Movies Ltd

Η ολοκαίνουργη δημιουργία της αγαπημένης των απανταχού κινηματογραφικών φεστιβάλς Βρετανίδας Andrea Arnold, έκανε την επίσημη πρεμιέρα της στα πλαίσια του διαγωνιστικού τμήματος της 68ης Μόστρα. Κατόπιν του εξαιρετικού Red Road και του διεθνώς αναγνωρισμένου Fish Tank, η αξιόλογη κινηματογραφίστρια παρουσίασε την μοντέρνα εκδοχή του πολυδιαβασμένου μυθιστορήματος της Emily Bronte, Wuthering Heights, σε μια πολύ πιο σκοτεινή και με μοντέρνες τεχνικές λήψης διασκευή του κλασσικού πρωτότυπου. "Είναι γοτθικό, φεμινιστικό, σοσιαλιστικό, σαδομαζοχιστικό, φροϋδικό, αιμομικτικό, βίαιο και σπλαχνικό" λέει η σκηνοθέτης για το έργο που αποτέλεσε την βάση του σεναρίου της. Το να κατορθώσει κανείς να βγάλει όλους αυτούς τους χαρακτήρες μιας νουβέλας μέσα στα πλάνα ενός κινηματογραφικού έργου, φαντάζει το λιγότερο υπέρμετρα φιλόδοξο. Ακόμη κι όταν τα πράγματα εξελίχθηκαν σε τρομακτικά δύσκολα, δεν ήθελα με τίποτα να εγκαταλείψω την προσπάθεια." Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας είναι ο ο Χίθκλιφ, ένα άστεγο αγόρι που περιπλανιέται μονάχο στους δρόμους του Λίβερπουλ, ωσότου υιοθετείται από έναν ιδιοκτήτη φάρμας στο Γιορκσάιρ. Εκεί που θα γνωρίσει την όμορφη κόρη του Κάθι και θα αναπτύξει μαζί της μια θυελλώδη ερωτική σχέση. Φυσικά μόλις το μυστικό τους διαρρεύσει, ο νεαρός δεν θα μπορεί να συμπεριφέρεται ακόμη σαν μέλος της φαμίλιας.

Με ένα φιλμ που θεματικά δεν ξεφεύγει από την λογική των προηγούμενων δημιουργιών του, αφού η ματιά του εισχωρεί βαθιά στην καρδιά των προβληματικών οικογενειακών σχέσεων, μα με στυλ σαν να μοιάζει να θέλει να κερδίσει και το λιγότερο απαιτητικό κοινό, εμφανίστηκε στην Βενετία ο φημισμένος Αμερικάνος σκηνοθέτης Todd Solondz. Η ταινία Dark Horse με μια πιο mainstream διάθεση από τις πρότερες του ανεξάρτητου auteur, περιγράφει την ζωή ενός άντρα που βαδίζει στα σαράντα, μα δεν δείχνει την διάθεση να εγκαταλείψει κάποια στιγμή την εστία που μεγάλωσε, να φύγει από την σκέπη των γονιών του. "Αυτού του είδους οι ταινίες, με κεντρικό ήρωα έναν ενήλικα, με συμπεριφορά μικρού παιδιού, μοιάζουν σαν να μην έχουν τελειωμό στην φιλμική ιστορία. Ειλικρινά αν η δική μου δημιουργία ήταν η τελευταία σε αυτή την μακρά αλυσίδα, θα ήμουν πραγματικά πολύ ευτυχισμένος" αναφέρει αυτοσαρκαστικά ο Solondz στις πρώτες του δηλώσεις στην press conference του Λίντο. "Ο Έιμπ είναι περικυκλωμένος από μια μακρά στενοχώρια, από μια ιδιόμορφη μελαγχολία, που αμέσως μετατρέπει την εικόνα του σε απόλυτα συμπαθητική. Κανείς δεν πρόκειται να μην νιώσει τρυφερότητα για το πρόσωπο του."

