Η Απαγωγή
του John Singleton. Με τους Taylor Lautner, Lily Collins, Alfred Molina, Sigourney Weaver, Maria Bello, Jason Isaacs και τον Michael Nyqvist


Τζέικομπ - Έντουαρντ, Σημειώσατε 1
του zerVo
Τώρα που ο έντονος κουρνιαχτός από το σχέδιο με τον τίτλο Twilight αρχίζει να κατακάθεται, με τις επερχόμενες συνέχειες να ενδιαφέρουν αποκλειστικά και μόνο τους φανατικούς φίλους του franchise, είναι ώρα σιγά σιγά για τα πρωταγωνιστάκια του να ανοίξουν φτερά για άλλες πολιτείες, ώστε να δουν τι ψάρια μπορούν να πιάσουν πέρα από την παραμυθένια ιστορία του πειραγμένου ερωτικού τριγώνου. Μετά από τα πρώτα δείγματα, πλέον Λυκόφωτος, σε ότι αφορά στην άτυπη κόντρα που έχει ανοίξει ανάμεσα στα αγόρια της υπόθεσης, με ευκολία καταλήγω στο συμπέρασμα, πως ο μελαχρινός, πραγματικός λύκος Τζέικομπ, τον έσκισε τον χλωμό Έντουαρντ, πρωταγωνιστώντας σε μια πιασάρικη περιπέτεια καταιγιστικής δράσης, που ήδη, πριν καν προβληθεί, πλανάρεται το σίκουελ της, σε αντίθεση με τον Pattinson, που ως γητευτή ελεφάντων, μάλλον δεν πρέπει να τον θυμάται κανείς...

Κατά την περιήγηση του στο διαδίκτυο, ο δεκαοκτάχρονος Νέιθαν, θα αντιληφθεί κάποιες παράξενες πληροφορίες που αφορούν στο παρελθόν του και στην πραγματική του προέλευση, για την οποία ο ίδιος δεν έχει την παραμικρή ιδέα. Όταν μπροστά στα εμβρόντητα μάτια του πέσουν νεκροί οι αγαπημένοι του γονείς, από τα πυρά επαγγελματιών εκτελεστών, ο νεαρός θα αντιληφθεί πως βρίσκεται στο στόχαστρο μιας καλά οργανωμένης διεθνούς συνωμοσίας, που έχει σκοπό να τον απαγάγει και να τον χρησιμοποιήσει ως αντάλλαγμα για τις πληροφορίες που έχει υποκλέψει από μια σπείρα Σέρβων τρομοκρατών, ο υψηλών προδιαγραφών μυστικός πράκτορας,πραγματικός του πατέρας...

Κάτι σαν Φυγάς και Enemy Of The State σε ανήλικη φόρμα, κάτι σαν The Bourne Identity, με τον βασικό χαρακτήρα να πέφτει σε κενό ιστορικού, δίχως όμως να διαθέτει την κατάλληλη τεχνογνωσία του κατασκόπου, κάτι σαν Adjustment Bureau και In Time, με τον ήρωα να παίρνει το κορίτσι του από το χέρι, ώστε για να την κάνει να νιώσει ασφάλεια στο πλάι του, μοιάζει αυτό το ταχύτατο θρίλερ, που υπογράφει ο αξιόλογος και δοκιμασμένος στο είδος σκηνοθέτης John Singleton. Επικεντρώνοντας μόνο στην τεχνική που ακολουθεί ο δημιουργός που κλείνει είκοσι χρόνια πορείας από την εποχή του αξιομνημόνευτου East L.A. Ghetto Story, Boyz N' The Hood, δεν μπορώ να πω πως περίμενα κάτι περισσότερο από ένα τυπικό hi tech φασαριόζικο παραμύθι, στο οποίο ο μέχρι πρότινος επαναστατημένος μηχανόβιος τινέιτζερ, βρίσκεται στο στόχαστρο ολόκληρης της CIA, των αυτονομημένων παρακλαδιών της, των αστυνομικών αρχών, αλλά και μιας σπείρας μανιασμένων φονιάδων, που όπως συνήθως φέρουν την σημαία στη στολή των αγαπημένων μας γειτόνων, που στην αμερικάνικη συνείδηση έχουν από καιρό σταμπαριστεί ως σφαγιαστές. Το θετικό για το Abduction - που σε κανένα του σημείο δεν μπορώ να δικαιολογήσω τον τίτλο - είναι πως στο πέρασμα του χρόνου ανεβάζει στροφές, φτάνοντας στην κορύφωση του, με μια εντυπωσιακή σεκάνς όχλου, που λαμβάνει χώρα στο κατάμεστο στάδιο των Pittsburgh Pirates.

Για πες: Για να βάλω τα πράγματα σε μια τάξη, ο αναμφίβολα εμφανίσιμος Taylor Lautner, χρειάζεται να φάει πολλά ψωμιά ακόμη μέχρι να αποκληθεί και επίσημα ηθοποιός. Άσχετα της αστερόσκονης που τον περιβάλλει, άσχετα του γκελ που κάνει στον νεαρόκοσμο, ο εικοσάχρονος πρέπει να βελτιωθεί εκφραστικά, δίχως αυτό να σημαίνει όμως πως είναι και καταστροφικός στην ερμηνευτική του συμπεριφορά. Κάτι που συμβαίνει δηλαδή με την όμορφη ενζενί Lily Collins, που αποτελεί το μελανό σημείο του υποστηρικτικού καστ, που περιλαμβάνει αξιόλογους ρολίστες σε ολιγόλεπτες εμφανίσεις, με πιο ξεχωριστή εκείνη της αγαπημένης Sigourney, που μέσα από δύο τρεις ατάκες της, δίνει και το σύνθημα εκκίνησης της έντασης. Α και του cameo black ops μπαμπά, που για κανένα τέταρτο περίπου, θα σε βασανίσει να τον εντοπίσεις φωνητικά και που κατά πάσα πιθανότητα - box office θέλοντος - αποτελεί και τον σύνδεσμό για μια ενδεχόμενη Απαγωγή part 2...






