Movies Ltd

"Σε ότι αφορά στις πέρλες που φορώ, είμαι αδιαπραγμάτευτη..." Και κάπως έτσι ξεκίνησε η πολιτική σταδιοδρομία της διασημότερης γυναίκας πολιτικού του εικοστού αιώνα, εκείνης που για δώδεκα χρόνια κράτησε στα χέρια της με χαλύβδινο πείσμα τις τύχες μιας ολόκληρης - έστω και άτυπης πια - αυτοκρατορίας. Η Μάργκαρετ Θάτσερ, έχοντας αποσπάσει το χρίσμα των Συντηρητικών, θριάμβευσε στις εκλογές του 1979 και παρέμεινε κάτοικος του νούμερο 10 της Ντάουνινγκ Στριτ μέχρι το 1990, όταν και παρέδωσε την πρωθυπουργία στους Εργατικούς. Αυτή ακριβώς την πολιτική διαδρομή της Σιδηράς Κυρίας, παρακολουθεί το βιογραφικό δράμα The Iron Lady, που υπογράφει η σκηνοθέτιδα του Mamma Mia, Phyllida Lloyd έχοντας την σεναριακή υποστήριξη της Abi Morgan του Sex Traffic. Στα πλαίσια του προμόσιον του φιλμ, που θα κάνει πρεμιέρα παγκοσμίως στις 16 του Δεκέμβρη, η Weinstein έδωσε στην κυκλοφορία το πρώτο τίζερ τρέιλερ, που μέσα στα λίγα πλάνα του, αποκαλύπτει σε μεγάλο βαθμό τον κυνικό, καυστικό και ευθύβολο χαρακτήρα της Βρετανής πολιτικού. Βεβαίως παίζει και σημαντικότατο ρόλο, ποια την υποδύεται για να αποδίδουμε τα του Καίσαρα, στον Καίσαρα...

Πλώρη λοιπόν για την δέκατη έβδομη οσκαρική υποψηφιότητα της βάζει με τον ρόλο της Θάτσερ, η μοναδική και αξεπέραστη Meryl Streep, που φυσιογνωμικά θα έλεγα ομορφαίνει την πρωθυπουργό και δεν την θυμίζει παρά μόνο από τις παρεμβάσεις του μακιγιάζ. Μαζί της συνυπάρχουν στην ταινία που αναμένεται να κάνει σημαντικό μπαζ στα μέλη της AMPAS, οι Jim Broadbent, Anthony Head και Richard E. Grant. Φυσικά οι φλεγματικοί Εγγλέζοι δεν έχουν αφήσει ασχολίαστο το ότι η πρωταγωνίστρια δεν είναι συμπατριώτισσα τους, μα απλά και μόνο το γεγονός πως την μορφή που στιγμάτισε τα νεότερα πολιτικά χρόνια της Αλβιόνας, υποδύεται η κορυφαία ερμηνεύτρια όλων των εποχών, δεν τους δίνει περιθώρια για περαιτέρω αντιδράσεις...

Σε χολιγουντιανή βερσιόν το ίδιο πράγμα πρέπει να το έχω ξαναδεί καμιά εκατοστή φορές. Εργένης αγαπά απογοητευμένη από τη ζωή μεγαλοκοπέλα, προβληματάκια κάνουν την εμφάνιση τους, μα στο φινάλε ακούγεται το γαμήλιο εμβατήριο, όπως συνήθως... Φαντάσου δηλαδή μια Catherine Heigl, με όλη της ξανθή θωριά και τα υπέροχα μεμέ εις Παρισίους, να κάνει αγκαλίτσες με έναν τύπου Jack Black μουσάτο, το αμόρε τους να περνά σκαμπανεβάσματα, μα η αγάπη τους εντέλει να υπερισχύει και να αποχωρούν πανευτυχείς από την οθόνη. Μπορείς να μου εντοπίσεις λοιπόν, έναν σεβαστό λόγο για να παρακολουθήσω αυτό το ψιλοαταίριαστο φραντσέζικο ρομαντζάκι, δίχως να το εγκαταλείψω κάπου στην μέση των 80 λεπτών της διάρκειας του?

Υπερπροστατευτικός και ανασφαλής μην πάθει το παραμικρό η καλή του, ο χαρισματικός λογάς θα την έχει διαρκώς στην προσοχή του και τα πάντα θα βαδίζουν δεξιά για εκείνη. Τι θα συμβεί όμως όταν η μοίρα θα αποφασίσει και πάλι να βάλει το δακτυλάκι της και η γκαντεμιά που κουβαλά ο άμοιρος Ζιλιέν επανεμφανιστεί. Στην σεναριακή εξέλιξη της κομεντί, που διευθύνει με τηλεοπτική προοπτική ο άσος των σίριαλ της μικρής οθόνης Nicolas Cuche, δεν κάνει την εμφάνιση της η παραμικρή έκπληξη και τα πάντα βαδίζουν σαν πάνω σε μια προδιαγεγραμμένη "να ζήσετε" τροχιά. Ότι πρέπει δηλαδή για θερινό σινεμαδάκι και χαλάρωση δίχως ιδιαίτερους προβληματισμούς στο χαλικάκι...

