Movies Ltd

Τουλάχιστον το αλήστου μνήμης ερωτικό παραλήρημα του Adrian Lyne, που τόσα χρόνια μετά ελάχιστοι θυμούνται για την ιστορία του, μάλλον διότι δεν υπήρχε, έχει αφήσει παρακαταθήκη εκείνο το αξέχαστο χορευτικό ενσταντανέ με την αγέρωχη Kim. Στην δική του εκδοχή της ανείπωτης παραζάλης που προκαλούν τα βέλη του θεού Έρωτα, ο πρωτάρης στην σκηνοθετική καρέκλα Michael Cohen, που σαν ηθοποιό μόνο οι παρατηρητικοί θα θυμούνται από το ανατριχιαστικό Ils, ενώ σαν κύριο Beart, σαφώς τον γνωρίζουν περισσότεροι, του δίνεται η ευκαιρία να οπτικοποιήσει όσα κατέγραψε στο ομώνυμο βιβλίο του προ καιρού, για να κλείσει τον κύκλο της καλλιτεχνικής του ολοκλήρωσης. Ελπίζω να μην τον ξανανοίξει...

Εκείνος γυρίζει από καφέ σε καφέ της Γαλλικής πρωτεύουσας, καταγράφοντας στο σημειωματάριο του απόψεις και εμπειρίες. Εκείνη είναι ώριμη μικροαστή, που ξοδεύει δίχως πάθος την ημέρα της, σε μια ελάχιστα ενδιαφέρουσα δουλειά γραφείου. Ένα κιτρολέμονο θα είναι η αφορμή της γνωριμίας τους. Κάποια φεγγάρια όλο θέρμη και λαγνεία μετά, χωρίζουν...

Δύο είναι οι πρωτοτυπίες στην σκεπτική του δημιουργού. Αρχικά ότι ξεκινά την αφήγηση του από το τέλος, δίχως όμως να ακολουθεί την ανάστροφη πορεία του Irreversible, ούτε την λογική των φλασμπάκ, που κάποια στιγμή θα ολοκληρώσουν το παζλ του πικρού φινάλε. Ο Cohen, επιλέγει να πετά στο πανί διάσπαρτες εικόνες από το κοινό παρελθόν του ζευγαριού, επιλέγοντας βασικά εκείνες που ο έρωτας ξεχείλιζε και τους ωθούσε σε πράγματα πρωτόγνωρα, ειδικά για ενήλικες που έχουν πατήσει τα δεύτερα -άντα τους. Αγάπες κι αγκαλιές, μίση και ζηλοφθονίες, εντάσεις και χωρισμοί που ανακυκλώνονται ανά δεκάλεπτο, μέχρι η διάρκεια του φιλμ να αγγίξει εκείνη του μεγάλου μήκους, κάπου μια ώρα και κάτι, χωρίς όμως να διαφαίνεται στο βάθος κάποιος ιδιαίτερος λόγος που συμβαίνει αυτό, Συνεπώς εδώ εισέρχεται η δεύτερη έμπνευση του auteur, να συγκινήσει τον κόσμο, δίχως να του προσφέρει το παραμικρό θέμα. Κι εκεί λογικά έρχεται η στιγμή της κατάρρευσης, μιας και το Τελευταίο Ταγκό στο Παρίσι που χορεύει το ντουέτο, δεν έχει ούτε παλμό, ούτε συνοχή, ούτε συναίσθημα. Ότι προκαλεί, κάποιες στιγμές, είναι σίγουρο. Δεν είναι όμως και αρκετό...

Μια απόπειρα αναβίωσης εκείνου του παλιού καλού φραντσέζικου νουάρ, έχουμε στην περίπτωση του Comme Les Cinq Doigts De La Main, με την βασική διαφορά πως η συμμορία που αναλαμβάνει δράση, δεν είναι τίποτα βαρόνοι του υποκόσμου, που οπλισμένοι σαν αστακοί, καλούνται να τα βάλουν με τους νονούς της μαφίας, μα πέντε απλοϊκοί χαρακτήρες, που μέσα στην καθημερινότητα τους, αντιλαμβάνονται μια πανίσχυρη δύναμη να απειλεί τις ζωές τους. Το πρόβλημα δεν είναι ούτε στην σκεπτική - πανομοιότυπη με εκείνη του προ εξαετίας αμερικάνικου Four Brothers - ούτε στο κτίσιμο, εφόσον η κινηματογραφική σχολή διαθέτει το κύρος να παρουσιάσει μια γκαγκστερική ταινία επιπέδου. Απλώς το σενάριο, κατόπιν της παρουσίασης ενός προς έναν των πρωταγωνιστών της ιστορίας, παίρνει αλλόκοτα μια λανθασμένη τροχιά, μεταβάλλοντας την φιλμική βεντέτα που αναπτύσσεται στο πανί, σε μέτρια μέτρια βίαιη τηλεσαπουνόπερα...