Και να που έφτασε η ώρα για όλα τα εννιάχρονα αγοράκια και κοριτσάκια, να πάρουν από το χέρι τον μπαμπά, να κατευθυνθούν στο κοντινότερο μούλτι, να φορέσουν τα γυαλάκια της τρισδιάστατης απόλαυσης και να χαθούν στον μαγικό κόσμο των αγαπημένων τους, μικρών μπλε χαριτωμένων κουκλιών. Η διασκέδαση? Δεδομένη. Άλλωστε υπάρχει μια ατσάλινη σχέση που κρατά καιρό, δένοντας συναισθηματικά κάθε μπόμπιρα με τα κοντούλια ανθρωπάκια. Όσο για τους ενήλικες συνοδούς? Ας γλεντήσουν την στιγμή δίπλα στο ξεκαρδισμένο πιτσιρίκι τους κι ας αφεθούν στην νοσταλγία, πίσω από την εικόνα. Όπως εγώ, που άκου τι θυμήθηκα, έστελνα τον πατέρα μου να βάζει βενζίνη μόνο στη BP, για να κονομήσω - τέλη 70s ε? - τις λατρεμένες φιγουρίτσες...

Σε μια γωνιά του δάσους, καλά κρυμμένα από κάθε κίνδυνο, τα Στρουμφάκια παίζουν, χορεύουν και τραγουδούν ολημερίς, ξένοιαστα και δίχως το παραμικρό να τρομάζει την φιλήσυχη καθημερινότητα τους. Μέχρι την ημέρα που ο διαβολικός Δρακουμέλ παρέα με την κακίστρω γάτα του Ψιψινέλ, από λάθος θα διαβούν το μονοπάτι που οδηγεί στο στρουμφοχωριουδάκι, για να τους προκαλέσει αναστάτωση στα νανάκια. Μερικά από αυτά, μπροστά στο αδιέξοδο να πέσουν στα χέρια του απειλητικού μάγου, θα ρισκάρουν να βουτήξουν στην δίνη του χωροχρόνου και να ταξιδέψουν σε έναν άλλο κόσμο, πολύβουο και επικίνδυνο, γεμάτο πανύψηλους πύργους και οχήματα που τρέχουν στους δρόμους σαν τρελά. Στην Νέα Υόρκη...

Κι έτσι ξεκινά η γεμάτη παγίδες διαδρομή των ύψους μόλις τριών μήλων ξωτικών, στην μεγαλούπολη, που αφού ξεπεράσουν την αρχική έκπληξη, θα πρέπει να ανασυντάξουν τις δυνάμεις τους για να επιστρέψουν στην γνώριμη τους πραγματικότητα. Ένας πολυάσχολος υπάλληλος εταιρίας καλλυντικών μαζί με την κυοφορούσα σύζυγο τους θα δεχτούν να τα βοηθήσουν, θα υπολογίσουν όμως δίχως την παρουσία του Δρακουμέλ, που τα ακολούθησε για να τα κατατροπώσει στον μακρινό κόσμο των ανθρώπων. Μετά από πενήντα και κάτι χρόνια περιπλάνησης στις σελίδες περιοδικών, στις οθόνες τηλεοράσεων, στα LCD των παιχνιδομηχανών και φυσικά ως κουκλάκια στις αγκαλιές των πιτσιρικάδων, τα Smurfs, τα πλέον unisex καρτουνάκια που ξεπήδησαν από την ζωηρή φαντασία του Βέλγου σχεδιαστή Peyo, κάνουν για πρώτη φορά την εμφάνιση τους στην μεγάλη οθόνη και κυριολεκτικά στο διάβα τους προκαλούν έναν πραγματικό χαμό.

