Movies Ltd

Μία από τις τέσσερις δημιουργίες, που εκπροσωπούν την γαλλική βιομηχανία στην 67η εκδοχή του διαγωνιστικού κομματιού στο φεστιβάλ των Καννών, είναι το L'Apollonide (Souvenirs de la Maison Close), που στην διεθνή αγορά θα εμφανιστεί με τον τίτλο House Of Tolerance, με το οποίο ο βετεράνος δημιουργός Bertrand Bonello είναι για δεύτερη φορά υποψήφιος για τον Χρυσό Φοίνικα, κατόπιν του Tiresia το 2003. Βεβαίως ο Γάλλος έχει ήδη εμπειρία βράβευσης από την Ριβιέρα, εφόσον το 2001 είχε τιμηθεί με το βραβείο FIPRESCI, για τον Pornographer του. Στην νέα του ταινία ο 43χρονος auteur παρουσιάζει ένα δράμα εποχής, που εκτυλίσσεται πίσω από τις πόρτες ενός παρισινού πορνείου των αρχών του εικοστού αιώνα, εκεί που μια ιερόδουλη, εξαιτίας των βίαιων ορέξεων ενός πελάτη, χαρακώνεται στο πρόσωπο, που της αφήνει για σημάδι, μια ουλή σε σχήμα χαμόγελου. Με αφετηρία το τραγικό συμβάν η κάμερα παρακολουθεί τα πάθη, τα μίση, τους φθόνους, τις αντιπαλότητες και τις συναισθηματικές ακρότητες που αναπτύσσονται μεταξύ των εργαζόμενων κοριτσιών του μπορντέλου.

Ανάμεσα στις πολλές γνώριμες γυναικείες παρουσίες, που υποδύονται ρόλους στο φιλμ, διακρίνονται η Hafsia Herzi (La Graine Et Le Mulet), η Celine Salette (Hereafter), η ιταλίδα Jasmine Trinca (La Stanza Del Figlio) και η Noemie Lvovsky (Les Beau Gosses).

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Δεν θα τολμήσεις! Ήταν που ήταν θολά τα πράγματα, γύρω από την νέα δημιουργία του μέγα Pedro, ήρθε και αυτό το ακόμη πιο αόριστο ημίλεπτο τρέιλερ, να περιπλέξει ακόμη πιο πολύ την κατάσταση. Βασισμένο θεματικά στην διάσημη νουβέλα Tarantula, το La Piel Que Habito, περιγράφει την αγωνία ενός φημισμένου πλαστικού χειρουργού, να δημιουργήσει ένα άφλεκτο δέρμα, στη μνήμη της αγαπημένης του συζύγου, που έλιωσε όταν εκείνη βρέθηκε τυλιγμένη από τις φλόγες, στο μέσον μιας ανεξέλεγκτης πυρκαγιάς. Δώδεκα χρόνια έχουν περάσει από την μοιραία νύχτα και ο Δόκτορας Ρόμπερτ Λεντγκάρντ ακόμη βρίσκεται στο στάδιο των πειραμάτων. Για να πετύχει στο όραμα του χρειάζεται ένα πειραματόζωο, έναν συνεργό και μηδενικούς ενδοιασμούς. Κι αν το τελευταίο ποτέ δεν ζόρισε τον φιλόδοξο επιστήμονα, το δεξί του χέρι, που τον έχει στηρίξει σε όλη του την διαδρομή, μάλλον τώρα θα αντιδράσει, που θα κληθεί να παίξει και τον ρόλο του ινδικού χοιριδίου. Ενδιαφέρουσα όσο ποτέ φαντάζει η στροφή του Almodovar σε ένα είδος που υπηρέτησε κάποτε και στο οποίος επανέρχεται σήμερα, με ακόμη μεγαλύτερη διάθεση. Πιθανότατα, γιατί συνεργάζεται ξανά με τον αγαπημένο του πρωταγωνιστή Antonio Banderas, δυο δεκαετίας κατοπινά του Atame, αλλά κι ένα εντυπωσιακό καστ που συνθέτουν οι Marisa Paredes, Elena Anaya, Blanca Suarez.

Η επίσημη πρεμιέρα του The Skin I Live In θα λάβει χώρα κατά την διάρκεια των εκδηλώσεων του φετινού Cannes 64, συμμετέχοντας στο διαγωνιστικό τμήμα, εκεί που ο Ισπανός έχει βάλει πλώρη για τον πρώτο χρυσό Φοίνικα της ένδοξης καριέρας του, μετά τις τρεις προσπάθειες του το 1999 (Todo Sobre Mi Madre), το 2006 (Volver) και το 2009 (Los Abrazos Rotos). Όσο για τους κοινούς θνητούς που δεν θα καταφέρουν να βρεθούν στην Ριβιέρα, η El Deseo έχει φροντίσει το φιλμ να κάνει την εμφάνιση του στους κινηματογράφους, περίπου στην έναρξη της νέας σεζόν.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 20 Οκτωβρίου 2011

Όχι βέβαια. Δεν είναι αυτός τρόπος για να θέσεις ειρηνευτικές βάσεις, ούτε καν για να εξομαλύνεις ελαφρώς καταστάσεις. Από την στιγμή που παρουσιάζεις ένα χρονικό, βασισμένο σε πραγματικά - δεν έχω λόγο να διαφωνήσω - περιστατικά και παίρνεις αποκλειστικά και μόνο το μέρος της μιας παράταξης, προβάλλοντας την "δική" σου σαν ολόλευκο αμνό και την αντίπαλη σαν αιμοβόρο λύκο, το μόνο που δεν δικαιούσαι, είναι να προμοτάρεις εαυτόν, ως υπέρμαχο της κατάπαυσης των πυρών. Διότι όσο εύκολα αποκαλείς τον άλλο εγκληματία, άλλο τόσο εύκολα εκείνος θα σε πει τρομοκράτη, εσύ θα ανταπαντήσεις λέγοντας τον δολοφόνο και τότε η σύρραξη θα γενικευθεί. Ξεκινώντας λοιπόν, εντελώς λανθασμένα, υψώνοντας τύποις ψηλά το σύμβολο της ειρήνης, κατ ουσίαν όμως σπέρνοντας ένθεν κακείθεν προπαγανδιστικά ζιζάνια, είναι επόμενο το πόνημα σου, να πέσει στην παγίδα της αμφιβολίας. Από εκεί που δύσκολα μπορείς να ξεφύγεις, καλή μου Miral...

