Movies Ltd

Υπήρξε η ταινία που απογείωσε την καριέρα του Kevin Bacon και αντίστοιχα εκείνη που έπεισε πως η ξανθούλα Lori Singer δεν είχε καμία απολύτως τύχη ως 80s ενζενί. Υπήρξε από τις περιπτώσεις φιλμς, που το σάουντρακ έκανε πολλαπλό πάταγο από το ίδιο το μιούζικαλ, που δεν τράβηξε αναλόγως στις αίθουσες. Υπήρξε όμως, για τους έφηβους της αδικημένης δεκαετίας, στιγμή αναφοράς, μαζί με καμιά δεκαριά ακόμη νεανικές δημιουργίες, που αποτύπωσαν πλήρως τα συναισθήματα των τινέιτζερς της εποχής. Η Paramount κρίνοντας σκόπιμο να επαναφέρει την γνωστή ιστορία, σε μια πιο μοντέρνα βερσιόν, επιχειρεί το ριμέικ του Footloose, έχοντας την αμέριστη συμπαράσταση του MTV, σε σκηνοθεσία του Craig Brewer που πιο γνωστή στιγμή του μέχρι τώρα είναι το Hustle & Flow. Τον ρόλο του επαναστατημένου Ρεν Μακ Κόρμακ στην σύγχρονη εκδοχή του, υποδύεται ο άσημος Kenny Warmwald, που κέρδισε στο νήμα την κούρσα ενάντια στον συνδιεκδικητή Zac Efron, έχοντας στο πλάι του την Julianne Hough, τον Miles Teller, τον Ray McKinnon και τον Dennis Quaid, στον ρόλο του οπισθοδρομικού πατέρα της αγαπημένης του. Πρεμιέρα στις 14 Οκτωβρίου, το τρέιλερ σκάει στις οθόνες του μουσικού καναλιού εντός ολίγου...

Οι προϋποθέσεις για ένα δυναμικό, ανατριχιαστικό, ίσως και αξέχαστο για καιρό θρίλερ, οι κατάλληλες. Αρχικά σπανιόλικη η σχολή, που εστιάζει κατά κύριο λόγο στην δόμηση της κατάλληλης ατμόσφαιρας, κατοπινά το στούντιο της Rodar που υποστηρίζει την παραγωγική διαδικασία, με συνέπεια το μυαλό να ανατρέχει αυτόματα στο δικό της και κορυφαίο στο είδος El Orfanato και στο τέλος ο Del Toro, να βάζει την σφραγίδα του, πρωτοκολλώντας έτσι το Los Ojos De Julia στην λίστα των φοβιστικών κινηματογραφικών στιγμών, που έθεσε υπό την εποπτεία του. Πολλές φορές όμως το μπόλικο, παίρνει και την όψη του χασίματος του μέτρου, μη λειτουργώντας προς όφελος της οποιασδήποτε φιλμικής δημιουργίας, στοιχείο που ισχύει και στην παρούσα περίπτωση, που προτίμησε το πολλώ το ευ, από το ευ το πολύ...

Διαλυμένη ψυχικά, από την μυστηριώδη αυτοκτονία δια απαγχονισμού, της δίδυμης τυφλής αδελφής της, η Χούλια θα επισκεφτεί το σπίτι που άφησε την τελευταία της πνοή, αναζητώντας τα στοιχεία εκείνα που θα την οδηγήσουν να ανακαλύψει, το τι ακριβώς την οδήγησε να προβεί στο απονενοημένο διάβημα. Ώρα με την ώρα, η συντετριμμένη γυναίκα, θα αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές της ζωής της Σάρα, ανατρέποντας την άποψη που μέχρι τώρα είχε για εκείνη, ακόμη όμως τίποτα χειροπιαστό, που θα την βοηθήσει να βρει την άκρη του νήματος. Και οι συνθήκες τρέχουν εις βάρος της, από την στιγμή που ο λατρεμένος σύζυγος της δείχνει να την βοηθά στις έρευνες, αλλά και από τις διαταραχές της όρασης της, κοινή πάθηση με εκείνη της αδελφής της, που θα την οδηγήσουν με σταθερά γοργούς ρυθμούς στην τύφλωση.

