Movies Ltd

Ιδιόμορφο σπορ η ελληνορωμαϊκή. Παρότι συστήνεται ως άθλημα δύναμης και πυγμής η πραγματικότητα είναι σημαντικά διαφορετική. Απαιτείται ευλυγισία, συγχρονισμός, αυτοματισμοί, εξυπνάδα και μαεστρία για να βάλεις τον αντίπαλο πλάτη και να κερδίσεις τους βαθμούς της νίκης. Αυτό που λέμε χρειάζεται τρόπο και μυαλό, όχι άγαρμπες κινήσεις και ψευτοπαλικαρισμούς. Όπως η ζωή ένα πράμα. Για να την φέρεις βόλτα, δεν είναι ανάγκη να της φερθείς άγρια και βίαια, με λίγη έξυπνη τακτική, μια χαρά καταφέρνεις να ξεπεράσεις τα εμπόδια που σου στήνει.

Περιφερειακός δικηγόρος, οικογενειάρχης και περιστασιακός προπονητής της πάλης, που βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεωκοπίας, παίρνει το ρίσκο να κάνει μια μικρή κομπίνα, αναλαμβάνοντας την κηδεμονία ενός ηλικιωμένου πάσχοντα από άνοια, να εισπράττει το μηνιαίο τσεκ, μα στην πραγματικότητα να τον έχει αφημένο στον οίκο ευγηρίας. Η εμφάνιση του εγγονού του εύπορου γέρου, ενός προβληματικού, δύστροπου και επαναστατημένου εφήβου, θα ανατρέψει τα δεδομένα, ειδικά από την στιγμή που ο πιτσιρικάς θα δείξει ιδιαίτερες ικανότητες πάνω στα ταπί, με συνέπεια ο κόουτς να τον πάρει εξ ολοκλήρου υπό την εποπτεία και καθοδήγηση του, αλλάζοντας του εντελώς τις συνήθειες.

Δύο είναι οι άξονες που κινείται το στόρι. Από την μία ο μεσήλικας, που νιώθει την επαγγελματική αποτυχία να του κτυπά την πόρτα και φοβισμένος μην τυχόν και απογοητεύσει τα πρόσωπα που λατρεύει, οδηγείται κρυφά σε μια νομότυπη λαμογιά. Από την άλλη ο τινέιτζερ, με την άστατη ζωή εξαιτίας της πολύ κακής ανατροφής από την ναρκομανή μητέρα του, εγκαταλείπει μέρα με την ημέρα οτιδήποτε αγαπά, προτιμώντας το περιθώριο από την έντονη κοινωνικότητα. Το πάλεμα, το σπορ των δυνατών, είναι η λύση στα προβλήματα και των δύο. Οι κανόνες του, οι ιδιαιτερότητες του, οι συνθήκες που απαιτούνται για να αναδειχθείς σε πρωταθλητή, δείχνουν ποια ακριβώς είναι η πορεία, ώστε να πιάσει με μια γερή λαβή, ο ζορισμένος τις αντιξοότητες και με μια απότομη, επιδέξια στροφή να τις εξοντώσει με πτώση!

Για πες: Αν και φαινομενικά μοιάζει δραματική η πορεία της εξέλιξης της ιστορίας που παρουσιάζει ο Tom McCarthy, σκηνοθέτης του εξαιρετικού The Visitor, είναι διανθισμένη με τόσο γλαφυρή διάθεση, που σε κανένα σημείο της δεν βαραίνει. Αντίθετα, χάρη στις έξοχες παρουσίες κορυφαίων ρολιστών, όπως ο Giamatti που δικαίως επαινείται διαρκώς ως ερμηνευτική αξία, αλλά και ο μικρός πρωτοεμφανιζόμενος Alex Schafer, το Win Win κερδίζει εύκολα την θετική αύρα του θεατή του, που το γεύεται μονορούφι και μέχρι αισιόδοξου τέλους, παρότι οι προβληματικές καταστάσεις που εξιστορεί, μοιάζουν ιδιαίτερα στενόχωρες. Στροφή στην ηλιαχτίδα που το ανεξάρτητο αμερικάνικο σινεμά έχει επιχειρήσει εσχάτως και που του πηγαίνει νομίζω περισσότερο, από εκείνο το δυσοίωνο, μουντό, συννεφιασμένο υφάκι που μας είχε συνηθίσει.