Μετά το θάνατο τους πατέρα τους, ενός πλούσιου επιχειρηματία, που δεν απέκτησε την περιουσία του με νόμιμο τρόπο, οι πέντε γιοι, Εβραίοι Αλγερινής καταγωγής, ορκίστηκαν να σταθούν για πάντα στο πλευρό της μονάκριβης μάνας τους. Οι τέσσερις - ένας φημισμένος εστιάτορας, ένας δάσκαλος, ένας φαρμακοποιός κι ένας τζογαδόρος, παραμένουν κοντά της στο Παρίσι, έχοντας ο καθένας από την μεριά του να λύσει τα προσωπικά ζητήματα που τον απασχολούν. Ο πέμπτος, που από νωρίς πήρε τον στραβό δρόμο, βολοδέρνει μεταξύ της στενής και του παράνομου βίου στη Μαρσίλια, δίχως να έχει δώσει για πολλά χρόνια σημεία ζωής. Η επανεμφάνιση του, σε κάκιστη κατάσταση και τραυματισμένος από σφαίρα, θα σημάνει συναγερμό στη φαμίλια, που θα ενωθεί σαν μια γροθιά για να αντιμετωπίσει τον κοινό εχθρό.

Δηλαδή την επικηρυγμένη ομάδα των άπληστων Τσιγγάνων, που ήδη έχει βάλει στο στόχαστρο τον πρώην συνεργάτη που την πρόδωσε αποσπώντας όλα τα κλοπιμαία και θα τον βρει οπουδήποτε κι αν εκείνος αναζητήσει καταφύγιο. Το ζήτημα είναι πως πίσω από την στάση του, ο πέμπτος γιος, κρύβει καλά ένα θανάσιμο μυστικό που ελάχιστοι γνωρίζουν. Κι εκεί είναι που το φιλμ, αντί να πάρει τα πάνω του και να παρουσιάσει μια ανοιχτή βεντέτα από τα παλιά, μεταβάλλεται σε μια πολυλογάδικη παράσταση, δίχως εξάρσεις, που αντί να ασχοληθεί περιεκτικά με τη δράση, αναλώνεται σε δευτερεύουσες υπορουμπρίκες, της ιδιωτικής ζωής του καθενός, παίρνοντας μια πιο κουτσομπολίστική υφή. Ο εξηντάχρονος σκηνοθέτης Alexandre Arcady, ενώ διαθέτει καλές προθέσεις, εντέλει χάνει τα ηνία της αφήγησης του και το μόνο που προσφέρει είναι κάποιες αξιόλογες μεμονωμένες στιγμές, που αν είχε επικεντρωθεί μόνο σε αυτές, πιθανόν το αποτέλεσμα του να ήταν πιο εύπεπτο.

Στην εκτίμηση των περισσοτέρων - με εμένα σημαιοφόρο - πρόκειται για την μεγαλύτερη σταρ, που έχει αναδείξει ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος. Η άφιξη της στην Αθήνα στα πλαίσια του 12ου ετησίου Γαλλόφωνου φιλμικού ραντεβού, μοιάζει με ψέμα. Κι όμως, παρότι φρόντισε ο σκηνοθέτης, να διαλέξει την παραδοσιακά, πιο παραμυθένια ημέρα της χρονιάς, την Πρωταπριλιά, η Catherine Deneuve συνοδευόμενη από την Παρισινή της λάμψη και τον πρωταγωνιστικό μύθο μισού αιώνα, βρέθηκε στ'αλήθεια κοντά μας, να μιλήσει για την νέα της ταινία, αλλά και για την χώρα που την φιλοξενεί αυτό το ανοιξιάτικο διήμερο. Ανθρώπινη και αφοπλιστικά χαμογελαστή, δίχως στιγμή να ξεχνά να προτάσσει την κορμοστασιά της ντίβας, ντυμένη λιτά πλην κομψά και με ένα 120άρι slim μόνιμα ανάμεσα στα δάκτυλα της, η Belle De Jour, υπήρξε διαχυτική μπροστά στους εκπροσώπους του Τύπου, φροντίζοντας πρωτίστως να σεβαστεί τον λόγο που βρέθηκε στην πρωτεύουσα - την προώθηση του φιλμ Potiche, που υπογράφει ο Francois Ozon και άνοιξε με κάθε επισημότητα τις φετινές εκδηλώσεις - και κατοπινά να αναφερθεί στην Ελλάδα, στην οικονομική κρίση, στα μελλοντικά σχέδια της, μέχρι στον αείμνηστο Marcello Mastroianni, σύντροφο για χρόνια της ζωής της και πατέρα της κόρης της Chiara.

Στο πρώτο μέρος της συνέντευξης η Deneuve, μιλά για τον ρόλο της περιθωριοποιημένης συζύγου στην κομεντί και για την συνεργασία της με τον ταλαντούχο σκηνοθέτη.

Η δεύτερη μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα ταινία που ασχολείται με την μαύρη ημέρα του Ιουλίου του 42', όταν χιλιάδες Παριζιάνοι Εβραίοι στριμώχτηκαν στις κερκίδες του Ποδηλατοδρόμιου, κίνηση που αποτέλεσε την απαρχή του ταξιδιού τους προς τα κρεματόρια, αποδεικνύει το μέγεθος της ντροπής, που έχει προκαλέσει στην Γαλλική κοινή γνώμη, η φιλοναζιστική στάση μερίδας των συμπατριωτών τους, κατά την διάρκεια των διωγμών. Σε αντίθεση με την περίπτωση του La Rafle, που γνωστοποίησε διεθνώς το γεγονός, αποκαλύπτοντας μικρές μικρές ιστορίες, που έλαβαν χώρα κατά την βίαια μάζωξη στο Vel D'Hiv, το Elle's Appelait Sarah, επικεντρώνεται μόνο σε μία, ηρωική και δραματική συνάμα, αντιπαραβάλλοντας την με ένα περιστατικό που λαμβάνει χώρα στο σήμερα.