Κάθε φορά το ίδιο σκέφτομαι. Άντε πάλι μια από τα ίδια, ξανά μια φράξια πιτσιρικάδων την σκαπουλάρει τελευταία στιγμή από το δρεπάνι του χάρου, ξανά εκείνος παίρνει την εκδίκηση του, που οι φευγάτοι μπόμπιρες του την έσκασαν, πάλι αίματα, πάλι μακάβριες εικόνες. Το ζήτημα είναι πως σε καμία περίπτωση από τις πέντε μέχρι τώρα, το franchise δεν έχει αποδειχτεί απογοητευτικό, αφού ναι μεν το σενάριο ουσιαστικά επαναλαμβάνεται δίχως σημαντικές εκπλήξεις, οι παραγωγοί όμως όλο και μια ιδεούλα προσθέτουν για να ανανεώσουν κάπως το ενδιαφέρον. Στοιχείο που δεν λείπει ούτε από το Final Destination 5, που οι φανατικοί του φίλοι, σίγουρα θα καταευχαριστηθούν.

Ομάδα νεαρών συνεργατών ταξιδεύει οδικώς σε επαγγελματικό ταξίδι και προκειμένου να παραστεί σε συνέδριο, δίχως να φαντάζεται το καραούλι που της έχει στήσει η μοίρα. Την στιγμή που το όχημα τους διαβεί την υπό συντήρηση κρεμαστή γέφυρα, μια τεχνική απροσεξία θα προκαλέσει την καταστροφή, που θα αποφέρει τον τραγικό θάνατο των επιβαινόντων.

Μα για στάσου! Πάτα λίγο το review (ξανά) και θα βρεθείς λίγο πριν το συγκλονιστικό συμβάν, εκεί που ο μορφονιός της ιστορίας, αντιλαμβάνεται πως γνωρίζει τι ακριβώς οδυνηρό θα επακολουθήσει γι αυτό και θα ξεσηκώσει φασαρία ώστε να σώσει όσους μπορεί από το μοιραίο. Μέχρις εδώ τίποτα πρωτότυπο θα μου πεις, που δεν έχεις ξαναδεί στο σίριαλ. Λάθος! Γιατί αυτή ακριβώς η εισαγωγική σεκάνς είναι ότι αξίζει περισσότερο από το πέμπτο Βλέπω Τον Θάνατο Σου, μιας και οι ειδικοί των εφέ και της τρισδιάστατης απεικόνισης, έβαλαν τα δυνατά τους για να προσφέρουν μια ανθολογική στιγμή καταστροφής, που όσες φορές κι αν την δεις στο μέλλον δεν πρόκειται να την χορτάσεις. Πραγματικά φαντασμαγορική, εντυπωσιακή, ολοζώντανη αν και αρκετά φρικιαστική για όσους δεν αντέχουν τα πολλά πολλά αίματα...

Έχοντας μάλλον αποτύχει στον περσινό προσανατολισμό του ντουέτου παρουσιαστών της λαμπερής οσκαρικής βραδιάς, όπου οικοδεσπότες υπήρξαν η Anne Hathaway και ο James Franco, η παραγωγή αποφάσισε να επιστρέψει στην παλιά δοκιμασμένη συνταγή του χαρισματικού κωμικού, με ιδιαίτερη έφεση στην stand up comedy. Ποια ιδανικότερη επιλογή λοιπόν από τον ανεπανάληπτο Eddie Murphy, που υπήρξε άλλωστε και η πρώτη στο μυαλό του βασικού διοργανωτή της βραδιάς, σκηνοθέτη Brett Ratner, που μόλις ενημέρωσε την Αμερικάνικη Ακαδημία Τεχνών (AMPAS), πως ο πενηντάχρονος Νεοϋορκέζος θα είναι το κεντρικό πρόσωπο της απονομής. Το μόνο που ανέμεναν μέχρι απόψε οι παραγωγοί, ήταν το πολυπόθητο ναι του διάσημου αστέρα, θετική απάντηση που δόθηκε και ο fast Eddie θα φορέσει το σμόκιν του προς απογοήτευση όσων επιθυμούσαν επιστροφή στον ρόλο, του ιδανικού Billy Crystal. Η απονομή, η οποία θα είναι αριθμητικά η 84η στην ιστορία του θεσμού, θα λάβει χώρα στο Λος Άντζελες (φυσικά) στις 26 Φεβρουαρίου του 2012.