Όσο περισσότερα έχεις να κρύψεις, τόσο μεγαλύτερος είναι ο φόβος. Μια τυπική flic story, που όμως προκαλεί πολύ μεγάλη εντύπωση, για το θεαματικό της καστ, είναι η περίπτωση του The Son Of No One, του αστυνομικού θρίλερ που εκτυλίσσεται στις φτωχογειτονιές της Νέας Υόρκης, εκεί που το έγκλημα αγγίζει πανύψηλα ποσοστά. Ένας φιλόδοξος νεαρός αστυνομικός, μετατίθεται από την υπηρεσία του, σε ένα από τα τμήματα του Μπρονξ, περιοχή που μεγάλωσε μα έχει εγκαταλείψει εδώ και 16 χρόνια. Τα θανάσιμα μυστικά του παρελθόντος του όμως θα ξυπνήσουν, για να του διαταράξουν την οικογενειακή και ψυχική του γαλήνη. Ο γέννημα θρέμμα του Μεγάλου Μήλου σκηνοθέτης Dito Montiel, που καθώς φαίνεται γνωρίζει τις βρώμικες συνοικίες καλύτερα και από την παλάμη του - όπως απέδειξε με τις δύο προηγούμενες δημιουργίες του A Guide To Recognize Your Saints και Fighting - προσφέρει μια δελεαστική πρόταση στον θεατή, παρουσιάζοντας την ιστορία του πρώην παράνομου αλήτη, που πήρε τον καλό δρόμο αποφασίζοντας να υπηρετήσει τον νόμο, μα που η παλιά του δράση δεν τον αφήνει να διαφύγει οριστικά. Το τρέιλερ που μόλις έδωσε στην κυκλοφορία η Millenium / Nu Image, σχεδόν αποκαλύπτει ολόκληρη την ταινία, δίχως νομίζω να αφήνει πολλές λεπτομέρειες μυστικές για όσα θα συμβούν στις 4 Νοεμβρίου, όταν ο Γιος του Κανένα θα κάνει την πρεμιέρα του στις αμερικάνικες αίθουσες.

Είναι η δεύτερη συνεργασία του δημιουργού με τον αγαπημένο της νεολαίας ζεν πρεμιέ Channing Tatum μετά τον Fighting, που αυτή την φορά βαδίζει τους κακόφημους δρόμους ένστολος και όχι με τα φαρδιά ρούχα του ράπερ, όπως συνέβη στα Step Up Με τα οποία μας συστήθηκε. Το εντυπωσιακό στοιχείο όμως έχει να κάνει με την ερμηνευτική ομάδα που τον περιβάλλει, που ξέχωρα από τα σημαντικά ονόματα των Brian Gilbert, Ray Liotta, Katie Holmes και της φραντσέζας Juliette Binoche, υπάρχει κι εκείνο του Al Pacino, που δίνει μια ξεχωριστή υπόσταση στο όλο εγχείρημα.

Καθώς φαίνεται αυτό το κόλπο με τα φιλμάκια που - και καλά - βασίζουν την ύπαρξη τους σε υλικό που βρέθηκε τυχαία και έχει γυριστεί από ερασιτέχνες, που όλως τυχαίως η τύχη τους αγνοείται, δεν βλέπω να μας εγκαταλείπει εύκολα. Έχει την δική του πέραση άλλωστε, από την εποχή που μερικοί πιτσιρικάδες, αναζήτησαν στις ερημιές την χαμένη μάγισσα του Μπλερ, παρουσιάζοντας με την θυσία τους ένα πραγματικά επαναστατικό - αν και πολύ μέτριο - κινηματογραφικό προϊόν. Αφού λοιπόν κατοπινά η Νέα Υόρκη βυθίστηκε στις ορέξεις του τέρατος στο Cloverfield και μια ολόκληρη φαμίλια ξεκληρίστηκε, πανομοιοτύπως, στις συνέχειες του Paranormal Activity, έρχονται τώρα οι υπερβολικά φιλόδοξοι Νορβηγοί για να παρουσιάσουν την δική τους Live footage εκδοχή, με τον Trollhunter. Άντε και στα δικά μας λοιπόν, κάποια στιγμή να βρεθούν κάποια ατρόμητα παλικάρια, που θα βγουν παγανιά να τσακώσουν (On camera) τον Κούι-Κούι-Τζη...

