Movies Ltd

Η πρώτη αίσθηση που αποκομίζω είναι πως μπροστά μας έχουμε ένα πολύ σπουδαίο φεστιβάλ. Πέραν του ποιοτικού προγράμματος, εκτός από τις περιφερειακές εκδηλώσεις και ξεπερνώντας τις επιμέρους ρετροσπεκτίβες, είμαι υποχρεωμένος να παραδεχτώ πως οι φίλοι μας οι Γάλλοι, στον ένα χρόνο που μεσολάβησε από την 11η στην 12η εκδοχή της ετήσιας παρουσίασης της φιλμικής τους σοδειάς στην πόλη μας, έκαναν σπουδαία δουλειά. Γιατί κακά τα ψέματα, το μεγάλο φεστιβάλ, το κάνουν οι μεγάλοι επισκέπτες του. Και από αυτούς η φετινή διοργάνωση - με προεξάρχουσα την Belle De Jour - διαθέτει άφθονους. μα για να τα πάρουμε με τη σειρά...

Καταρχήν, ξεκινώντας από την υποδοχή των hosts του FFF 2011, στην παρουσίαση του προγράμματος, τα πάντα είχαν χαρακτήρα πολύ πιο κινηματογραφικό από άλλοτε. Κι αυτό διότι και οι ίδιοι κατανόησαν κάτι που είχα αναφέρει από επταετίας, τουλάχιστον. Ότι το μικρό ζεστό auditorium του Ινστιτούτου, είναι ένα πραγματικό παλάτι, που για τέτοιες παρουσιάσεις κρίνεται ιδανικό, συγκριτικά με τα παγωμένα μέγαρα του Δήμου, που σε τελική ανάλυση δεν είναι καν κινηματογραφικές αίθουσες. Σε αυτό το ωριαίο presentation η Πρόεδρος του φεστιβάλ Catherine Suard - κάθε χρόνο και γοητευτικότερη - συνοδεία της Διευθύνουσας του θεσμού Elise Jalladeau, γνωστοποίησαν τα τμήματα που θα αποτελέσουν τον κορμό της φιλμικής πανύγηρης, που ούτε λίγο ούτε πολύ, περιλαμβάνει καταμετρημένες 57 δημιουργίες. Αν θυμάμαι καλά λιγότερες από περασμένες χρονιές, σωστά εκτιμώ, για να μην μπλέκει ο υποψήφιος επισκέπτης σε κυκεώνα επιλογών. Οι δώδεκα (+ μία) μάλιστα εξ αυτών, το ένα πέμπτο επί του συνόλου, αποτελούν το μεγάλο αφιέρωμα στον προσφάτως εκλιπόντα, μεγάλο Claude Chabrol, σε συνεργασία με την Ταινιοθήκη της Ελλάδας. Έργα που σπουδαίου δημιουργού, που καλύπτουν πολύ μεγάλο εύρος της διαδρομής του από το 1967 με τους Les Cousins, μέχρι και το 2007 με το La Fille Coupee En Deux. Η προσθήκη του συν ένα, αφορά στο κύκνειο άσμα του Chabrol, με τον τίτλο Bellamy, που θα προβληθεί στο επίσημο κονκόρσο.

Διαγωνιστικό τμήμα που συμπεριλαμβάνει 15 φιλμς, πρόσφατης παραγωγής, με την υποσημείωση πως όλα τους έχουν ήδη αποκτήσει διανομή στην χώρα μας, κάτι που σημαίνει για όσους αρέσκονται να παρακολουθούν τις περιφερειακές ρουμπρίκες των φεστιβάλ, πως στο σύντομο μέλλον, θα προβληθούν και επίσημα στις αίθουσες. Ανάμεσα τους ξεχωρίζουν ο Carlos του Assayas, το Happy Few του Cordier, το Le Nom Des Gens του Leclerc, νικητής του Cesar γυναικείας ερμηνείας, το Un Homme Qui Crie του Haroun από το Τσαντ, που απέσπασε το βραβείο της Επιτροπής των περσινών Καννών, το Venus Noire του βορειοαφρικανικής καταγωγής Kechiche που υπήρξε υποψήφιο για το λιοντάρι της Μόστρας και φυσικά το Hors La Loi του Bouchareb, που έφτασε μέχρι την τελική οσκαρική πεντάδα των μη αγγλόφωνων, μαζί με τον δικό μας Κυνόδοντα. Δεδομένα όμως η μεγάλη στιγμή του φεστιβάλ δεν είναι άλλη από την προβολή του Potiche (συμμετέχει και στο διαγωνιστικό) του Ozon, που παίχτηκε στην τελευταία Βενετία και θα φέρει στην Αθήνα για την μεγάλη πρεμιέρα των εκδηλώσεων, στις 31 του Μάρτη, το διαχρονικότερο αστέρι του γαλλικού σινεμά.

Πως αλλιώς μπορείς να αποκαλέσεις μια γυναίκα που έχει καταχωρημένες στο παλμαρέ της περίπου 100 ταινίες, οι περισσότερες επιτυχίες, που έχει συνεργαστεί με ονόματα του βεληνεκούς των Demy, Polanski, Bunuel, Truffaut, που έχει σαρώσει σε όλες τις διεθνείς βραβεύσεις και από το 1960 που πρωτοεμφανίστηκε η αστραφτερή μορφή της έχει γίνει το παγκόσμιο έμβλημα της κινηματογραφίας των τρικολόρ? Η Catherine Deneuve, είναι το τιμώμενο πρόσωπο της μεγάλης βραδιάς που πρόκειται να αποτελέσει το κοσμικό γεγονός της Άνοιξης, αποτελώντας συνάμα και την διαμαντόπετρα στην μακρά λίστα όλων όσων Γάλλων καλλιτεχνών κάνουν την Απριλιάτικη βόλτα τους στα μέρη μας. Κατάλογος που περιλαμβάνει προσωπικότητες όπως ο Pierre Berge, ο Κώστας Γαβράς, η Elodie Bouchez, η Marie Josee Croze, η Nicole Garcia, ο Olivier Assayas, o Anthony Cordier και πόσοι ακόμη που οι υπεύθυνοι κρατούν την άφιξη τους μυστική.