Στις δικές μας αίθουσες, 22 Σεπτεμβρίου 2011 από την Audiovisual

Περισσότερα... »

Johnny English, η Επιστροφή
του Oliver Parker. Με τους Rowan Atkinson, Gillian Anderson, Dominic West, Rosamund Pike


Thunder...bean!
του zerVo
Να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Όταν κάνουμε λόγο για μια παρωδία ταινιών Τζέιμς Μποντ, σε ποιο ακριβώς πρότυπο του 007 αναφερόμαστε? Σε εκείνο το εντυπωσιακό το παραμυθένιο, το κοσμοπολίτικο, το εκρηκτικό, που είχε σαν αποτέλεσμα την δημιουργία του διασημότερου και πιο αγαπημένου σίριαλ της κινηματογραφικής ιστορίας? Ή σε αυτό το πιο πρόσφατο, που απεικονίζει μια μελαγχολική, σοσιοπαθή, σχεδόν ψυχωτική εκδοχή του μύθου? Γιατί την πρώτη περίπτωση, ειδικά αν φοράει την μουτσούνα του Μίστερ Μπιν, με ξεχωριστό κέφι θα ήθελα να απολαύσω την σάτιρα της. Την κατόπιν Casino Royale επιμνημόσυνη δέηση του λατρεμένου κατασκόπου, όμως, δεν επιθυμώ να την αντικρίσω, ούτε για αστείο...

Εξαιτίας της αποτυχίας του στην φύλαξη, του (δολοφονημένου, πια) προέδρου της Μοζαμβίκης, ο χαρισματικός, όσο και γκαφατζής, πράκτορας Τζόνι Ίνγκλις, εδώ και μια οκταετία έχει τεθεί σε διαθεσιμότητα από την βρετανική αντικατασκοπεία. Χάρη στα ιδιαίτερα μαθήματα πολεμικών τεχνών, που έκανε στο πλάι ενός ινδουιστή μοναχού στο Θιβέτ, όμως, θα κριθεί από τους προϊσταμένους του ικανός και πάλι, για να επανέλθει στην θέση του και να αναλάβει δράση και να ξαναγίνει το φόβητρο των απανταχού τρομοκρατών.

Επιχείρηση Βόρτεξ λοιπόν, που σημαίνει πως τρία σημαίνοντα στελέχη των κορυφαίων intelligence υπηρεσιών, της CIA, της KGB και της βασιλικής MI7 (με χορηγό την κραταιά Toshiba, παρακαλώ) έχουν ενώσει τις δυνάμεις τους, με σκοπό να προκαλέσουν γενικότερη αναταραχή στην παγκόσμια ειρήνη. Ο...ωραίος και ατρόμητος Τζόνι, με όπλα του την σοφία της απωανατολίτικης εκπαίδευσης, τις αφοπλιστικές του κινήσεις, αλλά και την απαράμιλλη γοητεία, θα ταξιδέψει σε κάθε γωνιά του πλανήτη, στο Χονγκ Κονγκ στο Λονδίνο και στο χιονισμένο Μοντρέ, για να αποδείξει πως η πρακτορική μπογιά του περνά ακόμη, έστω κι αν τα φαινόμενα απατούν.

Για πες: Ένα ακόμη κεφάτο ρεσιτάλ, από τον πιο αναγνωρισμένο κωμικό που ανέδειξε η Αλβιόνα τις τελευταίες δεκαετίες, που για δεύτερη φορά συνδυάζει τις γκριμάτσες και το σλάπστικ της αφελούς τηλεοπτικής μανιέρας, με τα σατιρικά ανέκδοτα για τον Spy με το σμόκιν, που έχει ξοδέψει μια ολάκερη ζωή στην υπηρεσία της Αυτού Μεγαλειότητας. Μιας Βασίλισσας, που ούτε αυτή πρόκειται να γλιτώσει από τα νύχια του απίθανου Rowan Atkinson στο σπαρταριστό φινάλε. Τεχνικά και θεματικά το Reborn είναι πιο προσεγμένο, πιο ολοκληρωμένο και σαφώς πιο αστείο από το ορίτζιναλ του, αφού και η διεθνής ίντριγκα είναι πιο εκρηκτική, αλλά και οι παρουσίες της Gillian Anderson ως μίξη της M με την agent Σκάλι, του Dominic West, ως παλιού συντρόφου του Τζόνι στην υπηρεσία και της αριστοκρατικής κούκλας Rosamund Pike, ως ψυχολόγου / English-Girl (έχει προϋπάρξει και Bond-Girl) δίνουν μια πιο ενδιαφέρουσα διάσταση στην διασκεδαστική παραγωγή της Universal.






Στις δικές μας αίθουσες, 22 Σεπτεμβρίου 2011 από την UIP

Περισσότερα... »

Μα Πως Τα Καταφέρνει!
του Douglas McGrath. Με τους Sarah Jessica Parker, Greg Kinnear, Pierce Brosnan, Olivia Munn, Christina Hendricks


Είμαι η Μαίρη Παναγιωταρά...
του zerVo
Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί το σινεμά, πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν παίρνει παραδείγματα, προτάσεις και ιδέες από την πραγματικότητα, παρά εστιάζει σε περιπτώσεις που αποτελούν την συντριπτική μειονότητα. Να δούμε την ιστορία μιας μαμάς με δυο τρία κουτσούβελα, δηλαδή, που είναι υποχρεωμένη να τα έχει όλα στην εντέλεια από την προηγούμενη ημέρα, γιατί πρωί πρωί, πριν χαράξει ο ήλιος, ξεκινά την βάρδια της στην φάμπρικα. Και που συνήθως για να τα βγάλει πέρα οικονομικά, κάθεται μέχρι το βράδυ στην μηχανή υπερωριακά, με συνέπεια να μην την βλέπει ποτέ το σπίτι της. Από την άλλη να μου πεις, τι εμπορικότητα να έχει μια διαλυμένη από την κούραση εργάτρια, με μαλλιά μέσα στο μπαμπάκι και τις κλωστές, σε σύγκριση με μια καλοχτενισμένη γιάπισσα, με παπούτσι Blahnik και Gucci ταγιεράκι. Εχμ, καμία...

Σαραντάρα Βοστονέζα, μητέρα δύο μικρής ηλικίας παιδιών και σύζυγος απροσδιόριστα πολυάσχολου άντρα, προσπαθεί να φέρει βόλτα το πιεσμένο ωράριο της, όντας υποχρεωμένη να ξοδεύει το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας της στην χρηματοπιστωτική εταιρία που εργάζεται και που αποτελεί υψηλόβαθμο στέλεχος. Χρόνο που δεν καταφέρνει να διαχειριστεί ούτε καν τα Σαββατοκύριακα, αφού μονίμως καλείται να ταξιδέψει στην Νέα Υόρκη, για διαρκή μίτινγκ με τον (γοητευτικό και ελεύθερο ως χήρο) προϊστάμενο της, που επιζητεί την καλή του κουβέντα στο ΔΣ, μην τυχόν και πετύχει την προαγωγή της.