Τρεις φοιτητές πανεπιστημίου της Βόρειας Νορβηγίας, αποφασίζουν να περάσουν ένα σαββατοκύριακο στην εξοχή, ερευνώντας τις συνθήκες κυνηγιού της άγριας αρκούδας, από τους ντόπιους θηρευτές. Η παρουσία ενός μυστηριώδη άντρα, που κινείται ολομόναχος στις απόκρημνες πλαγιές, θα τους κινήσει την περιέργεια να μάθουν περισσότερα για την δράση του και θα αποφασίσουν μυστικά να τον παρακολουθήσουν. Αυτό που θα δουν τα μάτια τους θα τους σοκάρει, αφού ο θηριώδης βαριά οπλισμένος Βίκινγκ δεν αναζητά άγρια ζώα τους δάσους, αλλά γιγαντιαία τρολ, προϊστορικά όντα, που ο πολύς κόσμος νομίζει πως έχουν εξαφανιστεί...

Κάτι που σημαίνει πως οι μυστικές υπηρεσίες της χώρας, έχουν δράσει κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να μην αφήνουν τα πανάσχημα και ύψους όσο μια πολυκατοικία τέρατα, να έρθουν σε επαφή με τον πολιτισμό, περιορίζοντας τα απλά σε δύσβατες παγωμένες περιοχές, που δεν φτάνει το ανθρώπινο μάτι. Κι αν κάποιο από δαύτα ξεστρατίσει, αναλαμβάνει δράση ο περιπλανώμενος πιστολέρο, για να τα επαναφέρει στην τάξη. Φυσικά η παρουσία της κάμερας των τριών νέων, θα προβληματίσει τις αρχές, μιας και το υλικό τους, αποτελεί θησαυρό στα χέρια των καναλιών και απειλεί με καταποντισμό την κυβέρνηση, που αποκρύπτει τέτοιου είδους περιστατικά. Κάπου εκεί ξεκινά και ο προβληματισμός του θεατή, του πονήματος του Andre Ovredal, για την αντιφατική στάση του Trollhunter προς τους επίδοξους ρεπόρτερ, που στο διάστημα της γνωριμίας τους αποκαλύπτει τα πάντα, λες και δεν πρόκειται για το υπέρτατο top secret του κράτους. Εκτός κι αν ξέρει κι αυτός πως οι ώρες των αυτοπτών μαρτύρων είναι περιορισμένες, οπότε...

Κάθε δευτερόλεπτο μετράει, κάθε κίνηση έχει το δικό της νόημα. Στην σύγχρονη Νέα Υόρκη, την πόλη των ξέφρενων ρυθμών, που τα πάντα κινούνται σαν σε fast forward, μας μεταφέρει η υπόθεση του φιλμ Premium Rush, που αποτελεί το επόμενο δημιουργικό βήμα του σκηνοθέτη των Ghost Town και Secret Window, αλλά και πάλαι ποτέ σεναριογράφου των Jurassic Park και Mission Impossible, David Koepp. Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας ένας ποδηλάτης αγγελιοφόρος, που χρησιμοποιεί την ευελιξία του δικύκλου του για να μεταφέρει με ταχύτητα πακέτα, από την μια γωνιά του Μανχάταν στην άλλη, που βρίσκεται κυνηγημένος από έναν βρώμικο μπάτσο, προκειμένου να του αποσπάσει έναν φάκελο, που κυριολεκτικά τον καίει. Το πρώτο τρέιλερ που έδωσε στην κυκλοφορία η διανομέας Sony, μοιάζει ταχύτατο και με εντυπωσιακές γωνίες λήψης, υποσχόμενο μια θεαματική περιπέτεια αγωνίας, που θα φτάσει στους κινηματογράφους του κόσμου, στις 13 του Ιανουαρίου, του 2012.

Ο Joseph Gordon Levitt, ο χαρισματικός νέος ερμηνευτής που ξεχώρισε στο Inception του Nolan, ενώ την ερχόμενη χρονιά θα πρωταγωνιστήσει και στο Dark Knight Rises του ιδίου, κρατά τον βασικό πρωταγωνιστικό ρόλο του κούριερ, που αντιλαμβάνεται το πόσο επικίνδυνο μπορεί να γίνει κάποια στιγμή το επάγγελμα του. Τον κακό αστυνομικό της υπόθεσης κρατά ο Michael Shannon, που τέτοιου είδους χαρακτήρες του πηγαίνουν γάντι, ενώ το καστ ολοκληρώνουν η Jamie Chung (Sucker Punch), η Dania Ramirez και ο Aasif Mandvi.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 18 Οκτωβρίου 2012 από την Feelgood