Για πες: Φαρσούλα από εκείνες που συνηθίζει να σερβίρει κάθε τρεις και λίγο το γαλλικό σινεμά, είναι το La Chance De Ma Vie, που έχει την ιδιαιτερότητα όμως να μην διαθέτει στην παλέτα του πρόσωπα γνώριμα και χαρακτηρισμένα ως ανιαρά, από όσους παρακολουθούν από κοντά τις φιλμικές προτάσεις των τρικολόρ. Αναμφισβήτητα πάντως το περισσότερο παλαμάκι από το πρωταγωνιστικό ντουέτο, κερδίζει η Virginie Efira, σε σχέση με τον συμπαθητικό Francois Xavier Demaison, αφού καταφέρνει να συνδυάσει την φινέτσα και την κομψότητα με το σλάπστικ και την αδεξιότητα, ιδίωμα που διαθέτουν μόνον οι κωμικοί υψηλής κλάσης...

του Paul Feig. Με τους Kristen Wiig, Maya Rudolph, Rose Byrne, Wendi McLendon-Covey, Ellie Kemper, Melissa McCarthy, Chris O'Dowd

Αγγελικές Νάγιες

του zerVo

Η θηλυκή εκδοχή του Hangover? Ε, όχι δα. Εξ οφίτσιο κάτι τέτοιο είναι αδύνατον, αφού δεν υπάρχει περίπτωση να οργανωθεί ποτέ και κυρίως να εκτελεστεί, ταξίδι στο Λας Βέγκας, από γυναικεία παρέα απαρτιζόμενη από περισσότερα εκ των δύο ατόμων. Οι τρεις - που λέει η παροιμία - θα κάνουν κόμμα, οι τέσσερις θα το διαλύσουν κι έτσι το πλάνο για ολιγοήμερο ταξιδάκι στην πρωτεύουσα της διασκέδασης, μάλλον πηγαίνει περίπατο. Ούτε από κωμικής πλευράς όμως, μπορεί να ταιριάξει το Bridesmaids, με το σπαρταριστό buddy story του Todd Phillips, αφού εύκολα θα το χαρακτήριζα δράμα και μάλιστα απόλυτα ρεαλιστικό. Ξέρεις τι είναι να ακουμπάς τα σαράντα και το μοναδικό αληθινό πρόσωπο της ζωής σου, η κολλητή σου φιλενάδα, να σου ανακοινώνει πως παντρεύεται? Τύφλα να έχει το πραγματικό διαζύγιο μπροστά σε αυτό τον χωρισμό. Άσε που για εκείνη που θα παραμείνει μόνη κι έρημη, μόλις περάσει το κατώφλι της χώρας της Μαγκουφιάς, τα ήδη υπάρχοντα άσχημα συναισθήματα πολλαπλασιάζονται, με συνέπεια έναν γερό νευρικό κλονισμό, που δύσκολα ξεπερνιέται...
Στα τριάντα πέντε της χρόνια, η Άνι, δεν έχει καταφέρει ακόμη να δημιουργήσει μια ερωτική σχέση της προκοπής και με προοπτικές, δεν έχει ανακαλύψει μια σωστή επαγγελματική ταυτότητα που να την ικανοποιεί, φέροντας βαρέως το αποτυχημένο της εγχείρημα ως ζαχαροπλάστρια, δεν έχει νιώσει ακόμη ανεξάρτητη ως γυναίκα. Μοναδικό της αποκούμπι, η αγαπημένη της φίλη Λίλιαν, που μαζί της μοιράζεται τα μυστικά και τις ανασφάλειες της, θεωρώντας την ως την μόνη άξια της εμπιστοσύνης της, μια φιλία που εκτιμά πως θα κρατήσει αιώνια. Όλα αυτά μέχρι την ώρα που μέσα στην τρελή χαρά, θα την πληροφορήσει πως εντός ολίγου πρόκειται να ντυθεί νυφούλα κι εκείνη - λογικά - θα είναι η κουμπάρα των τιμών!
Δυσανάλογα τα συναισθήματα στην ψυχή της συνεσταλμένης, υποχωρητικής αλλά και απόλυτα μπερδεμένης μεγαλοκοπέλας. Το κολλητάρι της προβάρει νυφικό, άρα θα πρέπει να πετάει από την χαρά της. Από την άλλη μεριά όμως, το αδιέξοδο της μοναξιάς μεγαλώνει, αφού τι θα κάνει πλέον, δίχως την συμπαράσταση της παρέας, τις στιγμές της απόλυτης βουβαμάρας? Μια κατάσταση που θα τραβηχτεί γρήγορα στα άκρα, όταν θα εμφανιστεί αντίζηλος στην διεκδίκηση της εύνοιας της μπράιντ, που λέγεται Έλεν, είναι μια δίμετρη κουκλάρα, που ως η σύζυγος του αφεντικού επιχειρηματία διαθέτει την οικονομική επιφάνεια, που της επιτρέπει να σκορπάει δολάρια αφειδώς, προκειμένου να τραβήξει πάνω της τα φώτα της δημοσιότητας. Κόκκινος συναγερμός κτυπά στο μυαλό της Άνι, που βλέπει την αγκαλιά της φιλενάδας να απομακρύνεται, συνεπώς ξεσπά πόλεμος. Και κάπου εδώ με μερικά πραγματικά εμπνευσμένα και σπαρταριστά γκαγκς - μα και κάποια ελαφρώς μέτριας αισθητικής, σήματα κατατεθέντα της πρακτικής του παραγωγού Apatow - το Bridesmaids κερδίζει την σφραγίδα της κομεντί που θα σε κάνει να γελάσεις. Ίσως και να ξεκαρδιστείς αν εκτιμήσεις σωστά το χιουμοριστικό ταλέντο της πρωταγωνίστριας και σεναριογράφου του...