Με την αντρική ερμηνεία που χειροκροτήθηκε περισσότερο από κάθε άλλη, μέχρι στιγμής στην φετινή Μόστρα, παρουσιάστηκε στο κοινό το καινούργιο φιλμ του Βρετανού βιντεοκλιπα Steve McQueen, που περιγράφει την αγωνιώδη αναζήτηση εκτόνωσης, ενός εθισμένου σεξουαλικά, βιτσιόζου νεοϋορκέζου. Κατάσταση που δυσκολεύει πολύ περισσότερο όταν υποχρεώνεται να φιλοξενήσει στο σπίτι του την πνευματικά δυσλειτουργική αδελφή του. Ένας ρόλος στον οποίο ανταποκρίθηκε άψογα ο πολυεθνικός σταρ Michael Fassbender, που στο διαγωνιστικό της Μόστρας συμμετέχει σε δύο φιλμς. "Δεν ήταν διόλου εύκολες οι ερωτικές σκηνές, αφού ένιωθα στις περισσότερες πραγματικά άβολα" εξομολογείται ο πρωταγωνιστής της Ντροπής στην press conference που ακολούθησε την πρεμιέρα. "Το σημαντικότερο στοιχείο που απαιτούν τέτοιου είδους δύσκολες σεκάνς είναι όσοι συμμετέχουν να αισθάνονται άνετα εντέλει. Πρέπει να το παίρνεις απόφαση κάποια στιγμή δηλαδή, ώστε να μην χρειάζεται να υποχρεώνεσαι σε επαναλαμβανόμενες λήψεις."

Από την λάμψη της πιο υπέροχης Ιταλιάνας Monica Bellucci στιγματίστηκε η πρεμιέρα της ταινίας Un Ete Brulant του Γάλλου δημιουργού Philippe Garrel, που έκανε την πρεμιέρα της στο concorso του Βενετσιάνικου φεστιβάλ. Λάμψη της σύγχρονης Θεάς που δίχως αυτή δεν νοείται τα τελευταία δέκα χρόνια θεσμός, ειδικά από την στιγμή που η 46χρονη σταρ δεν δίστασε σε πλάνο του έργου να εμφανιστεί γυμνή, έναν μόλις μήνα μετά την γέννηση της δεύτερης της κόρης. "Ένιωσα πως με σεβάστηκαν και με προστάτεψαν" ομολογεί η Monica κατά την διάρκεια της συνάντησης του καστ με τους εκπροσώπους Τύπου, όντας το μοναδικό στοιχείο εντυπωσιασμού του γαλλόφωνου φιλμ, που είναι και το πρώτο το οποίο αποδοκιμάστηκε τόσο έντονα από τους παρευρισκομένους στην πρεμιέρα. Το Ένα Καυτό Καλοκαίρι παρουσιάζει την πορεία μιας μοναχικής ηθοποιού, που ωθείται από τις καταστάσεις στο να απατήσει τον σύζυγο της, έναν μπερδεμένο νεαρό ζωγράφο. Από την μεριά του ο σκηνοθέτης Garrel υποστήριξε από την μεριά του, το γνώριμα θανατηφόρα αργό τέμπο του πονήματος του: "Από την στιγμή που η ψυχή της γυναίκας στο σενάριο δεν υφίσταται, θα έπρεπε με κάποιο τρόπο να απεικονίσω την απώλεια αυτής της ψυχής στο πανί..."