Αμέσως μετά το πέρας του μεγάλου πολέμου, ένας από τους κερδισμένους στην ανακατανομή της γης ήταν το Ισραήλ, που κέρδισε την ανεξαρτησία του, περιορίζοντας τους Παλαιστινίους να ζήσουν σε μια στενή λωρίδα γης, πολύ μικρότερη από εκείνη που δικαιούνται. Προκειμένου να φτιάξει ένα σπίτι υποδοχής, των ορφανών παιδιών που έχουν χάσει τους γονείς τους στις χρόνιες ταραχές της Γάζας, η ουμανίστρια μάμα-Χιντ Χουσεινί, θα αφιερώσει την ζωή της όλη, στο κτίσιμο του ιδρύματος που θα τα μεγαλώσει με όραμα, θα τα εκπαιδεύσει σωστά και θα τα μετατρέψει σε σωστούς πολίτες. Ένα τέτοιο παιδί του πολέμου είναι και η Μιράλ, που έχασε πολύ μικρή την αποτρελαμένη από το φυλετικό μίσος μητέρα της και που μεγαλώνοντας, θα δώσει και την ψυχή της, για να εκδικηθεί την αδικία που γνωρίζει για δεκαετίες το έθνος της.

Ουσιαστικά πρόκειται για μια οπτικοποίηση των απομνημονευμάτων και του ημερολογίου, της αναγνωρισμένης διεθνώς Παλαιστίνιας συγγραφέως και δημοσιογράφου Rula Jebreal, που αφηγείται τις ζωές τεσσάρων γυναικών, υποχρεωμένων να λειτουργήσουν κάτω από τον δυσβάσταχτο ζυγό του εβραϊκού πολυβόλου. Μια χρονική διαδρομή που ξεκινά από τον Αραβοϊσραηλινό πόλεμο του 1948 και ολοκληρώνεται πέντε δεκαετίες μετά, όταν οι δύο μεριές υπέγραψαν σύμφωνο φιλίας, μια συνθήκη που ουδέποτε έλαβε σάρκα και οστά, με συνέπεια την γνωστή συνέχιση των εχθροπραξιών. Αρχής γενομένης από το περιμάζωμα από τους σκονισμένους δρόμους της πονεμένης Ιερουσαλήμ, μιας πενηνταριάς αθώων ψυχών, που μόλις γεύτηκαν το μπαρούτι του εχθρού και που στην πορεία ξεπέρασαν τις δύο χιλιάδες, η ιστορική ματιά περνά στους παράλληλους βίους δύο κυνηγημένων - από οικογένεια και σιωνιστικό κατεστημένο - παλαιστινίων, για να τερματίσει πάνω στο βλέμμα της εκπροσώπου της νέας γενιάς, που αντιλαμβάνεται πως μόνο μέσα από την σωστή παιδεία, μπορεί να υπάρξει φως στο βάθος του τούνελ.

Κάτι που μακάρι να είχε αντιληφθεί νωρίτερα και ο δημιουργός του έργου, ο έντονα πολιτικοποιημένος και με αξιόλογο σκηνοθετικό παρελθόν Julian Schnabel, που πιεσμένος για να προλάβει να δείξει τα πάντα μέσα στη δίωρη διάρκεια του έργου, μπλοκάρεται σε έναν αγχωμένο αγώνα δρόμου και χάνει τον πραγματικό του σκοπό, μπερδεύοντας το μήνυμα που επιθυμεί να αναδείξει. Ότι οι προοπτικές και το ταρακούνημα της κάμερας του νεοϋορκέζου με τις εβραϊκές (τάχαμου, ο αντικειμενικός παρατηρητής) ρίζες, ακολουθούν πιστά την γνώριμη τεχνική του, βοηθά στην ρεαλιστική απεικόνιση που επιθυμεί να αποδώσει στις εικόνες του. Μέχρι εκεί όμως. Ούτε η συνοχή ανάμεσα στα τρομακτικά άνισα δομημένα τσάπτερς του είναι η πρέπουσα, ώστε να παρουσιάζει ένα σταθερό και όχι ετοιμόρροπο αποτέλεσμα, ούτε όμως οι χαρακτήρες, μέσα στο καταιγιστικό πανδαιμόνιο, προλαβαίνουν να αναλυθούν σε τέτοιο βαθμό, που τουλάχιστον να αναδειχτεί η δραματικότητα του θέματος. Και σε αυτή την αποτυχία, δεν είναι άμοιρες ευθυνών οι ερμηνεύτριες των βασικών ρόλων, από την πιο έμπειρη Hiam Abbass, μέχρι την νεαρότερη Freida Pinto, που αποδίδουν τις ηρωίδες τους επιφανειακά και ελαφρώς άψυχα...

Ερχόμενος προ μηνών face to face με το εμπορικό προμοτάρισμα του Insidious από την διανομή, δεν ήξερα ακριβώς πως να ζυγίσω τον διαφημιστικό πανηγυρικό υπότιτλο "από τους δημιουργούς του Saw", ως θετική ή ως αρνητική προκατάληψη. Δεδομένα οι αυστραλέζοι κομπανιέροι, με το πρώτο επεισόδιο του Σε Βλέπω, κόψανε πάμπολλες ανάσες θεατών, με έναν πρωτότυπο και μη ορθολογικό τρόπο, ακόμη πιο δεδομένα όμως, στις έξι συνέχειες, που έβαλαν την υπογραφή τους, από διάφορα πόστα και ποστάκια, απώλεσαν τον αρχικό μου θαυμασμό, αλλά και τον τίτλο των πιο ελπιδοφόρων οργανωτών του σύγχρονου κινηματογραφικού φόβου. Ευτυχώς για όλους μας, στην Παγιδευμένη Ψυχή, άφησαν στην άκρη οποιαδήποτε θανατηφόρα ακρότητα φαντάστηκαν την τελευταία δεκαετία, οπλίζοντας με δαύτη το χέρι του παρανοϊκού Παζλάκια και είπαν να ασχοληθούν με μια λιγότερο αιματηρή εκδοχή του τρόμου, βαδίζοντας πάνω σε πιο νορμάλ, εύπεπτα και - μεταξύ μας - πιο παρακολουθήσιμα μονοπάτια.