Για πες: Είναι αλήθεια πως η ξανθούλα Kristen Wiig, παρότι έχει αποφοιτήσει από το πανεπιστήμιο του Saturday Night Live, δεν έχει πετύχει ακόμη την κινηματογραφική καριέρα που θα περίμενε. Παίζοντας πάντοτε σε δεύτερο φόντο, ουδέποτε ξεδίπλωσε στο πανί το εύρος των διασκεδαστικών της ικανοτήτων. Το μέλλον της πλέον, μετά την σαρωτική επιτυχία των Κουμπαρομπεμπέκων, προδιαγράφεται λαμπρό για την Νεοϋορκέζα, που πίστεψε με, όσο με τις μπαστερκιτονικές της εκρήξεις, θα σε γαργαλίσει ευχάριστα, άλλο τόσο με την κενότητα στο βλέμμα, θα σε μελαγχολήσει... Το απόλυτο διπλό προσωπείο της κάθε γυναίκας δηλαδή, που από την μια σε χαροποιεί μόνο με την αγγελική παρουσία της, από την άλλη σε δαγκώνει λυσσασμένα σαν νάγια, αν λίγο της θίξεις τον εγωισμό.

Στις δικές μας αίθουσες, 7 Ιουλίου 2011 από την UIP

Rewind /// Trailer - Bridesmaids

του Alain Corneau. Με τους Ludivine Sagnier, Kristin Scott Thomas, Patrick Mille

Διαβολογυναίκες!

του zerVo

Όχι, δεν είναι πια αυτό το φόρτε του γαλλικού σινεμά. Εκείνη η κοφτερή νουάρ ματιά που άλλες εποχές διέθεταν εν αφθονία οι τρικολόρ δημιουργοί, που οι πέραν του Ατλαντικού κοπιαριστές της, την βελτίωσαν και την εξέλιξαν, έχει πλέον χαθεί. Η ίντριγκα έγινε θυσία στον βωμό της μοντέρνας κινηματογράφησης και της τάχα μου σύγχρονης προοπτικής. Με δυο λόγια, ενώ στα χέρια ενός αμερικάνου, απλά ικανού θριλερατζή, το Crime D'Amour, που θα το αποκαλούσε Love Crime, όπως θα ήταν βουτηγμένο μέσα στην σάλτσα της αγωνίας, θα αποτελούσε μια πρώτης τάξης εμπορική ταινία μυστηρίου, στην παρούσα περίπτωση, με την αφαιρετική - σχεδόν εκμηδενιστική - αισθητική του μακαρίτη Corneau, δεν είναι παρά ένα ρηχό, επίπεδο και αμφιβόλου ταυτότητας b-movie...

Η επαγγελματική της υπευθυνότητα και οι φρέσκες ανανεωτικές της ιδέες, έχουν καταστήσει την νεαρή ταλαντούχα Ιζαμπέλ Γκερέν, ως το δεξί χέρι της διευθύνουσας συμβούλου της πολυεθνικής Κριστίν Ριβέρ, ώστε πάνω της να στηρίζει πολλές από τις ελπίδες εξέλιξης της εταιρίας. Ανάμεσα στις ευκαιρίες που θα πάρει η μικρή, θα είναι και το ταξίδι στο Κάιρο, αναλαμβάνοντας το κλείσιμο μιας διεθνούς συμφωνίας, εκεί που το πάθος και μια στιγμή αδυναμίας, θα την ρίξουν στην αγκαλιά του συνεργάτη και εραστή της προϊσταμένης της. Ερωτευμένη σφόδρα με τον γοητευτικό Φιλίπ και με τις εμμονές, πως η αφεντικίνα της της βάζει διαρκώς τρικλοποδιές, να της τριβελίζουν το μυαλό, η Ιζαμπέλ δεν θα αργήσει να στρέψει τα βέλη εναντίον εγωίστριας και υπερφίαλης διευθύντριας της...

Ακόμη κι αν η στιγμή που αλλάζει ολοσχερώς την τροπή του θρίλερ, λαμβάνει χώρα λίγο μετά την μέση της χρονικής εξέλιξης του φιλμ, δεν είναι δυνατόν, από τον τίτλο και μόνο ο θεατής να μην καταλάβει πως το μίσος, γρήγορα θα οπλίσει το χέρι της πιτσιρίκας, που θα στήσει ένα υποδειγματικό σε συλλογιστική πλάνο για να βγάλει από την μέση την Devil Wears Prada ανώτερη της. Συνεπώς το έργο, χωρίζεται θεματικά σε δύο μέρη, με το πρώτο να είναι ένα αργού τέμπο ψυχολογικό δράμα, στο οποίο εκτίθενται οι δύο βασικοί χαρακτήρες, που πάνω τους ξεδιπλώνεται το στόρι και το δεύτερο μια καθαρόαιμη αστυνομική περιπέτεια, με σασπένς που θα κρατήσει σε μια κάποια εγρήγορση τον θεατή, μέχρι το φινάλε και την αποκάλυψη (?) της αλήθειας. Το ζήτημα είναι πως ο σκηνοθέτης του Tout Les Matins Du Monde, αδυνατεί να κρατήσει μια ικανή ισορροπία ανάμεσα στα δύο διαφορετικής λογικής επεισόδια του πονήματος του, μη δίνοντας σαφείς εξηγήσεις για ούτε για το λόγο που η φέρελπις υπάλληλος οδηγήθηκε στο φονικό, ούτε για την κατοπινή της συμπεριφορά, ως βασική ύποπτος κατά τις διωκτικές αρχές.