Κραυγή ενάντια στους μεταναστευτικούς κανόνες που ισχύουν στην γειτονική Ιταλία, αποτελεί η καινούργια ταινία του αξιόλογου σκηνοθέτη Emanuele Crialese, με την οποία εγκαινιάζονται και οι παρουσίες των γειτόνων μας διοργανωτών στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Βενετίας. Το Terraferma αφηγείται την ιστορία μιας οικογένειας σε νησί του ιταλιάνικου νότου, που αποφασίζει παρανόμως, να περιθάλψει μια έγκυο γυναίκα από την Αιθιοπία και το μικρό της παιδί, όταν τους εντόπισαν αμέσως μετά από την λαθραία εισαγωγή τους στη χώρα. "Η ανταπόκριση του κράτους σε τέτοιου είδους ζητήματα, είναι εντελώς ανεπαρκής." Με αυτές τις ευθείες βολές ενάντια στα νομικά καταστατικά της πατρίδας του ξεκινά την συνέντευξη Τύπου ο δημιουργός του Respiro και του Nuovomondo, που απέσπασε θετικότατα σχόλια κατά την πρώτη προβολή του νέου του φιλμ στην Μόστρα. Και συνεχίζει στον ίδιο τόνο: "Το να επιτρέπουν οι Αρχές, να πνίγονται γυναικόπαιδα στα ανοιχτά της χώρας, είναι σημάδι απανθρωπιάς και ασέβειας. Και ακόμη πιο απάνθρωπη είναι η στάση των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας, που καλύπτουν τα περιστατικά εντελώς επιφανειακά και δίχως να δίνουν την παραμικρή σημασία στον παράγοντα ανθρώπινη ψυχή."

Πλέον ο Γιώργος Λάνθιμος δεν είναι για τους διοργανωτές των μεγάλων φιλμικών ραντεβού, ένας δημιουργός από την ευρωπαϊκή περιφέρεια, που απλώς με την παρουσία του, προσθέτει ένα ακόμη σημαιάκι - το ελληνικό - μεταξύ εκείνων που συμμετέχουν στις εκδηλώσεις. Είναι ο σκηνοθέτης μιας από τις ποιοτικότερες μη αγγλόφωνες παραγωγές της περσινής σεζόν, που πανάξια έφτασε ένα βήμα μακριά από τον οσκαρικό θρίαμβο. Συνεπώς η προσθήκη της νέας του δημιουργίας Alps, στο διαγωνιστικό της Μόστρας, μόνο χαριστικά ή προς χάρην της πολιτικής γεωγραφίας του θεσμού δεν έγινε, στοιχείο που διαφάνηκε και από τις απόψεις εκείνων που την παρακολούθησαν στην Βενετία, οι οποίοι έκαναν λόγο για "την εξυπνότερη ταινία, που έχει παιχτεί ποτέ στο φεστιβάλ" (The Guardian) και για "ένα φιλμ που φτάνει, αν δεν ξεπερνά, το επίπεδο του Κυνόδοντα" (Sight And Sound). "Στην πραγματικότητα οι Άλπεις είναι το ακριβώς αντίθετο του Κυνόδοντα, ομολογεί με ειλικρίνεια ο Έλληνας δημιουργός, ενώπιον των δημοσιογράφων, στο περιθώριο της πρεμιέρας του έργου του στο Λίντο. Εκεί αναφερόμουν στην ιστορία μιας ομάδας ανθρώπων που προσπαθούν να ξεφύγουν από έναν πλασματικό κόσμο, ενώ εδώ μιλώ για μια άλλη ομάδα ατόμων που προσπαθούν να ξεφύγουν από την ζωή τους, για να βυθιστούν σε έναν άλλο κόσμο." Κατ αυτό τον τρόπο αποκωδικοποιεί ο ίδιος ο εμπνευστής του θέματος, την δράση ενός γκρουπ - με το όνομα Άλπεις - που εκείνοι που το αποτελούν, κατόπιν εντολής συγγενών και φίλων, υποκαθιστούν τους χαμένους νεκρούς τους.