Και οι εκπλήξεις δεν σταματούν εδώ. Μεγάλη στιγμή του φετινού FFF είναι και η επίσκεψη της κορυφαίας σταρ Claudia Cardinale, στα πλαίσια της παρουσίασης της ταινίας της La Fil, που ναι μεν είναι Ιταλιάνα και με σφραγίδα, οι διοργανωτές όμως εκμεταλλεύονται - ας το πούμε έτσι - την καταγωγή της από την γαλλόφωνη ζώνη της Τυνησίας, για να την φέρουν στην πρωτεύουσα. Και πολύ καλά πράττουν! Το δεύτερο σπουδαίο στιγμιότυπο αποτελεί η παγκόσμια πρώτη του φιλμ Nicostratos - Ένα Ξεχωριστό Καλοκαίρι, που γυρίστηκε στην Ελλάδα και θα φέρει κοντά μας τον δημοφιλέστατο πρωταγωνιστή του Emir Kusturica. Τελευταία αναφορά στους visiteurs, αλλά εξίσου σημαντική, είναι εκείνη της Anna Mouglalis, της ηθοποιού και με τις ελληνικές ρίζες, που φέτος παίρνει την σκυτάλη από τον Jean Paul Gaultier στην θέση του Αναδόχου της διοργάνωσης, παρουσιάζοντας και πέντε ταινίες της επιλογής της, στην ειδική ενότητα Λευκή Κάρτα.

Το πρόγραμμα τέλος ολοκληρώνεται με το αγαπημένο μου τμήμα, το Πανόραμα, που παρουσιάζει 16 γαλλόφωνες προτάσεις τελευταίας παραγωγής, που ανάμεσα τους μπορεί ο σινεφίλ να ανακαλύψει πραγματικά διαμάντια, τις δύο δημιουργίες που συνθέτουν το τμήμα Σινεμά για Νέους, τις τρεις που οριοθετούν την πρωτοποριακή ιδέα CineMix και τις τέσσερις Τρόμου, που θα προβληθούν φυσικά αργά, για να προσελκύσουν το ενδιαφέρον των φίλων της μεταμεσονύκτιας ανατριχίλας...

Αν εξαιρέσω τα μικρά ρολίστικα περάσματα του από τα επικά Excalibur και Krull, η πρώτη σημαντική ανάμνηση που έχω από ρόλο του Liam Neeson, ήταν εκείνη του μουγκού κατηγορούμενου στον δικαστικό Suspect του Peter Yates, πίσω στα 1986, όταν στο παίξιμο του είχα διακρίνει ικανότητες, που δεν κάλυπτε το σταριλίκι της Cher και του Quaid. Και δεν έπεσα έξω, εφόσον έκτοτε, ουδέποτε με διέψευσε. Έστω κι αν έκανε την ερμηνεία της καριέρας του, είκοσι σχεδόν χρόνια πριν, ο Βορειοιρλανδός, πάντοτε κατάφερνε να κρατά επίπεδο στις παραγωγές που συμμετείχε, ενώ εσχάτως, κοντά στα εξήντα του, έχει καταφέρει να δημιουργήσει μια τόσο ενδιαφέρουσα μανιέρα, που ανταποκρίνεται πολύ ικανοποιητικά στις εμπορικές απαιτήσεις, δίχως να προσβάλει το όνομα που έχει κτίσει.

   Ταξίδι ρουτίνας είναι περισσότερο αυτό στο Βερολίνο, για τον διακεκριμένο δόκτορα Μάρτιν Χάρις, που μετά της συζύγου του επισκέφτηκε την γερμανική πρωτεύουσα, προκειμένου να παραστεί σε διεθνές συνέδριο βιοτεχνολογίας. Μια ξεχασμένη αποσκευή, θα τον ωθήσει να επιστρέψει βιαστικά στο αεροδρόμιο για να την εντοπίσει. Η κούρσα με το ταξί, θα έχει μοιραία κατάληξη, όταν το όχημα θα συγκρουστεί στους δρόμους της πόλης και θα καταλήξει στα παγωμένα νερά του ποταμού Σπρέε. Όταν ο γιατρός θα ξυπνήσει από το τετραήμερο κώμα, τίποτα πλέον δεν θα είναι το ίδιο, αφού κάποιος άλλος συστήνεται με το όνομα του, η γυναίκα του δεν τον αναγνωρίζει, δεν έχει μαζί του τα απαιτούμενα έγγραφα για να αποδείξει την ταυτότητα του και μια κρίση αμνησίας, δεν του επιτρέπει να θυμηθεί τα περιστατικά που προηγήθηκαν του δυστυχήματος. Το βασικό στοιχείο για να σε κρατήσει μια ταινία σε εγρήγορση, είναι να καταφέρει να σου κτίσει εκείνο το κατάλληλο περιβάλλον, που θα σε κερδίσει από την πρώτη στιγμή. Και το Unknown, τουλάχιστον αυτό, το καταφέρνει πανεύκολα, από τα εισαγωγικά του εναέρια πλάνα της ιστορικής μεγαλούπολης. Χρησιμοποιώντας πλάνο πλάνο την συλλογιστική του Polanski στο Frantic, το φιλμ αρχικά ορίζει τον καμβά πάνω στον οποίο κτίζεται η ίντριγκα, πριν ξεκινήσει η αγωνιώδης διαδρομή του άντρα, που έχει λησμονήσει σχεδόν τα πάντα και βρίσκεται ολομόναχος σε έναν ξένο τόπο. Η κατοπινή μετάλλαξη σε ενός είδους Fugitive, τονώνει υπερβολικά το ενδιαφέρον, που φτάνει στην κορύφωση του, όταν κάνουν την εμφάνιση τους τα αδιέξοδα, η απελπισία, η CIA, η πάλαι ποτέ κραταιά Στάζι, τα μυστηριώδη φονικά και φυσικά τα αμέτρητα ερωτηματικά του θεατή για το τι ακριβώς κρύβεται πίσω από αυτό που παρακολουθεί. Όμως...

