Movies Ltd

Συγκυριακά το σαββατοκύριακο της κυκλοφορίας της νέας της ταινίας στην Αμερική, της εκρηκτικής περιπέτειας Colombiana, η Zoe Saldana, η μελαψή κούκλα με τις τέλειες αναλογίες, γνωστοποίησε το επόμενο φιλμ που θα ομορφύνει με την παρουσία της. Πρόκειται για το μεταφυσικό θρίλερ Dominion, που το πλάνο του γνωστοποίησε μόλις η Paramount και που θεματικά βασίζεται σε ένα σενάριο του διδύμου Dean Mc Creary και Chester Hastings. Η εντυπωσιακή πρωταγωνίστρια, με την καταγωγή από την Καραϊβική, εκτός του ότι θα κρατήσει τον κεντρικό ρόλο της υπόθεσης, υποδυόμενη έναν χαρακτήρα μισό ανθρώπινο και μισό αγγελικό, θα συγχρηματοδοτήσει το πρότζεκτ, από την θέση του executive producer. Ακόμη βέβαια δεν έχει γνωστοποιηθεί το όνομα εκείνου που θα αναλάβει την σκηνοθεσία του φιλμ, που καθώς φαίνεται θα προσθέσει ακόμη έναν κρίκο στην αλυσίδα των περιπετειών με παντοδύναμους φτερωτούς χαρακτήρες, που τελευταία είναι ιδιαίτερα της μόδας.

Πρόκειται για ένα πραγματικά πολύ εντυπωσιακό πλάνο, αυτό που σχεδιάζουν οι αδελφοί Wachowski μαζί με τον Γερμανό σκηνοθέτη Tom Tykwer, που θα έχει σαν θέμα του την ιστορία του φημισμένου μπεστ σέλλερ του David Mitchell, Cloud Atlas. Μια παράξενη υπόθεση που θεματικά κινείται γύρω από έξι διαφορετικούς χαρακτήρες, σε έξι διαφορετικές χρονικές περιόδους, έναν συμβολαιογράφο του 19ου αιώνα, έναν ομοφυλόφιλο μουσικό της δεκαετίας του 30, μια δημοσιογράφο στην Καλιφόρνια των 70s, έναν ηλικιωμένο εκδότη στο σημερινό Λονδίνο, έναν κλώνο σε ένα φουτουριστικό περιβάλλον κι έναν επιζώντα του αφανιστικού πολέμου, σε έναν μετά αποκαλυπτικό κόσμο. Το πολύ ενδιαφέρον θέμα, που ξετυλίγει την μία ιστορία μέσα από την άλλη, διαθέτει ακόμη ένα παράξενο χαρακτηριστικό, αφού κάθε ένας από τους συμμετέχοντες θα υποδυθεί πολλαπλούς ρόλους στην εξέλιξη της πολυεπίπεδης ίντριγκας. Κάτι που σημαίνει πως οι ήδη δοσμένοι από την παραγωγή ως μέλη του κυριολεκτικά εντυπωσιακού καστ, Tom Hanks, Halle Berry, Hugo Weaving, Susan Sarandon, Ben Whishaw, Jim Broadbent και James Sturgess, θα πρέπει να προσπαθήσουν ακόμη περισσότερο, ξεδιπλώνοντας το εύρος του ταλέντου τους, για να πραγματοποιηθεί σωστά το ομολογουμένως δύσκολο πλάνο.

Between the time when the oceans drank Atlantis, and the rise of the sons of Aryas... Ε, όταν ξανακούς μετά από τριάντα ολόκληρα χρόνια, την ίδια εισαγωγή από την βαριά φωνή του αφηγητή, δεν μπορεί παρά να νιώθεις ένα περίεργο είδος νοσταλγίας μέσα σου, που σου ανακατεύει τις σκέψεις, παγώνοντας σαν Pause για λίγο το βλέμμα στην οθόνη. Πόσα πράγματα χάθηκαν μαζί με την 80s εφηβεία... Πάει ο Schwartz, ο μπρατσαράς με τα σπαστά αγγλικά, αφού μας προέκυψε μίστερ μέιτζορ της Χρυσής Πολιτείας. Πάει το ξεσηκωτικό μουσικό θέμα του Basil Poledouris, που σε συνδυασμό με τα ανατριχιαστικά λόγια του Γιαπωνέζου Mako, έκτιζαν τις βάσεις μιας εντυπωσιακής επικής περιπέτειας. Πάνε - πακέτο - ο Earl Jones και ο Von Sydow, θρύλοι της εποχής, που έδιναν άλλη διάσταση στο πρότζεκτ. Πάει η δίμετρη ξανθιά Ζίνα Sandahl Bergman, την έφαγε το σκότος, μαζί με εκείνον τον μονοδιάστατο John Milius, που το σύνολο του Χόλιγουντ αποκαλούσε - αναίτια? - στρατόκαβλο κινημαγραφιστή. Τόσα αντίο κι όμως το intro του Κόναν παρέμεινε το ίδιο. Κάτι είναι κι αυτό. Δεν χάθηκαν τα πάντα στο πέρασμα τριών γεμάτων δεκαετιών...