Ένα βασικό χαρακτηριστικό στην τρομακτική αφήγηση των Ισπανών, είναι το ότι στον πρόλογο τους υπόσχονται μια μεταφυσικού τύπου ταινία τρόμου, η εξέλιξη της ίντριγκας τους όμως είναι εντελώς διαφορετική, αφού φροντίσουν μέχρι το φινάλε να εξηγήσουν, με φυσικότατο τρόπο τα φαινόμενα, δίχως να αφήνουν τρύπες που χάνονται στην σφαίρα του σουπερνάτουραλ. Πορεία από την οποία δεν παρεκκλίνει στιγμή ούτε το Los Ojos De Julia, που αρχίζει σαν ένα κλασσικό θρίλερ μυστηρίου, με φόντο το στοιχειωμένο σπίτι, μια αρχική εντύπωση που πολύ γρήγορα παρατά, γινόμενο περισσότερο αστυνομικό δράμα, με horror προεκτάσεις. Τα εργαλεία που έχει στα χέρια του ο δοκιμασμένος στο genre Guillem Morales, είναι το ελάχιστο αίμα, η ρεαλιστική κίνηση της κάμερας, η έντονη χρήση των σκιών, οι συριστικοί ήχοι που δημιουργούν κλίμα ανατριχίλας, οι απίθανες φάτσες του άγνωστου περίγυρου και οι σεναριακές ανατροπές, που εδώ όμως, όντας αναρίθμητες, προκαλούν μικρό κομφούζιο στον νου του όχι έτοιμου να τις επεξεργαστεί θεατή.

Για να πω την αλήθεια μου, από έναν Γάλλο περίμενα να το τραβήξει το ζήτημα στα άκρα και όχι να υποκύψει στις προσταγές του χαριτωμένου χάπι εντ. Διότι όταν παρουσιάζεις μια ερωτική - έστω και με γλαφυρές προεκτάσεις - ιστορία και δεν ακολουθείς χολιγουντιανές εντολές, αλλά μέσα σου βράζει η ευρωπαϊκή ανατρεπτική λογική, το πιο συνετό είναι να φέρεις στο φινάλε σου κοντά τους χαρακτήρες εκείνους που διαθέτουν μέσα τους και λίγο συναίσθημα, που δεν είναι κενά τομάρια, ακόμη κι αν ηλικιακά το ταίριασμα δεν είναι και το ιδανικότερο. Στο De Vrais Mensonges, ο οτέρ, όπως το συνηθίζει άλλωστε, δεν παίρνει το παραμικρό ρίσκο, συνεπώς ούτε η καινούργια κομεντί του διακρίνεται από τις αποκαλούμενες "του σωρού"...

Την πορεία του στο Μπροντγουέι και στις άλλες μεγάλες αμερικάνικες μουσικοχορευτικές σκηνές, το Rock Of Ages την ξεκίνησε το 2006, αποτελώντας μια εντυπωσιακή ιδέα σμιξίματος ελαφρών ροκ ήχων της δεκαετίας του 80, που ξεπήδησε από το μυαλό του δαιμόνιου Chris D'Arienzo. Η τεράστια απήχηση του μιούζικαλ, δεδομένα δεν θα περνούσε απαρατήρητη από τα στούντιο, που άρπαξαν την ευκαιρία από τα μαλλιά, έδωσαν το πλέι στους σεναριογράφους - πεντάδα ολόκληρη που συμμετέχουν και οι Justin Theroux (Iron Man 2) και Michael Arndt (Toy Story 3) - για ξεσκόνισμα και έβαλαν μπροστά, κάτω από την καθοδήγηση του πρώην χορογράφου και σκηνοθέτη του ριμέικ του Hairspray,τρέφοντας ελπίδες για μια σπουδαία εμπορική καριέρα. Για τον λόγο αυτό μάζεψε η παραγωγός Offspring μια ολάκερη αρμάδα σούπερ αστέρων, προκειμένου να αναβιώσουν δια μέσου της διασκεδαστικής ίντριγκας, τεράστιες επιτυχίες από συγκροτήματα όπως οι Bon Jovi, οι Styx, οι Journey, οι Asia, οι Twisted Sister. Στην κορυφή όλων ο Tom Cruise, που υποδύεται τον Στέσι Τζαξ, έναν ροκ σταρ που βρίσκεται στο ζενίθ της καριέρας του και αν κρίνω από τις πρώτες εικόνες που έχει δώσει στην δημοσιότητα η παραγωγή, σκίζει κυριολεκτικά, που θα έχει σαν άξιους συμπαραστάτες τους Russell Brand, Julianne Hough, Paul Giamatti, Mary J. Blige, Catherine Zeta Jones, Malin Akerman και τον Alec Baldwin. Το τρέιλερ του Rock Of Ages, που αναμένεται να αναδειχτεί σε αγαπημένο μιούζικαλ, υπολογίζεται να κάνει την εμφάνιση του το φθινόπωρο, ενώ η πρεμιέρα της ταινίας έχει υπολογιστεί από την διανομή της New Line για την 1η Ιουνίου του 2012.