Για πες: Κακός υπολογισμός που περισσότερο έχει να κάνει με την υποτιμημένη χρήση της πάντοτε δυνατής Kristin Scott Thomas στον ρόλο του μπος, που δεν διστάζει να εκμεταλλευτεί στο έπακρο την υφισταμένη της, αλλά και να την συναγωνιστεί με αθέμιτα μέσα στην διεκδίκηση της καρδιάς του ενός και μοναδικού αγαπητικού, με συνέπεια να δει το δεύτερο μισό του έργου, από τα...θυμαράκια. Με τα πλάνα να στοιχειώνει η απουσία της Αγγλίδας, λοιπόν, η όσο μεγαλώνει κι ασχημαίνει Ludivine Sagnier, δεν πετυχαίνει να κρατήσει στους ώμους της το νουάρ, αδυνατώντας να παίξει έναν μοιραίο ρόλο σαν την - δες ποια μου ήρθε στο νου - Linda Fiorentino, ούτε φυσικά να υποδυθεί τον θηλυκό Edward Norton του Primal Fear. Λογικό κι επόμενο λοιπόν ενώ το Crime D'Amour σεναριακά έχει δυνατότητες, χάρη στην αδέξια έμπνευση του δημιουργού του, αλλά και στην αδυναμία της ενζενί να απογειώσει την (αντι)ηρωίδα της, να χάνει τον προορισμό του και να καταλήγει προβλέψιμο και αδιάφορο...

Στις δικές μας αίθουσες, στις 7 Ιουλίου 2011 από την Odeon

Να ζητήσεις από τους Γάλλους να σταματήσουν να φτιάχνουν ρομαντικές ταινίες εποχής, είναι σαν να λες στους Έλληνες να πάψουν να ανεβάζουν θεατρικά, αρχαίες τραγωδίες. Αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της κουλτούρας τους, ο φραμπαλάς, ο μανδύας και το ξίφος. Με την μόνη διαφορά πως οι δεύτεροι - δηλαδή εμείς - έχουν εκμοντερνίσει σε μεγάλο ποσοστό όσα συνέγραψαν οι τραγωδοί πριν από χιλιάδες χρόνια, ανάγοντας τα λεγόμενα τους στην σύγχρονη πραγματικότητα, σε αντίθεση με τους φραντσέζους, που απλώς αναπαραγάγουν ανούσια μεσαιωνικά παραμύθια, που δεν έχουν την παραμικρή εφαρμογή στο σήμερα, ούτε αν τα δει κανείς ρεαλιστικά, ούτε σε μια κάποια αλληγορική τους έκφανση. Μου είναι αστείο να πιστέψω δηλαδή πως μπορεί σήμερα θηλυκό να ανεχτεί την επιθεώρηση του μπαμπά του, λίγο πριν παραδώσει την παρθενία του στο σύζυγο, την πρώτη νύχτα του γάμου. Φράση που μου μοιάζει ολοσδιόλου άτοπη, από την πρώτη μέχρι την τελευταία της λέξη...

Στην ουσία πρόκειται για την κινηματογραφική μεταφορά μιας ολιγοσέλιδης νουβέλας της περίφημης Κοντέσας Ντε Λαφαγιέτ, της γυναίκας που ιστορικά καταγράφεται ως η πρώτη χρονικά συγγραφέας της γαλλικής πεζογραφίας. Αντί όμως, ο δημιουργός να περιορίσει την διάρκεια του πονήματος του, βασισμένος σε μια χαμηλών δυνατοτήτων ρομαντική ιστορία, ξεχειλώνει τον χρόνο της φτάνοντας τον στις δυόμισι ώρες, προκαλώντας με τον τρόπο αυτό την υπομονή του θεατή. Που είναι υποχρεωμένος να παρακολουθήσει μακρόσυρτα πλάνα, μέτριας αισθητικής για τις ικανότητες ενός Tavernier, πάμφτωχα σε σκηνικά και κοστούμια, αλλά και απίθανα χαμηλού τέμπο, που εύκολα από ένα σημείο και μετά θα βαρύνουν τα βλέφαρα του, ελλείψει μιας έστω προσεγμένης σεκάνς ξιφομαχίας. Οι υποδυόμενοι τους κόντηδες και τους βαρονέτους νεαροί πρωταγωνιστές, πιθανόν δεν προετοιμάστηκαν καν για το πως πρέπει να σηκώσουν το σπαθί, σε μια ενδεχόμενη επίδειξη δεξιοτεχνίας...

Για πες: Το ζήτημα όμως ουσιαστικά στην περίπτωση του La Princesse De Montpensier, δεν είναι αν οι πολλοί ζεν πρεμιέ που παρελαύνουν από τις εικόνες του, διαθέτουν μετάλλια στη σπάθη, αλλά ότι στην πενιχρής ίντριγκας υπόθεση, εμφανίζονται ουσιαστικά αόρατοι και άψυχοι, στην διεκδίκηση της καρδιάς της κούκλας - εξίσου άχρωμης όμως - Melanie Thierry. Φωτεινή εξαίρεση ο εξαιρετικός ρολίστας Lambert Wilson, που παίζει τον μοναδικό απτό χαρακτήρα της ιστορίας, διδακτικό Υποκόμη Σαμπάν, του οποίου προσωπικά την φιγούρα θα έβαζα στο επίκεντρο - και όχι στο φόντο όπως συμβαίνει στην αλήθεια - ως την μόνη ικανή να βγάλει ένα κάποιο συναίσθημα, στην παρέλαση όλων αυτών των μνηστήρων του πονεμένου έρωτά της Πριγκιπέσας...