Με μια ερωτική ιστορία που λαμβάνει χώρα στην όμορφη Περσική πρωτεύουσα, την Τεχεράνη του 1950, επιστρέφει στην δράση η γεννημένη στο Ιράν σκηνοθέτιδα Marjane Satrapi, που το δημιουργικό της ντεμπούτο με το Persepolis, προκάλεσε πραγματικά πολύ μεγάλη αίσθηση. Σε αντίθεση με την προηγούμενη ταινία της, που είχε τον χαρακτήρα του καλλιτεχνικού κινουμένου σχεδίου, το Poulet Aux Prunes διαθέτει πραγματικούς χαρακτήρες στην σύνθεση του, που τους ερμηνεύουν διάσημα ονόματα της διεθνούς σκηνής όπως ο Mathieu Amalric που παίζει έναν επιτυχημένο βιολονίστα, η Maria De Medeiros που υποδύεται την απόμακρη σύζυγο και η Ιρανή Golsifteh Farahani που κρατά τον χαρακτήρα του ερωτικού αντικειμένου του πόθου του. "Πρόκειται για έναν μύθο που απεικονίζει την παλιά εποχή του Ιράν, μια ιστορική πραγματικότητα που έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί, μια χώρα που έχει εξαφανιστεί δια παντός" αναφέρει στα πρώτα λόγια της η Satrapi στην συνέντευξη τύπου στην Βενετία, όπου το "Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα" (όπως μεταφράζεται) είναι μια από τις 23 ταινίες του διαγωνιστικού τμήματος.

Όσα φέρνει η ώρα... Ακόμη και στοίχημα να μου έβαζε κάποιος πριν από δέκα - και κάτι - χρόνια πως το δημιουργικό φόλοου απ του σκηνοθέτη με το εξαιρετικό ντεμπούτο του You Can Count On Me, θα αργούσε τόσο πολύ, θα το έβαζα δίχως δεύτερη σκέψη. Βλέπεις οι προσδοκίες που δημιούργησε ο ρούκι τότε, Kenneth Lonergan, που έφτασε μέχρι και τις οσκαρικές πεντάδες της κατηγορίας σεναρίου, ήταν τόσο υψηλές, που δεν θα πίστευα ποτέ πως θα του έπαιρνε μια δεκαετία για να πραγματοποιήσει το επόμενο βήμα του. Κάτι που πέτυχε τελικά με την ταινία Margaret, ένα ψυχολογικό δράμα, που περιγράφει την ανατροπή στην ήσυχη πραγματικότητα μιας πιτσιρίκας, από την ώρα που αισθάνεται ως η βασική υπαίτιος ενός τροχαίου δυστυχήματος, με θύμα μια ανυποψίαστη περαστική γυναίκα. Μέσα από την προσωπική της ανησυχία η 17χρονη θα αντιληφθεί πως οι κανόνες ηθικής που έχουν θεσπίσει οι ενήλικοι, φτιάχτηκαν απλά και μόνο για να τους καταπατούν. Η ανεξάρτητη παραγωγή, στην οποία έχει βάλει και το χεράκι του ο ίδιος ο Scorsese, πήρε διανομή στις Ηνωμένες Πολιτείες, σε περιορισμένο κύκλωμα κινηματογράφων όμως και θα κάνει την πρεμιέρα της στις 30 Σεπτεμβρίου.

Το κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας, την φοβισμένη και ψυχικά κλονισμένη Μάργκαρετ υποδύεται η τριαντάρα Anna Paquin, που δεν μπορώ να καταλάβω πως μπορεί να περνάει ακόμη για τινέιτζερ, ενώ στο πλάι της διαθέτει ένα πανίσχυρο καστ αστέρων, που θα λειτουργήσουν υποστηρικτικά, που αποτελούν ο Matt Damon, ο Mark Ruffalo, ο Jean Reno, ο Matthew Broderick και ο Kieran Culkin.