Είναι τελικά μεγάλο ζήτημα να είσαι έμπιστος της μοίρας, εκείνου του παράγοντα που λειτουργεί συνήθως αντιδιαμετρικά με την αξιοκρατία. Ο τυχερός, λέει, πηγαίνει μπροστά, ο άξιος κι ο ικανός πρέπει να περιμένουν. Φυσικά όμως από μόνο του το ριζικό δεν λειτουργεί, πρέπει να το σπρώξεις κι εσύ λιγουλάκι. Να έχεις ένα κάποιο τάλαντο, να το παίξεις ιδεαλιστής ανάλογα την περίοδο γράφοντας κανά τραγουδάκι για τους αδικοχαμένους του Ντέρι, ακόμη κι αν στο χάρτη δεν ξέρεις καν που βρίσκεται, να σε ακολουθεί η μόδα κι όχι να την παρακολουθείς κι όλα θα πάνε κατ ευχήν. Μέχρι και τυφλά εισιτήρια πίσω από το stage θα πουλάς στις συναυλίες σου. 360 μοίρες tour my ass...

Στο Δουβλίνο των αρχών της δεκαετίας του 80, ο wannabe ροκ σταρ Νιλ Μακ Κόρμικ, έχει φτιάξει το δικό του γκρουπάκι, τους Undertakers, που πέρα από τις πρόβες στα γκαράζ της φτωχικής γειτονιάς παίζει και σε μικρές σκηνές, με αξιοπρεπή επιτυχία. Τo όνομα τους μάλιστα στην λίστα βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με εκείνο των Hype, του συγκροτήματος που αποτελούν φίλοι και συμμαθητές από το σχολείο και που επίσης έχουν την φιλοδοξία να φτάσουν ψηλά, να γίνουν διάσημοι. Κάτι που εκείνοι θα το πετύχουν σύντομα, αλλάζοντας την επωνυμία τους σε U2 και υπογράφοντας πλουσιοπάροχο συμβόλαιο με την δισκογραφική, αφήνοντας τον φουκαρά τραγουδιστή Νιλ και τους συν αυτώ, να βολοδέρνουν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας...

Αυτό που πρέπει να ομολογήσω πάντως είναι ότι το πάλεψαν, τουλάχιστον με όλες τους τις δυνάμεις να εξελιχθούν στην νέα ιρλανδέζικη δύναμη, κατόπιν της ιστορικής επανάστασης του Bono και του Edge. Τι με βαρόνους του υποκόσμου συνεργάστηκαν, τι στο Λονδίνο διέμειναν σε γκέι φρέντλι τρώγλες, απλά για να βρίσκονται κοντά στο κέντρο λήψης αποφάσεων, τι φίλησαν ποδιές κατουρημένες για να τους πάρει κάτω από την σκέπη της μια φίρμα. Και κάθε φορά μόλις πλησίαζαν στην πηγή, όλο και κάποια αναποδιά προέκυπτε, που κατέστρεφε το όνειρο. Και από την άλλη εκείνοι οι U2 κοφτήριο. Εκατομμύρια οι δίσκοι!

Δεν έχει σημασία, τι νομίζεις ότι ξέρεις. Δεν έχει σημασία τι πιστεύεις. Η αλήθεια είναι η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση. Όταν με την πρώτη του ουσιαστικά δημιουργία - πρώτη αγγλόφωνη, εφόσον είχε γυρίσει και μία στην πατρίδα του - το ανατριχιαστικό Buried, κατάφερε να κάνει τους σινεφίλ να συζητούν με τόσο ενδιαφέρον το όνομα του, ο Σπανιόλος Rodrigo Cortes, είναι πολύ λογικό να έχει ανεβάσει σε πανύψηλα επίπεδα τις απαιτήσεις του επόμενου βήματος του. Ο τίτλος του φιλμ είναι Red Lights και ανήκει στην κατηγορία του μεταφυσικού θρίλερ, όπως προδίδει και η μικρή σύνοψη που έδωσε στην δημοσιότητα η διανομή. Διακεκριμένη ψυχολόγος μαζί με την νεαρή βοηθό της, μελετούν ακραία ανεξήγητα φαινόμενα και φτάνουν μέχρι την πόρτα ενός παγκοσμίως αναγνωρισμένου πνευματιστή, που στην πραγματικότητα είναι και ο ίδιος δαιμονισμένος. Το πρώτο τίζερ δεν αποκαλύπτει τίποτα το ιδιαίτερο, εκτός από την πραγματικά φοβιστική ατμόσφαιρα που το περιβάλλει και που θα παρακολουθήσουμε στην μεγάλη οθόνη κάπου στα μέσα του 2012, εφόσον τα Κόκκινα Φώτα δεν έχουν πάρει ακόμη επίσημη ημερομηνία εξόδου.