Με την δημοτικότητα της να έχει εκτοξευτεί στα ύψη χάρη στην πρωταγωνιστικής της παρουσία στην τριλογία του Κοριτσιού με το Τατουάζ, η Σκανδιναβή σταρ Noomi Rapace, δεν προλαβαίνει να δέχεται προτάσεις για συμμετοχή σε ακριβές χολιγουνριανές παραγωγές. Έτσι κατόπιν της συμμετοχής της στο πρώτο σίκουελ του Sherlock Holmes, δίπλα σε Robert Downey και Jude Law, αλλά του σημαντικού ρόλου που απέσπασε στο μπλοκμπάστερ του Ridley Scott, Prometheus, η 32χρονη...Λίσμπεθ Σαλάντερ, θα συνεργαστεί με την Catherine Harwicke του Twilight και του Red Riding Hood, στο νέο της φιλμ που θα φέρει τον τίτλο Knockout. Πρόκειται για το biopic της διασημότερης τραγουδίστριας που ανέδειξε ποτέ η Σουηδία, της Ανίτα Λίντμπλομ, που μεσουράνησε στη διεθνή σκηνή του πενταγράμμου στα μέσα της δεκαετία του 60. Μια λαμπρή καριέρα που στιγματίστηκε όμως από αμέτρητα σκάνδαλα τα οποία κόσμησαν τα εξώφυλλα των ταμπλόιντ, όπως οικονομικές και φορολογικές ατασθαλίες, εισαγωγές σε νευρολογικές κλινικές για την αντιμετώπιση της κατάθλιψης και κλονισμών, με αποκορύφωμα τον ταραχώδη γάμο της με τον πρωταθλητή της πυγμαχίας Μπο Χόγκμπεργκ, που αποτέλεσε ένα από τα πιο κοσμικά συμβάντα στην Ευρώπη, μισό αιώνα πριν. Οι εμφανισιακές ομοιότητες των δύο προσώπων, εκ πρώτης όψεως δεν είναι και τόσο εμφανείς, πρέπει να ομολογήσω...

Ανεξάντλητος δυνάμεων εμφανίζεται τον τελευταίο καιρό ο Steven Soderbergh, ο πολυβραβευμένος όσο και εκκεντρικός δημιουργός, που ήδη έχει πανέτοιμες δύο ταινίες, να παρουσιάσει μέσα στο προσεχές διάστημα. Η μία από αυτές, το Haywire, που περιγράφει σε σενάριο του Lem Dobbs (The Limey) την ιστορία μιας όμορφης όσο και δυναμικής μυστικής πράκτορος, που βρίσκεται παγιδευμένη από τους δικούς της ανθρώπους, που μέχρι πρότινος συνεργαζόταν, έχει ήδη ολοκληρώσει το post production της και βρίσκεται στο στάδιο της προώθησης από την διανομή, που έχει αναλάβει η Relativity Media. Με μια πρώτη φωτογραφία της πρωταγωνίστριας Gina Carano, δημοφιλέστατης κατσέρ του επαγγελματικού πρωταθλήματος πάλης, που αποφάσισε να ασχοληθεί με την ηθοποιία, ξεκινά το προμόσιον μιας καταιγιστικής περιπέτειας δράσης, που όπως δείχνει θα συνδυάζει Nikita, Heat και Bourne Identity σε ένα πακέτο έντονης αδρεναλίνης, που θα εμφανιστεί στους κινηματογράφους στις 20 Ιανουαρίου του 2012. Μαζί με την πρωτοεμφανιζόμενη σταρ των ρινγκ, στο Haywire συμμετέχει ένα πανίσχυρο επιτελείο διάσημων αστέρων, που αποτελείται από τους Channing Tatum, Ewan McGregor, Michael Douglas, Antonio Banderas και Bill Paxton. Το τρέιλερ αναμένεται σύντομα, μαζί με εκείνο του Contagion, που ο δημιουργός από την Τζόρτζια τρέχει ταυτόχρονα...

Την ώρα που καριέρα της, δείχνει και πάλι να παίρνει την ανιούσα, μετά την αξιοπρόσεχτη παρουσία της στο Rabbit Hole, που την επανέφερε στο υψηλό πρωταγωνιστικό επίπεδο χαρίζοντας της και μια οσκαρική υποψηφιότητα α' γυναικείου ρόλου, η Nicole Kidman, επιστρέφει ακόμη πιο δυναμικά συμμετέχοντας στο πολυσυζητημένο ερωτικό θρίλερ The Paperboy. Εκεί που η όμορφη Αυστραλέζα - αντικαθιστώντας την εκλεκτή μέχρι στιγμής της παραγωγού Millenium, Sofia Vergara - θα υποδυθεί την μοιραία γυναίκα, που θα αποπλανήσει με τον δικό της τρόπο τον ρεπόρτερ που επιστρέφει στην γενέτειρα του την Φλόριντα, για να ερευνήσει τις συνθήκες του μυστηριώδους θανάτου, ενός ντόπιου σερίφη. Τον δημοσιογράφο θα υποδυθεί ο Νότιος μορφονιός Matthew McConaughey, ενώ στο καστ συμμετέχουν ακόμη ο πάντοτε αξιοπρεπής ως ρολίστας John Cusack και ο αγαπημένος της νεολαίας Zac Efron. Το σενάριο και την σκηνοθεσία του The Paperboy, που βασίζεται θεματικά στο ομώνυμο μπεστ σέλλερ του Pete Dexter, υπογράφει ο δημιουργός έκπληξη του Precious, Lee Daniels, ενώ τα γυρίσματα υπολογίζεται να ξεκινήσουν στις αρχές του φθινοπώρου στην Sun State.

