όσο ο καιρός περνά, ολοένα και θα σβήνει από την σκεπτική του υπόλοιπου κόσμου, η αίσθηση πως σε εκείνη την σκεπή της Ευρώπης που ονομάζεται Σκανδιναβία, τα πάντα λειτουργούν άψογα, σχεδόν παραδεισένια, όπου ο πολίτης παίζει τον πρώτο και τον βασικότερο ρόλο στην διαστρωμάτωση της. Το γεγονός πως μέσα από τα φιλμς του πενταεθνούς συνασπισμού έχει γίνει βγει προς τα έξω η απύθμενη μελαγχολία, που είναι βουτηγμένη η συγκεκριμένη κοινωνία, πολλές φορές με ανεπανόρθωτες συνέπειες, με κορυφαία την καλοκαιρινή τραγωδία σε Όσλο και Ουτόγια, είναι αντιληπτό δια γυμνού οφθαλμού πλέον. Εκείνο που δεν ξέραμε οι πιο πολλοί, χάρη στο τείχος απομόνωσης που είχαν υψώσει προς τα έξω οι συμπαθείς βόρειοι, είναι οι μέθοδοι, απάνθρωπες πολλές φορές, που χρησιμοποιούν για να κρατήσουν τα γκέμια των αντιδραστικών τους...

Στην Νορβηγία των αρχών του εικοστού αιώνα, οι παραβατικής συμπεριφοράς ανήλικοι, αφού καταδικαστούν, στέλνονται προς σωφρονισμό στο απομονωμένο νησί του Μπαστόι στα ανοιχτά της Βόρειας Θάλασσας, εκεί που λειτουργεί ένα αυστηρών (έως και βάναυσων) μεθόδων αναμορφωτήριο. Η άφιξη στο ίδρυμα του νεαρού επαναστάτη Έρλινγκ, που θα καταχωρηθεί με τον κωδικό φυλακισμένου C-19, θα ανατρέψει την μέχρι στιγμής ισορροπία ανάμεσα σε δεσμοφύλακες και κρατουμένους. Μα το κυριότερο θα σπάσει την σιωπή των εφήβων για τα ανήθικα περιστατικά, που λαμβάνουν χώρα, δίχως να τα αντιληφθεί ο ζορισμένος ψυχικά διευθυντής του καταστήματος.

Πάνω σε πραγματικά συμβάντα, που περιγράφουν την εξέγερση των προβληματισμένων εφήβων κατά των βασανιστών τους, σε αυτό το ιδιότυπο Αλκατραζ βασίζεται το φιλμ που προτείνει ο αξιόλογος δημιουργός Marius Holst, επιχειρώντας συνάμα μια κριτική - κατηγορώ, ενάντια στις συνθήκες διάπλασης χαρακτήρων, όπως τις καταγράφουν οι θρησκευτικές γραφές. Απαρέγκλιτη αρχή λειτουργίας του κέντρου, η τήρηση των χριστιανικών κανόνων. Μονόπλευρα όμως, αποκλειστικά και μόνο από τους άτυχους πιτσιρικάδες, που υπέπεσαν σε αδίκημα και βρέθηκαν αλυσοδεμένοι στο Νησί. Όλοι οι άλλοι επιστάτες, ακολουθούν διαφορετικές οδηγίες, που εύκολα παραπέμπουν σε ναζιστικές λογικές, γνωρίζοντας πολύ καλά πως τα αμέτρητα μίλια που τους χωρίζουν από την ξηρά, δεν θα τις αφήσουν ποτέ να διαφύγουν και να γνωστοποιηθούν. Κι αν ποτέ - χτύπα ξύλο - συμβεί κάτι τέτοιο, υπάρχουν και τα όπλα για να καταστείλουν την ανταρσία...

του Bennett Miller. Με τους Brad Pitt, Jonah Hill, Philip Seymour Hoffman, Robin Wright, Chris Pratt

Home Run!