Η μετακόμιση στο νεοκλασικό τρίπατο, είναι το κερασάκι στην τούρτα της ευτυχίας, της πενταμελούς οικογένειας του Τζος και της Ρενέ Λάμπερτ, που πάνω στην άνεση των πολλών τετραγωνικών του, θα μπορούν πλέον να κάνουν σχέδια για μια καλύτερη ζωή. Έχουν υπολογίσει όμως, δίχως το κτύπημα της μοίρας, μιας και ο μεγαλύτερος γιος τους, ο δεκάχρονος Ντάλτον, εξαιτίας μιας πτώσης, θα πέσει σε βαθύ κώμα, με τους γιατρούς να σηκώνουν τα χέρια ψηλά, στην πρόβλεψη επαναφοράς του στην πραγματικότητα. Μια κατάσταση που θα ζορίσει πολύ περισσότερο, από την στιγμή που η προβληματισμένη μητέρα του, θα αντιληφθεί μια περίεργη δραστηριότητα να τον περιβάλλει, πείθοντας την πως το σκοτάδι που έχει πέσει το παιδί της, οφείλεται σε μεταφυσικά δαιμόνιους παράγοντες.

Και φυσικά το μητρικό ένστικτο που δεν λανθάνει ποτέ, έχει και στην προκειμένη περίπτωση απόλυτο δίκαιο, κάτι που θα αποδειχτεί και μετά την κακήν κακώς, φυγή της φαμίλιας από το νέο σπίτι, εφόσον τα δαιμόνια θα την ακολουθήσουν οπουδήποτε κι αν εκείνη αποφασίσει να κτίσει την εστία της. Αλλιώτικα όμως γνωρίζεις το βλαστάρι σου, τα χούγια και τις ιδιαιτερότητες του, γονιός του γαρ και εντελώς διαφορετικά τον συμβίο σου, που είναι πολύ πιθανόν - το πιθανότερον - να σου έχει κρύψει μυστικά από ένα σκοτεινό παρελθόν. Και καλά εκείνος, να τα έχει καταχωνιάσει βαθιά μέσα του, πάει να πει πως γνωρίζει την ύπαρξη τους, τι συμβαίνει στην περίπτωση που ούτε αυτός ξέρει, πως για την δεινή κατάσταση, που έχει διαλύσει την ευτυχία της τυπικής αστικής οικογένειας, είναι ο αποκλειστικός υπεύθυνος?

Το ντουέτο Whannell και Wan, από την θέση του σεναριογράφου και του σκηνοθέτη αντίστοιχα, απλώνουν πάνω στον γνώριμα ανατριχιαστικό καμβά της ιστορίας του στοιχειωμένου πύργου, μια δική τους υπόθεση, που διαθέτει και ευρηματικότητα και ενδιαφέρουσα ίντριγκα στην εξέλιξη της. Φυσικά τα φαινόμενα που λαμβάνουν χώρα, σε καμία περίπτωση δεν εξηγούνται επιστημονικά, παρά μόνο μέσω κομπογιανίτικων υποθέσεων, για κάτι αστροτάξιδα και ονειροπτήσεις της ψυχής, που είναι δυνατόν να πέσουν σε κενό αέρος και να χάσουν τον δρόμο της επιστροφής, σημείο που το φιλμ χάνει πολύ μεγάλο μέρος της σοβαροφάνειας του. Αυτό που μετράει πάντως, είναι που μέσω των πολύ αργών ρυθμών και των παιχνιδιών με τις σκιές, το Insidious δεν χάνει την ατμοσφαιρικότητα του, στοιχείο που για ένα παραψυχολογικό θρίλερ, είναι και το σημαντικότερο.

Υπάρχουν και πράγματα σοβαρότερα από την αλήθεια. Το Ισραήλ, η χώρα της Μέσης Ανατολής που εσχάτως έχει ανέβει αρκετά σκαλοπάτια στην εκτίμηση των σινεφίλ, δηλώνοντας αδιαλείπτως το παρόν στα μεγάλα ευρωπαϊκά ραντεβού, σηκώνοντας κι ένα Χρυσό Λιοντάρι μάλιστα, στην προπέρσινη Βενετία με το Lebanon, συμμετέχει στις εκδηλώσεις των Καννών 2011, με την ταινία Hearat Shulayim, που μεταφράζεται ως Footnote / Υποσημείωση. Πρόκειται για την τελευταία δουλειά του σκηνοθέτη Joseph Cedar, τέσσερα χρόνια μετά το δικό του Beaufort, που απέσπασε Χρυσή Άρκτο στο Βερολίνο το 2007, ενώ βρέθηκε ανάμεσα στις πέντε υποψηφιότητες για το μη αγγλόφωνο όσκαρ, την ίδια χρονιά. Το φιλμ περιγράφει την ιστορία μιας ακραίας αντιπαλότητας, που αναπτύσσεται ανάμεσα σε πατέρα και γιο, που καθηγητές αμφότεροι, ασχολούμενοι στην εργασία τους με το σώμα και την ψυχή, επιθυμούν ο καθένας για τον εαυτό του την αποκλειστική αναγνώριση. Την ημέρα που θα ανακοινωθεί επισήμως, η τιμητική βράβευση του γονέα, για την πολυετή προσφορά του στον επιστημονικό χώρο, το συναίσθημα του νεότερου θα εγκλωβιστεί ανάμεσα στην υπερηφάνεια και τον φθόνο, με το ξέσπασμα, που θα προκαλέσει το σαμποτάρισμα της δόξας του πατέρα, να μην αργήσει να κάνει την εμφάνιση του.

