Άτακτη Καθηγήτριατου Jake Kasdan. Με τους Cameron Diaz, Jason Segel, Justin Timberlake, Lucy Punch
Η κακία της έμεινε...
του zerVo
Αν δεν είχε προϋπάρξει η περίπτωση του Bad Santa, πρέπει να ομολογήσω πως το πλάνο διέθετε μια κάποια ιδιαιτερότητα, μια κάποια πρωτοτυπία. Μετά από μια χιλιάδα ταινιών, που στο επίκεντρο τους βρίσκεται ο αρχικά υπό κυνηγητό καθηγητής, μα στο φινάλε τελικός θριαμβευτής και πυροσβέστης δύσκολων καταστάσεων, το σχέδιο σκέφτηκε να αντιστρέψει τους ρόλους και να παρουσιάσει τον εκπαιδευτικό σαν αλητάμπουρα διαβολικής συλλογιστικής, προνόμιο που μέχρι στιγμής κατείχαν οι επαναστατημένοι δίχως συγκεκριμένο λόγο μαθητάδες των περιθωριοποιημένων κινηματογραφικών σχολειών. Η αγγελική εμφάνιση μην σε ξεγελά. Πίσω από τις ξανθιές μακριές μπούκλες και τις ατέλειωτες γλυπτές γάμπες, κρύβεται ένας πραγματικός Βελζεβούλης. Φυλαχτείτε...
Αμέσως μετά τον χωρισμό της με τον πάμπλουτο πρωτότοκο γιο μιας αριστοκρατικής οικογένειας, η σχεδόν σαραντάρα Ελίζαμπεθ, βρίσκεται μπροστά σε απόγνωση, εφόσον δεν μπορεί πλέον να καλύψει τις θεόρατες καταναλωτικές της ορμές.Έχοντας βάλει σαν βασικό της στόχο να μαζέψει τις δεκάδες χιλιάδες δολάρια που απαιτούνται προκειμένου να αυξήσει το μέγεθος των μεμέ της, θα επιστρέψει στην παλιά της δουλειά, ως δασκάλα σε περιφερειακό γυμνάσιο. Βαριεστημένη και δίχως την παραμικρή όρεξη για να εκπαιδεύσει εφήβους, σύντομα θα κατανοήσει πως ακόμη και αυτό το χαμηλόμισθο επάγγελμα, μέσα από πονηρές και κατά περίπτωση σατανικές μεθόδους, μπορεί να αποδειχτεί ιδιαίτερα προσοδοφόρο.Κάτι που σημαίνει πως τα κακόμοιρα παιδάκια, καλούνται να μάθουν την ύλη μέσω...βιντεοδιδασκαλίας, αφού η σμπαραλιασμένη από τα ξενύχτια και τις καταχρήσεις δασκαλίτσα, δεν μπορεί ούτε τα βλέφαρα της να ανοίξει την ώρα του μαθήματος. Ούτε όμως και ο τρόπος συμπεριφοράς της, καπνίζοντας τσιγαριλίκια στο προαύλιο ή κυκλοφορώντας με ένα φλασκί ουίσκι στην συρταριέρα, είναι και ο ενδεδειγμένος για ένα πρόσωπο που υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να αποτελεί υπόδειγμα για τους πιτσιρικάδες. Και κάπου εκεί γεννιέται το αστείο της ιστορίας που παρουσιάζει ο Jake Casdan, που στην ανεξάρτητη πορεία του είχε δείξει ικανά δείγματα κινηματογραφίας, μα που εδώ δεν διαθέτει στα χέρια του το κατάλληλο σεναριακό υλικό για να αποδώσει μια κομεντί της προκοπής. Τα πάντα γεννιούνται και εξαντλούνται στην συμπεριφορά της δασκαλίτσας, με συνέπεια μετά την πολλοστή επανάληψη του αστείου με το νυσταγμένο ξύπνημα, ο θεατής να ξεκινά το χασμουρητό δίχως ιδιαίτερο σπρώξιμο...