του gaRis (@takisgaris)

Το ποιος έχει δει ή καλύτερα ποιος θυμάται ταινίες όπως το The Natural ή το Bull Durham είναι σαφέστατα ένα θέμα. Όχι όμως το δικό μου. Ίσως ούτε καν του Bennet Miller, στη δεύτερη ταινία μυθοπλασίας του, που είναι πάλι (μετά το εντυπωσιακά στιβαρό Capote) ένα biopic, για τον άνθρωπο που άλλαξε τη φιλοσοφία του baseball, αθλήματος που λίγοι εκτός U.S. έχουν δει και ελάχιστοι έχουν παίξει. Το Moneyball είναι η ιστορία του Billy Beane δια χειρός Michael Lewis, συγγραφέα του Blind Side που έδωσε το αναπάντεχο Oscar στην Sandra Bullock.

Για να συνεχίσω λίγο τον κύκλο των συσχετισμών, ο συμπαραγωγός Brad Pitt ήθελε να γυρίσει αυτή την ιστορία με τον φίλο Steven Soderbergh στην καρέκλα, αλλά ευτυχώς ο Σουηδός έκανε πίσω επικαλούμενος «δημιουργικές διαφορές». Μιλάμε για πρωτότυπο υλικό γεμάτο αριθμούς και στατιστικές, που, κρίνοντας από το Contagion, η ψυχρή εγκεφαλικότητα (sic) θα έπεφτε σύννεφο στην οθόνη. Όχι πως ο Miller είναι από τους πλέον τσαχπίνηδες δημιουργούς, δε θα στο χτυπήσει ποτέ στην καρκάλα αλά Oliver Stone. Είναι μαζεμένος, ντροπαλός, σαν τον βοηθό - sidekick του Pitt στην ταινία, τον οξυδερκή μπουλούκο Jonah Hill, που μετά το Cyrus, φαίνεται να βρίσκεται κοντά στην a-list των ρολιστών του Hollywood. Ακριβώς όπως ξεκίνησε ο Philip Seymour Hoffman, εδώ σε ένα σχεδόν cameo ρόλο, tribute στον άνθρωπο που του χάρισε το μοναδικό Oscar.
Κι όπως στο Capote, έτσι και στο Moneyball, όλα τα φώτα είναι πάνω στον πρωταγωνιστή. Μέχρι τώρα δεν ήταν κρυφό ότι ο Brangelinaς είχε περισσότερο από εμφανείς επιρροές στο παίξιμό του από τον Robert Redford. Με αυτόν τον ρόλο όμως δείχνει ώριμος να αφεθεί ελεύθερος, ώστε κάθε κύτταρο του να πείσει για την αλήθεια του χαρακτήρα του. Κι όπως ο χαλαρός και μπερδεμένος στις στατιστικές αρχικός ρυθμός, κορυφώνεται σχεδόν ύπουλα, βραδύκαυστα, μετά την πρώτη ώρα, τοιουτοτρόπως ο Pitt κατεβαίνει στα αποδυτήρια και ζωντανεύει παίκτες και (εμάς τους) θεατές.

Για πες: Εάν υπάρχει μια σίγουρη υποψηφιότητα εδώ είναι για το προσαρμοσμένο για τη μεγάλη οθόνη σενάριο των τακτικών πελατών των oscars Zaillian και Sorkin. Σπινθηροβόλοι διάλογοι εύστοχης κινηματογραφικότητας και αληθοφάνεια που (γελάς-κλαις) είναι υλικό από αυτό που φτιάχνονται αυτές οι τόσο καλοβλεπούμενες (sic) αμερικανιές. Το Moneyball θα μπορούσε να είναι αριστούργημα, αν έβγαζε περισσότερη ψυχή, αν δε νοιαζόταν υπερβολικά για τον κεντρικό του ήρωα, αψηφώντας κάποιες στιγμές το team play. Θα μπορούσε όμως να ήταν πολύ κοινότυπο, απλοϊκό, λαϊκίστικο. Με μια λέξη πρόκειται για μια περίπτωση critic’s darling που, αν πάει καλά (πάνω από τα 50-60 εκατ. δολάρια εισπράξεις), θα κάνει άνετο home run το Φλεβάρη.