Παντού κρύβεται αυτό το "όμως", όταν μιλάμε για ένα κινηματογραφικό σενάριο, ειδικά αν ο σκηνοθέτης δεν είναι τόσο επιδέξιος στο να διατηρήσει την ιστορία του πάνω στην τροχιά της. Διότι μπορεί ο Ισπανός Jaume Collet Serra, να φτιάχνει μια όμορφη, μουντή, συννεφιασμένη και fuzzy ατμόσφαιρα, για να ξετυλίξει το στόρι του, έχει υπολογίσει ιδιαίτερα όμως στην διάθεση του κοινού του, να καλύψει τις θεόρατες τρύπες και απορίες του, για να το παρακολουθήσει. Οι οποίες λεπτό με το λεπτό πολλαπλασιάζονται και ειδικά από την στιγμή που αναφλέγεται το εντυπωσιακό twist, παίρνουν την μορφή χιονοστιβάδας. Χαλάλι τους θα πω και να τα χιλιάσουν. Ας έβγαιναν πενήντα τέτοιες φουλ σασπένς ταινίες το χρόνο - και όχι μία δύο - για να χορτάσει το ματάκι και τότε θα το ξανασυζητούσα...

Γεμίζει μέρα με τη μέρα το καστ του νέου κινηματογραφικού επεισοδίου με πρωταγωνιστή τον Μπατμαν, The Dark Knight Rises. Κατόπιν των τελικών επιλογών του σκηνοθέτη Christopher Nolan, για τους ηθοποιούς που θα υποδυθούν τον Μπέιν - η αποκάλυψη του Inception, Tom Hardy - και την Κατγούμαν - η σε μόνιμη άνοδο του starmeter της Anne Ηathaway - σήμερα δόθηκε στην δημοσιότητα και επίσημα το όνομα εκείνου που θα ενσαρκώσει τον Αλμπέρτο Φαλκόνε, τον διαβόητο γιο του ηγέτη της Μαφίας, Καρμάιν. Ο Joseph Gordon Levitt, επίσης από το Inception, μετακομίζει κάτω από τις εντολές του ίδιου δημιουργού στα πλατό του Σκοτεινού Ιππότη για να παίξει έναν από τους πλέον αινιγματικούς χαρακτήρες του κόμικ της DC, όπως έκανε την εμφάνιση του στην σειρά τευχών The Long Halloween, που κυκλοφόρησαν το 1996. Ο ταλαντούχος Καλιφορνέζος, πριν από την πρεμιέρα του DKR, που έχει προγραμματιστεί για τις 20 Ιουλίου του 2012, θα κάνει την εμφάνιση του σε τρεις ακόμη ταινίες, το δραματικό 50 / 50 του Jonathan Levine, το περιπετειώδες Premium Rush του David Koepp και τέλος το Looper του Rian Johnson μαζί με τον Bruce Willis και την Emily Blunt.

Την μορφή της υπ αριθμόν ένα ντίβας, χρησιμοποίησε συμβολικά η ιταλική έκδοση του GQ, για να γιορτάσει τα 150 χρόνια ενοποίησης της γειτονικής χώρας, στο επετειακό της τεύχος. Δεδομένα χωρίς την Monica Bellucci στο εξώφυλλο, το γιορτινό κλίμα θα έχανε πολύ μεγάλο μέρος από την λάμψη του, αφού η καυτή Περουτζάνα, με κλειστά τα 47 της χρόνια, καταφέρνει ακόμη στη θωριά της, να κόβει τις αντρικές ανάσες. Έστω κι αν οι κακές γλώσσες, μιλούν για ολόκληρη σειρά αισθητικών επεμβάσεων που έκανε, αν κι οι εικόνες περισσότερο για μέτρια χρήση του photoshop μου δείχνουν, παρά για χειρουργικά τραβήγματα...

Δεν πρέπει να λησμονούμε άλλωστε πως η διασημότερη και πιο σέξι Ιταλιάνα της τελευταίας εικοσαετίας, πολύ πρόσφατα γέννησε το δεύτερο παιδί της - το πρώτο το 2004 - καρπό του έρωτα της, με τον αγαπημένο της Vincent Cassell και υπό κανονικές συνθήκες τα σημάδια της εγκυμοσύνης θα έπρεπε να είναι εμφανή. Αντιθέτως εκείνη στην ασπρόμαυρη φωτογράφηση του εντύπου δείχνει ομορφότερη από ποτέ...

Ήταν μια από τις φήμες που ακουγόταν στο Χόλιγουντ εδώ και πολύ καιρό, μόλις σήμερα όμως και καθώς το καστ αρχίζει σιγά σιγά να γεμίζει, έγινε και πραγματικότητα. Ο λόγος για τον Kevin Costner, που η μπογιά του ως μέγκα σταρ έχει αρχίσει εδώ και πολύ καιρό να ξεθωριάζει, η συμμετοχή του στην ολοκαίνουργη εκδοχή του Superman, τον διατηρεί έστω και ως συμπρωταγωνιστή στο προσκήνιο. Ο πολυβραβευμένος ηθοποιός - και σκηνοθέτης - που εσχάτως έχει σαν κύρια απασχόληση του το τραγούδι, θα κρατήσει τον ρόλο του πατριού του υπερήρωα, Τζόναθαν Κεντ, που αναλαμβάνει μαζί με την σύζυγο του να τον μεγαλώσει με τις σωστές αρχές. Στο πλάι του θα έχει την αναλόγου παλαιότερης λάμψης Diane Lane, που θα υποδυθεί την Μάρθα Κεντ, όπως ανακοίνωσε μόλις ο σκηνοθέτης Zack Snyder, που έχει πάρει το reboot τους διασημότερου από όσους έχουν παρελάσει από τις πολύχρωμες σελίδες της DC, πολύ ζεστά. Αφήνοντας μάλιστα υποσχέσεις, πως η νέα εκδοχή του Superman, θα γυριστεί σαν να μην έχει υπάρξει ποτέ στο παρελθόν άλλη κινηματογραφική μεταφορά, των περιπετειών του δημοφιλούς πανίσχυρου άντρα από τον μακρινό πλανήτη Κρύπτον.