Για πες: Κι αυτό γιατί δεν φτάνει μόνο το σωστό κτίσιμο του χαρακτήρα της κακίστρως, πάνω στον σούπερ σέξι καμπυλάτο καμβά της ονειρεμένης ξανθιάς Diaz, αλλά απαιτείται κι ένας περίγυρος τόσο ικανός που να την ωθήσει να βγάλει πέρα με την ίδια σκωπτική διάθεση το 90λεπτο. Ένας γυαλάκιας μαθηματικός, που δεν ξέρουμε αν βγάζει αυτή την εικόνα επίτηδες (Timberlake), μια μανιοκαταθλιπτική γεροντοκόρη φιλόλογος (Lucy Punch) κι ένας γυμναστής υπερβολικά χαμηλού προφίλ (Jason Segel) περιστρέφονται περισσότερο σαν καρικατούρες δορυφόροι γύρω από τον ήλιο της Cameron, αδυνατώντας να την βοηθήσουν σε έναν ρόλο που υποσχόταν πως θα ήταν σημαντικά διαφορετικός από τις κουταμαρίτσες που έχει υποδυθεί στο παρελθόν. Συνεπώς με τα μέτρια όπως αποδείχθηκε υλικά, το Bad Teacher έχασε νωρίς το στοίχημα που είχε βάλει, για να αναδειχτεί μια εξτρίμ μοντέρνα κωμωδία, μένοντας εντέλει μετεξεταστέο και με απόσταση μάλιστα από τη βάση...
Στις δικές μας αίθουσες, 18 Αυγούστου 2011 από την Feelgood
Αφού απέρριψε την πρόταση να συμμετάσχει, υποδυόμενος τον Beast, στην πιο πρόσφατη εκδοχή των X-Men, με το First Class, μόνο και μόνο για να λάβει μέρος στο θρίλερ του Timur Mekmambetov, Abraham Lincoln: Vampire Hunter, ο Benjamin Walker ανακοινώθηκε ως μέλος του καστ του ανατρεπτικού επικού παραμυθιού του Alex Proyas, Paradise Lost. Εκεί που ο νεαρός σταρ, ο οποίος έγινε διάσημος δια μέσου του ροκ μιούζικαλ, Bloody Bloody Andrew Jackson, θα ενσαρκώσει τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, συμμετέχοντας και αυτός στην τρισδιάστατη εντυπωσιακή μάχη ανάμεσα στο Καλό και στο Κακό, που υπόσχεται να προσφέρει στο κοινό ο σκηνοθέτης του The Crow. Εκεί που ήδη έχει κλείσει θέση από την περασμένη άνοιξη ο Bradley Cooper, κρατώντας τον ρόλο του Λούσιφερ, του πρώην ενάρετου αγγέλου δηλαδή, που επέλεξε να ακολουθήσει τον δρόμο της Διαβολής, ερχόμενος σε ρήξη με τους παλιούς φτερωτούς του συντρόφους. Σε σενάριο του Ryan Condall, που θα ξεσκονίσει την πρωτότυπη εργασία που συνέγραψε προ ετών το ντουέτο Willinger και De Blasi, το φιλμ αναμένεται να ξεκινήσει τις διεργασίες του στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας τον ερχόμενο Γενάρη, με σκοπό να καταλήξει στις αίθουσες, προς στα τέλη του 2013.
του Rupert Wyatt. Με τους James Franco, Frieda Pinto, Brian Cox, Tom Felton, John Lithgow, Andy Serkis
CGI για Όσκαρ
του zerVo
Πολύ σύντομα οι προσωπικές μου απαιτήσεις πήγαν περίπατο. Βλέπεις με την δική μου αισθητική, θα προτιμούσα να να λάβω μέρος σε ένα ερωτηματολόγιο προβληματισμού, γύρω από το αν και κατά πόσο το μοναδικό λογικό όν - κατά τας γραφάς - του κόσμου μας, μπορεί να διαχειρίζεται άλλες μορφές ζωής για να πραγματοποιεί τα επιστημονικά του πειράματα και ακόμη χειρότερα, για το αν δύναται να χρησιμοποιεί τις εξελίξεις της γενετικής, προκειμένου να ικανοποιήσει τις φιλοδοξίες υποκατάστασης του πλάστη. Αν υπάρχει κι άλλος σαν κι εμένα, που περιμένει από ένα φιλμ σαν το Rise Of The Planet Of The Apes, να ζορίσει λίγο το μυαλουδάκι του, γύρω από την ηθικά παράνομη δράση των απανταχού labs, θα πρέπει να το ξεχάσει. Όχι γιατί η ταινία ούτε καν το προσπαθεί, αλλά γιατί όπως αποδείχτηκε εκ των πραγμάτων, φτιάχτηκε από την Fox, απλά και μόνο για να πάρει μια θέση στο πάνθεον των δημιουργιών με το ποιοτικότερο CGI όλων των εποχών. Σκοπός επετεύχθη!