Με την επίσημη αμερικάνικη πρεμιέρα του ριμέικ μιας από τις πιο διάσημες παρωδίες τρόμου, του Fright Night, να απέχει κάτι λιγότερο από πενήντα ημέρες, αφού η Dreamworks την έχει προγραμματίσει για τις 19 του Αυγούστου, η διανομή έδωσε στην κυκλοφορία τα πόστερς των βασικών χαρακτήρων της μυστηριώδους ταινίας φαντασίας. Έχοντας σαν μεγάλο του ατού, τον τίτλο του περιβόητου - κυρίως πέραν του Ατλαντικού κι όχι τόσο στα μέρη μας - θρίλερ του 1985, το φιλμ αφηγείται την περιπέτεια ενός απλοϊκού και τυπικά συμπεριφερόμενου πιτσιρικά, που αντιλαμβάνεται πως κάτι περίεργο τρέχει με τον γείτονα, που μόλις μετακόμισε στο διπλανό σπίτι. Όταν καταφέρει να βρει τις αποδείξεις πως πρόκειται για βαμπίρ, θα είναι πολύ αργά μιας και η γοητεία του θα έχει κερδίσει την γειτονιά και ειδικά την εδώ και χρόνια μόνη, μητέρα του. Τον ρόλο του παράξενου άντρα που θα αναστατώσει την γαλήνη των φιλήσυχων κατοίκων της περιοχής, κρατά ο Ιρλανδός Colin Farrell, που με την καλογυμνασμένη εξωτερική του εμφάνιση καταφέρνει να κερδίσει την εκτίμηση των κυριών του τετραγώνου, όχι όμως και του ανήσυχου έφηβου Τζέρι, που υποδύεται ο ανερχόμενος Anton Yelchin. Δίπλα τους συνυπάρχουν η κουκλίνα Judy Brewster, ως το κορίτσι του μικρού, που δεν θα διστάσει να σηκώσει και τσεκούρι για χάρη του και ο David Tennant, που παίζει τον κυνηγό βρικολάκων.

Στην σκηνοθετική καθοδήγηση του έργου βρίσκεται ο Craig Gillespie, γνωστός από παλαιότερες δημιουργίες του σαν το Mr Woodcock και το ιδιαίτερο Lars And The Real Girl, που με την Νύχτα Τρόμου σκοπεύει να καταφέρει την πρώτη του μεγάλη εισπρακτική επιτυχία. Ας πάρουμε και μια ιδέα από το τρέιλερ...

Πως μπορείς να εντοπίσεις τον εχθρό που κρύβεται μπροστά στα μάτια σου? Μια από τις πλέον αγαπημένες νουβέλες του μετρ της κατασκοπικής λογοτεχνίας, του περιβόητου John Le Carre, που την δημοσίευσε για πρώτη φορά στα μέσα της δεκαετίας του 70, είναι πανέτοιμη να διαβεί το κατώφλι των κινηματογραφικών αιθουσών, μετά από μια σημαντική περίοδο καθυστέρησης στο post production. Το Tinker, Tailor, Soldier, Spy, μας μεταφέρει στην εποχή του ψυχρού πολέμου, παρακολουθώντας από κοντά τις προσπάθειες ενός βετεράνου πράκτορα των βασιλικών μυστικών υπηρεσιών, να αποκαλύψει ποιο στέλεχος του τμήματος του, κάνει διπλή κατασκοπική ζωή, αποκαλύπτοντας τα μυστικά στους αντιπάλους. Η πρώτη φορά που το γεμάτο ανατροπές θρίλερ απέκτησε σεναριακή υφή, ήταν το 1979, στην ομώνυμη σειρά του BBC, με πρωταγωνιστή τότε τον ανεπανάληπτο Sir Alec Guiness, σε μια μίνι σειρά έξι επεισοδίων, υποδειγματικής αισθητικής και σκηνοθεσίας. Συνεπώς ο ανταγωνισμός που καλείται να τα βάλει ο σκανδιναβός Tomas Alfredson, δημιουργός της σπουδαιότερης ευρωπαϊκής ταινίας των τελευταίων χρόνων, του μαγευτικού Let The Right One In, είναι πολύ υψηλός, αν και τα υλικά που έχει στα χέρια του είναι πρώτης τάξης και ποιότητας.

Πιο συγκεκριμένα τον κεντρικό πρωταγωνιστικό ρόλο του μπαρουτοκαπνισμένου κατασκόπου Τζορτζ Σμάιλυ κρατά ο πάντοτε αξιόλογος Gary Oldman, έχοντας στο πλάι του μια ομάδα διάσημων ερμηνευτών, όπως ο Tom Hardy, ο Mark Strong, ο Ciaran Hinds, ο Stephen Graham, ο Benedict Cumberbatch και τέλος ο πιο πρόσφατος κάτοχος του όσκαρ ανδρικής ερμηνείας Colin Firth. Πρεμιέρα στην πατρίδα του την Μεγάλη Βρετανία για το Tinker, Tailor, Soldier, Spy στα μέσα του Σεπτέμβρη και ένα μήνα αργότερα στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού από την Focus Features.