Από υπάλληλος του μήνα, μαθητής της χρονιάς! Ακόμη κι αν έβλεπα το τρέιλερ του ίδιους θέματος, με ηθοποιούς διαλεγμένους από το τρίτο - και τέταρτο και τελευταίο - ράφι, δεν θα μου προξενούσε καμία απολύτως έκπληξη. Αυτό που θέλω να πω είναι πως ανάμεσα στο απλοϊκό και πολυειπωμένο στόρι και το καστ, παρατηρώ ένα εμφανέστατο μισμάτς, που είναι πιθανόν να βγει σε καλό στην εμπορική απήχηση του Larry Crowne, πολύ αμφιβάλλω όμως αν προσθέσει το παραμικρό θετικό λιθαράκι στις καριέρες των πρωταγωνιστών του. Ποιος είναι όμως ο αγαπητός κύριος Λάρι Κράουν? Ένας τυπικός μεροκαματιάρης, που η εταιρία όπου εργάζεται, του ανακοινώνει την λύση της συνεργασίας τους, λόγω της απουσίας ακόμη και του ελάχιστου αποδεικτικού σπουδών. Κάτι που σημαίνει επιστροφή στα θρανία για τον πενηντάχρονο (και βάλε) άντρα, εκεί που πέρα από τις αμέτρητες εμπειρίες που έχει βιώσει σαν επαγγελματίας, θα γνωρίσει νέους φίλους, μια δασκάλα που - φυσικά - θα ερωτευτεί, μα το κυριότερο έναν εαυτό που ποτέ δεν πίστευε πως έκρυβε μέσα του. Διαβάζοντας αυτές τις λίγες σειρές της σύνοψης, υποχρεούμαι να κάνω αναφορά στα μαντάτα που τις ακολουθούν και ως είθισται θα κάνω αρχή από τα άσχημα: Το σενάριο (συν)υπογράφεται από την Nia Vardalos...

Ας δούμε και τα θετικά τώρα. Η έτερη σεναριακή υπογραφή, όπως και η παραγωγή, η σκηνοθεσία, αλλά και ο βασικός ρόλος του φουκαρά που βλέπει την καθημερινότητα του να γκρεμίζεται από την μια στιγμή στην άλλη, ανήκει στον Tom Hanks, που δεν μπορώ να πιστέψω πως στο γραμματοκιβώτιο του δεν είχε καλύτερες προτάσεις από δαύτη. Κι επειδή ταινία με έναν και μόνο σούπερ σταρ δεν νοείται, μαζί του στο ταξίδι στην μαθητική αίθουσα θα βρίσκεται και η Julia Roberts, τέσσερα χρόνια μετά το δυσανάλογο Charlie Wilson's War. Η Universal πάντως, τρέφει ιδιαίτερες ελπίδες για το κωμικό όσο και δραματικό πρότζεκτ, που σηματοδοτεί την επιστροφή του eternal Forrest στην σκηνοθετική καρέκλα, 15 χρόνια μετά το χοροπηδηχτό That Thing You Do! και θα το υποστηρίξει με κάθε δύναμη, μέχρι την 1η Ιουλίου που θα κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα του.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 30 Ιουνίου 2011

Δεν ήταν το επικρατέστερο όνομα για να πάρει τον ρόλο, όμως η πρόσφατη - ελέω της οσκαρικής της υποψηφιότητας - εκτόξευση της δημοτικότητας της, είναι και ο βασικός λόγος που πήρε το χρίσμα. Ο λόγος για την όμορφη όσο και ταλαντούχα Jennifer Lawrence του Winter's Bone, που είναι σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση της Lionsgate, εκείνη που θα κρατήσει τον ρόλο της Κάτνις Έβερντιν, στο The Hunger Games, το πρώτο μέρος της κινηματογραφικής μεταφοράς δηλαδή, της τριλογίας των μπεστ σέλλερς της Suzanne Collins. Δεν είναι τυχαίο μάλιστα που οι φανατικοί φίλοι της δημοφιλέστατης σειράς, που θα αποτελέσει ένα από τα πιο καυτά χολιγουντιανά πρότζεκτς την προσεχή περίοδο, στις πρώτες τους αντιδράσεις, επέδειξαν από έκπληξη μέχρι δυσφορία για την επιλογή της εικοσάχρονης ξανθιάς ενζενί. Το δεδομένο πάντως είναι πως σημαντικό ρόλο στην ανάθεση του βασικού γυναικείου χαρακτήρα της ιστορίας, έπαιξε η επιμονή στο πρόσωπο της του σκηνοθέτη που έχει αναλάβει το γενικό πρόσταγμα και δεν είναι άλλος από τον Gary Ross του Seabiscuit. Έτσι τώρα το μόνο που απομένει, είναι να δοθεί στη δημοσιότητα και το όνομα του νέου ηθοποιού που θα παίξει τον χαρισματικό Πέτα, τον βασικό ήρωα που διαθέτει κάποιες ιδιαίτερες ικανότητες, με τις φήμες να επικεντρώνουν σε τρία ονόματα, εκείνα του Alex Pettyfer (I Am Number Four), του Josh Hutcherson (The Kids Are Alright) και του Hunter Parrish (Weeds). Ο προγραμματισμός πάντως κάνει λόγο για επίσημη πρεμιέρα της πρώτης ταινίας την 23η του Μαρτίου του 2012...

Πρέπει να υπάρχει κάποιος συσχετισμός ανάμεσα σε αυτόν τον Τεξανό γόητα, τον McConaughey και την δικηγορία. Με ρόλο συνηγόρου συστήθηκε στο κοινό, στην πιο διάσημη μέχρι στιγμής παρουσία του, στο A Time To Kill, τον νομικό έστω και περασμένου αιώνα, υποδύθηκε ξανά στο Spielbergικό Amistad, με δικηγορικό κοστούμι εμφανίζεται και πάλι εδώ, στο The Lincoln Lawyer, μετά από μια μακρά περίοδο συμμετοχής του, σε ρομαντικές κομεντί και άνοστες περιπέτειες. Πρέπει να το γνωρίζει και ο ίδιος πάντως πως του πηγαίνει γάντι, για να το επιλέγει με τόση άνεση, άσχετα αν η μόδα του - αλληγορικά και του συγκεκριμένου φιλμικού δικαστικού είδους - είναι από καιρό παρωχημένη...

Μπορεί ακόμη από το χαρτοφυλάκιο του να μην έχει περάσει η σπουδαία υπόθεση, το στυλ του όμως παραπέμπει σε κορυφαίο ποινικολόγο. Εργαζόμενος αποκλειστικά και μόνο από το πίσω κάθισμα της συλλεκτικής Λίνκολν του, ο Μικ Χάλερ, δικηγόρος παρ Αρείω Πάγω της Πόλης των Αγγέλων, συμβουλεύει κυρίως μικροαπατεώνες, που τον προτιμούν για τα υψηλά ποσοστά επιτυχίας του, σε όχι ιδιαίτερα απαιτητικές υποθέσεις. Η τελευταία που έχει πέσει στα χέρια του, όμως, αποτελεί μια πραγματική πρόκληση, αφού καλείται να υπερασπιστεί τον γόνο, μιας εκ των πλουσιότερων οικογενειών της Καλιφόρνια, που κατηγορείται για βάναυσο ξυλοδαρμό και απόπειρα ανθρωποκτονίας μιας ιερόδουλης. Πίσω από την νομική διαμάχη, που σίγουρα θα εκτοξεύσει στα ύψη την φήμη του, κρύβονται παγίδες που δύσκολα θα καταφέρει να αποφύγει.

Κι έτσι ο νομικός που έχει μάθει μέχρι στιγμής σε οτιδήποτε αφορά στην προσωπική - χωρισμένος με παιδί, αλλά όχι διαζευγμένος με εισαγγελέα - ή την επαγγελματική του καθημερινότητα, καταφέρνει να ξεγλιστράει σαν το χέλι, βρίσκεται μονομιάς μπλεγμένος σε μια ικανότατη ίντριγκα, που είναι πιθανό να την πληρώσει με την δική του ελευθερία. Ίσως και με την ίδια του την ζωή. Εξοφλώντας με αυτόν τον τρόπο το γραμμάτιο της έκδηλης πομπής του, που είναι αντιστρόφως ανάλογη με την γνώση των πολύ βαθιών νερών. O σκηνοθέτης Brad Furman, περισσότερο προσφέρει έναν πιλότο τηλεοπτικής σειράς που θα ακολουθήσει και θα έχει και επιτυχία, με κεντρικό ήρωα έναν wanabe Μάτλοκ, βασισμένος σε ένα πολύ ενδιαφέρον και περίπλοκο θέμα, φιλμάρωντας πρόσωπα, καταστάσεις και τις ανηφοριές του LA, με μοντέρνα διάθεση και αισθητική.

Έχει λίγη από την πολεμική λογική των Transformers, με τους δύο εξωγήινους αντιπάλους να μάχονται σε ξένο αχυρώνα - λέγε με και γη. Έχει λίγο από το συναίσθημα μοναξιάς του ΕΤ, με τον απομονωμένο από το πολλές χιλιάδες έτη φωτός μακριά από το σπίτι του extra terrestrial, να μάχεται απεγνωσμένα για την επιβίωση. Έχει λίγη από την νεανική ανησυχία του Karate Kid, με τον φοβισμένο πιτσιρικά να μην μπορεί να πλησιάσει το κορίτσι του, όντας σταμπαρισμένος από τους συμμορίτες του σχολείου. Και βεβαίως έχει λίγη από την sci fi αισθητική των X-Files, με τις υποιστορίες του να μπορούν με άνεση να αποτελέσουν, ένα αυτοτελές επεισόδιο της αγαπημένης τηλεοπτικής σειράς. Τσιμπώντας πολλά στοιχεία, εν ολίγοις, από δω κι από κει, όμως, κινδυνεύεις να γίνεις ταινία με μπαλώματα copy paste, δίχως καμία ταυτότητα και με ελάχιστη συνοχή. Παγίδα που δεν απέφυγε να πέσει, η φιλόδοξη περιπέτεια I Am Number Four...

Μόλις εννιά είναι οι επιζώντες της φονικής επίθεσης των σιχαμερών Μόγκαντορς στους κατοίκους του πλανήτη Λόριαν. Και προκειμένου να διατηρήσουν το είδος τους ζωντανό, ταξίδεψαν στην μακρινή Γη, όπου βρήκαν το ασφαλές έδαφος που αναζητούσαν, διαφεύγοντας από την κόλαση του πολέμου. Μέχρις ότου το κρησφύγετο αποκαλυφθεί στους αιμοβόρους αντιπάλους και ο ένας μετά τον άλλο αρχίσουν να πέφτουν θύματα των ορέξεων τους. Έως τώρα τρεις έχουν βρει τραγικό θάνατο. Και τα βάρη πέφτουν στις πλάτες του Νούμερο Τέσσερα, για να τους σταματήσει...

Κι έτσι ο μορφονιός, που ακόμη φοιτά στο λύκειο, υποδυόμενος το μαθητούδι, μα που στην πραγματικότητα είναι ένας ιδιαίτερων ικανοτήτων οργανισμός από το έξω διάστημα, καλείται να λάβει μέτρα, για να αντιμετωπίσει την οργή εκείνων που επιδιώκουν να αφανίσουν την ράτσα του. Ακολουθώντας τις συμβουλές του μέντορα - προστάτη του, θα σβήσει το παρελθόν και θα φτιάξει μια καινούργια ταυτότητα σε μια μικρή επαρχιακή αμερικάνικη κωμόπολη. Κάτι ο έρωτας που θα κάνει την εμφάνιση του, κάτι μερικές φωτογραφίες του που θα δημοσιευτούν στο διαδίκτυο, θα αποκαλύψουν τα ίχνη του, με συνέπεια η ώρα της τελικής μάχης να είναι πλέον πολύ κοντά.

Μπορεί οι σινεφίλ να γυρνούν την πλάτη αδιάφορα, μα οι τινέιτζερς που διψούν για δράση, δικαιούνται να πανηγυρίζουν. Γιατί μπορεί το I Am Number Four να μην διεκδικεί ούτε δάφνες πρωτοτυπίας, αλλά ούτε και το αριστείο της σεναριακής έμπνευσης. Για εφηβική διασκέδαση, συμπεριλαμβάνοντας στο πακέτο του, όλα εκείνα τα στοιχεία που θέλγουν την ματιά του σύγχρονου δεκαπεντάρη, κάνει μια χαρά. Και την αισθητική του κόμικ αναπλάθει και τα ειδικά εφέ του είναι τουλάχιστον αξιοπρεπή και το στόρι με τον συνομήλικο του ήρωα με τα κοινά ενδιαφέροντα του ταιριάζει και από ξανθούλικα κοριτσάκια διαθέτει πληθώρα. Αν αυτό είναι που ζητούσε ο χαμηλών ικανοτήτων σκηνοθέτης DK Caruso, να προσφέρει μια επιπέδου Μπλεκ, Αγόρι και Τρουένο action movie δηλαδή, πρέπει να παραδεχτώ πως τα κατάφερε. Γιατί για κάτι παραπάνω...