Στις δικές μας αίθουσες, στις 8 Δεκεμβρίου 2011 από την Feelgood

Ο πιο εύκολος τρόπος για να μη γίνεις αρεστός στην κοινή γνώμη της (πάλαι ποτέ υπερδυνάμεως) Αμερικής είναι να σχολιάσεις τους θεσμούς της. Να επιχειρήσεις να σπάσεις την βιτρίνα που οι ίδιοι οι κάτοικοι της, κάτω από την επήρεια της υπερηφάνειας που τους θέτουν οι στίχοι του εθνικού ύμνου τους, θεωρούν ως άθραυστη κι αδιαπέραστη. Ακόμη χειρότερο είναι να παίξεις με ιστορικά ζητήματα ταμπού, όπως τα έχουν μάθει οι γιάνκις μέσα από τα καλογραμμένα βιβλία και να προσπαθήσεις να τους βάλεις να σκεφτούν αναγωγές μιας περασμένης περιόδου στο πολιτικοκοινωνικό σήμερα. Παράδειγμα? The Conspirator: Υπογεγραμμένο από έναν ριζοσπάστη της αμερικάνικης κινηματογραφίας, με επιλεγμένο καστ που συνολικά έχει να επιδείξει περισσότερες από είκοσι οσκαρικές και global υποψηφιότητες, που κόστισε παραπάνω από 30 εκατομμύρια, δεν απέφερε στα ταμεία της παραγωγής ούτε καν τα μισά. Έγκλημα (η κριτική) και τιμωρία (η απόρριψη)...

14 Απριλίου 1865. Ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Λίνκολν κατά την διάρκεια θεατρικής παράστασης που έδωσε το παρόν, πέφτει νεκρός από το φονικό κτύπημα του επαναστάτη κι εχθρού της Ομοσπονδίας Τζον Γουίλκς Μπουθ, την ίδια στιγμή που η ζωές του Αντιπροέδρου και του Γραμματέα της Κυβέρνησης δέχονται απειλές. Η καταδίωξη των αρχών θα έχει σαν αποτέλεσμα να χάσει την ζωή του ο δολοφόνος και να συλληφθούν ακόμη τέσσερις, που θα οδηγηθούν ενώπιον του στρατοδικείου με την κατηγορία της συνωμοσίας κατά του πρώτου πολίτη της χώρας. Μεταξύ τους η χήρα Μαίρη Σουράτ, ιδιοκτήτρια πανδοχείου, που η δίωξη θεωρεί ως το λημέρι των τρομοκρατών και μητέρα ενός εκ των, μη συλληφθέντων ακόμη, πρωτεργατών του εγκλήματος.

Το τελευταίο που θα μπορούσα να αποκαλέσω ένα φιλμ σαν το The Conspirator, είναι ως ιστορικό. Ούτε άλλωστε ο δημιουργός του, μου έδωσε την εντύπωση να πιστέψω σε κάτι τέτοιο. Άλλωστε πρέπει να είναι περισσότερες από δυο ντουζίνες οι μικρής και μεγάλης οθόνης παραγωγές, που έχουν παρουσιάσει εκτενώς το μοιραίο φονικό της Ουάσιγκτον. Εδώ η κινηματογραφική γραφίδα ρίχνει φως στο παρασκήνιο του χαμού του Λίνκολν και πιο συγκεκριμένα στην δίκη εκείνων που σχεδίασαν το έγκλημα, και άνευ δισταγμού την παρουσιάζει ούτε λίγο, ούτε πολύ ως μια παρωδία. Αυτό κι αν είναι μαχαιριά στην καρδιά του and justice for all αλάνθαστου δικανικού συστήματος. Μπορεί με γνώμονα τις αρχές που κτίστηκε το (υπερ)έθνος ένας άνθρωπος να οδηγήθηκε στην αγχόνη, απλά και μόνο με βάση τις υπόνοιες και άνευ της παραμικρής αποδείξεως? Εν μέσω των όπλων - που λένε - η δικαιοσύνη σιωπά! Μα εσείς fellow βιώνετε έναν διαρκή πόλεμο, για δικαιολογίες ψάχνετε?

Κεντρικός άξονας της υπόθεσης, ένας άντρας που υπό άλλες συνθήκες θα έπρεπε σε κάθε του βήμα να τιμάται ως ήρως, χάρη στο θάρρος και την ανδρεία που επέδειξε στο πεδίο της μάχης του εμφυλίου. Κι όμως, απλά και μόνο το γεγονός πως ανέλαβε την υπεράσπιση μιας εκ προοιμίου και χωρίς πολύ σκέψη ένοχης, προδότρας, φόνισσας και εχθρού του κράτους, καθιστά αυτόν που έδωσε το αίμα του για την ελευθερία, ένα βδελυρό, ποταπό ανθρωπάκι, που μηδενίστηκε κοινωνικά, απλά διότι παρέμεινε πιστός στις αρχές του. Συνέβη τέτοιο πράγμα στο Αμέρικα? Παλιά θα ήταν, τώρα δεν γίνονται τέτοια πράγματα...