Αν νικήσουμε με αυτή την ομάδα, τότε έχουμε αλλάξει το παιχνίδι... Στην πραγματικότητα αν πήγε να επιχειρηθεί μια αλλαγή, αυτή ήταν στην μέθοδο κινηματογραφικής προσέγγισης ενός αθλητικού θέματος, από τον πρώτο που προσπάθησε να κάνει σενάριο ταινίας το διάσημο μπεστ σέλλερ του Michael Lewis, τον Steven Soderbergh. Ο κύριος Traffic είχε οραματιστεί μια εναλλακτική εκδοχή του φιλμ, με τους διάσημους αστέρες του σπορ να παρελαύνουν από την οθόνη, εν είδει συνέντευξης και να δίνουν τις εκτιμήσεις τους για το οικονομικό ρίσκο του να ασχοληθεί κανείς παραγοντικά με το μπέιζμπολ, ντοκιμαντερίστικο στιλ που διόλου δεν άρεσε στην παραγωγό Sony, η οποία έθεσε ζήτημα ανένδοτου. Ή ο Soderbergh ή η ταινία. Ο σκηνοθέτης αναχώρησε λοιπόν για άλλες πολιτείες, το σενάριο ξαναγράφτηκε από τον Aaron Sorkin (έβαλε το χεράκι του και ο Steven Zaillian) και το Moneyball πήρε τον δρόμο του, ολοκληρώθηκε και τώρα η Columbia παρουσιάζει το πρώτο τρέιλερ, της δραματικής δημιουργίας που θα κάνει πρεμιέρα στην Αμερική στις 23 του ερχόμενου Σεπτέμβρη. Πρόκειται για την ιστορία του μάνατζερ Μπίλι Μπιν, που ανέλαβε τις τύχες της πάμφτωχης ομάδας των Όκλαντ Α, έχοντας όραμα και εντολή από την διοίκηση, να την οδηγήσει ψηλά, με μηδενικό όμως προϋπολογισμό. Με την αρωγή μιας διάνοιας των υπολογιστών και της στατιστικής, θα στρατολογήσει χαμηλού μπάτζετ παίκτες από όλη την επικράτεια και με την σωστή δουλειά, θα τους οδηγήσει - που αλλού? - στην κορυφή.


Υπογεγγραμμένο από τον ταλαντούχο δημιουργό του Capote, Bennett Miller, το Moneyball αποτέλεσε και ένα προσωπικό στοίχημα του σούπερ αστέρα Brad Pitt, που πόνταρε πολλά - και οικονομικά, στα 50 εκ. του αρχικού κόστους - πάνω του, προκειμένου να αποκτήσει σάρκα και οστά. Ο Brad κρατά τον κεντρικό χαρακτήρα του κόουτς, έχοντας στο πλάι του τον χαρισματικό Jonah Hill, ως εξπέρ των κομπιούτερς, ρόλο που κέρδισε με το σπαθί του κόντρα στον νερόβραστο Demetri Marin, ενώ σημαντικές προσθήκες στο καστ αποτελούν ακόμη ο Philip Seymour Hoffman, η Robin Wright και ο Chris Pratt.