Έλα όμως που δεν με πείθει η κυρά, ότι περνάει των παθών της τον τάραχο, δίχως να ξέρει που να δείξει προτεραιότητα. Στις οικιακές υποχρεώσεις της, που πολλαπλασιάζονται διαρκώς, λόγω των λογικά τεράστιων απαιτήσεων των προσχολικής ηλικίας τέκνων ή στην φίρμα που καθημερινώς ζητάει όλο και πιο πολλά από την χαρισματική υπάλληλο της? Για να μην αναφερθώ στον φουκαρά σύζυγο, που έχει βρεθεί από την μια στιγμή στην άλλη, όχι απλώς να μοιράζεται τις δουλειές του σπιτιού, μα σχεδόν να τις έχει πάρει αγκαζέ, διαρκώς απούσης της συμβίας του. Καλώς ή κακώς η λύση είναι μονόδρομος και μην το πολυψάχνουμε με πασιοναρίστικες ταινίες και σενάρια. Πόσο μάλλον όταν αυτές ως φόντο έχουν τεράστιες πολυτελείς μεζονέτες, φουλ επιπλωμένες, με μόνιμο προσωπικό, υπηρέτριες νταντάδες, που με τίποτα δεν μπορούν να υποκαταστήσουν την μητρική στοργή...

Για πες: Ακόμη κι αν δεν γνώριζα πως την φιλμική διασκευή του μπεστ σέλλερ που έχει γράψει η Allison Pearce και μετριότατα επεξεργάζεται σεναριακά η Devil Wears Prada, Aline Brosh McKenna, έχει αναλάβει ο Douglas McGrath, εύκολα θα μπορούσα να το προβλέψω, αφού ακολουθεί την ίδια ακριβώς συνταγή με το - εντελώς άλλης θεματικής - Infamous, την πιο μέτρια εκ των δύο εκδοχών της βιογραφίας του συγγραφέα Τρούμαν Καπότε. Εκεί που η ιστορία εξελίσσεται, δηλαδή, παρεμβάλει μίνι συνεντεύξεις σε πρώτο πρόσωπο, που πετούν εξυπνάδες δίχως συγκεκριμένο νόημα και λόγο ύπαρξης, που και το τέμπο σπάνε και σαν γέφυρες του πριν με το μετά λειτουργούν. Την ίδια ώρα που η κακόμοιρη η Parker προσπαθεί να τα φέρει βόλτα, σε έναν ρόλο όχι ιδιαίτερα απαιτητικό, μα φανερά έξω από τα νερά της, έχοντας μάθει (τηλεοπτικά) να έχει το πάνω χέρι στις αντιξοότητες. Αυτό που προσωπικά δεν θα ήθελα επ ουδενί πάντως, θα ήταν, η κολλητή της γυναίκας μου να μην είναι η Christina Hendricks, γιατί πραγματικά τότε θα είχα μεγάλο ζήτημα να λύσω...






Στις δικές μας αίθουσες, 22 Σεπτεμβρίου 2011 από την Odeon

Περισσότερα... »

The Bang Bang Club
του Steven Silver. Με τους Ryan Phillippe, Taylor Kitsch, Malin Akerman, Frank Rautenbach


Κίνδυνος για Ένα Κλικ
του zerVo
Μια φωτογραφία, λέει το γνωμικό, ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις. Τόσες είναι πολύ πιθανό να βγαίνουν από το μυαλό εκείνου που την κοιτάζει, την παρατηρεί, την μελετά με προσοχή, επιζητώντας να αποκωδικοποιήσει όλα όσα θέλει να εκφράσει ο φωτογράφος. Αυτό που δεν γνωρίζουμε είναι πόσες λέξεις μπορεί να χρειαστεί ο ίδιος ο καλλιτέχνης, για να εκφράσει το πόνημα που πέτυχε, τινάζοντας απλά τον δείκτη του πάνω στο κουμπί της μηχανής, αφήνοντας έτσι το κλείστρο να ανοιγοκλείσει στιγμιαία και αποτυπώνοντας την στιγμή. Ειδικά αν εκείνη είναι τραβηγμένη με ρίσκο ζωής, στο μέσο ακριβώς της πυρκαγιάς του πολέμου.

Λίγο μόλις καιρό πριν την πτώση του Απαρτχάιντ στην Νότιο Αφρική, οι δυνάμεις του κυβερνητικού στρατού, βρήκαν έναν αναπάντεχο σύμμαχο στην μάχη ενάντια στους επαναστάτες, τους μαχητές της φυλής Ινκάθα, ορκισμένης αντιπάλου του, σε διαδικασία απελευθέρωσης, Νέλσονα Μαντέλα. Μια ομάδα τεσσάρων ριψοκίνδυνων φωτορεπόρτερ, ρισκάροντας διαρκώς και επανειλημμένα τις ζωές τους, θα βρεθούν στην πρώτη γραμμή του πυρός, τραβώντας πλάνα από τον εμφύλιο, φωτογραφίες που θα κάνουν τον γύρο του κόσμου, χαρίζοντας τους τις κορυφαίες δημοσιογραφικές τιμές.

Όπερ σημαίνει, βραβείο Πούλιτζερ και αναγνώριση για τα μέλη της τετράδας που έμειναν στην ιστορία, γνωστοί με την επωνυμία The Bang Bang Club, που θα δει την - αιματοβαμμένη και συνήθως αποτρόπαιας όψης - δουλειά της να ποστάρεται σε όλα τα εξώφυλλα των σοβαρών εντύπων, δίχως όμως κανείς να έχει μπει βαθιά στην ψυχή τους για να αντιληφθεί πως νιώθουν την στιγμή του πονεμένου shooting. Αυτή ακριβώς την αίσθηση επιχειρεί να προσεγγίσει μέσα από τα πλάνα του, ο Νοτιοαφρικάνος Steven Silver, που δανείζεται στην αφήγηση του τεχνικές ρεαλισμού του Greengrass και του Meirelles, δίχως ποτέ όμως να φτάνει σε παρόμοια επίπεδα απόδοσης. Κι αυτό γιατί δεν παρουσιάζει τελικά μια ολοκληρωμένη άποψη του τιμ, αλλά περισσότερο μια συρραφή από σκετς των επιμέρους μελών που το συνθέτουν, τονισμένες μελοδραματικά φορτισμένες συγκινησιακά σε βαθμό υπερβολικό, που τσαλακώνει την αληθοφάνεια του πραγματικού γεγονότος.

Για πες: Ευθύνη που βαραίνει και τα πρόσωπα που ορίζουν το καστ, προεξάρχοντος του Ryan Phillippe, που για ακόμη μια φορά, δεν ανταποκρίνεται πλήρως στις απαιτήσεις ενός πρωταγωνιστικού ρόλου. Ο 37χρονος πια, μα ακόμη babyface Αμερικάνος, παλεύει με την προφορά των Αφρικάνερς, να αποδώσει την μορφή του φτωχού freelancer αρχικά, μα δοξασμένου κατοπινά ρεπόρτερ, που δεν διστάζει πουθενά προκειμένου να τραβήξει το τέλειο - όσο και πιο προκλητικό - πλάνο. Αντίθετα ο περίγυρος του, είναι αρκετά σοβαρότερος, διαθέτοντας άλλωστε και την αξάν των μπαφάνα, στο κτίσιμο του κουαρτέτου που λειτουργεί κάτω από τις οδηγίες της όμορφης - πλην καστανής αυτή τη φορά - αρχισυντάκτριας Malin Akerman.






Στις δικές μας αίθουσες, 22 Σεπτεμβρίου 2011 από την Strada

Περισσότερα... »

Drive
του Nicolas Winding Refn. Με τους Ryan Gosling, Carey Mulligan, Bryan Cranston, Albert Brooks, Christina Hendricks, Ron Perlman


Who's Gonna Drive You Home?
του gaRis (@takisgaris)
O χαλασμός κόσμου. Η έκπληξη της χρονιάς, το απόλυτο action movie, το dark horse των επόμενων Oscars, η ερμηνεία- σταθμός του Gosling… Not so much. Το παίρνω αλλιώς και κάνω u –turn, ώστε να βάλω στο τραπέζι τη θεωρία μου. Tο κοντινό μέλλον του Hollywood θα έχει σκανδιναβικό χρώμα. Μην πάμε μακριά, υπάρχει μια τριάδα παρολί: Soderbergh (o παλιός) – Refn – Alfredson. O Τhomas Alfredson, είναι αυτός που μας χάρισε το σημαντικότερο horror flick (αλλά και top 10 ανεξαρτήτως genre) της τελευταίας 10ετίας, το ικανοποιητικά remade Let The Right One In. Αρχές Δεκέμβρη παρελαύνει με το ήδη αποθεούμενο φεστιβαλικά κατασκοπευτικό thriller Tinker, Taylor, Soldier, Spy, που σηματοδοτεί την τελευταία ευκαιρία της Ακαδημίας, να αναγνωρίσει τον σπουδαίο Gary Oldman. Ο Soderbergh έχει φρικιάσει, γιατί του βγαίνουν μόνο οι περιπετειούλες κι όχι οι πιο προσωπικές καλλιτεχνικές του απόπειρες, oπότε στρίβω με φρενιά κατά Nicholas Refn μεριά. Μια drug dealing τριλογία εντός συνόρων και το αξιομνημόνευτο (βλ. Thomas Hardy) Bronson ό,τι πάνω-κάτω έχει δείξει μέχρι προσφάτως. Πάμε μια βόλτα στο Drive τώρα. Μπαίνω χθες μέσα στο γήπεδο, να δω μια ταινία καθολικής σχεδόν κριτικής αποδοχής, με μέσο όρο 4+ αστεράκια. Ο πήχης ανεβασμένος σε ύψη επιπέδου Sergey Bubka. Και βλέπω ατέλειωτο λουλουλού, στυλιζαρισμένα καδραρίσματα και super graphic βία για το τίποτα. Less than zero χαρακτήρες, 2D εντελώς, ελάχιστη συναισθηματική εναρμόνιση για ένα ακριβώς…τι; Μια twisted superhero ανεμελιά, μια εγκεφαλική άσκηση ύφους που σηκώνει την τρίχα αλλά δεν τη βάζει στο μάτι. O Gosling σε trance, στην αρχή στα όρια της αυτο-παρωδίας και μετά θεϊκός στα ξεσπάσματα κτηνώδους (πάντα όμως αδικαιολόγητης φιλμικά) βίας του.

Η φίλη και κορυφαία oscarwatcher Sasha Stone, μαζί με μια παρέα blog reviewers, μίλησε μαζί του στο περιθώριο του TIFF. Η κοπέλα, δεν το συζητάμε, τον κοιτά και πνίγεται στο σάλιο της, όμως είναι πολύ ενδιαφέρον ο τρόπος που αντιλαμβάνεται την ταινία ο ίδιος ο Gosling. Μιλά για my superhero movie, για την πλαγιαστική (twisted) αναφορά στις επικά ρομαντικές κομεντί του John Hughes, για τη σχέση του με τον (“genius”) Hefn, για την σκηνή ανθολογίας στο ασανσέρ (όλα τα λεφτά μαζί με εκείνη στο στριπτηζάδικο)…Οκ, αλλά δε τσίμπησα. Αυτή η α λα Mickey Rourke soft spoken sexy ομιλία και η μετά Steve Mac Queen αναφορά στο στήσιμο της ερμηνείας είναι πολύ γοητευτική και ενδεχομένως του χαρίσει ότι κατάφορα του ληστεύτηκε πέρυσι στο Blue Valentine. Όμως τόσο η ταινία, όσο και η ερμηνεία θέλουν να δειχτούν ως κάτι πολύ ανώτερο αυτό που πραγματικά είναι: Ούτε το In The Mood For Love για αποβράσματα είδα (που ούτε κι εκείνο μου άρεσε – sorry about that), ούτε ο Gosling είναι ο Xavier Bardem στο No Country for Old Men. Μην ξεχάσω να αναφέρω το μάλλον συνυποψήφιο (β΄ ρόλος) ανέλπιστο comeback του Albert Brooks. Οι υπόλοιπες παρουσίες (Mulligan, Perlman) απλό ντεκόρ.

Για πες: Το ενδεικτικά κορυφαίο το αναφέρει σχετικά με τη σκηνή στο ασανσέρ ο ίδιος ο Ryan στην ίδια συνέντευξη. Πήρε, λέει τηλέφωνο τον περιβόητο Gaspar Noe (το μεγαλύτερο σκηνοθετικό ταλέντο της τελευταίας 20ετίας), για να του πει πως έκανε την αντίστοιχη (βλ. κονιορτοποίηση κρανίου του φερόμενου ως βιαστή της Bellucci στο gay night club) λήψη στο αριστουργηματικό Irreversible. Ο Noe του εξήγησε, αλλά και πάλι δεν μπορούσαν να την αντιγράψουν…






Στις δικές μας αίθουσες, 22 Σεπτεμβρίου 2011 από την Spentzos
Περισσότερα... »

Πόλεμος για την επιβίωση. Έχοντας ήδη την πείρα της προηγούμενης - επιτυχημένης μεν, όχι όσο θα περίμεναν ίσως - συνεργασίας, στην αναβίωση της τηλεοπτικής The A-Team, ένας εκ των κορυφαίων Βρετανών ερμηνευτών, ο Liam Neeson και ο σκηνοθέτης Joe Carnaghan, συνεχίζουν να βαδίζουν σε κοινό δρόμο, με μια ταινία εντελώς διαφορετικού ύφους και εμπορικών προσδοκιών από την προηγούμενη. Το The Grey που βασίζεται θεματικά στην νουβέλα The Ghost Story του Ian McKenzie Jeffers και φέρει την σφραγίδα στην παραγωγή του των αδελφών Tony και Ridley Scott, περιγράφει την αγωνιώδη πάλη ενάντια στις πολικές αντιξοότητες, μιας ομάδας εργαζομένων σε πετρελαϊκή μονάδα της Αλάσκα, που θα βρεθεί στο έλεος της αχανούς παγωμένης περιοχής, όταν το αεροπλάνο της θα συντριβεί. Ψύχος, πείνα, αβάσταχτες κακουχίες και μανιασμένοι λύκοι, είναι τα εμπόδια που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι επιζώντες του δυστυχήματος, αν θέλουν να βγουν σώοι από την λευκή κόλαση. Το τίζερ τρέιλερ, που μόλις έδωσε στην κυκλοφορία η διανομή της Open Road, δεν είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό γύρω από την υπόθεση, δείχνει όμως μια ιδιαίτερη ψυχική φόρτιση του κεντρικού ήρωα, στην σχέση με την (χαμένη?) γυναίκα του...


Εκτός από τον αιώνιο Schindler στα πλάνα του The Grey, θα εμφανιστούν επίσης, από τις 27 Ιανουαρίου όταν και θα κάνει την επίσημη πρεμιέρα του στους κινηματογράφους ο James Badge Dale (The Pacific), ο Dallas Roberts (Rubicon), ο Dermot Mulroney (My Best Friends Wedding), ο Frank Grillo (My Soul To Take) και ο Joe ANderson (The Crazies).


Στις δικές μας αίθουσες? Στις 23 Φεβρουαρίου 2012

Περισσότερα... »

21/9/11

1911 - Trailer

Όταν μια αυτοκρατορία καταρρέει, ανάμεσα στην ισχύ και την διαφθορά, γεννιέται η επανάσταση. Με πομπώδη όσο και σημειολογικό τρόπο, ο διασημότερος αστέρας που ανέδειξε ποτέ η κινηματογραφική βιομηχανία της αχανούς Κίνας, ο θρύλος Jackie Chan, γιορτάζει με μια μεγαλειωδώς επική ταινία, τις 100 πρωταγωνιστικές παρουσίες στην μεγάλη οθόνη. Κάνοντας συνάμα ένα τεράστιο αφιέρωμα στα 100 χρόνια από την μεγάλη εξέγερση ενάντια στην μοναρχία των Qinq, που οδήγησε στην ανεξαρτησία της σύγχρονης υπερδύναμης. Το 1911, τίτλος που αναφέρεται στην χρονιά εκδήλωσης της αντίστασης, αφηγείται την πορεία του Σουν Γιατ Σεν και των εθνικιστών υποστηρικτών του κόντρα στην αυτοκρατορική δυναστεία αιώνων, μέχρι τον εκδημοκρατισμό του πολύπαθου κράτους. Στην σκηνοθετική καθοδήγηση συνυπάρχει ο ίδιος ο Chan, κάτι που στο παρελθόν έχει επαναλάβει με ικανοποιητικά αποτελέσματα στο Dragon Strike και στην διλογία του Police Story, μαζί με τον πρωτοεμφανιζόμενο Li Zhang, που έχει προηγουμένως δουλέψει ως βοηθός σε αναλόγου ύφους φιλμς όπως τα Red Cliff και The Banquet. Το Xinghai Geming, όπως είναι ο κινέζικος τίτλος του φιλμ, ξεκινά την πορεία του στις αίθουσες της πατρίδας του στις 23 Σεπτεμβρίου, ενώ ένα μήνα αργότερα θα περάσει τον Ειρηνικό, για προβολή στους αμερικάνικους κινηματογράφους από την Well Go.



Πέρα από τον 57χρονο πλέον αστέρα, στις εικόνες της υψηλού προϋπολογισμού παραγωγής, θα κάνουν την εμφάνιση τους η δημοφιλέστατη στην χώρα της Bingbing Li, ο Winston Chao, ο Jaycee Chan και η αειθαλής Joan Chen, 25 χρόνια μετά την παρουσία της στον Τελευταίο Αυτοκράτορα του Bertolucci.

Στις δικές μας αίθουσες? Πολύ αμφιβάλλω...

Περισσότερα... »

Ακόμη μια σπουδαία προσθήκη, στην ήδη εντυπωσιακή, all star σύνθεση του καστ, της πλέον αναμενόμενης ταινίας του 2012, Lincoln δια χειρός του Steven Spielberg, μόλις δόθηκε στην δημοσιότητα, από την παραγωγή. Ο εξαίρετος ρολίστας Jackie Earle Haley, πρωταγωνιστής των Watchmen, του Shutter Island, υποψήφιος για Όσκαρ στο Little Children και ο τελευταίος που φόρεσε την μάσκα του Φρέντι Κρούγκερ στην αναβίωση του Elm Street, θα υποδυθεί, στην υπερπαραγωγή της Dreamworks, που θα αφηγηθεί τους τελευταίους μήνες της ζωής του δολοφονημένου 16ου Προέδρου των ΗΠΑ Αβραάμ Λίνκολν, τον αντιπρόεδρο της Συνομοσπονδίας, κατά την διάρκεια του Εμφυλίου, Αλεξάντερ Στέφενς. Ένα ακόμη κομμάτι του ιστορικού παζλ προστίθεται λοιπόν, στην ήδη υπάρχουσα ερμηνευτική ομάδα, που αποτελούν οι Daniel Day Lewis (Λίνκολν), Sally Field (Μαίρη Τοντ Λίνκολν), Tommy Lee Jones (Θαδδαίος Στίβενς), David Strathairn (Γουίλιαμ Σιούαρντ, γραμματέας της Κυβέρνησης), Joseph Gordon-Levitt (Ρόμπερτ Τοντ Λίνκολν), Hal Holbrook, James Spader, John Hawkes και Tim Blake Nelson.


Περισσότερα... »


by Takis Garis

Episode 2 - The Good Ontarian

> Κοντοχωριανός ο Gosling. Βέρος Ονταριανός - Ryan βρες τρόπο να μείνεις μετά το TIFF, έχουμε προκριματικές περιφερειακές εκλογές την επόμενη εβδομάδα - γεννημένος στο τοπικό London, από όπου γρήγορα μετακόμισε εδώ δίπλα μου στο Burlington για να σπουδάσει αυτό το χούι της ηθοποιίας. Όταν μίλησα γι αυτόν έμπλεος θαυμασμού στην Μαριάνθη (check Episode 1) μου σχολίασε αφοπλιστικά: "Ποιος καλέ, αυτός που έπαιζε με τον Justin και την Britney στο Mickey Mouse Club;".

> Αυτός, ο άνθρωπος αυτός (Ρίτα Σακελλαρίου). Που από το Notebook (btw, no1 στα viewer ratings του Netflix) και μετά έχει τραβήξει τα βλέμματα του mainstream Hollywood πάνω του, ενώ παράλληλα έχει μετουσιωθεί βήμα-βήμα στον απόλυτο indie god στο σινάφι των κινηματογραφικών κριτικών της βορείου Αμερικής. Τελευταία, μετά το μοστράρισμα των αλαβάστρινων κοιλιακών του στο Crazy, Stupid, Love, ήρθε και το αφοπλιστικά ψυχοπαθές superhero προφίλ του Drive για να δέσει η μαγιονέζα: Φέτο είναι η χρονιά του Gosling (ή του Clooney, η τελική επιλογή είναι περισσότερο θέμα οπτικής παρά ουσίας).

> Crazy, Stupid, Love. Να με συγχωρνάτε, μα δεν την τρώω τη μαρμίτα (κάτι σε κους-κους υπάρχει μήπως;). And I also Love you Philipp Morris, αλλά η αντι-μάτσο, κλιμακτηριακή γραφή του ζεύγους Ficarra – Requa με βρίσκει κομμάτι ασύμφωνο. Οι συγκρατημένες μετά βίας μούτες του Carrel και η μουνίαση (sic) της Moore περιφέρονται μαζί με την ολιγοτάλαντη Stone σε μια dramedy με ολίγιστη comedy και μοναδικό γυμνό τους προαναφερθέντες…αλαβάστρινους του Gosling σε στυλ «το σεξ και πώς να το αποκτήσετε» story, που στο τέλος γίνεται FINOS FILM (με την κακή έννοια). Οι κριτικοί ξετρελαλά βέβαια, sorry guys, but I am the bromance type. Your life is so PG13. Τι αξίζει όμως εδώ μέσα, eh? (κλασικό καναδέζικο επιφώνημα, προφέρεται “εϊ”). Το παιδί μας το μαλαματένιο, ο Ryan, χυμώδης και καθαρματούλης, σε κωμικό επιτέλους timing. Και φυσικά η -άρα Marisa που εγκληματωδώς μένει ντυτή μετά από δεν ξέρω πόσα outings. Έγκλημα κυρίες μου! (ενν. το παραπάνω συγγραφικό ζεύγος) (**1/2)




> Drive: O χαλασμός κόσμου. Η έκπληξη της χρονιάς, το απόλυτο action movie, το dark horse των επόμενων Oscars, η ερμηνεία- σταθμός του Gosling… Not so much. Το παίρνω αλλιώς και κάνω u –turn, ώστε να βάλω στο τραπέζι τη θεωρία μου. Tο κοντινό μέλλον του Hollywood θα έχει σκανδιναβικό χρώμα. Μην πάμε μακριά, υπάρχει μια τριάδα παρολί: Soderbergh (o παλιός) – Refn – Alfredson. O Τhomas Alfredson, είναι αυτός που μας χάρισε το σημαντικότερο horror flick (αλλά και top 10 ανεξαρτήτως genre) της τελευταίας 10ετίας, το ικανοποιητικά remade Let The Right One In. Αρχές Δεκέμβρη παρελαύνει με το ήδη αποθεούμενο φεστιβαλικά κατασκοπευτικό thriller Tinker, Taylor, Soldier, Spy, που σηματοδοτεί την τελευταία ευκαιρία της Ακαδημίας, να αναγνωρίσει τον σπουδαίο Gary Oldman. Ο Soderbergh έχει φρικιάσει, γιατί του βγαίνουν μόνο οι περιπετειούλες κι όχι οι πιο προσωπικές καλλιτεχνικές του απόπειρες, oπότε στρίβω με φρενιά κατά Nicholas Refn μεριά. Μια drug dealing τριλογία εντός συνόρων και το αξιομνημόνευτο (βλ. Thomas Hardy) Bronson ό,τι πάνω-κάτω έχει δείξει μέχρι προσφάτως. Πάμε μια βόλτα στο Drive τώρα. Μπαίνω χθες μέσα στο γήπεδο (Cineplex, 7.1 surround, άλλη φορά θα μιλήσουμε για το τι σημαίνει theatre experience made in Canada), να δω μια ταινία καθολικής σχεδόν κριτικής αποδοχής, με μέσο όρο 4+ αστεράκια. Ο πήχης ανεβασμένος σε ύψη επιπέδου Sergey Bubka. Και βλέπω ατέλειωτο λουλουλού, στυλιζαρισμένα καδραρίσματα και super graphic βία για το τίποτα. Less than zero χαρακτήρες, 2D εντελώς, ελάχιστη συναισθηματική εναρμόνιση για ένα ακριβώς…τι; Μια twisted superhero ανεμελιά, μια εγκεφαλική άσκηση ύφους που σηκώνει την τρίχα αλλά δεν τη βάζει στο μάτι. O Gosling σε trance, στην αρχή στα όρια της αυτο-παρωδίας και μετά θεϊκός στα ξεσπάσματα κτηνώδους (πάντα όμως αδικαιολόγητης φιλμικά) βίας του.

> Η φίλη και κορυφαία oscarwatcher Sasha Stone, μαζί με μια παρέα blog reviewers, μίλησε μαζί του στο περιθώριο του TIFF. Η κοπέλα, δεν το συζητάμε, τον κοιτά και πνίγεται στο σάλιο της, όμως είναι πολύ ενδιαφέρον ο τρόπος που αντιλαμβάνεται την ταινία ο ίδιος ο Gosling. Μιλά για my superhero movie, για την πλαγιαστική (twisted) αναφορά στις επικά ρομαντικές κομεντί του John Hughes, για τη σχέση του με τον (“genius”) Hefn, για την σκηνή ανθολογίας στο ασανσέρ (όλα τα λεφτά μαζί με εκείνη στο στριπτηζάδικο)…Οκ, αλλά δε τσίμπησα. Αυτή η α λα Mickey Rourke soft spoken sexy ομιλία και η μετά Steve Mac Queen αναφορά στο στήσιμο της ερμηνείας είναι πολύ γοητευτική και ενδεχομένως του χαρίσει ότι κατάφορα του ληστεύτηκε πέρυσι στο Blue Valentine. Όμως τόσο η ταινία, όσο και η ερμηνεία θέλουν να δειχτούν ως κάτι πολύ ανώτερο αυτό που πραγματικά είναι: Ούτε το In The Mood For Love για αποβράσματα είδα (που ούτε κι εκείνο μου άρεσε – sorry about that), ούτε ο Gosling είναι ο Xavier Bardem στο No Country for Old Men. Μην ξεχάσω να αναφέρω το μάλλον συνυποψήφιο (β΄ ρόλος) ανέλπιστο comeback του Albert Brooks. Οι υπόλοιπες παρουσίες (Mulligan, Perlman) απλό ντεκόρ.

> Το ενδεικτικά κορυφαίο το αναφέρει σχετικά με τη σκηνή στο ασανσέρ ο ίδιος ο Ryan στην ίδια συνέντευξη. Πήρε, λέει τηλέφωνο τον περιβόητο Gaspar Noe (το μεγαλύτερο σκηνοθετικό ταλέντο της τελευταίας 20ετίας), για να του πει πως έκανε την αντίστοιχη (βλ. κονιορτοποίηση κρανίου του φερόμενου ως βιαστή της Belluci στο gay night club) λήψη στο αριστουργηματικό Irreversible. Ο Noe του εξήγησε, αλλά και πάλι δεν μπορούσαν να την αντιγράψουν…(***1/2)




> TIFF news flash: Με μεγάλη διαφορά από τα υπόλοιπα, δύο ταινίες έχουν κάνει τον μεγαλύτερο ντόρο. Είναι το The Artist για το οποίο προβλέπω αμέτρητες υποψηφιότητες και το νέο film του ξεχασμένου δικού μας Alexander Payne με την ερμηνεία καριέρας (μπλα μπλα) του Clooney. Οι Alps τα πήγαν καλά, διακρίνεται πάντως μια αίσθηση ότι οι σινεγραφιάδες εδώ δε θα ήθελαν αυτό το surreal oddball kitsch παιγνίδισμα του Dogtooth, να γίνει τρίτη φορά, γιατί καταλήγει μανιέρα.

Next Week: Μάλλον θα χρειαστεί να φάω το καπέλο μου για το Moneyball, που ανοίγει Παρασκευή ενώ θα χρειαστεί να πάω την Τίνα (check Episode 1) στο Lion King 3D. G.Z. βάλε καμιά στήλη- σταθερό banner ώστε να μην χάνεται το Toronto Connection αυθημερόν από προσώπου site. Και (αλλιώς δεν παίζω) βάλε και δική σου φωτό στα άρθρα σου – ξέρεις, αυτή με την Adrianna....

gaRis

Περισσότερα... »

Κατόπιν της επιτυχημένης όπως αποδείχτηκε συνεργασίας τους στην γλυκιά κομεντί Crazy, Stupid, Love, το ντουέτο των σκηνοθετών Glenn Ficarra και John Requa, πήρε την απόφαση να ντουμπλάρει το όμορφο δέσιμο του με τον κωμικό Steve Carell, προαναγγέλλοντας την καινούργια ταινία που οι τρεις τους θα βρεθούν και πάλι μαζί στα πλατό. Με την μόνη διαφορά πως ο αξιόλογος ηθοποιός, εδώ δεν θα αποτελέσει μέλος του καστ της κομεντί που θα βαδίζει στα γνώριμα θεματικά βήματα του διδύμου, μα θα υποστηρίξει την προσπάθεια τους, από την θέση του παραγωγού. Όπως ομολόγησε ο ίδιος ο Requa, το σενάριο του έργου ήδη είναι έτοιμο, βασίζεται σε μια αρχική ιδέα του Carell, και στο επίκεντρο της έχει μια ομάδα σαραντάρηδων, κολλητών από μικρά παιδιά, που σχεδιάζουν μετά από χρόνια ονείρων, ένα ταξίδι αναψυχής στην Ευρώπη. Φυσικά, προς χάρη της εξέλιξης της υπόθεσης, τίποτα δεν πρόκειται να πάει σύμφωνα με το αρχικό τους πλάνο. Ήδη το τρίο βρίσκεται στην αναζήτηση των πρωταγωνιστών που θα ορίσουν την ερμηνευτική ομάδα του - όπως ακούγεται - Hangover για μεσήλικες, με σκοπό να ξεκινήσουν τα γυρίσματα το ερχόμενο καλοκαίρι και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.


Περισσότερα... »

Σένα
του Asif Kapadia. Με τους Ayrton Senna, Alain Prost, Frank Williams, Ron Dennis, Jackie Stewart


Έφυγες νωρίς...
του zerVo
Δεν είμαι φανατικός του σπορ. Αντίθετα το βουητό των αλόγων στους κινητήρες των μονοθεσίων, το έχω ορίσει σαν το καλύτερο υπνωτικό, κάθε Κυριακή μεσημέρι που λαμβάνουν χώρα τα Μεγάλα Έπαθλα. Στην προσπάθεια μου να αποκωδικοποιήσω τον τρόπο δράσης του αθλήματος - και την κατακόρυφη μείωση του ενδιαφέροντος μου, από αλλοτινές εποχές - με ευκολία καταλήγω στο συμπέρασμα πως τα πάντα στην Φόρμουλα Ένα, έχουν ρομποτοποιηθεί σε τέτοιο βαθμό, που ο ρόλος του πιλότου έχει υποβαθμιστεί υπερβολικά. Κάτι που σημαίνει πως αυτή η κούρσα τηλεκατευθυνόμενων, δεν πρόκειται πλέον να αναδείξει άλλο θρύλο του βολάν, όπως τον Hunt, τον Stewart, τον Prost, τον Lauda, τον Schumacher και τον μεγαλύτερο όλων, τον Ayrton Senna.