Δυνατό στοιχείο του πρότζεκτ πάντως αποτελεί η σύνθεση του ερμηνευτικού του επιτελείου, το οποίο συνθέτουν η τόσο έμπειρη, αιώνια Ρίπλευ, Sigourney Weaver, η αποκάλυψη του φετινού Sundance για το Martha, Marcy, May, Marlene, Elizabeth Olsen, ο πάντα εκφραστικός Cillian Murphy και φυσικά το ιερό τοτέμ του παγκόσμιου σινεμά Robert De Niro, που ανεβάζει απλά με την παρουσία του, πολλά σκαλοπάτια παραπάνω το επίπεδο της παραγωγής.

Προσέγγισε την άγρια πλευρά σου... Ακόμη κι αν μοιάζει ξεπερασμένο, έστω κι αν το αποκαλούν οι περισσότεροι παλιομοδίτικο, το σινεμά που προσφέρει ο σκηνοθέτης και πρώην συντάκτης του περιοδικού Rolling Stone, Cameron Crowe, διαθέτει ένα σημαντικό κοινό που υπολογίζει ακόμη στις δυνατότητες του. Όπως τις υπολογίζει και η Fox, που ρίσκαρε σε αυτές ποντάροντας στην νέα του δημιουργία We Bought A Zoo, που όπως αποκαλύπτει και το προωθητικό κλιπ, ελάχιστα διαφέρει σε γλυκερότητα από τις περισσότερες προηγούμενες του. Το φιλμ, που θεματικά βασίζεται σε πραγματικά περιστατικά, τα οποία μετέτρεψε σε σενάριο ο ίδιος ο Crowe Μαζί με την Aline Brosh McKenna του Devil Wears Prada, περιγράφει την περιπέτεια ενός οικογενειάρχη και της φαμίλιας του, από την στιγμή που αποφάσισαν να αποδράσουν από την μεγαλούπολη, μετακομίζοντας στην εξοχή για να αναλάβουν τις τύχες ενός ξεπεσμένου ζωολογικού κήπου. Η ταινία που γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στην Νότια Καλιφόρνια, χάρη στον οικογενειακό της χαρακτήρα, έχει προγραμματιστεί να φτάσει στους κινηματογράφους την παραμονή των Χριστουγέννων, στις 23 του Δεκέμβρη.

Πέρα από το χαρισματικό σάουντρακ, που όπως πάντα παίζει πρωτεύοντα ρόλο στα φιλμς του 54χρονου από το Παλμ Σπρινγκς κινηματογραφιστή, τους κεντρικούς χαρακτήρες της υπόθεσης μοιράζονται μερικά από τα πιο λαμπρά ονόματα του Χόλιγουντ, όπως ο Matt Damon, που βεβαίως υποδύεται τον αποφασιστικό πατέρα, η Scarlett Johansson που ερμηνεύει την σύζυγο του και οι Thomas Hayden Church, Elle Fanning, αλλά και ο Patrick Fugit που είχε συνεργαστεί στο παρελθόν με τον Crowe στην καλύτερη του στιγμή, το Almost Fanous.

Εντάξει λίγο η κατάσταση με αυτές τις κινηματογραφικές - αλλά και τηλεοπτικές, για να μην ξεχνιόμαστε - απόπειρες, που περιγράφουν την καθημερινότητα του Μεγάλου Μήλου, κάπου έχουν αρχίσει να βαραίνουν την ματιά του θεατή, επαναλαμβάνοντας τις ίδιες και τις ίδιες μελαγχολικωμικές ιστορίες. Σε λίγο μάλιστα θα πιστέψω, πως οι κάτοικοι της μητρόπολης, έχουν μόνο τέσσερα επαγγέλματα για να διαλέξουν, δηλαδή ή συγγραφέας ή νομικός ή σερβιτόρος ή οικιακά. Περιέργως όλα τα άλλα σπανίζουν ή καλύτερα δεν εμφανίζουν το παραμικρό σεναριακό ενδιαφέρον, ώστε να τα προσεγγίσει ο κινηματογραφιστής.