Η δεκάχρονη Σάρα βρίσκεται ανάμεσα στους αμέτρητους συλληφθέντες Εβραϊκής καταγωγής, που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, για να οδηγηθούν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μοναδικό της μέλημα από την πρώτη στιγμή που συνελήφθη, το πως θα καταφέρει να ξεκλειδώσει τον μικρότερο αδελφό της, που έκρυψε στην ντουλάπα του σπιτιού της, προκειμένου να μην πέσει στα χέρια της Γκεστάπο. Εξήντα χρόνια μετά, η Αμερικανίδα δημοσιογράφος, που ζει για χρόνια στο Παρίσι, ετοιμάζεται να μετακομίσει με την οικογένεια της στο ίδιο διαμέρισμα, που μεγάλωσε η μικρή και στο άκουσμα της ανατριχιαστικής της περιπέτειας, θα θελήσει να αναζητήσει τα ίχνη της.

Κι έτσι ξεκινά μια παράλληλη αφήγηση, δύο διαφορετικών χρονολογικά ιστοριών, που κατ ουσίαν συνδέονται μόνο από το ενδιαφέρον της δαιμόνιας ρεπόρτερ, να μάθει την αλήθεια, για το σπίτι που κληρονόμησε και που κατά κάποιο τρόπο, νιώθει υπεύθυνη για την βίαιη έξωση των - πολύ παλιών - ιδιοκτητών του. Αν θελήσω να πάρω σαν μέτρο σύγκρισης την παρούσα παραγωγή με εκείνη της Νύχτας που Χάθηκαν τα Αστέρια, οικονομικά δεν ανήκουν στο ίδιο μέγεθος, μιας κι εκείνη και πιο ακριβό καστ διέθετε, αλλά και καλλιτεχνικά ήταν αρτιότερη. Εδώ όμως, αυτό που σε κερδίζει, είναι ότι η αφήγηση - αν και μπερδεύεται κάποιες στιγμές - είναι και ομαλότερη, αλλά και πιο εμπνευσμένη, με συνέπεια το πολυδιαβασμένο μπεστ σέλλερ της De Rosnay, να μεταφέρεται στο πανί, δίχως να πλατειάζει ιδιαίτερα. Κατόρθωμα που πιστώνεται στον νεαρό σκηνοθέτη Paquet-Brenner, ο οποίος δεν χρησιμοποιεί πανύψηλους μελοδραματικούς τόνους για να αναδείξει το συναίσθημα, αλλά αρκείται στην σωστή - όσο βοηθούν τα αμέτρητα φλασμπάκ - αναπαραγωγή του χρονικού.

του Neil Burger. Με τους Bradley Cooper, Robert De Niro, Abbie Cornish

Αναζητείται NZT, ο ευρών αμοιφθήσεται...

του zerVo

Να και η τρανή απόδειξη, για το πως το σινεμά μπορεί να διαθέτει interactive επικοινωνία με τους νευρώνες του κοινού, έχοντας την ικανότητα να αυξομειώνει τις λειτουργίες του καθενός, προς τον θετικό ή τον αρνητικό πόλο, ανάλογα με την αντίστοιχη διαδρομή του κεντρικού χαρακτήρα στο πανί. Ανεβαίνει ψυχολογικά ο ήρωας? Ανάταση, ευφορία, δώσε κι άλλο! Πέφτει ραγδαία και μηδενίζεται? Ράκος στο κάθισμα ο θεατής, περιμένει πως και πως την στιγμή που ο καθοδηγητής της ψυχοσύνθεσης του, πάρει και πάλι τα πάνω του. Πως αλλιώς να εξηγήσω, ότι μετά το φινάλε, εκτός από επιθετικά απαιτητικός, ζητώντας κι άλλο λίγο limit up / limit down, ένιωσα και εξαντλημένος, σαν κάτι να μου έλειπε. Επ, σοβαρέψου, όχι και εξάρτηση το Limitless...

Στα χέρια καταθλιπτικού συγγραφέα, που η γκλάβα του δεν κατεβάζει την παραμικρή ιδέα, για το βιβλίο που έχει αναλάβει να γράψει, πέφτει ένα ολόκληρο πακέτο, από μικρά, στρογγυλά, διαφανή χάπια, πειραματικής δραστικής ουσίας. Ακολουθώντας την λογική σκέψη για το πόσο χειρότερα θα μπορούσε να τον κάνει η χρήση του ενός, θα το δοκιμάσει. Άνοιξη! Ο μέχρι πριν λίγο ψυχικά συντετριμμένος Έντι Μόρα, άλλος άνθρωπος πια, μέσα σε μία μόλις εβδομάδα έχει ολοκληρώσει το σύγγραμμα του, έχει απορροφήσει με ευκολία όλη τη γνώση του κόσμου και έχει εξελιχθεί σε έναν περιζήτητο αριστοτέχνη της χρηματιστηριακής τέχνης, μετατρέποντας με άνεση λίγες εκατοντάδες δολάρια, σε εκατομμύρια.