Δια στόματος του Προέδρου της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, Τάσου Μπουλμέτη, ανακοινώθηκαν απόψε οι υποψηφιότητες κατά κατηγορία, που θα διεκδικήσουν στις 3 Μαίου, τους τίτλους των κορυφαίων της εγχώριας φιλμικής παραγωγής. Βράβευση που σύμφωνα με τα δεδομένα τείνει να γίνει θεσμός, ειδικά μετά την περσινή εξαιρετικά επιτυχημένη πρεμιέρα, που βρήκε σαν τελικό θριαμβευτή τον Κυνόδοντα του Γιώργου Λάνθιμου. Ταινίας που κατοπινά εκπροσώπησε επάξια την Ελλάδα στην αντίστοιχη οσκαρική κούρσα, επιβεβαιώνοντας τρόπον τινά, τον θεσμικό λόγο της νεοσυσταθείσας οργάνωσης. Η βραδιά απονομής των 2ων Βραβείων της Ακαδημίας, που πλέον αριθμεί περισσότερα από 200 μέλη, θα λάβει χώρο στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση, χώρος που αναδεικνύει και το μέγεθος των φιλοδοξιών των διοργανωτών, ενώ τα βραβεία θα φιλοτεχνήσει ο πάντοτε παρόντες σε τέτοιες περιστάσεις, Οίκος Ζολώτας.

Σε ότι αφορά στα nods τώρα, εκ πρώτης όψεως κάποιες εκπλήξεις είναι εύκολα ορατές. Απουσίες όπως του Σταμουλακάτου (Μαχαιροβγάλτης) και του Κουρή (Οπωροφόρα της Αθήνας) από τον α' ανδρικό ρόλο, της Μαρίας Πρωτόπαππα (Η Υπογραφή) από τον α' γυναικείο ή του εξαιρετικού στον Κανένα, Νικόλα Παπαγιάννη, από την Υποστηρικτική κατηγορία, μου προκάλεσαν εντύπωση, όπως άλλωστε και οι πάμπολλες υποψηφιότητες του μέτριου Ταξιδιού στην Μυτιλήνη, που προσωπικά θα το επέλεγα μόνο στα κοστούμια και στα σκηνικά. Συνοπτικά πάντως, ο μεγάλος κερδισμένος των υποψηφιοτήτων είναι το Homeland / Χώρα Προέλευσης του Σύλλα Τζουμέρκα με 12, ενώ ακολουθεί ο Μαχαιροβγάλτης του Οικονομίδη με 9.

Η λίστα των υποψηφίων:

Βραβείο Ειδικών Εφέ και Κινηματογραφικής Καινοτομίας
Τα Σκυλιά / Ντίνος Θεοδοσίου
Η Υπογραφή / Νίκος Μούτσελος
Χάρισμα / Αντώνης Κοτζιάς

Ταξίδι στη Μυτιλήνη / Θεανώ Καπνιά
Η υπογραφή / Φανή Αλεξάκη
Χώρα Προέλευσης / Εύη Ζαφειροπούλου

Βραβείο Ήχου
Απ’ τα κόκαλα βγαλμένα / Βαγγέλης Ζέλκας και Κώστας Βαρυμποπιώτης
Μαχαιροβγάλτης / Ντίνος Κίττου και Κώστας Φυλακτίδης
Χώρα Προέλευσης / Α. Λουζιώτης, Δ. Κανελλόπουλος, Π. Βουτσαράς και Κ. Βαρυμποπιώτης

Βραβείο Ενδυματολογίας
Ταξίδι στη Μυτιλήνη / Γιώργος Γεωργίου
Η υπογραφή / Ιουλία Σταυρίδου
Χώρα Προέλευσης / Μαγιού Τρικεριώτη

Βραβείο Σκηνογραφίας
Μαχαιροβγάλτης / Ιουλία Σταυρίδου
Ταξίδι στη Μυτιλήνη / Γιώργος Γεωργίου
Η υπογραφή / Ιουλία Σταυρίδου

Βραβείο Πρωτότυπης Μουσικής
Άπνοια / Νίκος Κυπουργός
Απ’ τα κόκαλα βγαλμένα / Burger Project
Η υπογραφή / Νίκος Κυπουργός
Χώρα Προέλευσης / Drog_A_Tek

Βραβείο Μοντάζ
Απ’ τα κόκαλα βγαλμένα / Ιωάννα Σπηλιοπούλου
Μαχαιροβγάλτης / Γιάννης Χαλκιαδάκης
Χώρα Προέλευσης / Πάνος Βουτσαράς

Βραβείο Φωτογραφίας
Άπνοια / Ηλίας Αδάμης
Μαχαιροβγάλτης / Δημήτρης Κατσαΐτης
Η υπογραφή / Ηλίας Κωνσταντακόπουλος

Βραβείο Β’ Γυναικείου Ρόλου
Υπογραφή / Αλεξία Καλτσίκη
Ταξίδι στη Μυτιλήνη / Μαρία Ζορμπά
Χώρα Προέλευσης / Ιωάννα Τσιριγκούλη

Βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου
Απ’ τα κόκαλα βγαλμένα / Δημήτρης Ήμελλος
Μαχαιροβγάλτης / Βαγγέλης Μουρίκης
Ταξίδι στη Μυτιλήνη / Δημήτρης Καταλειφός
Tungsten / Βαγγέλης Μουρίκης
Χώρα Προέλευσης / Ερρίκος Λίτσης

Βραβείο Α’ Γυναικείου Ρόλου
Attenberg / Ariane Labed
Κανένας / Τζωρτζίνα Λιώση
Μαχαιροβγάλτης / Μαρία Καλλιμάνη
45 τετραγωνικά / Έφη Λογγίνου

Βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου
Απ’ τα κόκαλα βγαλμένα / Αργύρης Ξάφης
Ταξίδι στη Μυτιλήνη / Χρήστος Χατζηπαναγιώτης
Χάρισμα / Μάκης Παπαδημητρίου
Χώρα Προέλευσης / Θάνος Σαμαράς