Μανχάταν! Ο σχεδόν τριαντάρης Σαμ, που ακόμη δεν έχει καταφέρει να βρει την εκδοτική εταιρία θα του κυκλοφορήσει την συλλογή με τις μικρές νουβέλες που έχει γράψει, αρέσκεται στο να ξεδίνει τα βράδια του σε εφήμερα one night stands. Μέχρι που στην ζωή του θα μπει η συμπαθητική γκαρσόνα με τις καλλιτεχνικές τάσεις Μισσισίπι, που θα αρχίσει σιγά σιγά να του αλλάζει τρόπο σκέψης. Την ίδια στιγμή η κολλητή του Άνι, προσπαθεί να ξεπεράσει τα συμπλέγματα που της έχει προκαλέσει ο χωρισμός με τον πρώην αγαπημένο της, αλλά και η σπάνια δερματοπάθεια, που την έχει αφήσει άτριχη, ενώ ταυτόχρονα το ζευγάρι των φίλων του Μέρι και Τσάρλι περνά την μεγαλύτερη δοκιμασία στην σχέση του, εξαιτίας του ενδεχομένου της μετακόμισης στην Δυτική Ακτή και στο Λος Άντζελες.

Στην ουσία έχοντας σαν κεντρικό άξονα την ρουμπρίκα που περιγράφει την περίπτωση ενός τεμπέλη εκ πεποιθήσεως, που δεν έχει το παραμικρό πρόγραμμα λειτουργίας, που δεν γνωρίζει καν την έννοια της λέξης ευθύνη, αλλά με σημαντικές μεταπτώσεις στην ψυχοσύνθεση του από το αρνητικό στο θετικό, κινούνται παράλληλα δύο υποιστορίες, σαφώς μικρότερης εμβέλειας και δυναμικής. Κάτι που σημαίνει πως ο συμπαθητικός ως ερμηνευτής, αλλά κάπως αδιάφορος σκηνοθετικά Josh Radnor, φρόντισε να μελετήσει στο σενάριο του, μόνο τον χαρακτήρα που υποδύεται ο ίδιος, προσπερνώντας όλους τους υπόλοιπους με πιο επιδερμική διάθεση. Κι αυτόν όχι σε πλήρες βάθος μάλιστα, αν λάβω υπόψη μου την λανθασμένη παρεμβολή με το μικρό αραπάκι, που δεν έχει την παραμικρή σύνδεση με τα τεκταινόμενα, αντίθετα τονίζει ακόμη περισσότερο το μέγεθος της αμυαλιάς του τριαντάρη.

Στιγμές. Ορόσημα. Αξέχαστα κλικ μιας ζωής. Συνήθως εκείνα τα ευτυχισμένα, τα γελαστά, δεν τα φέρνεις και πολύ στο νου όταν κάνεις το μακροβούτι στο παρελθόν, αλλά επικεντρώνεις στα αρνητικά, τα δυσμενή, αυτά που σόκαραν την ημέρα και στιγμάτισαν ένα ολόκληρο μέλλον. Α και νάταν αλλιώς, να μπορούσε ένα μαγικό ταξίδι στο τότε, να αλλάξει την κατάσταση, να ανατρέψει τα γνώριμα δεδομένα, να προκαλέσει μια αλυσιδωτή αντίδραση, με ένα εντελώς άλλο διαφορετικό αποτέλεσμα. Ή μήπως η μοίρα ξέρει πιο καλά και τα πάντα τα έχει πράξει, με γνώμονα την μία και μοναδική της σοφία...

Πενηντάρης διακεκριμένος σκιτσογράφος κόμικ, κατά την διάρκεια έκθεσης θα πάρει το λάθος τρένο, που αντί να τον οδηγήσει πίσω στο σπίτι του στο Παρίσι, θα τον βγάλει στο μονοπάτι για την μικρή επαρχιακή πόλη που μεγάλωσε. Βαδίζοντας τα ήρεμα σοκάκια, θα αναπολήσει εκείνες τις ώρες, που δεκαπεντάχρονος κι ανέμελος τα διέσχιζε κάποτε με το ποδήλατο, δίχως όμως να καταφέρει να σβήσει από την μνήμη την στιγμή που ο μελαγχολικός πατέρας του, έκλεισε για τελευταία φορά την πόρτα πίσω του, εγκαταλείποντας την φαμίλια του.