Για να βάζω τα πράγματα στην θέση τους, ο σεναριακός σπινθήρας βασίζεται πάνω στον μεγαλύτερο μύθο που διατηρείται γύρω από την λειτουργία του ανθρωπίνου εγκεφάλου: Ότι κάθε οντότητα, δύναται να χρησιμοποιεί μόλις το δέκα τοις εκατό της φαιάς ουσίας, εγκαταλείποντας την υπόλοιπη, έρημη και αναξιοποίητη, σε όλο το εύρος της ζωής της. Ξεπερνώ εύκολα την αποδεδειγμένη μπούρδα, μιας και το ζουμί του φιλμ δεν είναι εκεί, πηγαίνοντας ένα βήμα παραπάνω, στο τι γίνεται όταν ένας μοχλός, με μία μόλις κίνηση του, μπορεί να απελευθερώσει ανθρώπινες ικανότητες και λειτουργίες, που μέχρι προ ολίγου δεν υπήρχαν. Κι εδώ είναι το ζήτημα. Μπορεί ο προαναφερόμενος οργανισμός, να διατηρήσει τον αυτοέλεγχο και όταν το μοχλουδάκι επιστρέψει πίσω στην θέση off, ή πάντοτε θα υπάρχει μέσα του το μικρόβιο που θα τον παρακινεί, να τον θέσει ξανά σε λειτουργία? Ας μη γελιόμαστε. Και τα φράγκα πολλά είναι, αλλά κυρίως η δόξα, η φήμη και τα συνεπακόλουθά τους είναι που σε μεταβάλλουν σε τζάνκη, να ψάχνεις με αγωνία ακόμη ένα σπιντάκι, που θα σε κρατήσει ζωντανό στο κόλπο.

Ειδάλλως θα απωλέσεις εκτός από το χάρισμα, μία προς μία τις βασικές λειτουργίες της κοινωνικής σου καταξίωσης, φουκαρά. Στην αρχή θα τρέμεις, φοβούμενος τις επερχόμενες δεινές συνέπειες, κατοπινά θα κουτσαίνεις, διαισθανόμενος την πτώση από την κορφή της πυραμίδας, να αφήνει σημάδια και στο κορμί σου και στο τέλος, που θα έχουν πέσει και επίσημα οι υπογραφές παράδοσης της προνομιούχας σου σκυτάλης σε κάποιον άλλον, θα κλείσεις τα μάτια σου για τον αιώνιο ύπνο. Σιγά λοιπόν, μην έχεις την δυνατότητα να ανακηρυχτείς μοχλάρχης και δεν το κάνεις. Να έχεις όλο τον κόσμο να παρακαλάει στα πόδια σου, να είσαι ο κυρίαρχος του σύμπαντος, να μπορείς να ελέγξεις τους πάντες και τα πάντα και να μην το πράξεις. Δεν σε αφήνει άλλωστε και η τεχνητή διαύγεια, που έχει προκληθεί στο νου σου και που μονάχα με προσωπικό λάθος μπορείς να την κατακερματίσεις.

Όλα τα υπόλοιπα είναι χολιγουντιανές σαλτσίτσες, που αυτός ο ικανότατος σκηνοθέτης που ονομάζεται Neil Burger, στις σερβίρει με τρόπο ιντριγκαδόρικα απολαυστικό. Τόσο στο καταπληκτικό προοπτικό κοντράστ που χρησιμοποιεί για να αποδώσει την μορφή του τιποτένιου / κορυφαίου, όσο και στους συμβολισμούς που μοιράζει πέρα δώθε για να απεικονίσει τον καθημερινό πόλεμο για επιβίωση, αλλά και στις πόρτες που ανοίγουν διάπλατα ή σφαλίζουν ερμητικά, ανάλογα με την περίσταση.

Για πες: Θετική η ρότα που παίρνει στο εφεξής η καριέρα του πρωταγωνιστή Bradley Cooper, που ενώ μέχρι ώρας είχε δηλώσει παρόντας σε μεγάλες εμπορικές επιτυχίες ή πάντα κάτι θόλωνε την παρουσία του ή του έλειπε εκείνο το στοιχείο να εξελιχθεί σε μέγκα αστέρι. Με την βοήθεια του χαρισματικού NZT, που έχει βοηθήσει άλλους κι άλλους ατάλαντους να φτάσουν στο number one, ο 35χρονος ηθοποιός δεν θα αντιμετωπίζεται πλέον ως ο τρομαγμένος μορφονιός, που επισκίασε ο Zach στο Hangover, μα ως ο γοητευτικός γαλανομάτης, της έντεχνα σούπερ αύρας του Limitless...

Στις δικές μας αίθουσες, 31 Μαρτίου 2011 από την Village

Rewind /// Trailer - Limitless

Αρκουδάκια που μιλάνε, που χορεύουνε και τραγουδάνε, που κάνουν σκι στη λίμνη με επιδέξιες φιγούρες, που αναζητούν με κάθε τρόπο να αφαιρέσουν μέρος από τις λιχουδιές του πικ νικ ανυποψίαστων εκδρομέων, που κάνουν σκανταλιές, άλλοτε αστείες και άλλοτε καταστροφικές, ένα μονάχα πράγμα μπορούν να σημάνουν. Την ώρα που όλα τα αγοράκια και κοριτσάκια προσχολικής ηλικίας, θα εγκαταλείψουν την μικρή τους οθόνη και το Nickelodeon, για να αποδράσουν για μιάμιση ωρίτσα στην σκοτεινή αίθουσα, για να περάσουν καλά. Αστεράκια και νούμερα δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία, έτσι κι αλλιώς οι θεατές που απευθύνεται το Yogi Bear, στην ηλικία που βρίσκονται δεν ξέρουν να μετράνε...