Υπάρχει κάτι χειρότερο από το να παρακολουθείς στην οθόνη ζευγάρι με ηλικιακό άθροισμα που σπάει την κατοστάρα, να επιδίδεται σε παλιμπαιδίζουσες ερωτοτροπίες, ανάλογες με εκείνες των γυμνασιόπαιδων που μόλις έκαναν σκασιαρχείο από την βαρετή διάλεξη της δασκάλας? Φυσικά και υπάρχει! Ακριβώς ίδιας ηλικιακής βαθμίδας ντουέτο σεναριογράφων, που νομίζει πως τα νιάτα ξεκινούν στα 55, περίοδο που λέξεις όπως αρθριτικά, υπέρταση και σάκχαρο παίζουν ολοένα και περισσότερο στο καθημερινό λεξιλόγιο του ανθρώπου, σε αντίθεση με κάποιες άλλες, όπως παιχνίδι, αγαπητηλίκι και ανεμελιά, που απουσιάζουν ολοσχερώς. Και αν ειδικά το ένα σκέλος του ακούει και στο όνομα Nia Vardalos, ζήτω που καήκαμε φουκαρά προ-συνταξιούχε...

Υποδειγματικός πενηντάρης υπάλληλος μεγάλης εμπορικής αλυσίδας, βρίσκεται από την μια στιγμή στην άλλη αντιμέτωπος με το φάσμα της ανεργίας, θύμα της φιλοδοξίας των εργοδοτών του να διαθέτουν στο δυναμικό τους, μόνο άτομα μέσου μορφωτικού επιπέδου. Έχοντας αμέτρητα οικονομικά ζητήματα να αντιμετωπίσει ο Λάρι Κράουν, θα βγει στην αναζήτηση εργασίας, με όλες τις πόρτες να παραμένουν κλειστές, εξαιτίας των περιορισμένων του προσόντων. Μοναδική του λύση η επιστροφή στα θρανία, προκειμένου να αποκτήσει το πολυπόθητο χαρτί που τόσο του λείπει για να βρει ένα επάγγελμα της προκοπής. Ο γυρισμός στο κολέγιο, θα προκαλέσει όχι μόνο ανατροπή στον μεσήλικο τρόπο σκέψης του, αλλά και σε ολόκληρη την μίζερη και αδιάφορη καθημερινότητα...

Ο λόγος ένας και μοναδικός και έχει μάλιστα και όνομα. Λέγεται Μερσέντες, μα εκείνος πρέπει να την αποκαλεί Μις Τάινο, εφόσον είναι η δασκάλα του στο μάθημα της επικοινωνίας. Όμορφη και με εντυπωσιακή θωριά η καθηγήτρια, θα ξυπνήσει συναισθήματα που είχε χρόνια να νιώσει ο γηρασμένος πνευματικά Λάρι. Και το ότι είναι παντρεμένη με (πρώην) επιτυχημένο συγγραφέα, στέκει μάλλον τροχοπέδη στις όποιες ερωτικές του επιθυμίες. Ας είναι καλά η πεταχτούλα συμμαθήτρια, που θα τον περάσει από την μηχανή της ανανέωσης, πετώντας τους τα παλιομοδίτικα καρό κοντομάνικα πουκάμισα και τα φαρδιά παντελόνια, ντύνοντας τον ροκαμπιλά, με φιγουρίνι τον Johnny Cash και δίνοντας του την ώθηση, με οδηγό το φενγκ σούι, να αποκτήσει αυτοπεποίθηση, να γίνει ένας καινούργιος άνθρωπος.

Δεν είναι πρωτότυπο, ούτε πρωτοφανέρωτο. Το έχεις ξαναδεί, οπότε αν κάτι κάνει την διαφορά, αυτό αποκαλείται σκηνοθετική υπογραφή. Η κάμερα ενός Tarantino θα εστίαζε, στα σκάγια που καθηλώνουν στον λευκό τοίχο μιξαρισμένα αίματα και μυαλά. Η αντίστοιχη του Scorsese, θα ανέβαζε παλμούς, μετατρέποντας το δράμα σε αγωνιώδες θρίλερ. Η ματιά του Michod - τι τιμή για ένα παλικάρι από το Down Under, να μπλέκει ανάμεσα στα μεγαθήρια - επιλέγει μια διαφορετική μέθοδο, πιο παλιομοδίτικη, πιο χαμένη στην λήθη του κινηματογραφικού χρόνου, μα εξίσου ενδιαφέρουσα και κατά τόπους καθηλωτική. Μια σημείωση κράτα μόνο, που θα σου ανεβάσει ακόμη περισσότερο την εκτίμηση για την αντίληψη μιας προσωπικότητας, που το ονοματεπώνυμο θα ακούσεις πολλές φορές ξανά στο μέλλον. Η Αυστραλία είναι μια χώρα που ο Νόμος είναι απόλυτος κυρίαρχος και επιβάλλεται αδιακρίτως και ακαριαίως, περιορίζοντας σε πολύ χαμηλά νούμερα την εγκληματικότητα. Συνεπώς ότι παρακολουθείς στο Animal Kingdom, μην το συγχέεις με κάποιες παρόμοιες ιστορίες του Μπρούκλυν, που είναι πιθανόν να ζήσεις και λάιβ, αν περπατήσεις για λίγο τους σκοτεινούς του δρόμους. Στους αντίποδες είναι η εξαίρεση, γι αυτό και προκαλεί εντύπωση, πως απούσης πρωτότυπης εικόνας στο νου, τα καταφέρνει τόσο καλά ο Αυστραλός...