Είναι η μέρα εκείνη της χρονιάς, που όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, πατούν εκείνο το αόρατο κουμπάκι του ριμπούτ στην λογική τους, πιστεύοντας πως από τούδε και στο εξής τα πάντα θα τους πηγαίνουν κατ ευχήν, δεξιά. Ε? Κάπως έτσι συμβαίνει μόλις τελειώνει το τραγουδάκι του "γερό χρόνε φύγε τώρα" και άπαντες φιλιούνται κι αγκαλιάζονται, με γεμάτες τις μπαταρίες από ελπίδα για ένα καλύτερο ξημέρωμα, μέχρι νεοτέρας αναποδιάς. Σε αυτό το γιορτινό κλίμα λοιπόν, ας κάνω μια τοσοδά παραχώρηση να αντικρίσω μια βουτηγμένη στο κονφετί και στο βεγγαλικό χαζο-αμερικανιά, σαν το New Year's Eve, με λίγο πιο ανάλαφρη λογική. Και η εποχή το σηκώνει και ο Άι Βασίλης της κριτικής το προστάζει...

Λίγες ώρες απομένουν πριν η Νέα Υόρκη υποδεχτεί το σωτήριον έτος 2012 και οι προετοιμασίες για το πανηγύρι στο κέντρο της πόλης είναι πυρετώδεις. Την ίδια στιγμή που η αγχωμένη διοργανώτρια της γιορτής αγωνιά για το αν η μπάλα φωτίσει τα όνειρα των χιλιάδων πολιτών, που προσμένουν να κτυπήσει μεσάνυχτα, σε κάθε γωνιά της μητρόπολης, οι άνθρωποι της βιώνουν τους δικούς τους προβληματισμούς. Η ταλαντούχα σεφ που έχει αναλάβει την διοργάνωση του κέτερινγκ της πλουσιότερης φαμίλιας της περιοχής, θυμάται πως μόλις ένα χρόνο πριν την είχε εγκαταλείψει ο διάσημος όσο και μπερδεμένων συναισθημάτων ποπ σταρ - τραγουδιστής της μεγάλης βραδιάς. Μια φοβισμένη και μοναχική πενηντάρα, φτιάχνει την λίστα των αλλαγών που θέλει να κάνει στην ζωή της και σε αυτή της την προσπάθεια θα την βοηθήσει ένας νεαρός κούριερ. Ένας ετοιμοθάνατος γεράκος, με την υποστήριξη της καλοσυνάτης νοσοκόμας του, ελπίζει πως οι ώρες του δεν θα σωθούν πριν την έλευση της Πρωτοχρονιάς.

Δυο ζευγάρια που περιμένουν από στιγμή σε στιγμή να γεννηθεί το παιδί τους, διαγωνίζονται για το ποιο θα είναι το πρώτο τυχερό της πρωτομηνιάς, που θα τους βάλει στην τσέπη ένα σεβαστό ποσό. Μια ανασφαλής μητέρα, παρακολουθεί τις κινήσεις της γεμάτης ενέργεια και κέφι κόρης της, ένας πλούσιος κληρονόμος βιάζεται να επιστρέψει από την επαρχία στο downtown, εκεί που τον περιμένει το ανοιχτό ραντεβού με την αγαπημένη του κι ένας στρυφνός νέος που δεν θέλγεται από τα πολύχρωμα λαμπιόνια της γιορτής, κλείνεται στο ασανσέρ μαζί με την πανέμορφη άγνωστη γειτόνισσα του... Πόσες ρουμπρίκες μετράω? Επτά, οκτώ, δέκα? Ε τόσες αποτελούν τους επιμέρους σπονδύλους ενός συγκινητικού κατά τόπους, μα αισιόδοξου παζλ, που κινείται ακριβώς στο πνεύμα των χριστουγεννιάτικων ημερών, έχοντας σαν μοτό του το παγκόσμιο όπως αντιλαμβάνομαι "κάθε εμπόδιο για καλό"...