Φαταούλας δήμαρχος, προκειμένου να φουσκώσει ακόμη πιο πολύ την τσέπη του, σκέφτεται να απαλλοτριώσει το δασάκι του Τζέλυστον και να το πουλήσει για οικόπεδα. Ο αγαθός δασοφύλακας του, προκειμένου να το σώσει, από την μανία της μπουλντόζας, θα κηρύξει συναγερμό, έχοντας μοναδική του βοήθεια το πείσμα μιας οικολόγου κινηματογραφίστριας. Ο μόνιμος κάτοικος του πάρκου όμως, Γιόγκι Μπέρ, μαζί με τον κολλητό φιλαράκο του, τον Μπούμπου, στην προσπάθεια τους να αποτρέψουν το μοιραίο, θα σπείρουν με τις αφέλειες τους τον χαμό.

Για πες: Συνδυασμός πραγματικών χαρακτήρων και κινουμένων σχεδίων, σε μια τρισδιάστατη περιπετειούλα, με κεντρικό πρωταγωνιστή μια θρυλική τηλεοπτική καρτούν μορφή περασμένων δεκαετιών, με αμέτρητους φανατικούς οπαδούς. Σίγουρα οι πιτσιρικάδες πετάνε σκούφια για τέτοιου είδους πολύχρωμα τραλαλά, η Warner όμως δεν σκέφτηκε λιγάκι και τους συνοδούς τους, μου μάλλον θα την βγάλουν στο φουαγιέ περιμένοντας το φιλμάκι να ολοκληρωθεί.

Το χειρότερο συναίσθημα, ακόμη κι από το να παρακολουθείς μια κακή ταινία, είναι το να παρακολουθείς μια ταινία, που απογοητεύει τις προσδοκίες σου. Όπως εδώ. Ως λάτρης του ασιανού σινεμά, δεν θα μπορούσα να περιμένω καλύτερη συνύπαρξη από το τρίο του διασημότερου σύγχρονου Γιαπωνέζου ρολίστα, της λαμπερότερης Κινέζας πρωταγωνίστριας και του γνωστότερου σταρ από το Χονγκ Κονγκ, σε ένα νέο νουάρ, που έχει στο φόντο του, το μικρό Παρίσι του μεσοπολέμου. Για κακή μου τύχη, δεν έδωσα σημασία στα ψιλά γράμματα του πόστερ, εκεί που αναγράφεται το όνομα του σκηνοθέτη, για να είμαι προετοιμασμένος, για μια ακόμη άνευρη, άτολμη, άγευστη, αλλόκοτη και σε πολλά σημεία αλλοπρόσαλλη δημιουργία του mr.Rite, Mikael Hafstrom...

1941. Η χωρισμένη σε τέσσερις τομείς, ανάλογα με τη σφαίρα επιρροής που ο καθένας ανήκει, Σαγκάη, ισορροπεί σε μια κατάσταση ανάμεσα στην ειρήνη και τον πόλεμο, αποτελώντας το πρόσφορο έδαφος για δράση, των Ιαπώνων μιλιταριστών, των ναζί προπαγανδιστών, των Ευρωπαίων τυχοδιωκτών και των Αμερικάνων πρακτόρων. Ένας τέτοιος κατάσκοπος είναι και ο Πολ Σομς, που θα βρεθεί στην σε αναβρασμό αχανή μεγαλούπολη, προκειμένου να βοηθήσει έναν καλό φίλο και συνάδελφο, να απεμπλακεί από την δύσκολη θέση που έχει περιέλθει. Όταν εκείνος βρεθεί δολοφονημένος, θα ορκιστεί να ανακαλύψει τον ένοχο που κρύβεται πίσω από το στυγερό φονικό.

Κι έτσι ξεκινά μια ατέρμονη διαδρομή από τις υπαίθριες αγορές στα χασισοποτεία και από τα χλιδάτα καζίνο στα υπόγεια κρησφύγετα, με τον κίνδυνο πάντοτε να παραμονεύει, εξαιτίας του αντάρτικου που έχουν κηρύξει οι Κινέζοι αντιστασιακοί και που διψασμένοι για αίμα εχθρών, πυροβολούν και φυτεύουν βόμβες αδιακρίτως, με συνέπεια οι αδέσποτες να πέφτουν σαν το χαλάζι. Μέχρι εδώ όλα καλά μοιάζουν και η Shanghai φαντάζει εξαιρετικά ενδιαφέρουσα θεματικά. Και για να στο κάνω ακόμη πιο όμορφο το περιτύλιγμα και η καλλιτεχνική διεύθυνση είναι υψηλού επιπέδου, εφόσον ούτε η παραγωγός Media Asia φείδεται χρημάτων, προκειμένου να κτίσει ένα ρεαλιστικό σκηνικό εποχής, στην σχεδόν πανομοιότυπη Μπανγκόκ. Τότε τις πταίει και επί του συνόλου, βασιλεύει η απογοήτευση?