Και κάπως έτσι ξεκινά το παιχνίδισμα των υποψιών, που γεννιούνται στον μικρόκοσμο της επαρχιακής κωμόπολης, που όλοι είναι γνωστοί με όλους. Στο επίκεντρο των πάντων ένα πιτσιρίκι, που η ενηλικίωση του στον βούρκο, τον έχει μετατρέψει σε ένα κούφιο τομάρι. Μια κενή περιεχομένου προσωπικότητα, που συνειδητοποιώντας την αλήθεια που τον περιβάλλει, δεν αντιδρά, δεν κρατά την παραμικρή στάση. Αρκείται μόνο να ατενίζει θολά και άψυχα το καντράν του τηλεοπτικού του δέκτη. Φόνος - τηλεόραση, έγκλημα - τηλεόραση, αίμα - τηλεόραση. Αμηχανία και αποστασιοποίηση. Γι αυτόν δεν υπάρχει η παραμικρή αντίληψη αν όσα συμβαίνουν στον περίγυρο φορούν την μπέρτα του καλού ή του κακού, απλά συμβαίνουν. Δεν έχει άποψη ποιοι είναι οι ενάρετοι και ποιοι οι σατανάδες. Μην είναι τα αδέλφια της άπονης μητέρας και γιοι της στοργικής και στον δικό της κόσμο γιαγιάς? Μην είναι οι μπάτσοι, που με οποιονδήποτε τρόπο κοιτούν να μπουζουριάσουν τους παρανόμους? Κι εκεί διαφέρει η ιστορία, από κάθε άλλη που πιθανόν να έχει δει στο παρελθόν. Ο μικρός κινείται αψυχολόγητα υπέρ των δικών του ανθρώπων, δίχως να τον υποχρεώνουν οι δεσμοί αίματος. Ο μικρός κινείται αψυχολόγητα υπέρ της αστυνομίας, εφόσον δεν έχει κατανοήσει ποια αδικία ακριβώς καταδιώκουν. Το σημείο μηδέν, ο καταλύτης που θα ξυπνήσει στην ψυχή του το ένα και μοναδικό feeling, έχει να κάνει με το πρόσωπο που στην ζωή του, που φαντάζει διαφορετικό. Την αγαπημένη του. Και το αψυχολόγητο πλέον, λαμβάνει άλλο πρόσωπο, παίζει σε άλλη διάσταση.

Η αφήγηση του Michod, νεο νουαρίστικη και μουντή, σε νανουρίζει σε έναν παλμό που δεν είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις. Όπλο της η ερμηνεία ενός άμαθου νέου ηθοποιού, introduction τον αναφέρει το κρέντιτ, που λεπτό με το λεπτό τα βάζεις μαζί του, πιστεύοντας πως η ουδετερότητα της θωριάς του, σου χαλάει την αίσθηση του Good Fellas που νομίζεις πως θες να παρακολουθήσεις. Κι όμως, αυτός ο Frecheville, δεν έχει στηθεί τυχαία έτσι αόρατος και άχρωμος. Η τελική σεκάνς που θα σου τσακίσει και το παραμικρό κοκαλάκι του αυχένα, εκεί που η ψυχή στριφογυρνά, κάτι που πιθανόν τελευταία φορά σε crime story να είχες νιώσει στον Departed - και αν - θα σου εξηγήσει παντοίω τρόπω γιατί το λυκάκι μέχρι ώρας δεν είχε εκδηλωθεί. Περίμενε την κατάλληλη στιγμή. Ο νόμος της αγέλης. Που οι (αιώνιοι) δεσμοί της είναι κατά πολύ ισχυρότεροι των (μοντέρνων) φαμιλιάρικων...

Για πες: Στην ενδεχόμενη περίπτωση που το Animal Kingdom έφερε αμερικάνικη υπογραφή και δη γνωστού αστεράτου auteur, θα βρισκόταν δεδομένα μεταξύ των οσκαρικών υποψηφιοτήτων, καλύτερης ταινίας. Κι όχι της δεκάδας για να χωρέσουν όλοι οι καλοί, μα της πεντάδας, που ίσχυε μέχρι πρότινος. Ανταυτού στο Λος Άντζελες ταξίδεψε μόνο η συγκλονιστική grandma Jackie Weaver, χάρη στον τρόπο που χειρίστηκε την μητρική περσόνα που νιώθει τον ένα μετά τον άλλο, τους πυλώνες της ύπαρξης να γκρεμίζονται και καλείται να δείξει σθένος και υπερηφάνεια. Αδικία του οργανωμένου made in America συστήματος? Κουταμάρες για όσους κρατούν αγαλματένια στατιστικά. Εδώ ολάκερη εγχώρια διανομή, με κατάλογο δέκα φιλμς όλων κι όλων στη σεζόν, το έθαψε καλοκαιριάτικα, κάπου ανάμεσα σε άμμους και κουβαδάκια. Αν το αδικήσαν άπαντες το Χρίσμα, μην το πράξεις κι εσύ. Δες το οπωσδήποτε για να έχεις άποψη τουλάχιστον, όταν σε λίγο καιρό οι σινεφίλ παρέες σου μιλάνε για κάποιον Michod, να έχεις το σθένος να πεις πως τον γνωρίζεις. Και τον θαυμάζεις μάλιστα...