Μόνο το σινεμά έχει αυτή την ικανότητα, να σε υποβάλλει σε τέτοιο βαθμό. Μπορεί για δυο ώρες το βλέμμα να ήταν καρφωμένο στην οθόνη, παρακολουθώντας τα μυστήρια φαινόμενα σε μια γωνιά της αμερικάνικης επικράτειας, η ψυχή ζούσε τις δικές της αγωνίες όμως. Τι ώρα να πήγε? Μήπως έχω αργήσει κι η μάνα έχει βγει παγανιά για να με βρει? Θα έχω λίγο χρόνο για να κάτσω - τσάμπα - και στην επόμενη παράσταση να το χορτάσω? Για λες να έχω διάβασμα και πρέπει να φύγω? Και για αύριο θα το βρω πουθενά το δίφραγκο - τιμή τιμής ένεκεν, λόγω μονιμότητος στον σινεμά - για να ξαναμπώ στην αίθουσα? Έι, ξύπνα... Δεν είσαι πλέον δεκάχρονο αγοράκι, τόσο είναι η μικρή κόρη σου φουκαρά, που βαδίζεις στα πενήντα και ακόμη παλιμπαιδίζεις....

Εκμεταλλευόμενη τις καλοκαιρινές της διακοπές, μια ομάδα πιτσιρικάδων, σπάει την μονοτονία της επαρχιακής καθημερινότητας, οπλισμένη με μια κάμερα Σούπερ 8, μερικά βαρελότα για ειδικά εφέ και μπόλικη μπογιά για αίμα, κινηματογραφώντας μια παιδικής έμπνευσης ταινία τρόμου. Το σκαστό μεταμεσονύκτιο γύρισμα, στον παλιό σταθμό του τρένου, θα εξελιχθεί σε εφιάλτη, εφόσον οι μπόμπιρες θα γίνουν αυτόπτες μάρτυρες του εκτροχιασμού του συρμού, ατύχημα από το οποίο μετά βίας θα βγουν σώοι και αβλαβείς. Το περίεργο συμβάν, σύντομα θα αποκτήσει μυστηριώδη τροπή, όταν οι μικροί καταλάβουν πως υπαίτιος γι αυτό είναι ένας καθηγητής τους, που θα τους απειλήσει να ξεχάσουν το συμβάν ειδάλλως κινδυνεύει η ίδια τους η ζωή...

Και τα ερωτηματικά θα πληθύνουν όταν άμεσα θα κάνει την εμφάνιση του στην περιοχή ο στρατός, που θα την αποκλείσει, δίχως να δώσει στους φιλήσυχους κατοίκους ιδιαίτερες εξηγήσεις. Μόνο ο αστυνομικός πατέρας του ζορισμένου συναισθηματικά, λόγω του πρόσφατου χαμού της αγαπημένης του μητέρας σε εργατικό ατύχημα, Τζο, θα προβληματιστεί από το περίεργο περιστατικό, που θα τον ωθήσουν να αναζητήσει την αλήθεια που μελετημένα κρύβεται πίσω τους.

Και κάπως έτσι ο φύση και θέση διάδοχος του μεγαλύτερου παραμυθά που έχει αναδείξει η φιλμική ιστορία, ο χαρισματικός J. J. Abrams, σταχυολογεί στοιχεία από όλες εκείνες τις sci fi δημιουργίες του θείου Steven που μαζί τους μεγάλωσε, για να παρουσιάσει ένα παραμύθι, βουτηγμένο στην νοσταλγία και το όνειρο μιας άλλης εποχής. Διόλου τυχαία δεν τοποθετεί την ιστορία του στα τέλη της δεκαετίας του 70, περίοδο που ο φόβος είτε για την εξωγήινη, είτε για την Σοβιετική απειλή είχε φτάσει στο αποκορύφωμα του, ίδια στιγμή που χρησιμοποίησε ο μέντορας του για να φέρει στο πανί, τόσο τις Στενές Επαφές του, όσο και τον ανεπανάληπτα συγκινητικό E.T. Φτιάχνοντας ένα κλίμα εκφοβισμού από τα κυρίαρχα γεράκια του πενταγώνου, που πάντα έχουν το πάνω χέρι, δίχως το παραμικρό αντιστάθμισμα από τους ευθυνόφοβους σε βαθμό ουδετερότητας γονείς, τοποθετεί στο μέσον της ίντριγκας, μια φράξια από τινέιτζερς, ονειροπόλους και φιλόδοξους πως θα κάνουν την δική τους μικρή επανάσταση. Το στοιχειό από τον άλλο πλανήτη, που έρχεται με ειρηνικές διαθέσεις, για να μετατραπεί σε αιμοσταγές τέρας από τον ίδιο τον άνθρωπο, στην ουσία είναι το μέσον ανάδειξης αυτής της κοινωνικοπολιτικής κατάστασης, που λίγο έως πολύ η Αστερόεσσα βιώνει εδώ και μισό αιώνα. Ποιος θα σώσει τον τόπο, την χώρα, τον κόσμο από την ισοπέδωση? Μην ψάχνεις πίσω από τις σφαλισμένες πόρτες κανενός Λευκού Οίκου, αρκεί να δεις βαθιά μέσα στην ψυχή ενός μικρού αγοριού και θα καταλάβεις.