Βασικά, η ανέμπνευστη και άμετρα δομημένη ματιά του Σουηδού, που παίρνει την πρωτότυπη νουβέλα και θέλει να χωρέσει όλα της τα περιστατικά στα 120 λεπτά της διάρκειας. Το αποτέλεσμα είναι η ουσία να παγιδεύεται σε από δω κι από κεί τρεχαλητά της κάμερας, για να τα προλάβει όλα, με κάποιους χαρακτήρες να εμφανίζονται σαν διάττοντες και να εξαφανίζονται ακόμη πιο γρήγορα και την ίντριγκα να μπαφιάζει στην απόπειρα της να αποκτήσει έναν σταθερό ρυθμό κι έναν λογικό ειρμό. Όσο για την πολιτική θωριά της ιστορίας, που στο ορίτζιναλ κείμενο εκτιμώ θα έπαιζε πρωταρχικό ρόλο, εδώ ούτε καν προσεγγίζεται επιδερμικά, άρα όταν τελικά οδηγούμαστε στην τελική ρήξη, να έρχεται στο νου εκείνο το παλιό καλό ανέκδοτο με το ελάφι: "Α, να κι ένας πόλεμος!"

Το Παρίσι το πρωί είναι πανέμορφο. Το Παρίσι το μεσημέρι είναι γοητευτικό. Το Παρίσι το απόγευμα είναι εκπληκτικό. Μετά τα μεσάνυχτα όμως, το Παρίσι είναι μια πραγματική μαγεία! Δεν χρειάζεται να παρακολουθήσεις περισσότερα από δύο δευτερόλεπτα του τρέιλερ, για να αντιληφθείς πως αναφέρεται στην νέα ταινία του Woody - έχω ξεπεράσει τα εβδομήντα, αλλά δεν λέω να το βάλω κάτω - Allen, που αυτή την φορά δεν εκτυλίσσεται ούτε στην από καιρό εγκαταλελειμμένη Νέα Υόρκη, ούτε στο αγαπημένο του εσχάτως Λονδίνο, αλλά ούτε στην Μπαρτσελόνα. Η λαμπερή Πόλη του Φωτός, που ο χαρισματικός δημιουργός πετυχαίνει να την κάνει ακόμη λαμπερότερη, αποτελεί, για πρώτη φορά ολοκληρωτικά, το φυσικό σκηνικό της 41ης ταινίας του, Midnight In Paris, που στο επίκεντρο της αφηγείται την ιστορία ενός νεαρού ανδρόγυνου, που για επαγγελματικούς λόγους βρίσκεται στην Γαλλική πρωτεύουσα. Εκεί που πολύ σύντομα, τόσο εκείνος, όσο και εκείνη, θα ανακαλύψουν, πως υπάρχει μια διαφορετική πραγματικότητα, που μπορεί να αποδειχτεί πολύ πιο ευτυχέστερη από την αγάπη τους. Μμμμ... Ποτέ οι ταινίες του Allen δεν μπορούν να μπουν σε μια συνοπτική φόρμα, ακόμη κι αν τις έχεις δει, πόσο μάλλον όταν έχουμε περίπου δύο μήνες μέχρι την 20η Μαΐου, που θα κυκλοφορήσει επίσημα στους κινηματογράφους.

Γιατί ανεπίσημα, τα Μεσάνυχτα στο Παρίσι, θα έχουν την τιμή να ανοίξουν τις εκδηλώσεις του φετινού φεστιβάλ των Καννών, γεγονός που αυτομάτως και από μόνο του, δίνει μια ιδιαίτερη αίγλη στον θεσμό. Και κάτι που σημαίνει πως η Sony Classics θα στείλει στην Ριβιέρα σύσσωμο το πολυμελές καστ, για να διαλαλήσει το προϊόν, δηλαδή τον Owen Wilson, την Cathy Bates, τον Michael Sheen, τον Adrien Brody, την πρώτη κυρά της χώρας Carla Bruni και φυσικά την κούκλα Rachel McAdams, που αποφάσισε να γίνει ξανθιά και να ανέβει μερικούς ορόφους, στην ήδη υψηλότατη εκτίμηση μου!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 6 Οκτωβρίου με τον τίτλο Μεσάνυχτα Στο Παρίσι

Ο τελευταίος στην πυραμίδα είναι ο οπλίτης, ο αποκαλούμενος και φαντάρος. Ο πρώτος που στο μπράτσο βάζει σαρδέλα είναι ο δεκανέας, ενώ αμέσως μετά με δύο γραμμές είναι ο λοχίας. Ανάλογα με τον χρόνο παλαιότητας του, διακρίνει σε επιλοχία και αρχιλοχία, με τον τελευταίο, συνήθως λόγω πολλών ετών εμπειρίας, να είναι και εκείνος που βγάζει τα κάστανα από τη φωτιά. Ο βασικός βαθμός αξιωματικού, είναι αυτός του υπολοχαγού, που μάλλον είναι και εκείνος που απονέμεται, μόλις βγάλει την σχολή, ενώ στο πεδίο της μάχης, άντε το πολύ να συναντήσεις μέχρι συνταγματάρχη. Οι στρατηγοί και οι στρατάρχες, οι ανώτεροι δηλαδή, που δεν φαίνονται και πουθενά, είναι εκείνοι που σχεδιάζουν τον πόλεμο επί χάρτου. Τώρα που με διαφώτισε εκτενέστατα, λεπτομερώς και με πλήρη σαφήνεια, περί της στρατιωτικής ιεραρχίας, το Battle: Los Angeles και στο ποιος είναι ο ρόλος του καθενός ένστολου, κατά την διάρκεια της σύρραξης, μπορώ να ασχοληθώ και πιο ενεργά με το Stratego...