Γεννημένος μέσα στις φλόγες του πολέμου, μεγαλωμένος με τις αρχές του ξεχωριστού πολεμιστή και γιγαντωμένος από την μαχητική φλόγα που κρύβει στην ψυχή, ο δυναμικός Σιμέριος Κόναν ζει και αναπνέει για την στιγμή που θα έρθει και πάλι αντιμέτωπος με τον διαβολικό Κάλαρ Ζιμ, τον άνθρωπο που αφαίρεσε με τον πιο στυγνό τρόπο, την ζωή του αγαπημένου του πατέρα. Στην πολύχρονη αναζήτηση του σε στεριές και θάλασσες, ο βάρβαρος μαχητής, θα φτάσει μέχρι το μακρινό μοναστήρι, που θα συναντήσει την Ταμάρα, την όμορφη παρθένα μοναχή, που αναζητά λυσσαλέα ο εχθρός του, γιατί στο αίμα της κρύβει ένα παράξενο μυστικό.

Και κάπως έτσι ξετυλίγεται ο ολοκαίνουργος και δίχως την παραμικρή σύνδεση με τα προηγούμενα, μύθος του Conan The Barbarian, σε μια ιστορία που δίχως να ξεφεύγει από τα τετριμμένα κλισέ των παραδόσεων των βορειοευρωπαικών θρύλων και παραδόσεων, εντούτοις καταφέρνει να διατηρήσει ένα κάποιο επίπεδο στην εξέλιξη της, μέχρι το εκρηκτικό φινάλε. Ο Γερμανός Marcus Nispel, με σαφώς βελτιωμένη αντίληψη της τοποθέτησης της κάμερας από την εποχή του ανομολόγητου Pathfinder, παρουσιάζει ένα πλημμυρισμένο από βίαιες ακρότητες και ταχύτατες κοφτές λήψεις adventure, σαν ένα μακρόσυρτο μεσαιωνικό βίντεο κλίπ, σαν μια παρατραβηγμένη, χρονικά, εκδοχή της αρχικής σεκάνς του Gladiator. Με το μεταλλαγμένο 3D να γίνεται αντιληπτό αραιά και που, μόνο στα πανοραμικά CGI πλάνα, το φιλμ, αν και διαλαλήθηκε σαν μπλοκμπάστερ από την Millenium, εντούτοις σε ελάχιστα σημεία δικαιολόγησε τα λεφτά του, έχοντας σαν σημαντικότερη στιγμή την σεκάνς της μάχης με τους αμμάνθρωπους, που είναι και εκείνη που θα θυμάσαι περισσότερο, μόλις πέσουν οι τίτλοι τέλους.

Στις δικές μας αίθουσες, 25 Αυγούστου 2011 από την Odeon

του Martin Campbell. Με τους Ryan Reynolds, Blake Lively, Peter Sarsgaard, Mark Strong, Angela Bassett, Tim Robbins

Πρασινοφρουρός!