Και τι δεν θα έκανε ο μικρός Τομάς, με την γνώση του ενήλικου κατά νου, για να καταφέρει να μεταπείσει τον γονιό του, να μην πράξει το μοιραίο, την βραδιά των γενεθλίων του, να μην αφήσει πίσω γυναίκα και παιδιά μονάχα, να μεγαλώσουν με το στίγμα της απουσίας? Στο μυαλό του υπάρχει ακόμη εκείνο το έντονο συναίσθημα που τινέιτζερ είχε νιώσει, βλέποντας μια νέα και όμορφη μάνα να στέκει καπνίζοντας θλιμμένη και ατενίζοντας με απόγνωση το αύριο, την μικρή αδελφή να μην έχει ακόμη κατανοήσει το γεγονός και το συνοικιακό ραφτάδικο που τους συντηρούσε να καταρρέει, δίχως κανείς να μπορεί να το συντηρήσει. Τα γιατί που βασάνιζαν την ανήλικη ψυχή του και για δεκαετίες διατηρήθηκαν ζωντανά, ήρθε η ώρα να εξορκιστούν. Η σκέψη ωρίμασε, έφτασε η ώρα της δικαιολογίας.

Η λογική του πενηντάρη λέει πως η σύζυγος του ουδέποτε θα τον εγκαταλείψει, η ευαισθησία του όμως τον τσιγκλά πως κι αυτός δεν κάνει κάτι για να αποτρέψει το μοιραίο. Η λογική της πενηντάρας λέει πως δύσκολα θα μπορούσε να κάνει χωρίς τον αντρούλη της, η ευαισθησία της όμως θα τον ήθελε λίγο πιο εμφανίσιμο, με μικρότερη κοιλίτσα και πιο καλοντυμένο. Η λογική του ρουτινιάρη μεσήλικα θαυμάζει τις ερωτικές επιτυχίες ενός γοητευτικού νεαρότερου μπάτσελορ, η ευαισθησία του όμως δεν θα τον ήθελε ούτε κατά διάνοια για γαμπρό του. Η λογική αντίθετα του μαναριού γκομενιάρη, το μόνο που επιζητά είναι να ανεβάσει το σκορ των κατακτήσεων του, η ευαισθησία του όμως εύκολα τον οδηγεί σε βραδιές αγκαλιάς με την μοναδική αγαπημένη. Βίοι παράλληλοι, αλλά και τόσο διασταυρωμένοι συνάμα...

Η ονειρική καθημερινότητα του πενηντάχρονου οικογενειάρχη Καλ, θα συντριβεί από την μια στιγμή στην άλλη, από την ώρα που μοναδική γυναίκα της ζωής του, θα του ζητήσει να βάλουν τέλος στον έγγαμο βίο τους, για χάρη των ματιών του γοητευτικού συναδέλφου εραστή της. Άμαθος από δύσκολες καταστάσεις και μεγάλες απογοητεύσεις, σύντομα θα το ρίξει στο ποτό και στο ξενύχτι στα νάιτ κλαμπς, εκεί που θα γίνει κολλητός με τον αεράτο Τζέικομπ, έναν τριαντάρη με μεγάλη πέραση στο ωραίο φύλο, που στο πλάι του θα διδαχτεί την σωστή μέθοδο εξέλιξης του σε γυναικοκατακτητή.

Σαν να λέμε δηλαδή πως ο Παρθένος Ετών 40, μια δεκαετία μετά μεταλλάσσεται σε Μονογαμικό Ετών 50, που μονομιάς βιώνει μια καινούργια πραγματικότητα μόλις αντικρίζει την κόκκινη κάρτα της lifetime γυναικούλας του. Δεν τίθεται ζήτημα εκδίκησης, μιας και στην καρδιά του δεν διανοείται να χωρέσει άλλη θηλυκή ύπαρξη. Τίθεται όμως θέμα επιβίωσης και πραγμάτωσης όλων εκείνων των ματαιοδοξιών, που ουδέποτε προσπάθησε, έχοντας στο πλάι του την ίδια σύντροφο από τα 17 του. Βολεμένος ή βολεψάκιας φαντάστηκε πως η δική του λογική συμπεριφορά θα συνάδει με εκείνης. Για να δοθεί ο σπινθήρας του σεναρίου του Crazy, Stupid, Love όμως το πράγμα θα οδηγηθεί πιότερο στο κοινότυπο - μην κρυβόμαστε ladies and gentlemen - ριάλιτι και το κέρατο θα σκάσει σαν βόμβα στην αγκαλιά του. Και τώρα τι? Απόγνωση? Ή επανάσταση? Μα έτσι εύκολα αλλάζεις τα χούγια του μεσήλικα και δη του Αμερικάνου που καθρεφτίζει στο πρόσωπο του την έκφραση ολάκερου του δυτικού κόσμου?

Πέρα από την κλασσική και την σπαγγέτι εκδοχή του μυθικού είδους του γουέστερν, δεν ήταν λίγες οι φορές που (διόλου φτηνές) παραγωγές, επιχείρησαν να το αναβιώσουν μπολιάζοντας το με κάθε λογής εκμοντερνισμούς, δίχως όμως το αποτέλεσμα να είναι ανάλογο των προσδοκιών. Έτσι είδαμε γουέστερν Ιουλίου Βερν (Wild Wild West), γουέστερν κόμικ (Lucky Luke), πειραγμένο γουέστερν (Blueberry), γουέστερν κωμωδίες και σπλάτερ, που ουδεμία σχέση είχαν με την αισθητική του genre και που πολύ λογικά πέρασαν απαρατήρητες και ξεχάστηκαν πολύ σύντομα. Κανόνας από τον οποίο δεν ξέφυγε στο ελάχιστο ούτε το ακριβό και φιλόδοξο Cowboys And Aliens, που προσθέτει έναν καινούργιο, αναπάντεχο συμμετέχοντα στον αιώνιο πόλεμο ανάμεσα σε καμπόηδες, ινδιάνους και παρανόμους, που λαμβάνει χώρα κάπου στα δυτικά του Πέκος...

Παράξενα ιπτάμενα αντικείμενα κάνουν την εμφάνιση τους άνω από τον ουρανό της Αριζόνα, γεγονός που έχει τρομοκρατήσει τους κατοίκους της μικρής κωμόπολης του Αμπσολούσιον. Μια κατάσταση που θα γίνει ακόμη τραγικότερη, όταν οι ανυποψίαστοι πολίτες απαχθούν βιαίως από τα διαστημόπλοια και οδηγηθούν σε άγνωστη περιοχή. Είναι η ώρα για να δράσει ο μοναχικός καουμπόη Τζέικ Λόνεργκαν, που μόλις συνήλθε από βαρύ λήθαργο, πληγωμένος και με την μνήμη του βουτηγμένη στο σκοτάδι, αλλά και με ένα μυστηριώδες μεταλλικό βραχιόλι, να τυλίγει τον καρπό του.

Το παράξενο είναι πως η μορφή του περιπλανώμενου πιστολέρο, βρίσκεται παντού σε αφίσες με το σήμα Wanted στην περιοχή, κατηγορούμενος σαν ο αρχηγός της διασημότερης συμμορίας κακοποιών, συνεπώς η εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του, να είναι περιορισμένη από εκείνους που αναζητούν να βρουν τα χαμένα αγαπητά τους πρόσωπα. Κι η μάχη των κολτ με τα υπερσύγχρονα διαστημικά κανόνια των πανίσχυρων εξωγήινων μόλις αρχίζει. Το βασικό ζήτημα του φιλμ που υπογράφει ο μίστερ Iron Man, Jon Favreau και θεματικά βασίζεται στο κόμικ του Rosenberg, είναι πως αυτοί οι δύο οπλισμοί και κατά συνέπεια αυτοί οι δύο πολιτισμοί, δεν είναι εύκολο να συνυπάρξουν ως σκέψη, πόσο μάλλον ως εικόνα κινηματογραφικής ταινίας. Το αταίριαστο συναπάντημα της μπότας με το σπιρούνι και των υπερηχητικών superfighters, ξενίζει σε υπερβολικό βαθμό, ώστε ακόμη κι αν η εξέλιξη της ιστορίας είναι αρκετά δραματική και αγωνιώδης και τα ειδικά εφέ υψηλού επιπέδου, εντούτοις να μην υπάρχει το παραμικρό στοιχείο φιλμικής αληθοφάνειας στα όσα περιγράφει.