Μπαρουτοκαπνισμένος πεζοναύτης, με προϋπηρεσία σε όλα τα πεδία πολέμου που έχουν ανοίξει τα αφεντικά του στο Πεντάγωνο, θεωρούμενος σαν ο βασικός υπεύθυνος της σφαγής του λόχου του από τον εχθρό, βρίσκεται ένα βήμα πριν την συνταξιοδότηση, προκειμένου να γλυτώσει την λοιδορία των συναδέλφων του. Η υπηρεσία θα του δώσει ακόμη μία ευκαιρία, τοποθετώντας τον δίπλα σε έναν ανώριμο πιτσιρικά αξιωματικό, ως τον πιο έμπειρο της πλατούν, που καλείται να εντοπίσει στους φλεγόμενους δρόμους του Άντζελες, τι κρύβεται πίσω από την απρόβλεπτη πτώση μετεωριτών, που έχει προκαλέσει χάος σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Armaggeddon δηλαδή? Όχι ακριβώς, διότι μπορεί οι πέτρες από τον ουρανό να προσγειώνονται με φόρα από τον ουρανό, πάνω στους ανυποψίαστους πολίτες που κάνουν σέρφινγκ και ηλιοθεραπεία, μα - ω, της έκπληξης - βγάζουν ποδαράκια, σηκώνονται και αρχίζουν να πυροβολούν. Independence Day δηλαδή? Ούτε αυτό νομίζω, μιας και σε εκείνη την περίπτωση η επίθεση των πλασμάτων από άλλο πλανήτη, λάμβανε χώρα, με εντυπωσιακό τρόπο, μπροστά στα εμβρόντητα μάτια και του θεατή - εκτός από των πρωταγωνιστών - ενώ εδώ, περισσότερο φαντάζεσαι την ζημιά που κάνουν οι ΕΤ στον κόσμο μας, παρά την βλέπεις, συμμετέχοντας πιο πολύ σαν μέλος της ομάδας αναχαίτισης τους. Black Hawk Down δηλαδή? Ούτε κατά διάνοια! Το επικό θρίλερ του Scott, εδώ μεταλλάσσεται σε έναν υπερφίαλο, πομπώδη, στρατοκαβλικό παιάνα, που σεναριακά μάλλον υπογράφει ο χαρισματικότερος στρατολόγος των γερακιών της Ουάσιγκτον.

Ο οποίος ανέτρεξε σε οποιαδήποτε b movie Πολεμικού χαρακτήρα της δεκαετίας του 80, αποσπώντας τις πιο κουτορνίθικες, ίτε παίδες Αμερικάνων, ατάκες, βάζοντας τις στο στόμα των δέκα - δώδεκα κομάντο, που τα βάζουν με την κατά πολύ προηγμένη τεχνολογία των εξωγήινων - που επαναλαμβάνω δεν τους βλέπεις - και μάντεψε, βγαίνουν και τελικοί θριαμβευτές. Ιδίωμα άλλωστε της αρείας φυλής των Γιάνκηδων, να τα καταφέρνουν, την ίδια στιγμή που όλος ο υπόλοιπος πλανήτης, έχει παραδοθεί στις φονικές ορέξεις των Τρανσφόρμερς.

Ούτε χιλιοστό δεν απέχει από την πραγματικότητα ότι περιγράφει ο Σωτήρης. Το ριάλιτι που λαμβάνει χώρα στους νοσοκομειακούς διαδρόμους, μολονότι το υπόβαθρο των περιστατικών είναι πάντοτε τραγικό, εφόσον μιλάμε για υγεία, μπορεί με ευκολία να αποτελέσει την βάση, μιας σπαρταριστής κωμωδίας. Και οι πρωταγωνιστές οι ίδιοι κι απαράλλαχτοι: Ο πομπώδης επιμελητής, το γιατρουδάκι τρεχαντήρι, η εκνευρισμένη νοσοκόμα, οι γραβατωμένοι από τις φαρμακοβιομηχανίες, τα κάθε λογής λαμόγια, μέχρι και ο σεκιουριτάς, που με όσα έχουν δει τα μάτια του, εύκολα σου (υπο)γράφει επιστημονική εργασία, ικανή να δημοσιευτεί στο Lancet. Το δικό μου ερώτημα προς τον δημιουργό, που σοφά τα πάντα κόπιαρε στο πανί, είναι γιατί να επιλέξω να παρακολουθήσω το πόνημα του, αντί να πάω υγιέστατος, μια ωραία πρωία, με μια πορτοκαλάδα ανά χείρας, στο εφημερεύον Τζάνειο και να τα ζήσω το μουρλοκομείο λάιβ και χωρίς περικοπές? Άσε που σίγουρα θα βγάλω, πολύ αντικειμενικότερα συμπεράσματα έτσι...

Γιατρουδάκι που έχει φάει την ζωή του στα θρανία και στα αγροτικά, επιτέλους προσλαμβάνεται στην ορθοπεδική πτέρυγα της δημόσιας κλινικής Άγιοι Πάντες, δοκιμαστικά εν αρχή, μέχρι να αποδείξει πως είναι ικανός, να φορά την βαριά λευκή ποδιά του νοσοκομείου. Ατυχώς για κείνον, κάποιες άτσαλες επιλογές πάνω στην σαστημάρα του να δείξει καλό πρόσωπο, την πρώτη κιόλας νύχτα στη βάρδια, θα τον φέρουν αντιμέτωπο με το πειθαρχικό, συνεπώς με δεμένα τα χέρια από τις κατηγορίες, δεν μπορεί να λειτουργήσει σύμφωνα με τις προσταγές του όρκου του Ιπποκράτη.

Όπερ σημαίνει, πως καλύπτεις με υπερωρίες που δεν πρόκειται να πληρωθούν ποτέ, συναδέλφους που το σκάνε, διστάζεις να καλέσεις βοηθητικό προσωπικό, μην τυχόν και του χαλάσεις το ιδιωτικό πρόγραμμα, ενεργείς σύμφωνα με τις προσταγές των ανωτέρων, έχοντας απολέσει το δικαίωμα στην πρωτοβουλία και κάνεις τα στραβά μάτια σε οτιδήποτε παράνομο, συμβαίνει στον περίγυρο σου. Αν σου αρέσει έτσι, έχει καλώς, ειδάλλως σπιτάκι σου γρήγορα, φουκαρά τυπικέ και συνεσταλμένε εργαζόμενε. Όσο ο καιρός κυλά και γίνεσαι γρανάζι της καλοκουρδισμένης μηχανής, που ονομάζεται δημόσιο, κι εδώ ουσιαστικά βλέπουμε μονάχα μια έκφανση της, μέρα με τη μέρα η τριβή θα σε κάνει πανομοιότυπο γουρουνάνθρωπο, με εκείνους που λοιδωρούσες στα νιάτα σου και είτε ζήσει εκείνος που χειρουργείς, είτε πάει στην ευχή του Θεού, το φακελάκι στην τσέπα να είναι καλά κι όλα πηγαίνουν κατ ευχήν. Εκτός και επιχειρήσεις να συγκρουστείς με το σύστημα, οπότε είναι ζήτημα χρόνου να βρεθείς ο ίδιος στην εντατική. Μη σου πω και στο μάρμαρο...

Το φιλμ του Γκορίτσα, ουσιαστικά είναι μια σπονδυλωτή συρραφή μικρών μικρών στιγμιοτύπων, που λαμβάνουν χώρα σε μια πλήρη περίοδο μετάλλαξης του ρούκι γιατρού σε βαθμοφόρου, που κανείς θεατής, δεν πρόκειται να νιώσει έκπληξη στο αντίκρυ τους. Στα υπέρ της πικρής παγκοσμιοποιημένης κωμωδίας - τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν και στας Ευρώπας, αν αυτό σε απενοχοποιεί - ο ταχύτατος ρυθμός, κάποιες ατάκες καρφιά, που θα τις νιώσουν καλά υπουργοί και διοικητές, αλλά και οι αληθινά όμορφες ερμηνείες του τρίο των μάχιμων θεραπόντων, που συνθέτουν οι Ξάφης - Κουτσαφτίκη - Ήμελλος (ένας ττάπος, σωστός σιεηττάνης). Απεναντίας στα αρνητικά, βάζω την άρνηση της κάμερας, να επιρρίψει ευθύνες και στον απλό πολίτη, για την συντήρηση αυτού του κράτους ασυδοσίας, που ως κυριότερο θύμα έχει μόνο τον ίδιο...

Την γεωμετρικά ανοδική πορεία που έχει πάρει η καριέρα της Amy Adams, ήλθε να επιβεβαιώσει η ανακοίνωση του σκηνοθέτη του reboot των κινηματογραφικών περιπετειών του Σούπερμαν, Zach Snyder, πως επισήμως θα ενσαρκώσει στο Superman: Man Of Steel, την αγαπημένη του ήρωα Λόις Λέιν. Πρόκειται για το μεγαλύτερο εμπορικό βήμα στην σύντομη διαδρομή της 37χρονης κοκκινομάλλας από το Κολοράντο, που μετά τις παρουσίες της στις σούπερ επιτυχίες Enchanted, Julie And Julia και Night At The Museum 2, αλλά και την σέξι εμφάνιση της στο The Fighter, που της χάρισε την τρίτη της οσκαρική υποψηφιότητα - μετά από εκείνες των Junebug και Doubt - βρίσκεται στο καστ του πιο πολυσυζητημένου πρότζεκτ τη δεδομένη στιγμή. Εκεί που θα συναντήσει ως δαιμόνια ρεπόρτερ του Ημερήσιου Πλανήτη, τον Henry Cavill, που θα υποδυθεί τον υπερήρωα / Κλαρκ Κεντ, αλλά και τους Kevin Costner και Diane Lane, που θα παίξουν το ζευγάρι των αναδόχων του. Το μεγάλο ζήτημα που τίθεται τώρα είναι αν η αξιόλογη πρωταγωνίστρια, θα καταφέρει να σταθεί αντάξια των απαιτήσεων και στην άλλη παραγωγή, που το όνομα της έχει εμπλακεί, όπου θα ενσαρκώσει την θρυλική Τζάνις Τζόπλιν, στην ταινία Get It While You Can...