Στην ταινία που πέραν της πρώτης παρουσίασης της στην Ριβιέρα, αναμένεται να ανοίξει επίσημα στους κινηματογράφους της πατρίδας της στις 2 Ιουνίου, τα ξίφη τους διασταυρώνουν ερμηνευτικά, ο Lior Ashkenazi ως πατήρ Ουριέλ και ο Shlomo Bar-Aba ως υιός Ελιέζερ.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Επιστροφή στις Κάννες για πέμπτη φορά, στον γουρλίδικο τόπο, που τους έχει χαρίσει τις μεγαλύτερες στιγμές της καριέρας τους μέχρι ώρας, τους δύο ολόχρυσους Φοίνικες που απέσπασαν για την Rosetta (1999) και το Le Fils (2005) επιχειρούν οι αδελφοί Dardenne, με την όγδοη δημιουργία τους το Le Gamin Au Velo. Ένα δράμα που αφηγείται την ιστορία ενός δωδεκάχρονου αγοριού, του Σιρίλ, που έχει μεγαλώσει στο ορφανοτροφείο εγκαταλελειμμένος από τον άπονο πατέρα του και που γι αυτό έχει βάλει σκοπό ζωής να τον ανακαλύψει, ώστε να του ζητήσει τις απαραίτητες εξηγήσεις. Η γνωριμία του με την Σαμάνθα, μια τριαντάχρονη κομμώτρια, που τον φιλοξενεί τα ελεύθερα σαββατοκύριακα, θα του δώσει να καταλάβει, πως στην καρδιά του υπάρχει εκτός από τον άκρατο θυμό για την πράξη του γονιού του, χώρος και λίγη αγάπη, Ένα συναίσθημα που ποτέ του δεν γνώρισε, πίσω από τους τοίχους του παγωμένου ιδρύματος. Η Cecile De France, αφού έκανε μέρος του ονείρου πραγματικότητα, για μια διεθνή, πέραν των ορίων της Ευρώπης καριέρα, pa;izontaw υπό τις προσταγές του Clint στο Hereafter, γυρνά στα γνώριμα εδάφη, υποδυόμενη την ενήλικη, που παλεύει να συμμαζέψει τον ζόρικο πιτσιρικά, ρόλο που κρατά ο μικρός Thomas Doret.

Η παραγωγή της Wild Bunch, κατόπιν της πρώτης της παρουσίασης της στο φεστιβάλ των Καννών, έχει προγραμματιστεί να κάνει την πρεμιέρα της στους γαλλικούς κινηματογράφους, την αμέσως επόμενη εβδομάδα, δηλαδή στις 18 Μαΐου 2011...

Στις δικές μας αίθουσες? Την 1η Δεκεμβρίου 2011!

Η συμμετοχή της Τουρκίας στο διαγωνιστικό τμήμα, του φετινού φεστιβάλ των Καννών, αφορά στην έκτη δημιουργία του εξαίρετου δημιουργού Nuri Bilge Ceylan, ο οποίος ταξιδεύει στην Ριβιέρα για πέμπτη φορά στην καριέρα του, έχοντας μάλιστα αποσπάσει στις τρεις προηγούμενες, τιμητικότατους επαίνους. Πιο συγκεκριμένα έχει τιμηθεί με το Μέγα Βραβείο της Επιτροπής για το φιλμ Uzak - νομίζω σε εμάς είχε προβληθεί με τον τίτλο Μακρυά - το 2002, με το έπαθλο FIPRESCI για το Iklimler (Climates) το 2006 και με την διάκριση της Καλύτερης Διεύθυνσης για τo Three Monkeys το 2008. Με την ταινία Bir Zamanlar Anadolu'da, που μεταφράζεται σε Κάποτε στην Ανατολία, που σεναριακά υπογράφει ο ίδιος, μαζί με την σύζυγο του Ebru και τον στενό του συνεργάτη Kesal Ercan, επιχειρεί μια προσέγγιση στην καθημερινή ζωή μιας κοινωνίας που αναπνέει στα βάθη της Τουρκίας, πέρα από την λάμψη της βιτρίνας του Αιγαίου, σε έναν τόπο που λεπτό με το λεπτό μοιάζει να αλλάζει, μα διαρκώς παραμένει ίδιος, μονότονος και διόλου διαφορετικός από τον χθεσινό. Η ιστορία που αφηγείται το φιλμ, όπως αόριστα την περιγράφει η παραγωγή της Zeyno Film, παρακολουθεί μια ξεχωριστή νύχτα δύο εντελώς διαφορετικών κατοίκων της αχανούς στέπας, ενός γιατρού κι ενός διακεκριμένου εισαγγελέα.

Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στο φιλμ, κρατούν σημαντικά ονόματα της τούρκικης σκηνής, όπως ο Muhammet Uzuner, ο Erdogan Yilmaz και ο Taner Birsel.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 27 Οκτωβρίου 2011 με τον τίτλο Κάποτε στην Ανατολία

"Ποτέ μην λησμονήσεις την καταγωγή σου!" Η αλήθεια είναι πως ο Besson έχει εξαντλήσει σχεδόν όλους τους τρόπους, για να απεικονίσει στην μεγάλη οθόνη την δυναμικότερη εκδοχή του όμορφου φύλου. Και από δω και μπρος ξεκινούν οι αλχημείες και οι αναμείξεις, χαρακτήρων που ο ίδιος επιμελήθηκε, σε φιλμς όπως ο Leon και η Nikita, μαζί με στοιχεία δανεισμένα από την λοιπή περιπετειώδη κινηματογραφία. Με λίγο από εκδικητικό ύφος Kill Bill, με ψήγματα από άγνοια παρελθόντος από Bourne Identity και με πάμπολλες αναφορές στην ικανότητα της Lara Croft, έρχεται οσονούπω στις μεγάλες μας οθόνες, η χαρισματική Colombiana Καταλέγια Ρεστρέπο, μια καλά εκπαιδευμένη φονική μηχανή, που κανείς δεν θα ήθελε να συναντήσει στο διάβα του. Έχοντας μείνει ορφανή σε πολύ μικρή ηλικία, έχοντας μάλιστα αντικρύσει με τα ίδια της τα μάτια τους στυγερούς φονιάδες των γονιών της, διδάχτηκε τον νόμο του περιστρόφου, δίπλα στον αρχιμαφιόζο θείο της και περιφέρεται μόνη, μα άφοβη, στους κύκλους του υποκόσμου, έχοντας έναν και μοναδικό σκοπό. Να έρθει κάποια στιγμή τετ α τετ, με τον δολοφόνο του πατέρα και της μητέρας της, προκειμένου να τηρήσει ευλαβικά το προαιώνιο ρητό, του οφθαλμόν αντί οφθαλμού.