Βραβείο Σεναρίου
Απ’ τα κόκαλα βγαλμένα / Σωτήρης Γκορίτσας
Attenberg / Αθηνά Τσαγγάρη
Μαχαιροβγάλτης / Γιάννης Οικονομίδης και Δώρης Αυγερινόπουλος
Χώρα Προέλευσης / Σύλλας Τζουμέρκας και Γιούλα Μπούνταλη

Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη
Άπνοια / Άρης Μπαφαλούκας
Tungsten / Γιώργος Γεωργόπουλος
Χώρα Προέλευσης / Σύλλας Τζουμέρκας

Βραβείο Σκηνοθεσίας
Απ’ τα κόκαλα βγαλμένα / Σωτήρης Γκορίτσας
Attenberg / Αθηνά Τσαγγάρη
Μαχαιροβγάλτης / Γιάννης Οικονομίδης
Χώρα Προέλευσης / Σύλλας Τζουμέρκας

Βραβείο Ταινίας Μικρού Μήκους
Casus Belli / Γιώργος Ζώης
Ketchup / Κωνσταντής Φραγκόπουλος
Τι ώρα θα γυρίσεις / Μαριτίνα Πάσσαρη
Το χωριό / Στέλιος Πολυχρονάκης
13½ / Χάρης Βαφειάδης

Βραβείο Μεγάλου Μήκους Ταινίας Τεκμηρίωσης (Ντοκιμαντέρ)
Λόγος και αντίσταση / Τίμων Κουλμάσης
Με τον Καλλιγιάννη / Πέδρο Ολάγια
Τα παιδία δεν παίζει / Ρέα Αποστολίδου, Γιούρι Αβέρωφ

Βραβείο Μεγάλου Μήκους Ταινίας Μυθοπλασίας
Απ’ τα κόκαλα βγαλμένα / Σωτήρης Γκορίτσας
Attenberg / Αθηνά Τσαγγάρη
Μαχαιροβγάλτης / Γιάννης Οικονομίδης
Ταξίδι στη Μυτιλήνη / Λάκης Παπαστάθης
Χώρα Προέλευσης / Σύλλας Τζουμέρκας

των Αργύρη Παπαδημητρόπουλου, Jan Vogel. Με τους Χάρη Μάρκου, Ιερώνυμο Καλετσάνο, Αρτούρ Κιβιλιόβ, Τζέισον Γουάστωρ, Μαρία Σκουλά, Σύλλα Τζουμέρκα

Skatespotting

του zerVo

Σε όλο τον υπόλοιπο πολιτισμένο κόσμο, τέτοιου είδους δημιουργίες, που είτε παρουσιάζουν αυτούσιο ένα ιστορικό συμβάν, είτε απλώς το θυμίζουν, χρησιμοποιούνται από τους φορείς, με τρόπο διδακτικό, ώστε τα κοινωνικά ζητήματα που απεικονίζουν, να περιορίζονται και ει δυνατόν ακόμη και να εξαλείφονται. Στον τόπο μας βέβαια, που βασιλεύει το πνεύμα της αλλοφροσύνης, κάτι τέτοιο, δεν ισχύει ούτε για αστείο. Όταν φερειπείν, ο στιγματισμένος από μακρά περίοδο παρακρατικής δράσης, αστυνόμος, ανάλογα με τον ποιον καταδιώκει, μπορεί να αποκληθεί από μπάτσος - γουρούνι - δολοφόνος μέχρι ήρωας ή όταν ο έφηβος για τις ίδιες επιπόλαιες βλακείες της ηλικίας, στο σπίτι είναι κωλόπαιδο, ενώ έξω "έλα μωρέ παιδάκι είναι", είναι αντιληπτό ότι δεν υπάρχει πεδίο λογικής και συνετής κουβέντας. Συνεπώς ο πραγματικός στόχος του Wasted Youth, πηγαίνει περίπατο. Με το σκέιτμπορντ...

Στα δεκάξι του χρόνια ο Χάρης, είναι ένας τυπικός έφηβος της εποχής, που τα ενδιαφέροντα του δεν απέχουν πολύ από εκείνα των συνομήλικων του. Κανά κοριτσόπουλο για να του σκάσει ένα φιλάκι στα πεταχτά, βόλτες ολημερίς με την παλιοπαρέα και ακροβατικά πάνω στην σανίδα με τα ρουλεμάν. Από την άλλη, τα σαρανταπέντε του έχει αγγίξει ο Βασίλης, ένας οικογενειάρχης, που μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει, αρκείται στο μισθό που παίρνει από το Σώμα, αποφεύγοντας τα ρίσκα και σκύβοντας το κεφάλι στις αλλοπρόσαλλες προσταγές της υπηρεσίας.

Δύο διαφορετικής ηλικίας και σκεπτικής χαρακτήρες, δύο δορυφόροι της σύγχρονης πραγματικότητας, που ακολουθούν πορείες παντελώς άσχετες μεταξύ τους, που το άγγιγμα της τύχης όμως, σε ένα σημείο θα τις διασταυρώσει, σε ένα μοιραίο σημείο, που κανείς τους, εκ του αποτελέσματος, δεν θα ήθελε να βρεθεί. Για τον ένα η ζωή, τώρα μόλις ξεκινά, τα ζόρια επιβίωσης ή έστω συντήρησης ούτε καν τον αγγίζουν, τα αγαπημένα του πρόσωπα έχουν πάψει να είναι οι γονείς, αλλά τα παρεάκια, οι κολλητοί που συνυπάρχουν διαρκώς πλάι του, σε ένα ατέρμονο παιχνίδι, που ισορροπεί ανάμεσα στην ξενοιασιά και την άγνοια κινδύνου. Η νιότη μόλις ξεκινά και από μόνο του το γεγονός αυτό χρήζει πανηγυρισμών. Για τον άλλο, η λεωφόρος της μέσης ηλικίας, απλώνεται ορθάνοικτη μπρος του, με τα εμπόδια εκατέρωθεν των πλευρών της να τον κτυπούν μανιασμένα και τον ίδιο να αποφεύγει να πάρει κάποιον παρακαμπτήριο, κινούμενος στην μίζερη, πλην σίγουρη λωρίδα, φοβούμενος που μπορεί να τον οδηγήσει το άγνωστο.