Θεωρώ απίθανο, οι φίλοι του σινεμά της νοσταλγίας, της συγκίνησης και του μελοδράματος, να μην έδωσαν προσοχή προ διετίας στην ζεστή και γεμάτη ανθρωπιά γαλλική παραγωγή με τον τίτλο Le Premier Jour Du Reste De Ta Vie, που παρακολουθεί σε εύρος δεκαετιών, την διαδρομή μιας αστικής φαμίλιας, έχοντας σαν άξονα αναφοράς τον πατέρα. Αναποδογυρίζοντας το βινύλιο στο πλατό, στο φλιπ σάιντ του δίσκου συναντάμε την ίδια περίπου ιστορία, με παρόμοια αισθητική, ύφος και δραματικές κορυφώσεις, που εκτείνεται χρονικά στις ίδιες εποχές, με την μόνη διαφορά, πως στο επίκεντρο της συναντάμε την μάνα. Την πιο όμορφη γυναίκα στον κόσμο!

Αν μη τι άλλο, η ιδέα ήταν πολύ ενδιαφέρουσα. Το πως μπορεί δηλαδή να ταιριάξει στα καρέ της ίδιας ταινίας, μια ανατρεπτική, όχι και τόσο καλά σχεδιασμένη ληστεία, με τις ατάκες του κύκνειου άσματος του μεγαλύτερου Ρώσου θεατρικού συγγραφέα. Δεν θα μου περνούσε, βλέπεις, ποτέ από το μυαλό να συσχετίσω ένα καθαρόαιμο heist movie σαν το Henry's Crime, με τον προεπαναστατικά γραμμένο Βυσσινόκηπο. Κατοπινά, είμαι υποχρεωμένος να ομολογήσω πως η έμπνευση ήταν πανέξυπνη, οι ομοιότητες στην εξέλιξη του στόρι και στην ανάλυση των χαρακτήρων των δύο έργων ουκ ολίγες και τολμώ να πω πως αν η παραγωγή είχε επιλέξει έναν πιο νευρώδη εκφραστικά πρωταγωνιστή, αντί του Reeves, που μοιάζει παράταιρος, το αποτέλεσμα θα ήταν κατά πολύ αξιολογότερο...

Επιτέλους να και μια ταινία, που χρησιμοποιεί στα καρέ της εικόνες από την ζωή ενός τσίρκου, αποδίδοντάς τις με την πραγματική τους έννοια και όχι με τρόπο αλληγορικό, σουρεαλιστικό, ποιητικό, εναλλακτικό. Κακά τα ψέματα, την σηκώνει αυτή την διαφορετική διάσταση το μπουλούκι των ακροβατών, των ταχυδακτυλουργών, των μασιστών, των νάνων και των κλόουν, που ταξιδεύει από πόλη σε πόλη, έχοντας σαν μοναδικό σκοπό του να προσκαλέσει κάτω από την πολύχρωμη τέντα του, τους ντόπιους για ένα δίωρο κεφιού και διασκέδασης. Ξεπρασμένου και παλιομοδίτικου τύπου θα μου πεις. Δεν θα διαφωνήσω. Μια φορά όμως αν έχεις περάσει το κατώφλι της πόρτας με τα δεκάδες λαμπιόνια, για να πάρεις θέση δίπλα στην στρόγγυλη αμμώδη πίστα, είναι αρκετή για να κατανοήσεις πως στην ψυχή αυτού του τόπου κρύβεται κάτι μαγικό. Κάτι σαν κι αυτό που κέρδισε την καρδιά του πιτσιρικά της ιστορίας του Water For Elephants...