Πέρα από την παραγωγή ο Luc, έχει επιμεληθεί και το σενάριο, παρέα με τον Mark Kamen, που υπήρξε ο υπεύθυνος για την τεράστια - torrentική - επιτυχία στην χώρα μας, Taken, ενώ στην σκηνοθετική καθοδήγηση συναντάμε και πάλι του πουλέν του Besson, Olivier Megaton, που στον τρίτο Transporter είχε αποδείξει πως μια χαρά κάνει ο Γάλλος και του εμπιστεύεται την οργάνωση των mega-action ταινιών του. Όσο για την Κολομβιανή της ιστορίας μας, αυτή θα υποδυθεί η διαρκώς ανερχόμενη και κορμάρα Zoe Saldana, την οποία με ανάλαφρο ρουχισμό θα απολαύσουμε και πάλι στην μεγάλη οθόνη, από τις 2 Σεπτεμβρίου, ημερομηνία που διάλεξε η Sony για την πρεμιέρα της καταιγιστικής, όπως αποκαλύπτει το τρέιλερ, περιπέτειας.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 29 Σεπτεμβρίου 2011

Ο Ντομ είναι εδώ ξανά! Ξέρεις για τι μαντάτο μιλάμε, για ένα σινε σίριαλ που κλείνει μια δεκαετία ζωής και μετά το πρώτο καταιγιστικό του επεισόδιο έχει περάσει από χίλια μύρια κύματα? Μέχρι κι οι πιο φανατικοί οπαδοί των Μαχητών, κατόπιν του τέταρτου, κουτού πέραν πάσης αμφιβολίας τσάπτερ, είχαν πιστέψει πως το κινηματογραφικό De Tomaso, έχει πέσει στον γκρεμό και απέχει λίγα μόλις μέτρα πριν το τελικό του τσάκισμα στα βράχια. Όχι όμως και η Universal, που με μια κίνηση ματ, επανέφερε επί σκηνής τους αναντικατάστατους πρωταγωνιστές της υπόθεσης, ζωγράφισε πάνω στον πολύχρωμο καμβά της Βραζιλιάνικης μεγαλούπολης μια ιστορία που κόβει ανάσες και ουσιαστικά πάτησε το κουμπάκι του ριμπούτ, ανανεώνοντας ολοκληρωτικά το μισοπεθαμένο ζήτημα The Fast And The Furious. Το αποτέλεσμα? Αξίζει να το δεις!

Ευτυχή κατάληξη είχε για τον κατάδικο Ντομινίκ Τορέτο, το σχέδιο απόδρασης του από τα δεσμά των αστυνομικών αρχών και τώρα ελεύθερος, μαζί με τον παλιόφιλο και πρώην μπάτσο ειδικών αποστολών, Μπράιαν Ο'Κόνερ και την αδελφή του Μία, αναζητούν καταφύγιο στο ηλιόλουστο, μα και επικίνδυνο Ρίο Ντε Τζανέιρο. Εκεί που η μοίρα θα τον φέρει αντιμέτωπο, με τον βραζιλιάνο βαρόνο του υποκόσμου Ρέγιες, έναν τιποτένιο εκμεταλλευτή των πάμφτωχων κατοίκων της παραγκούπολης και τον μυστικό πράκτορα του FBI Χομπς, που τον καταδιώκει ως βασικό κατηγορούμενο, για την εν ψυχρώ δολοφονία, δύο συναδέλφων του.

Και σιγά που ο χαρισματικός τυχοδιώκτης, μην μείνει για πολύ να παίζει τον ρόλο του ποντικού. Αφού έστησε για τα καλά το λημέρι του και εντόπισε τον λόγο που οι μισοί καριόκας βρίσκονται στο κατόπι αυτού και των συνεργατών του, περνά άμεσα στην αντεπίθεση θέτοντας έναν μεγαλεπήβολο στόχο: Να αδειάσει το απόρθητο θησαυροφυλάκιο του πάμπλουτου επιχειρηματία, στήνοντας ένα κόλπο που όμοιο του δεν έχει υπάρξει ξανά στην Λατινική Αμερική. Το μόνο που χρειάζεται είναι μια καλά συντονισμένη ομάδα, με μέλη της άριστους γνώστες της λωποδυτικής τέχνης, αλλά και ταυτόχρονα άσσους του βολάν, πανέτοιμους να στήσουν ένα άτυπο ράλι στους δρόμους της πόλης της σάμπας, για να αποφύγουν τις παγίδες των εχθρών. Τα αγωνιστικά πειραγμένα αυτοκίνητα, έτσι κι αλλιώς υπάρχουν, εφόσον πανεύκολα μπορούν να αποσπαστούν από τους πλούσιους κατόχους τους, που ήδη τα κλαίνε...

Συνεπώς το ολοκαίνουργο Fast And The Furious, διώχνει από πάνω του την τυποποιημένη μπέρτα της γκαζωμένης κόντρας με στοίχημα το αμάξι του αντιπάλου και παίρνει το ύφος μια καλοστημένης heist movie, στα γνώριμα βήματα του Ocean's Eleven, ταχύτατης, έξυπνης και βεβαίως γεμάτης καταδιώξεις με πανάκριβες κούρσες, που τους λάτρεις του είδους θα αφήσουν με το στόμα ορθάνοιχτο. Κι αν η ληστεία του κινούμενου τρένου, ο πόλεμος στα στενάκια της φαβέλας και το ριφιφί του διεφθαρμένου αστυνομικού τμήματος που φυλάσσονται τα αμέτρητα λεφτά του σινιόρ, μπορεί και να σου φανούν λίγα, το φινάλε που έχει προετοιμάσει ο μετρ, πλέον, Justin Lin, με το γεμάτο δολάριο vault να παίζει ρόλο ρυμουλκού στην λεωφόρο την Κόπακαμπάνα, είναι πλάνο που δεν έχεις ματαδεί στην καριέρα σου ως θεατής.