Μελετητής εργαζόμενος πάνω στην μελέτη εντοπισμού του γιατρικού ενάντια στην νόσο Αλτσχάιμερ, ο φιλόδοξος επιστήμονας Γουίλ Ρόντμαν, δείχνει να απογοητεύεται όταν το τελευταίο του πείραμα, πάνω σε έναν χιμπαντζή, ενώ αρχικά είχε θετική εξέλιξη, εντούτοις είχε καταστροφική κατάληξη.Την αρνητική του σκέψη θα αλλάξει η παρουσία ενός νεογέννητου πιθήκου, που από νωρίς θα δείξει σημάδια υψηλής διανόησης, που προκειμένου να τον προστατέψει, θα τον κρατήσει κοντά του, σαν κατοικίδιο, αναπτύσσοντας μαζί του μια ιδιαίτερη σχέση στο πέρασμα του χρόνου. Όσο μάλιστα η μυστική χρήση του πειραματικού γιατρικού, λειτουργεί δίχως παρενέργειας στην περίπτωση της πάθησης του άρρωστου πατέρα του, τίποτα δεν μοιάζει ικανό να καταστρέψει την γαλήνη της φαμίλιας. Τα ζόρια θα ξεκινήσουν όταν η άνοια κάνει και πάλι την εμφάνιση της, διαταράσσοντας τις λεπτές ισορροπίες της οικογένειας...
Σε αυτή που ανήκει εδώ και μια πενταετία και ο Καίσαρας, ο χαρισματικός πίθηκος και αχώριστος φίλος του Γουίλ, που νιώθοντας τον γονιό του αφεντικού του να απειλείται, θα ξεσπάσει πάνω σε γείτονα, τα επιθετικά ζωικά του ένστικτα, με αποτέλεσμα την λογική του τιμωρία και τον εγκλεισμό του σε χώρο φύλαξης άγριων ζώων. Και κάπου εκεί αρχίζει να σπάζει το γυαλί στη σχέση του Σίζαρ και του ερευνητή, με τον δεύτερο να μην μπορεί καν να φανταστεί τον βαθμό εξέλιξης της λογικής του τριχωτού ape, που μέσα από την φυλακή θα καταφέρει να διοργανώσει ολάκερη ανταρσία των ομοφύλων του. Αυτή είναι και η ρίζα του κακού που οδήγησε στην γνωστή στους περισσοτέρους ιστορία του ανατριχιαστικά πρωτοποριακού sci-fi The Planet Of The Apes, που στα 1968 είχε συγκλονίσει με την ακραία συλλογιστική του. Αν όμως το φιλμ με τον Heston, του οποίου το παρόν όπως είναι αντιληπτό συνθέτει το πρίκουελ, παραμένει αξιομνημόνευτο χάρη στον έκδηλο οικολογικό του προβληματισμό, το The Rise, σε καμία περίπτωση δεν διεκδικεί τέτοιου είδους δάφνες. Αντίθετα από πολύ νωρίς κάνει σαφή την μονοδιάστατη σκεπτική του, που δεν είναι άλλη από το να εντυπωσιάσει με τα δίχως άλλο εκπληκτικά special effects της κορυφαίας στο είδος Weta Digital.
Για πες: Διότι ως σύνολο το πόνημα του Rupert Wyatt, σε καμία στιγμή του δεν ξεπερνά την μετριότητα, εμφανίζοντας αμέτρητα κενά και απορίες στην εξέλιξη του σεναρίου του, παρουσιάζοντας χαρακτήρες - όπως εκείνον τον αδικαιολόγητο της Freida Pinto - που δεν έχουν καμία σχέση με την υπόθεση και ποντάροντας διαρκώς στον ιμπρεσιονισμό της άρτιας κίνησης των ψηφιακά επεξεργασμένων πιθήκων, προκειμένου να μπαλώσει τις ουκ ολίγες ατέλειες. Και δεν το κάνει άδικα, μιας και αυτό είναι το θριαμβευτικό στοιχείο του, παρουσιάζοντας τον χαμαιλέοντα Andy Serkis και τους συν αυτώ μασκαρεμένους ηθοποιούς, ως αεικίνητο πιθηκομάνι, κερδίζοντας με άνεση μια θέση στο roll of honour της λίστας των κορυφαίων κινηματογραφικών εφέ, περιορίζοντας σε δευτεραγωνιστικό ρόλο, την ζωόφιλη, πλην αινιγματική συμπεριφορά του ήρωα που ερμηνεύει ο James Franco, η οποία είναι και η βασική υπεύθυνη για την - επερχόμενη - βασιλεία των πιθήκων στον πλανήτη...
Στις δικές μας αίθουσες, 4 Αυγούστου 2011 από την Odeon
Ο Τζάνι κι οι Γυναίκεςτου Gianni Di Gregorio. Με τους Gianni Di Gregorio, Valeria De Franciscis, Alfonso Santagata, Elisabetta Piccolomini
Ψηλές, κοντές, ξανθιές, μελαχρινές...
του zerVo
Από την ρεαλιστική του όψη, είναι ενθαρρυντικό και ιδιαίτερα ευχάριστο να αντικρίζεις ένα άτομο, που μόλις έχει διαβεί το κατώφλι της τρίτης ηλικίας, να συμπεριφέρεται με πάθος και σθένος εφήβου, λες και η καρδιά του εκφράζεται εντελώς διαφορετικά από την γεμάτη πλισέδες όψη του. Από την άλλη όμως υπάρχει μια έκδηλη μελαγχολία, σε όλη αυτή την απόπειρα υγιούς παλιμπαιδισμού κι επιστροφής στα χαμένα νιάτα, εφόσον ο θεατής γνωρίζει καλά πως ο εξηντάρης ήρωας, έχοντας ακούσει το καμπανάκι του αφέτη, έχει μπει ήδη στο τελικό βιράζ της ζωής του. Συνεπώς ο γεμάτος σεβασμό, νεότερος ηλικιακά περίγυρος του, θα του συμπεριφερθεί με αυτή την τεχνητή γλυκύτητα, που στην λογική του ολοζώντανου γηρασμένου, φαντάζει μαχαιριά, αφού με τίποτα δεν μπορεί να σκεφτεί πως θα φορέσει,τόσο νωρίς, το κοστούμι του απόμαχου...
Κοινό στοιχείο όλων αυτών των εκτός φαμίλιας κυριών? Στην σκεπτική του Γιαννάκη είναι πανέμορφες, θεές και του εξάπτουν σε τέτοιο βαθμό την ερωτική φαντασία, που τις ονειρεύεται ακόμη και στον ύπνο του, να του χαϊδεύουν τα (flat top παρακαλώ) μαλλιά και να του ψιθυρίζουν γλυκόλογα στο αυτί. Ψηλές, κοντές, ξανθιές, μελαχρινές, αδύνατες, χοντρές και το κυριότερο οποιασδήποτε ηλικιακής βαθμίδας, οι κυρίες με τα τονισμένα στήθη και τους καμπυλωτούς γοφούς, δεν υπάρχει δευτερόλεπτο να μην κυριαρχούν στον νου του μοναχικού φουκαρά. Μια ακόμη περίπτωση Κωνσταντάρα και Τρελοπενηντάρη, θα μου πεις. Όχι ακριβώς. Ο Τζάνι είναι ένας φιλήσυχος και διόλου γκροτέσκος τυπάκος, που σε κάποια στιγμή της ζωής του, ονειρευόταν να κάνει την επανάσταση του, να ξεφύγει από τα τετριμμένα. Ο ποδόγυρος απλά του συντηρεί αυτό το - καθώς φαίνεται ερειπωμένο όραμα - εν ζωή. Που ξέρεις, κάποια στιγμή, ίσως με την βοήθεια κάποια ουσίας (μακρυά από το Viagra, Ιωάννη) να γίνει πραγματικότητα...
Για πες: Γλυκόπικρη η τελική γεύση που σου αφήνει το χαμηλών τόνων πόνημα του σκηνοθέτη και σεναριογράφου Gianni Di Gregorio, που όπως το συνηθίζει κρατά και τον πρωταγωνιστικό ρόλο της ιστορίας του. Πικρή με την έννοια των λιγοστών, έως ανύπαρκτων ευκαιριών που θα συναντήσει στο μέλλον του ο ήρωας, για να πραγματώσει την παραίνεση του κολλητού φιλαράκου και εξ ίσου κατά φαντασία γκομενιάρη, δικηγόρου Αλφόνσο. Γλυκιά όμως στο αντίκρυ ενός ηλικιωμένου με σακουλιασμένα μάτια και τρεμάμενα χέρια, που δεν αφήνει ούτε θηλυκή γάτα να διαβεί μπρος του, δίχως να γυρίσει να την κοιτάξει. Στον ρεαλισμό σου, δύσκολα δεν θα σκεφτόσουν, κοίτα τον βρωμόγερο. Το σινεμά σου δίνει να καταλάβεις πως δεν είναι τίποτα παραπάνω, από ένας ζωντανός άνθρωπος...
Στις δικές μας αίθουσες, 4 Αυγούστου 2011 από την Filmtrade
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
