Χρησιμοποιώντας για καμβά πάνω στον οποίο εξελίσσεται η ιστορία τους, την φρενίτιδα της μεγαλούπολης στο μέσο του καύσωνα, το δημιουργικό ντουέτο Vogel / Παπαδημητρόπουλου, δεν κάνει τίποτα παραπάνω από το να συμπυκνώνει στα καρέ του, εικόνες ρεαλισμού, αποσπάσματα της καθημερινότητας, άλλοτε όπως τα βιώνει ένας πιτσιρικάς που το αίμα του βράζει κι άλλοτε ένας νευρωτικός μεροκαματιάρης, που η ένταση τον οδηγεί πολλές φορές σε λάθος επιλογές. Η αφήγηση, αν εξαιρέσω κάποιες αρρυθμίες που προκαλούν τα βίντεο κλιπ με τα ακροβατικά των μικρών, διαθέτει παλμό, χάρη στην έντονα σκωπτική διάθεση διαχείρισης των στιγμιοτύπων, με συνέπεια να ανταποκρίνεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στον τρόπο ζωής, των αστών, νέων ή μεγαλυτέρων. Αυτό που δεν πραγματεύεται σωστά ή για την ακρίβεια αποφεύγει εντέχνως - ίσως και ατόλμως - να το μελετήσει, σχετίζεται με ΤΟ γεγονός που τραβάει την ματιά του υποψήφιου θεατή και αποτέλεσε την αφετηρία των αιματηρών επεισοδίων του Δεκέμβρη του 09'. Δηλαδή έχοντας κατά νου, το Wasted Youth, να ξεφύγει από τον δικαστικό ρόλο της ρίψης ευθυνών, οδηγείται στην ακριβώς αντίπερα όχθη, φωτογραφίζοντας σαν βασικό υπεύθυνο την παράνοια που ζει και βασιλεύει. Ουδέτερος παρατηρητής...

Για πες: Δεν έχω σκοπό να αποκαλύψω στοιχεία από το φινάλε, που άλλωστε δεν αποτελεί καμία ιδιαίτερη έκπληξη. Το εύλογο ερώτημα που υποχρεούμαι να θέσω, όμως, είναι εφόσον καλούμαστε να μελετήσουμε τις πορείες των δύο πόλων μιας εκρηκτικής υπόθεσης, γιατί μετά από ενενήντα λεπτά αποδεικνύεται πως ο ένας τους, μικρή σχέση έχει με αυτή?

Στις δικές μας αίθουσες, 17 Μαρτίου 2011 από την Nutopia

Τι κατόρθωμα ήταν αυτό του Ζαπατίνα? Διότι περί κατορθώματος πρόκειται, να συνεργάζεται με τα δύο τρίτα, της κατά τεκμήριο πιο διασκεδαστικής τηλεοπτικής κομπανίας της τελευταίας δεκαετίας και το - υποτιθέμενα - κωμικό αποτέλεσμα που προσφέρει να μην προκαλεί το γέλιο, ούτε για μία στιγμή! Ίσως ο αξιόλογος σκηνοθέτης, να μην υπολόγισε σωστά, πως άλλη είναι η συμπεριφορά του θεατή, όταν κουκουλωμένος με το κουβερτάκι του παρακολουθεί στο κουτί, τρεις πενηντάρηδες να μπεκροπίνουν τσίπουρα και διαφορετική όταν καλείσαι να τον σηκώσεις, να τον ντύσεις, να τον βγάλεις από το σπίτι, να του ανοίξεις το πορτοφόλι και να τον θρονιάσεις στην καρέκλα της αίθουσας. Στην δεύτερη περίπτωση υπάρχουν απαιτήσεις, που δεν καλύπτονται επ ουδενί από τα μέτρια αχαχούχα σενάρια της μικρής οθόνης. Που ούτε καν τέτοιο δεν είναι εκείνο του Μια Φορά και Ένα Μωρό...

Με ένα παιδί στην αγκαλιά του, έχει βρεθεί από την μια στιγμή στην άλλη, ο Φώντας, γνώριμο λαμόγιο στους κύκλους του υποκόσμου, καρπό του έρωτα του, με μια από τις αμέτρητες ερωμένες της μιας βραδιάς. Για το λόγο αυτό, γυρίζει γύρω γύρω την χώρα, αναζητώντας εναγωνίως την γυναίκα που του το φόρτωσε και να επαναφέρει την τάξη. Στο διάβα του, θα συναντήσει τον καλοκάγαθο Αλκιβιάδη, έναν ταλαιπωρημένο επαγγελματία και σύζυγο, με τα ζόρια της ζωής να τον έχουν φτάσει ένα βήμα πριν την αυτοκτονία, που αφού τον σώσει, θα τον πάρει μαζί του στο ταξίδι εύρεσης της άπονης μάνας.

Πρέπει να τους θυμάσαι τους Τρεις Φυγάδες, μια αμερικάνικη σπαρταριστή κωμωδία των τελών του 80', που άφησε εποχή τόσο για το πηγαίο της χιούμορ, όσο και για τις διασκεδαστικές εκφράσεις των πρωταγωνιστών της. Τριάδα που ομοιάζει αρκετά με την περίπτωσή μας, εφόσον και μαφιόζο με ανθρώπινα αισθήματα περιλαμβάνει και φουκαρά απελπισμένο, που η ανέχεια τον οδηγεί στην ακρότητα, αλλά και μικρό κοριτσάκι που υποδύεται τον καταλύτη της υπόθεσης. Ατυχώς, ενώ θεωρητικά το παρόν θέμα βαδίζει πάνω σε αυτή την ικανή λογική, το αποτέλεσμα σε καμία περίπτωση δεν είναι αντάξιο, τόσο της ιστορίας του σκηνοθέτη του Ένας Κι Ένας και του Εφάπαξ, όσο και της ερμηνευτικής αξίας του ντουέτου Φιλιππίδη - Μπουλά, που όπως και να το κάνουμε, περιμένεις κάτι παραπάνω από το να τους βλέπεις να περιφέρονται βαριεστημένα και δίχως συγκεκριμένο λόγο, από ερημιά σε ερημιά.