Πρέπει να έχει μέσα σου πολύ μεράκι για να πάρεις την δύσκολη απόφαση να ασχοληθείς επαγγελματικά με την ηθοποιία, την στιγμή που έχεις ολοκληρώσει, με ιδιαίτερα κολακευτικούς βαθμούς την πανεπιστημιακή θητεία σου στην Οξφόρδη και πολλές επιχειρηματικές πόρτες ανοίγονται διάπλατα μπροστά σου. Βλέποντας την εν λόγω αποφασισμένη να πετύχει, Felicity Jones, στα πρώτα της ερμηνευτικά βήματα σε μικρούς ρόλους στην Επιστροφή στο Μπράιντσχεντ και στο άπαιχτο στα μέρη μας Flashbacks Of A Fool, διέκρινα μια ικανότητα πρωταγωνιστικής εξέλιξης. Θα περίμενα όμως η πρώτη φορά που το όνομα της θα αναγραφεί κορυφαίο στα κρέντιτς, να είναι μια καλύτερη ταινία, από το χαλαρότατο rom-com Chalet Girl.

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που η αεικίνητη Κιμ, κέρδιζε το ένα μετά το άλλο τα τρόπαια στα πρωταθλήματα του σκέιτμπορντ, αποτελώντας την κορυφαία ελπίδα του αθλήματος. Σήμερα στα είκοσι της χρόνια έχει περιοριστεί να βγάζει τα προς το ζην, εργαζόμενη ως σερβιτόρα σε φαστ φουντ, για να συντηρεί τον ψυχικά κλονισμένο πατέρα της, που έχει πάρει πολύ βαριά τον ξαφνικό θάνατο της συζύγου του, σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Όταν θα της δοθεί η ευκαιρία να εργαστεί σαν καμαριέρα, στο σαλέ ενός πάμπλουτου επιχειρηματία στις αυστριακές Άλπεις, δεν θα την αφήσει να πάει χαμένη, μια επιλογή που δεν θα της βγει διόλου σε κακό...

Μολονότι από την πρώτη στιγμή που θα πατήσει το πόδι της στο κεντροευρωπαϊκό υψόμετρο η πανέξυπνη Λονδρέζα, θα κατανοήσει πως η ταξική της απόσταση με την κοινωνική τάξη που καλείται να υπηρετήσει είναι χαοτική, εντούτοις την αρχική της απογοήτευση θα διαδεχτεί το πείσμα για να επιβιώσει, σε συνθήκες που δεν είναι και οι ιδανικές. Καταλύτες στην απόφαση της να μην τα παρατήσει, το γεγονός πως θα αρχίσει και πάλι να ασχολείται με την σανίδα, με την διαφορά πως δεν έχει πλέον ρουλεμάν, αλλά είναι λεία για να γλιστρά πάνω στην πούδρα της κατάλευκης πίστας, αλλά και το ότι ο γοητευτικός γιος του εργοδότη της, της κάνει από την πρώτη στιγμή που συναντήθηκαν τα γλυκά μάτια, έστω κι αν εκείνου η μοίρα είναι να κάνει παρέα μονάχα με πριγκίπισσα και βασιλοπούλες. Κι εδώ ακριβώς εισέρχεται η ταχυδακτυλουργία του σινεμά, που αυτοστιγμεί μπορεί να μετατρέψει την άχρωμη Σταχτοπούτα της ιστορίας μας, σε ολοκληρωμένη γυναίκα, που άπαντες υποκλίνονται στο διάβα της. Και ζήσαν αυτοί καλά...

Για να πω την αλήθεια, τους συμβολισμούς της Balada πλήρως, δεν κατάφερα να τους αποκωδικοποιήσω. Είναι κάποιες περιπτώσεις, που χρειάζεται λίγη περισσότερη γνώση από την ιστορία κάθε λαού, από την απλή εγκυκλοπαιδική, για να κατανοήσεις μερικά ειδικά νοήματα που ρίχνει στον καμβά ο δημιουργός. Σαν να δώσεις σε κάποιον ξένο, σπανιόλο κατά προτίμηση, να παρακολουθήσει το θαύμα του Θιάσου. Θα εκστασιαστεί από την σεναριακή αλληγορία, θα μαγευτεί από την κινηματογράφηση, θα εξυμνήσει τις αλληλουχίες, μα σε κάποια πλάνα, που αγνοεί λεπτομέρειες από την ιστορική εξέλιξη της χώρας μας, θα μείνει μετέωρος και θα δημιουργηθούν κενά στην εξήγηση των εικόνων.

Ορφανός από μητέρα και μεγαλωμένος δίχως πατέρα, αφού εκείνος πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, φυλακισμένος, κατηγορούμενος ως αντάρτης από τον εθνικό στρατό, ο ζορισμένος ψυχικά Χαβιέρ, έδωσε έναν και μοναδικό όρκο στον εαυτό του: Να ακολουθήσει και ο ίδιος, το επάγγελμα που έθρεψε τόσο τον παππού, όσο και τον πατέρα του, να γίνει κλόουν. Πολλά χρόνια αργότερα, θα χτυπήσει την πόρτα ενός πλανόδιου τσίρκο, ζητώντας δουλειά σαν διασκεδαστής, ένα καλλιτεχνικό κοινόβιο που θα γνωρίσει τον έμπειρο μπόζο Σέρχιο, που ξέρει καλά πως να αποσπά το γέλιο των μικρών παιδιών και την εντυπωσιακή Ναταλία, το κορίτσι λάστιχο, που μαζί του διατηρεί ερωτική σχέση.