Αν για κάτι με είχε πείσει μέχρι τα τώρα η αμερικάνικη - ανάλαφρη - κινηματογραφία, είναι για το γεγονός πως οι Γιάνκηδες ζουν και αναπνέουν για την ημέρα που βαδίζοντας με τον / την αγαπημένο / η τους προς το Ιερό του ναού, θα δώσουν υποσχέσεις κι όρκους πίστης, για μια ολόκληρη ζωή προς το έτερον ήμισυ τους. Κάτι έχει αλλάξει εσχάτως, όμως και το κατανόησα όταν φιλμάκια, κατά βάση ανεξάρτητης παραγωγής - Rachel Getting Married, Margot At The Wedding - εστίασαν στο πως οι στενότεροι των προσκεκλημένων, δύνανται με την δικαιολογία που τους δίνουν οι νευρώσεις τους να κάνουν την τελετή μπάχαλο, μην κρατώντας, όπως πολλάκις συμβαίνει για παράδειγμα στα μέρη μας, ούτε τα προσχήματα για χάρη των νεόνυμφων. Είπαμε fellow americans ψυχανάλυση - ψυχανάλυση, μα μέχρι ενός ορίου κι εσείς μάλλον το παραξηλώσατε.

Προκειμένου να παραστεί στους γάμους του μεγάλου της γιου, βλασταριού από τον προηγούμενο, διαλυμένο από χρόνια γάμο της, η Λιν θα ταξιδέψει μαζί με τα άλλα τρία παιδιά της στην γενέτειρα της, εκεί που θα λάβει χώρα το μυστήριο. Το ερωτηματικό που βασανίζει διαρκώς το μυαλό της είναι αν ο γαμπρός θα επιλέξει εκείνη - την πραγματική του μάνα - ως αυτή που θα τον παραδώσει στην νύφη ή την (μισητή της) μητριά του, που όμως τον μεγάλωσε. Μην αφήνοντας ταυτόχρονα χώρο στην σκέψη της, για τα ζητήματα που ταλανίζουν την σκέψη των υπόλοιπων τέκνων της, αλλά και τα εμφανή προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει ο παρατημένος από την ζωή πατέρας της.

Μα ούτε ένας? Ούτε ένας λογικός, πραγματικός και εντέλει ανθρώπινος να μην υπάρχει σε αυτή την φαμίλια? Ο (βλάμμένος) έφηβος της ομάδας δεν έχει αφήσει φάρμακο για φάρμακο του παππού, που να μην έχει δοκιμάσει, προκειμένου οι ουσίες του να τον στείλουν, έστω για λίγο στον παράδεισο. Η (βλαμμένη) κόρη, κοντεύει να καταντήσει λείψανο από την αφαγία, κι όμως μέσα της πιστεύει πως είναι ότι πιο υπέρβαρο κυκλοφορεί στην γη. Ο (βλαμμένος) Βενιαμίν, γυρνοβολά με μια κάμερα στο χέρι διαρκώς, μην τυχόν και χάσει λάιβ το μακάμπρ στιγμιότυπο του Σαββατοκύριακου. Η (βλαμμένη) γιαγιά, δεν έχει χαμογελάσει ακόμη που το δυο φορές παιδί της στεφανώνεται, κρατώντας διαρκώς - αναίτια - μούτρα στην κόρη της, στάση που τηρούν εξίσου οι άλλες δύο (αναλόγου βλαμμενότητας) πολυλογούδες θυγατέρες της. Την οικογένεια βλαμμένων ολοκληρώνει ο πατήρ του μελλονύμφου, που ενώ κατάλαβε τι νούμερο γυναίκα του έλαχε την πρώτη φορά, αντί να την κοπανήσει για Αλάσκα και ακόμη παραπέρα, πήγε και παντρεύτηκε μια άλλη, φτιαγμένη καθ εικόνα και κατ ομοίωση της! Κι όλα αυτά λαμβάνουν χώρα σε ένα δίωρο που κυλά τόσο αργά, σχεδόν μαχαιρωτικά, που στο φινάλε δεν πιστεύεις πως κατέστρεψες εκατόν είκοσι λεπτά ζωής, έτσι, για το τίποτα...