Λίγες μόλις στιγμές, πριν τελειώσει η εξεταστική του στο Κορνέλ που φοιτά, ο 23χρονος Τζέικομπ, γόνος Πολωνών μεταναστών, θα πληροφορηθεί με σκληρό τρόπο, τον θάνατο των γονιών του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Πλήγμα που θα γίνει ακόμη βαρύτερο, μόλις μάθει πως το οικονομικό κραχ του '29, είχε κτυπήσει και τον πατέρα του, που του κληροδότησε μονάχα χρέη, με συνέπεια η τράπεζα να του κατασχέσει το σπίτι. Αδέκαρος και συντετριμμένος, δίχως καμία διάθεση να επιστρέψει στα θρανία, ο νεαρός θα σαλτάρει λαθραία στο πρώτο τρένο που θα περάσει από την πόλη του, δίχως να γνωρίζει πως στα βαγόνια του κουβαλά τον περιοδεύοντα θίασο του τσίρκου των Αδελφών Μπενζίνι, ένα από τα διασημότερα θεάματα σε ολόκληρη τη χώρα.

Παραμυθιάζοντας το σκληροτράχηλο και πολλές φορές απότομο αφεντικό, τον θηριοδαμαστή Όγκουστ, πως είναι πτυχιούχος κτηνιατρικής, θα κερδίσει εκτός από την θέση του γιατρού των ζώων και την εκτίμηση του, όπως και της πανέμορφης ακροβάτριας και κατά πολλά χρόνια μικρότερης συζύγου του Μαρλένα. Ρόλος που θα αποκτήσει μια άλλη διάσταση όταν στο πρόγραμμα θα προστεθεί η Ρόζι, ένας τεράστιος θηλυκός ελέφαντας, με ισορροπιστικές ικανότητες, που θα αναλάβει εξ ολοκλήρου την εποπτεία της. Και κάπως έτσι θα γεννηθεί και θα αναπτυχθεί δίπλα στις φωτιές και τα τσαντίρια των περιπλανώμενων αρτιστών, ένα ενδιαφέρον ερωτικό τρίγωνο, όπως το ορίζουν ο βάναυσος θιασάρχης, που δεν διστάζει στιγμή να πετάξει από τον εν κινήσει συρμό, όποιον δεν του κάνει ή όποιον δεν έχει να πληρώσει, η απογοητευμένη από την τροπή που πήρε η καριέρα και η ζωή της γυναίκα του και ο γοητευτικός άντρας, που ήλθε να διαταράξει την τελειωτική υποταγή της στον σύζυγο - αφεντικό. Ένα ρομάντζο που εύκολα θα κερδίσει την εκτίμηση των ευαίσθητων καρδιών δηλαδή, ειδικά εκείνων που λατρεύουν τις παλιές technicolor αισθηματικές ιστορίες, εφόσον το Νερό για Ελέφαντες, ούτε προσπαθεί, ούτε επιθυμεί όπως δείχνει να περάσει σαν ένα μοντέρνο rom-drama...

Εδώ κι αν μιλάμε για περίπτωση ταινίας, που βρέθηκε καταχωνιασμένη στο κατώι, πλακωμένο από άδεια κουτιά μπομπινών και οι υπεύθυνοι διανομής της αντί να την οδηγήσουν στον φυσικό της χώρο - κατά άλλους DVD, κατά άλλους κάλαθο - αποφάσισαν να την κυκλοφορήσουν στις αίθουσες. Κάτι που στην Αμερική, χώρα που γνωρίζει καλά το παιχνίδι της διαλογής, δεν συνέβη ποτέ, όχι δηλαδή πως όπου πήρε το βάπτισμα του πυρός, έκανε καμία εμπορική διαδρομή της προκοπής. Εμείς το είχαμε προγραμματισμένο για το καλοκαίρι. Του...2010. Αναβολή στην αναβολή το Shelter ξεχάστηκε, μέχρι που κάποιος αποθηκάριος σκόνταψε πάνω του, είδε γνωστή φάτσα στο εξώφυλλο, της Moore και είπε να το ρίξει στο βδομαδιάτικο release.

Η κορυφαία γιατρός ψυχικών νοσημάτων του Πίτσμπεργκ και υπέρμαχος της θεωρίας πως το σύνδρομο πολλαπλών προσωπικοτήτων, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια παραμυθένια έμπνευση του υποκειμένου για να καλύψει τις παραβατικές του συμπεριφορές, βρίσκεται ενώπιον της υπόθεσης που θα αλλάξει ολάκερη την λογική της. Αιτία είναι ο Άνταμ, ένας ασθενής που την περίπτωση του ερευνά ο επίσης ψυχίατρος πατέρας της, που θα της αποδείξει πως μέσα στο σώμα του βρίσκονται εγκλωβισμένες, περισσότερες από μία ψυχές, που επιζητούν εξωτερίκευση των συναισθημάτων τους. Όσο μάλιστα η δόκτορ Χάρντινγκ κατεβαίνει στα άδυτα του εσωτερικού κόσμου του μπερδεμένου άντρα, τόσο περισσότερο θα περιπλέκεται και η προσωπική της ζωή.

Από τους παραγωγούς του The Ring, λέει το αφισάκι, στοιχείο που δεν αληθεύει και πολύ αφού ψάχνοντας μικρή σχέση βρήκα με έναν από τους executive με την αμερικάνικη εκδοχή του σπουδαίου horror και σε σενάριο του Michael Cooney, που δικό του ήταν το επίσης ανακατωσούρικης λογικής Identity, το Shelter είναι ακόμη μια από εκείνες τις περιπτώσεις έργου που ενώ το παλεύει φιλότιμα, ουδέποτε καταφέρνει να αποκτήσει μια ολοκληρωμένη ταυτότητα. Μία ταυτόσημη σχέση με τον σχιζοφρενή ήρωα του, δηλαδή, αφού ενώ ξεκινά με ικανές προϋποθέσεις ως ψυχολογικό θρίλερ, πολύ σύντομα περνά στην σφαίρα του μεταφυσικού για να ολοκληρωθεί ως ένα αλλοπρόσαλλο δράμα αγωνίας, όταν την εμφάνιση τους κάνουν τα βουντού, τα μαντζούνια, οι λευκές και οι μαύρες μάγισσες και ένα βίντεο ζωής ενός αιώνος, που με αστείο τρόπο επιχειρεί να βάλει μια τάξη στις σκόρπιες σκέψεις.

Η χρονική απόσταση που χωρίζει το This Is It από το Never Say Never, είναι λίγο μεγαλύτερη από έναν χρόνο. Τα κοινά στοιχεία των δύο ροκουμένταρι όχι και λίγα: Κοινά λατρεμένος σούπερ αστέρας στο επίκεντρο των γεγονότων, κοινή προετοιμασία για την έναρξη της καλά σχεδιασμένης και πολυαναμενόμενης από το κοινό τουρνέ, κοινά ουρλιαχτά από τους αναρίθμητους φανς. Υπάρχουν όμως και σημαντικές διαφορές, πέρα από το ότι το είδωλο του πρώτου έχοντας διανύσει την πορεία του στον θρόνο του μουσικού στερεώματος έχει εγκαταλείψει τα εγκόσμια, ενώ το αντίστοιχο του δεύτερου μόλις ξεκινά την διαδρομή του στην κορυφή του μουσικού γαλαξία. Υπάρχει κυρίως ένα κενό φάσης, στον τρόπο ανάδειξης του καθενός σε λατρεμένη μορφή της ποπ, που για τον παλαιότερο αναφέρεται σε πεθαμένα από καιρό συστατικά, όπως δισκογραφία, μπίλμπορντ, ντισκοτέκ, ενώ για τον κατά πολύ νεώτερο έχουν πιο ψηφιοποιημένη μορφή, νταουνλόουντ, youtube και mp3. Α, προσωπικά και μόνο, διαπίστωσα πως στο tribute στον Jackson δεν υπήρχε ένα τραγούδι που να μην γνωρίζω, σε αντίθεση με τον χαριτωμένο Justin, που αγνοούσα έστω και μισή νότα. Το χάσμα γενεών που λέγαμε...

Για πες: Θα συμφωνήσω πως απουσίας έστω και ενός τραγουδιού που να γνωρίζω, ο χρόνος μέχρι την συμπλήρωση του δίωρου δεν κύλησε και τόσο γρήγορα. Τα καλογυρισμένα σημεία που παρεμβάλλονται όμως μεταξύ των μπιτ, που στους ρυθμούς τους κτυπά οι καρδιά των απανταχού τινς, με συνεντεύξεις και σχόλια των καθηγητών, των μουσικών, των συνεργατών, των μάνατζερς, των παππούδων και της μαμάς του μικρού, μου έβγαλαν το συμπερασματάκι, πως αν το πιστέψεις το τάλαντο σου, οι διεργασίες του American Dream, σύντομα θα ξεκινήσουν να λειτουργούν και για την δική σου πάρτη. Συνεπώς πως να εκστομίσεις την λέξη Ποτέ σε αυτή τη χώρα?

Και διερωτώμαι με το φτωχό μου το μυαλό: Σε τι βαθμό μπορεί η συμμετοχή σε ένα κορυφαίο κινηματογραφικό φεστιβάλ και η τιμητική βράβευση με έναν εκ των κορυφαίων επαίνων του θεσμού, να απενοχοποιήσει έναν χαρακτήρα, που υπό άλλες συνθήκες με ευκολία θα μπορούσε να αποκληθεί Ραμποειδής και μάλιστα όχι του πρώτου εξαίρετου επεισοδίου, μα των στυγνά σταμπαρισμένων, υπέρ το δέον μιλιταριστικών συνεχειών του? Πιο ξεκάθαρα δηλαδή, κατά πόσο ένας Χρυσός Λέοντας και ένα βάδισμα στο κατακόκκινο χαλί της Μόστρας, μπορούν να διαχωρίσουν την δράση του κεντρικού ήρωα του στόρι του Essential Killing, από εκείνη του θρυλικού - ειδικά στις μέρες μας που είναι το φόρτε του - πρωταγωνιστή ταινιών σαν το Ένας Αλλά Λύκος και Δύναμη Δέλτα?

Ευρισκόμενος μπροστά σε αδιέξοδο και λίγο πριν πέσει στα χέρια αμερικάνικης περιπόλου καταμεσής της ασιατικής ερήμου, οπλισμένος Ταλιμπάν στρέφει την κάννη του μπαζούκας εναντίον τους και τους κονιορτοποιεί. Κατόπιν της ακαριαίας σύλληψης του από τον κατοχικό στρατό, θα οδηγηθεί στα μπουντρούμια για ανάκριση, δίχως να βγάλει την παραμικρή κουβέντα όμως, θα αποφασιστεί η μεταγωγή του, παρέα με άλλους κρατούμενους σε στρατόπεδο της Ανατολικής Ευρώπης για τα περαιτέρω. Κι ενώ φαινομενικά μοιάζει η τύχη να του χαμογελάει, όταν από στραβοτιμονιά η κλούβα του θα ανατραπεί κι εκείνος θα ελευθερωθεί, τώρα καλείται ολομόναχος και αβοήθητος να διασχίσει την χιονισμένη πολωνική τούνδρα, προκειμένου να επιβιώσει.

Προσωπικά μέτρησα περισσότερες από δυο χούφτες ακροτήτων που μου προκάλεσαν θυμηδία στην πραγματικά απελπισμένη προσπάθεια του αδύναμου άραβα για να διαφύγει των κινδύνων και να σωθεί. Από τον όλμο που έσκασε δίπλα του, δίχως καν να τον γρατσουνίσει, μέχρι την πτώση του από τον γκρεμό στην παγωμένη λίμνη, που δεν του άφησε το παραμικρό κουσούρι και από το - αναίμακτο φυσικά - τσάκισμα στην λυκοπαγίδα μέχρι ολάκερο τρίτονο κορμό που του έσκασε κατακέφαλα, τα πάντα μου έφερναν διαρκώς στο μυαλό κάτι πολεμικά b-movies της δεκαετίας του 80, που το παλικάρι εμφανιζόταν πιο σκληροτράχηλο κι από τον...Μπάτμαν. Κι όμως ο δημιουργός, στις αναφορές του, διότι από τις εικόνες του κάτι τέτοιο δεν διαφάνηκε πουθενά, επιμένει πως πρόσφερε ένα επικό ποίημα, γύρω από το ακραίο ανθρώπινο πείσμα για επιβίωση, γύρω από το ένστικτο, που αγγίζει το ζωώδες, προκειμένου ενάντια στις αντιξοότητες το άτομο να βγει σώο και αβλαβές. Αν έχει την τύχη τόσο πολύ με το μέρος του, μίστερ Skolimowski, δεν χρειάζεται να κάνει και πολλά πράγματα ο φυγάς σου. Όποιου του μέλλει να πνιγεί, που λένε στα μέρη μου, ποτέ του δεν πεθαίνει...