Προερχόμενος από εύπορη οικογένεια του Σάο Πάολο, μεγάλωσε μια μια ιδιαίτερη λατρεία για την ταχύτητα και τον μηχανοκίνητο αθλητισμό, ένα ταλέντο που επέδειξε στα πρώτα του βήματα στα καρτ και την Formula 3. Η πρώτη του εμφάνιση σε πίστα του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος της F1, έγινε το 1984 με την μικρή Toleman και χάρη στην εντυπωσιακή του παρουσία στο Μόντε Κάρλο, μέσα σε ένα χρόνο πήρε μεταγραφή για τα θρυλικά χρυσόμαυρα χρώματα της Lotus. Τρεις σεζόν και έξι νίκες μετά, η κραταιά McLaren, χάρη στην εντυπωσιακή του παρουσία, θα τον εντάξει στην ομάδα της συνθέτοντας έτσι μαζί με τον τσάμπιον Alain Prost, ένα αχτύπητο δίδυμο. Όχι όμως για πολύ. Η όχι και τόσο ευγενής άμιλλα μεταξύ τους και η σταδιακή άνοδος του νεαρού, θα οδηγήσει σε ρήξη τις σχέσεις των δύο πιλότων, που θα εναλλάσσονται ο ένας μετά τον άλλο στην κατοχή του τίτλου, μέχρι το 1994, όταν ο Γάλλος θα αποσυρθεί και ο Βραζιλιάνος θα αναζητήσει την τύχη του στην Williams. Μοιραίο βήμα, με τραγικό επίλογο εκείνο το απόγευμα της Πρωτομαγιάς, σε μια γρήγορη στροφή της Ίμολα. Ayrton Senna: Τρεις φορές πρωταθλητής, έφυγε νωρίς, μόλις στα 34 του χρόνια...

Η περίπτωση του Beco, είναι τελείως διαφορετική από όλων των υπόλοιπων σούπερ αστέρων που λαμβάνουν μέρος στα δημοφιλέστατα σιρκουί της FIA. Δεν υπήρξε απλά ένας σπουδαίος οδηγός αγώνων, μα το σύμβολο της ελπίδας μιας πάμφτωχης χώρας, όπως η Βραζιλία, στοιχείο που γνώριζε καλά και πάντοτε τον συγκινούσε, κάθε φορά που τερματίζοντας στην πρώτη θέση, ύψωνε στον κοινό που τον αποθέωνε την πρασινοκίτρινη σημαία των Καριόκα. Μέγας οραματιστής συνάμα, σήκωσε ανάστημα ενάντια στην Ομοσπονδία, προβλέποντας την περιθωριοποίηση των πιλότων και την αντικατάσταση τους από αμάξια - ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Μελαγχολία που περνούσε στα τελευταία του, στο κάποτε άφοβο βλέμμα του...

Για πες: Όλες αυτές οι στιγμές μιας απίθανης καριέρας, με τόσο πικρό φινάλε όμως, καταγράφονται σε ένα ντοκιμαντέρ χρονικό από τον Βρετανό Asif Kapadia, που κινείται με απόλυτο σεβασμό στο πρόσωπο ενός αξεπέραστους συμβόλου. Βασισμένο σε σπάνιο υλικό που καταγράφει ώρες υψηλής αδρεναλίνης στα πιτς, αλλά και οικογενειακές εικόνες ξενοιασιάς, το Senna θα θυμίσει στους παλιότερους και θα γνωρίσει στους πιο νέους, μερικές από τις πιο αξιομνημόνευτες στιγμές της ιστορίας της Φόρμουλα Ένα και του αιώνιου βασιλιά της Ayrton...






Στις δικές μας αίθουσες, δεν έχει προγραμματιστεί
Περισσότερα... »

"Όταν η ηθική παραπαίει και οι καλοί άνθρωποι δεν κάνουν τίποτα γι αυτό, τότε το κακό ευδοκιμεί." Βιογραφία της πιο αμφιλεγόμενης προσωπικότητας στο πιο πρόσφατο κομμάτι της έτσι κι αλλιώς βραχείας ιστορίας των ΗΠΑ, αποτελεί η καινούργια ταινία του Clint Eastwood, J. Edgar. Του ανθρώπου που για τριάντα επτά ολόκληρα χρόνια παρέμεινε στην διοίκηση του FBI, προπολεμικά από το 1935, μέχρι τον θάνατο του το 1972, ορίζοντας με την κυνική, άτεγκτη και σκληρή στάση του, μια από τις πιο σκοτεινές περιόδους στην πορεία της Υπερδύναμης. Εποχή ψυχρού πολέμου και κόντρας με την Ανατολή, χρόνια περιορισμένων ελευθεριών που βασίλευαν οι πάσης φύσεως μακαρθικές επιτροπές, διώκοντας τους κόκκινους ως φανατικούς εχθρούς του έθνους. Αυτή την δύσκολη περίοδο για τα αμερικανικά χρονικά, που σημαδεύτηκε από δολοφονίες πολιτικών και εμπλοκές της χώρας σε αιματηρές διεθνείς συγκρούσεις, κινούμενος παράλληλα με την αινιγματική προσωπική ζωή του Χούβερ, καλείται να αναβιώσει ο Clint, έχοντας σαν όπλο στα χέρια του το σενάριο του οσκαρούχου για το Milk, Dustin Lance Black, αλλά και ένα πανίσχυρο επιτελείο ερμηνευτών, που καλείται να αποδώσει σε ρεαλιστικό επίπεδο τους πραγματικούς χαρακτήρες. Φυσικά το φιλμ που αναμένεται να παίξει σημαντικό ρόλο στις βραβεύσεις της ακαδημίας, θα κάνει την επίσημη πρώτη του στους κινηματογράφους (ο Clint δεν θέλησε να το δείξει στα μεγάλα φεστιβάλ) στις 9 Νοεμβρίου, σε διανομή της Warner.



Από το τρέιλερ διαφαίνεται πάντως πως ο Leo Di Caprio, δύσκολα δεν θα κερδίσει την τέταρτη nod της καριέρας του, υποδυόμενος τον J. Edgar, υποστηριζόμενος άλλωστε από ένα δυνατό καστ, που αποτελούν οι Naomi Watts, Armie Hammer, Josh Lucas, Judy Dench και Ed Westwick.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 19 Ιανουαρίου 2012

Περισσότερα... »