Κι έτσι αμέσως αμέσως δημιουργούνται οι βάσεις του τριγώνου, πάνω στο οποίο θα κτιστεί η ιστορία. Ο συνεσταλμένος "θλιμμένος παλιάτσος" με το μηδενικό παιδικό παρελθόν, που μέσα του κρύβει τόνους οργής, ο χαρισματικός κομπέρ, που μόλις ρίξει μέσα του οινόπνευμα, εκρηγνύεται και ξεσπά βιαίως και η ευκολόπιστη μορφονιά, που λειτουργεί απερίσκεπτα και δίχως σαφή λογική. Ανάμεσα στους τρεις θα αναπτυχθεί μια ιδιόμορφη σχέση έλξης και αντίδρασης, με τους δύο παλιάτσους να δημιουργούν μεταξύ τους αντιπαλότητα, ελπίζοντας πως θα κερδίσουν τα μάτια της γοητευτικής χορεύτριας, κατάσταση που θα εκτραχυνθεί όσο εκείνη θα δείχνει αναποφάσιστη για την επιλογή της. Εκείνον που δείχνει ήρεμος σαν αρνάκι, μα η μαυρισμένη ψυχή του μπορεί ανά πάσα στιγμή να εκραγεί με απρόβλεπτες συνέπειες ή τον εξ ορισμού βάναυσο και ανήλεο μέθυσο, που μόλις εκτονωθεί μαλακώνει και γλυκαίνει?

Εύκολα διαπιστώνει ο θεατής, στην σύνταξη του παζλ, πως το πολύχρωμο και φασαριόζικο τσίρκο, με την πλημμελή κοινωνική του διαστρωμάτωση, που άλλος διοικεί επίσημα και άλλος δια της βίας, είναι η πατρίδα, η χώρα που μονίμως βρίσκεται σε μια παρόμοια κατάσταση. Ο λαουτζίκος της - που παίρνει την μορφή της ισορροπίστριας, που εύκολα ή δύσκολα καταφέρνει να ξεπερνά τις αντιξοότητες - βρίσκεται σε μια διαρκή αγχωτική φάση, να επιλέξει πατρόνο, σύντροφο, αγαπητικό. Και ποιοι τον προσεγγίζουν μονίμως ερίζοντας για την καρδιά του? Τιποτένιοι παλιάτσοι, διπρόσωποι μασκαράδες, που στοχεύουν να ρουφήξουν και την τελευταία σταγόνα του αίματος του, για να ικανοποιήσουν τις εγωιστικές τους ορμές, ακόμη κι αν χρειαστεί να πατήσουν επί πτωμάτων για να πετύχουν τον σκοπό τους. Το ποιος στο φινάλε παραμένει ζωντανός και ποιον τον τρώνε τα τάρταρα, δεν θα το αποκαλύψω -βέβαια - αν και λίγο πολύ με ευκολία μπορεί να το προβλέψει κανείς.

Πρέπει κάποια στιγμή να το παραδεχτούμε. Τέτοιου είδους ζωντανές, βαριετοειδείς απονομές, δεν είναι το φόρτε μας. Ποτέ δεν ήταν δηλαδή, ακόμη κι όταν το χρήμα έρεε άφθονο, ώστε το θέαμα να προκαλέσει φαντασμαγορία σε εκείνον που το παρακολουθεί, εποχές που ο θεατής παρασυρόμενος από την κίτς πολυχρωμία και τα λαμπερά φώτα, ξεχνούσε ακόμη και τον λόγο που στρογγυλοκάθισε στην καρέκλα της πλατείας. Η νέα κατοχική τάξη πραγμάτων, με τις οικονομικές συντεταγμένες λιτότητας που καθόρισε, κατέστησε σαφές στην Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου - στο εξής διοργανωτές - πως η φτώχεια, δεν θέλει καλοπέραση, απλά λίγη έμπνευση ώστε το προιόν που θα παρουσιάσει, μαζί με την ανακοίνωση των θριαμβευτών της 2ης απονομής των annual awards, να είναι τουλάχιστον εύπεπτο προς εκείνον που το βλέπει. Για να πω την αλήθεια, πιστεύω πως οι υπεύθυνοι έκαναν ότι μπορούσαν. Για να είμαι τίμιος όμως και να αποκαλέσω την σεμνότατη τελετή έστω αξιοπρεπή, πρέπει να λησμονήσω πολλά, πάρα πολλά φάουλ...

Όπως επί παραδείγματι, ότι ακόμη κανείς, ούτε καν ο ίδιος που συνέγραψε την κάρτα με το όνομα / ονόματα, δεν γνωρίζει που απονεμήθηκαν τα βραβεία της κατηγορίας μοντάζ. Σε έναν? Σε δύο? Για σε τρεις νικητές, από ένα κομματάκι που αξίζει ο καθείς, ελέω αυτού που αποκαλούμε ισοψηφία? Και αν ισχύει το σενάριο γ', για ποιον λόγο, ο πρώτος βραβευθείς πήρε Ζολωτάκι, ο δεύτερος τίποτα και ο τρίτος ένα κινέζικο τανγκράμ από χαρτοπετσέτα, ευφυολόγημα του πιο κρύου εκ των δύο παρουσιαστών? Που δεν ήταν ο Χαραλαμπόπουλος... Τσιγκουνεύτηκε ολάκερος διάσημος οίκος τρία, τέσσερα ακόμη αγαλματάκια, ώστε να μην ξεμείνουμε στην πορεία? Μετρημένα είκοσι τσίμα τσίμα?

Για να πετύχει μια τέτοια διοργάνωση, τουλάχιστον ως βραδιά, δεν ήταν αρκετή ούτε η θέρμη του χώρου - όμορφη η επιλογή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση - ούτε ο πανέτοιμος με την χιουμοριστική του εξυπνάδα μοναδικός ομιλητικός host, που κάλυψε τσάτρα πάτρα τις επαναλαμβανόμενες ασυνεννοησίες. Και ειδικότερα από τους ανθρώπους που αν μη τι άλλο έχουν την σκηνοθεσία στο αίμα τους, περιμένεις μια πιο πρωτοτυπία, λίγο πιο ποιότητα στον σχεδιασμό.