του zerVo

Με τα κόμικ ως αναγνώστης δεν έχω καμία ιδιαίτερη σχέση, περιστασιακά και που, αν πέσει στα χέρια μου κανένα πολύχρωμο μπουκ, να του ρίξω μια ματιά, δίνοντας σημασία περισσότερο στο σκίτσο και λιγότερο στο θέμα. Οι ταινίες που βασίζονται σε κόμικ, αντιθέτως, πάντοτε μου εκπέμπουν μια ιδιαίτερη γοητεία, αφού η παρακολούθηση τους μου μοιάζει με παραμύθι μελλοντολογικού τύπου. Ελάχιστες, σπάνιες θα έλεγα, είναι οι φορές, που έχω πραγματική άγνοια για τον σούπερ ήρωα της ιστορίας και ακόμη λιγότερες εκείνες που το αποτέλεσμα, με απογοητεύει σχεδόν ολοκληρωτικά. Ο Green Lantern, για να έλθω και στο παρόν, φρόντισε να καλύψει με την μέτρια υπόσταση του και τις δύο αρνητικές περιπτώσεις. Δυστυχώς...

Το όνομα του είναι Χαλ Τζόρνταν και πρόκειται για τον χαρισματικότερο πιλότο δοκιμαστικών αεροσκαφών της αμερικάνικης πολεμικής αεροπορίας. Το βασικό του χαρακτηριστικό, είναι το ατρόμητο πάθος που δείχνει κάθε φορά που μπαίνει στο κόκπιτ, ιδίωμα που έχει κληρονομήσει από τον άδικα χαμένο, επίσης αεροπόρο, πατέρα του. Την ημέρα του ατυχήματος που παραλίγο να του κοστίσει την ζωή, θα έρθει σε επαφή με έναν βαρύτατα τραυματισμένο εξωγήινο, που χαρίζοντας του ένα καταπράσινο διαμαντένιο δαχτυλίδι, αυτομάτως θα του μεταβιβάσει και την δύναμη να αντιμετωπίσει τις δυνάμεις εκείνες του κακού, που επιδιώκουν να καταστρέψουν ολόκληρο το γαλαξία.

Δηλαδή θα τον μετατρέψει σε Γκριν Λάντερν, έναν εκ των τριών χιλιάδων και κάτι διαφορετικής ράτσας φρουρών της ακεραιότητας του σύμπαντος, που έχουν πολύ προσεκτικά επιλεγεί από τους αθανάτους και τον αρχιερέα Σινέστρο, για να κοντράρουν με όπλο τους την θέληση, όλους όσους διακυβεύουν την κοσμική ειρήνη. Ένας πανίσχυρος χαρακτήρας θα δημιουργηθεί, δηλαδή, που θα φορά φανταχτερή στολή, θα πετά ψηλά στο άπειρο κι ακόμη παραπέρα, θα διαθέτει εκπληκτικές δυνάμεις, θα τα βάζει με οποιασδήποτε δυμαμικότητας εχθρούς και θα λιώνει για την γυναίκα που λατρεύει. Θα έλεγε κανείς πως αν ήταν δημοσιογράφος και την αγαπημένη του την έλεγαν Λόις Λέιν και όχι Κάρολ Φέρις, πως μιλάμε για ένα ακόμη επεισόδιο του σινεσίριαλ του ανθρώπου από ατσάλι. Συνειρμός που σε καμία στιγμή του φανφαρόνικου πονήματος του τζειμσμποντικής εμπειρίας σκηνοθέτη Martin Campbell, μου έφυγε από το μυαλό. Αντίθετα τονίστηκε ακόμη περισσότερο από την μετριότητα των ειδικών εφέ, που υπό κανονικές συνθήκες αποτελούν το ατού ενός καταιγιστικού μπλοκμπάστερ, που εκτιμώ πως δεν ήταν καλύτερα από την προ 35 χρόνων πρώτη παρουσία του - ομόσταυλου, ελέω DC Comics - Superman...

Για πες: Συνεπώς, καλά τηρουμένων των αναλογιών, ο Πρασινοφρουρός όχι μόνο δεν με έπεισε για την αξία του, μα τελικά με την ανυπαρξία δράσης και φρέσκων τεχνολογιών, μου δημιούργησε μια πολύ άσχημη τελική εντύπωση. Με ευκολία το κατατάσσω στην πεντάδα των χειρότερων φιλμικών διασκευών κόμικ, επιρρίπτοντας ευθύνες και στον ζεν πρεμιέ Ryan Reynolds, που όπως αποδείχτηκε για τέτοιου είδους ρόλους το παιδί δεν κάνει. Κρίμα για την δροσιστική παρουσία της κούκλας Blake Lively, κρίμα για τον αχώνευτο έτσι κι αλλιώς Βρετανό Peter Sarsgaard, σπέσιαλ κρίμα όμως, για τον αναντικατάστατο Tim Robbins, που για έναν αστείο ρόλο συνταξιοδότησης ρισκάρει την υστεροφημία του...

Στις δικές μας αίθουσες, 25 Αυγούστου 2011 από την Village

Ο κλασσικός Γάλλος. Σκούζει, φωνάζει, οδύρεται και διαρρηγνύει ιμάτια, ότι σε ζητήματα σεξουαλικής παιδείας, έχει αφήσει έτη φωτός πίσω τους κάθε λογής πουριτανούς της υπόλοιπης Ευρώπης, συζητώντας ακόμη και για τις πιο ακραίες καταστάσεις, λες και είναι κάτι σύνηθες, καθημερινό, τουσέ. Μέχρι βεβαίως να βρεθεί - προ εκπλήξεως? - μπροστά στο δεδομένο εξ ορισμού αδιέξοδο και δεμένος χειροπόδαρα από την φιλοδοξία του να το παίξει προχωρημένος και αδυνατώντας να την υποστηρίξει μέχρι τέλους, υποχρεωτικά, αναγκάζεται να τραπεί σε άτακτη υποχώρηση και να συμβιβαστεί με τις λοιπές κοινότυπες λογικές. Μια τρύπα στο νερό δηλαδή...

Η ιδέα της Ρασέλ, να καλέσει σε δείπνο, τον Βενσάν, ένα γοητευτικό άντρα, που γνώρισε μέσω της δουλειάς της, μαζί με την γυναίκα του, θα έχει μια απρόβλεπτη εξέλιξη, τόσο για εκείνη, όσο και για τον διανοούμενο σύζυγο της, Φρανκ. Από την πρώτη στιγμή, ανάμεσα στα μέλη της τετράδας, θα δημιουργηθεί μια ιδιαίτερη έλξη, με συνέπεια πολύ σύντομα, να ανταλλάξουν παρτενέρ, δημιουργώντας ένα ιδιαίτερο, ξεχωριστό και γεμάτο πάθος ερωτικό κουαρτέτο. Ενώ τα πάντα κυλούν ήρεμα, ανάμεσα σε εκατέρωθεν φιλιά και αγκαλιές, γρήγορα οι λεπτές ισορροπίες θα διαταραχθούν και το λάγνο σκηνικό θα ανατραπεί βίαια...

Όχι πως είχα δηλαδή και καμία απορία για την εξέλιξη της ιδιόμορφης ιστορίας, βλέποντας εξ αρχής πως οι κυρίες του τετραγώνου, είναι και εκείνες που ουσιαστικά κάνουν κουμάντο. Παθιασμένες μεν από την μια μεριά να γευτούν το νέκταρ και της παραμικρής καυτής στιγμής της νέας τους σχέσης, εγκλωβισμένες από την μανία της κτήσης και της αποκλειστικότητας του αρσενικού, θα ριχτούν σε μια υποβόσκουσα μάχη, για να τα πάρουν όλα δικά τους. Και τον άντρα, αλλά και της αλληνής τον άντρα. Ο μινιμαλιστής Cordier, γνήσιο τέκνο του Emmanouelleίζοντος σινεμά, χρησιμοποιεί φαντασιώσεις με αλεύρια και μέλια, για να διατηρήσει το ενδιαφέρον του σεναρίου του ζεστό, δεν έχει όμως κάποιο πλάνο, για το τι θα συμβεί όταν αυτό το πάθος στραβώσει. Όταν φτάσει δε, στην λύση του Polanski στο Bitter Moon, είναι πια αργά και τα αρσενικά με γυρισμένη την πλάτη στις αχόρταγες, θα προτιμήσουν το gameboy από τα μπερδεμένα χάδια τους.

Στις δικές μας αίθουσες, 25 Αυγούστου 2011 από την Odeon

Μια χώρα, μια δύναμη, ένα πεπρωμένο! Όταν ο ένας και μοναδικός, ο αγαπημένος μου Ευρωπαίος δημιουργός Luc Besson, επιχειρεί τέτοια στροφή στην καριέρα του, μόνο προς καλού μπορεί να είναι. Κινούμενος στο παρατάω δεν παρατάω την σκηνοθετική καρέκλα, ο Γάλλος επιστρέφει δριμύτερος, με ένα πρότζεκτ που μέχρι πρότονος την ύπαρξη του δεν γνώριζαν παρά ελάχιστοι, το οποίο θεματικά κατατάσσεται στα biopic πολιτικού περιεχόμενου. Κι αυτό διότι το The Lady αφηγείται την πορεία της δυναμικής ηγέτιδας της Βιρμανίας, Άουνγκ Σαν Σου Κι, που για περισσότερες από δύο δεκαετίες, υποχρεώθηκε σε κατ οίκον περιορισμό από την χουντική στρατιωτική διοίκηση, ανεξάρτητα αν ο λαός την είχε επιλέξει για να αναλάβει τα ηνία της διακυβέρνησης του. Μόλις τον περασμένο Νοέμβρη και έχοντας χάσει τον αγαπημένο της σύζυγο, μακριά στην Αγγλία, δίχως να έχει την δυνατότητα να του συμπαρασταθεί στις τελευταίες του στιγμές, η Σου Κι, κατάφερε και κέρδισε την ελευθερία της κάτι που αυτομάτως σημαίνει και την απαρχή για την μεταπολίτευση στο ασιατικό πολύπαθο κράτος. Το πρώτο τίζερ τρέιλερ της παραγωγής της Europa Corp. - φυσικά - μοιάζει κάτι παραπάνω από εντυπωσιακό, στα πλαίσια της προωθητικής πορείας της Κυρίας, που θα ολοκληρωθεί στα τέλη του χρόνου, όταν και θα κάνει πρεμιέρα στις ευρωπαϊκές αίθουσες, έχοντας όμως προηγουμένως πατήσει το κόκκινο χαλί, του φεστιβάλ του Τορόντο.

Με το The Lady πάντως, που το σενάριο του υπογράφει η Rebecca Frayn, έχοντας ξοδέψει περισσότερους από δεκαοκτώ μήνες συνύπαρξης με την πολιτικό, επιχειρεί και το δυναμικό της come back η χαμένη εσχάτως Michelle Yeoh, που αν μη τι άλλο, έναν τέτοιο αβανταδόρικο ρόλο, ποτέ δεν είχε στην εκτός Ασίας καριέρα της. Όπως και για τον σκηνοθέτη του Απέραντου Γαλάζιου και του Leon, μια πρώτης τάξης ευκαιρία, να ασχοληθεί με κάτι εντελώς διαφορετικό, από ότι καταπιάστηκε τα τελευταία χρόνια τουλάχιστον, της πορείας του.

Αφού την εγκατέλειψαν, δεν της άφησαν άλλη επιλογή! Η πρώτη, χρονικά, ταινία, που φέρει την σφραγίδα του οσκαρικά τιμημένου για το Traffic, Steven Soderbergh και περιλαμβάνεται στο καλαντάρι της σεζόν που ξεκινά, είναι μια καθαρόαιμη περιπέτεια δράσης, που δύσκολα δεν θα βρεθεί στο τοπ των κορυφαίων της χρονιάς. Όχι τόσο για το πρωτότυπο της θεματικής της, που μοιάζει σαν μια αναμασημένη περίπτωση Nikita, με την προδοσία να λαμβάνει χώρα πολύ νωρίς στο σενάριο, με συνέπεια η δυναμική πολεμίστρια να καλείται να εκδικηθεί τους πρώην συντρόφους της στην εξέλιξη της ίντριγκας, μα γιατί σκηνοθετικά, από όσα αφήνει να διαφανούν το εντυπωσιακό και ταχύτατο τρέιλερ της Relativity, δείχνει απόλυτα ρεαλιστικό και εκρηκτικό. Ο πολυγραφότατος - ειδικά φέτος, που θα παρουσιάσει ακόμη ένα θρίλερ φαντασίας, το Contagion, ποντάρει πολλά για εμπορική επανάκαμψη της καριέρας του, στο στόρι της προδομένης κομάντο των μυστικών υπηρεσιών, που σεναριακά επεξεργάστηκε ο καλός του συνεργάτης από τον καιρό του The Limey, Lem Dobbs. Το αν το αποτέλεσμα στα box office θα είναι αντάξιο των προσδοκιών, θα το μάθουμε στις 20 του Γενάρη του 2012, όταν το Haywire θα κάνει την παγκόσμια πρώτη του στα μούλτιπλεξ.

Το πλέον εντυπωσιακό στοιχείο της υπόθεσης είναι που ο Soderbergh στηρίζει πολλά στην πρωταγωνίστρια του Gina Carano, στην πρώτη της ερμηνευτική απόπειρα, από την στιγμή που αποφάσισε να εγκαταλείψει τα ρινγκ, εκεί που έκανε τεράστια καριέρα σαν πρωταθλήτρια της επαγγελματικής πάλης. Για να την βοηθήσει βέβαια, έχει ρίξει στο πλάι της, έναν ολόκληρο στρατό αντρών ερμηνευτών, που μόνο στην ανάγνωση των ονομάτων τους - Channing Tatum, Ewan McGregor, Michael Douglas, Michael Fassbender, Antonio Banderas, Bill Paxton - μένεις προσοχή!

Νιώσε την δυσλειτουργία... Με την ελκυστική πινακίδα της πιπεράτου χιούμορ κομεντί, που εστιάζει στα ζόρια της σεξουαλικής ζωής εκείνων που μόλις πέρασαν το κατώφλι της μέσης ηλικίας, ασχολείται η ταινία The Family Tree, μια ανεξάρτητη παραγωγή, πολύ χαμηλού προϋπολογισμού, που θα κάνει πρεμιέρα στις αμερικάνικες αίθουσες στις 26 Αυγούστου. Υπό κανονικές συνθήκες δεν θα υπήρχαν ιδιαίτεροι λόγοι για να ασχοληθώ με μια ακόμη κωμωδία καταστάσεων που προέρχεται από την άλλη άκρη του Ατλαντικού, το κατακόκκινο red band τρέιλερ, που πραγματικά αναδεικνύει ικανότητες στο πόνημα της πρωτοφανέρωτης Vivi Friedman, με πείθει πως πρόκειται για ένα κωμωδιάκι που αξίζει τον κόπο να του δώσω λίγη σημασία παραπάνω. Άλλωστε το γεγονός και μόνο πως στην διανομή συνυπάρχουν τόσο αξιόλογες ρολίστικες προσωπικότητες, από μόνο του ανεβάζει το Οικογενειακό Δέντρο στην υπόληψη, μερικά σκαλοπάτια παραπάνω.

Προεξάρχουσας της όχι αναγνωρισμένης σύμφωνα με το ταλέντο της Hope Davis, που εδώ υποδύεται την μαμά της ιστορίας, η οποία κατά την διάρκεια - βάρα με στον τοίχο - ερωτικής επαφής με σωματώδη έγχρωμο διαρρήκτη (Chi Mc Bride) χτυπά στο κεφάλι, με συνέπεια να υποστεί απώλεια μνήμης. Πως να συμπεριφερθεί τώρα ο αγαπημένος της αντρούλης (Dermot Mulroney) που ολημερίς από το μυαλό του περνούν σε φλασιές, οι σέξι παρουσίες των γραμματέων της δουλειάς του? Όχι και τόσο παράλογο όταν μία εξ αυτών είναι η πραγματικά εκθαμβωτική Christina Hendricks...

Μια από τις πλέον παράξενες υποθέσεις στην δικαστική ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών είναι εκείνη των περιβόητων West Memphis 3, της τριάδας των ανηλίκων που το 1983 κατηγορήθηκαν για την στυγνή δολοφονία τριών οκτάχρονων αγοριών και κρίθηκαν ένοχοι, με συνέπεια να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους στην φυλακή. Δεκαοκτώ χρόνια μετά, νέα στοιχεία που ήρθαν στο φως από την αστυνομική έρευνα, με την ανάλυση του γενετικού υλικού, αθώωσαν τους τρεις ενήλικες πλέον βαρυποινίτες, που πλέον μπορούν να απολαύσουν και πάλι την ελευθερία τους. Με την συγκλονιστική αυτή περίπτωση εγκλήματος και δικαστικής πλάνης - όπως αποδείχτηκε - θα ασχοληθεί στην νέα του ταινία ο Atom Egoyan, ο σκηνοθέτης σημαντικών φιλμικών στιγμών όπως τα Sweet Hereafter, Exotica και Ararat, που προσπαθεί να διαφύγει από την μετριότητα των πιο πρόσφατων δημιουργιών του, Where The Truth Lies και Chloe, με ένα θέμα που συντάραξε την αμερικάνικη κοινή γνώμη. Το Devil's Knot, όπως είναι η ονομασία του φιλμ, βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Mara Leveritt, δημοσιογράφου που έζησε από πολύ κοντά τα τεκταινόμενα της δίκης, που έχει διασκευαστεί για την μεγάλη οθόνη από τους σεναριογράφους του Exorcism Of Emily Rose, Scott Derrickson και Paul Boardman. Το πρότζεκτ, τα γυρίσματα του οποίου θα ξεκινήσουν στο Μέμφις την ερχόμενη άνοιξη, είχε στα σκαριά ο Αρμένιος, εδώ και πέντε χρόνια και η χρονική συγκυρία της απελευθέρωσης της τριάδας, φαντάζει ιδανική, ώστε να παρουσιαστεί ένα δικαστικό δράμα αξιώσεων.

Θύτης και θύμα, δεν είναι το ίδιο... Αναμφίβολα αποτελεί ένα από τα χάιλαιτ του επερχόμενου φιλμικού φθινοπώρου, απλά και μόνο διότι φέρει την υπογραφή ενός εκ των κορυφαίων auteur της κινηματογραφικής ιστορίας και ειδικότερα επειδή είναι η πρώτη του δημιουργία, αμέσως μετά την παράξενη περιπέτεια του με τον νόμο. Το Carnage του Roman Polanski, του μεγάλου Πολωνού σκηνοθέτη με την σπουδαία προϊστορία των Knife In The Water, The Pianist, Rosemary's Baby και Chinatown, βασίζει την θεματική του στο επιτυχημένο θεατρικό της Yasmina Reza, The God Of Carnage, τοποθετώντας στο επίκεντρο ενός βαριά επιπλωμένου διαμερίσματος, δύο αντρόγυνα, που η σχέση τους εκτραχύνεται ενώ προσπαθούν να βρουν λύσεις πάνω στην βίαιη συμπεριφορά των γιων τους. Το φιλμ, που εξ ολοκλήρου γυρίστηκε στο Παρίσι, σε μια παραγωγή της Constantin Films και της SBS, θα ανοίξει στις αμερικάνικες οθόνες σε διανομή της Sony Classics στις 18 του Νοέμβρη, ενώ προηγουμένως θα έχει ταξιδέψει από το διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ της Βενετίας, αλλά και από το ιδιαίτερα αξιόλογο πρόγραμμα του Νεουορκέζικου σινέ πανηγυριού.

Την αρχική παράξενη μα και τόσο ελκυστική εντύπωση που μου είχαν αφήσει οι προωθητικές φωτογραφίες πριν λίγες εβδομάδες, τόνισε υπέρ το δέον, το διεθνές τρέιλερ που συνεχίζει το πρόμο του έργου, χάρη στις ερμηνείες της εντυπωσιακής τετράδας των πρωταγωνιστών του. Ιδίως της εκρηκτικής Kate Winslet, που δύσκολα, από τώρα τόσο νωρίς, εκτιμώ δεν θα βρεθεί στις οσκαρικές πεντάδες ερμηνείας, αλλά και των εξίσου σημαντικών John C. Reilly, Jodie Foster και Christoph Waltz.

Μια πόλη δίχως κανόνες. Ένας κόσμος χωρίς ελευθερίες. Ένας εχθρός δίχως έλεος. Ως μια πιο πολύχρωμη και φαντασμαγορική εκδοχή του Sin City, συστήνεται η εντυπωσιακή περιπέτεια Bunraku, που αναμιγνύει συστατικά του νουάρ και του ασιανού wuxia, στοχεύοντας την επιτυχία. Το ζήτημα για το πόνημα του παγκοσμίως άγνωστου σκηνοθέτη Guy Moshe είναι αν θα καταφέρει να ισορροπήσει στο τεντωμένο σκοινί του ρίσκου που βαδίζει και δεν γκρεμοτσακιστεί, προβάλλοντας σαν το βασικότερο φαβορί για τα...βατομουράκια. Κοιτάζοντας πάντοτε θετικά τα στοιχεία που προσφέρει το αεικίνητο τρέιλερ, το φιλμ έχει σαν μεγάλο του προσόν τα εντυπωσιακά CGI σκηνικά και τις χορογραφίες των πολεμικών τεχνών. Πεδίο δράσης δηλαδή των πρωταγωνιστών της ιστορίας, ενός μοναχικού περιπλανώμενου πολεμιστή, ενός σαμουράι κι ενός μπάρμαν, που ενώνουν τις δυνάμεις τους προκειμένου να πάρουν εκδίκηση από τον διαβολικό κακοποιό που εκμεταλλεύεται τους αθώους πολίτες της μητρόπολης, έχοντας την προστασία των εννιά μοχθηρών σωματοφυλάκων του. Η πρώτη εμφάνιση του Bunraku θα γίνει στο επερχόμενο φεστιβάλ του Τορόντο ενώ η πρεμιέρα του στις πέραν του Ατλαντικού αίθουσες έχει προγραμματιστεί από την AMC στις 30 Σεπτεμβρίου.

Εκτός από τα ειδικά του εφέ το περιπετειώδες φιλμάκι, έχει σαν προσόν του και μια πλειάδα διάσημων αστέρων μεταξύ του καστ, με τους Josh Hartnett, Woody Harelson και τον γιαπωνέζο ποπ σταρ Gackt να συνθέτουν την τρόικα που ανοίγει τον πόλεμο στον βαρόνο Ron Perlman, που έχει για πρωτοπαλίκαρο του τον Kevin McKidd. Σε έναν όπως πάντα αινιγματικό ρόλο εμφανίζεται και το όνειρο των εφήβων των 80s, η Demi Moore, που μοιάζει σαν να μην την έχει αγγίξει καν ο χρόνος...

Έψαχνε να ανακαλύψει κάτι για να πιστέψει κι όταν το βρήκε, έπρεπε να πολεμήσει γι αυτό! Λίγες μόλις ημέρες πριν την επίσημη πρώτη του στο μεγαλύτερο φεστιβάλ της αμερικάνικης ηπείρου, στο Τορόντο και ένα μήνα πριν την κυκλοφορία του στους κινηματογράφους της σινέ υπερδύναμης - 23 Σεπτεμβρίου από την Relativity Media - κάνει την εμφάνιση το τρέιλερ της ταινίας Machine Gun Preacher, που αποτελεί και την τελευταία δημιουργική προσπάθεια του Marc Forster. Του ανθρώπου δηλαδή που κατά το παρελθόν έχει παρουσιάσει αξιόλογα φιλμς όπως το Kite Runner, το Monster's Ball και το Finding Neverland, αλλά έχει βάλει και φαρδιά πλατιά την υπογραφή του γράφοντας τον επικήδειο του Τζέιμς Μποντ, στο Quantum Of Solace. Έχοντας ως σημείο αναφοράς τα απομνημονεύματα του ίδιου του Σαμ Τσίλντερς, ενός πρώην γκάνγκστερ, που μόλις ασπάστηκε τον Χριστιανισμό, αποφάσισε να ταξιδέψει στο φτωχό Σουδάν, προκειμένου να παλέψει για καλύτερες συνθήκες διαβίωσης των κατοίκων του, ο γεννημένος στη Γερμανία σκηνοθέτης, παρουσιάζει μια κοινωνικών προεκτάσεων περιπέτεια, που εκτυλίσσεται στις ερήμους της άμοιρης κεντροδυτικής Αφρικής.

Το κλιπ αναμφίβολα μοιάζει εντυπωσιακό και η ιστορία που παρουσιάζει ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα, κάνοντας ακόμη κι αυτόν τον συνήθως μέτριο Gerald Butler να φαντάζει το λιγότερο αξιοπρεπής, στο κοστούμι του μετανοημένου κακοποιού και νυν ιεραπόστολου της δικαιοσύνης. Πληθώρα διάσημων αστέρων τον περιβάλλει στους περιφερειακούς ρόλους, δηλαδή η Michelle Monaghan ως η σύζυγος του, ο Michael Shannon ως ο στενός του φίλος, η Madeline Carroll που υποδύεται την κόρη του και ο Souleymane Sy Savane ως ο σύντροφος στην μάχη για να κτίσει το ορφανοτροφείο που θα στεγάσει τα άπορα αφρικανάκια.