Αν θα έπρεπε καλά και σώνει να δώσω έναν τίτλο στην απονομή του 2011, θα την αποκαλούσα με ευκολία ανθρώπινη. Κι αυτό γιατί δεν κλήθηκαν να βαδίσουν στην σκηνή, για να τιμήσουν τους θριαμβευτές, υπέρλαμπροι σούπερ σταρς με μακριές τουαλέτες και κολαριστά παπιγιόν, μα άνθρωποι απλοί, που πήραν αυτό το ρόλο απόψε, συμβολικά, αλληγορικά. Όπως η παλαίμαχη ταμίας του σινε-Έλλη και ο βετεράνος προβολατζής του Ιντεάλ, όπως η τυχαία (?) γιαπωνέζα προς τιμήν της πολύπαθης χώρας, όπως ο κωφάλαλος θεατρικός ηθοποιός, που συγκίνησε απονέμοντας το βραβείο...ήχου, όπως οι γονείς του άγνωστου κινηματογραφιστή, όπως η Ζωζώ, ταμάμ επιλογή για την κατηγορία του πασπαλιζατέρ. Η σκέψη είχε όμως και τις ατυχείς στιγμές της, αφού ούτε ο πάππου προς πάππου Πρόεδρος του Ιδρύματος στάθηκε στο ύψος της απαίτησης, ούτε ο ψυχίατρος - ψυχολόγος - ψυχαναλυτής ταίριαζε με την περίσταση, όσο για τον αμφιλεγόμενο δημοσιογράφο Καπλάνι, θα μείνει στην βραβευτική ιστορία ως ο πρώτος που επί συνόλου τριών υποψηφίων, ανέδειξε τρεις νικητές, ανακοινώνοντας τους σχεδόν ανά πεντάλεπτο. Τέζα η πλατεία!

Επί του ζουμιού τώρα, μεγάλος νικητής της μεγάλης - την θεωρώ μεγάλη και την πιστεύω - Ακαδημαϊκής απόδοσης των τιμών στους καλύτερους της χρονιάς, αναδείχτηκε ο Μαχαιροβγάλτης του Ελληνοκύπριου Γιάννη Οικονομίδη, αποσπώντας επτά χρυσά αγάλματα, μεταξύ των οποίων και των τριών σημαντικότερων, καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας και σεναρίου. Δίκαιη πέρα για πέρα η επικράτηση του ασπρόμαυρου κοινωνικού δράματος, για έναν δημιουργό, που τα βήματα του είναι πάντοτε σταθερά προς τα εμπρός και δεν διστάζει να αντιμετωπίσει την αλήθεια, ακόμη κι αν χρειαστεί η κάμερα του να ανεβάσει τόνους. Σε ότι αφορά την εκπροσώπηση της χώρας στον οσκαρικό θεσμό, εκεί πρυτάνευσε η διπλωματία κι έτσι η ταινία της Αθηνάς Τσαγγάρη Attenberg, που έχει κτίσει ήδη διεθνείς βάσεις στην Μόστρα, θα ταξιδέψει L.A. προκειμένου να διατηρήσει ψηλά την γκρέκα περηφάνια, που ανύψωσε εσχάτως ο Κυνόδοντας.

Στην λοιπή μοιρασιά, διόλου παραπονούμενος δεν πρέπει να έμεινε ο Σύλλας Τζουμέρκας και η Χώρα Προέλευσης του, που τερμάτισε την κούρσα με πέντε βραβεία, σε όσες κατηγορίες δηλαδή ήταν φαβορί, ενώ τρεις τιμές απέσπασε το Απ'τα Κόκκαλα Βγαλμένα του Γκορίτσα, που σάρωσε στις ερμηνείες, μία η διεθνής και εικαστική Υπογραφή ισοφαρίζοντας έτσι το Ταξίδι στην Μυτιλήνη, που αρκέστηκε στην ενδυματολογία. Παραπονούμενοι από το μέγαρο της Συγγρού πρέπει να έφυγαν οι εκπρόσωποι των 45 Τετραγωνικών - νομίζω πως τον γυναικείο ρόλο τον δικαιούταν η Λογγίνου, αντί της Labed - της Άπνοιας, του Κανένα και του Χαρίσματος, που ενώ δήλωσαν παρών σε αρκετά nods, εντέλει δεν κατέγραψαν τον τίτλο τους στο Roll Of Honour.

Από συγκινητικές στιγμές η νύχτα είχε μπόλικες πάντως, κάτι αναμενόμενο άλλωστε από την στιγμή που δεν είχαν συμπληρωθεί παρά μόνο λίγες ώρες από την ανακοίνωση του θανάτου του καλού μας ανθρώπου, Θανάση Βέγγου. Το μούδιασμα στον αέρα της αίθουσας ήταν διάχυτο από την απώλεια, ειδικά όταν ο σπουδαίος ηθοποιός μας μόλις ένα χρόνο πριν είχε τιμηθεί από την Ακαδημία με το Ειδικό Βραβείο για την συνολική του προσφορά στην Έβδομη Τέχνη. Respect, δια χειρός Καφετζόπουλου, που φέτος στην καδένα της κατέγραψε το όνομα του Λεμεσιανού Μιχάλη Κακογιάννη, του μεγάλου σκηνοθέτη μας με την τρομερή διεθνή καριέρα, που όμως η ασθένεια τον εμπόδισε να παραστεί, ανταυτού το βραβείο παρέλαβε η αδελφή του Γιαννούλα Κακογιάννη Wakefield. Όσο για το θλιμμένο μνημόσυνο εκείνων που μέσα στον χρόνο που πέρασε αποχαιρέτησαν τα εγκόσμια, στιγμή που το περιβάλλον φορτίστηκε στα λόγια του Προέδρου Μπουλμέτη, επίσης θα έπρεπε να δοθεί λίγη παραπάνω προσοχή, μιας και ο μη αναφερόμενος Γιώργος Φούντας, υπήρξε τέτοιου μεγέθους που το 100% των παρευρισκομένων στην απονομή, θα στέκονταν προσοχή μπροστά του για ώρες.

Καλή Πρόοδο Academy...

Οι θριαμβευτές: