Movies Ltd

Περισσότερο από δύο χρόνια, το παλεύει ο μεγαλοφυής Guillermo Del Toro, να στήσει την παραγωγή, της δικής του, εναλλακτικής εκδοχής του Pinocchio. Ο Ισπανός, όντας τελειομανής, ανέλαβε να στήσει μέσα από την δική του λογική, ένα διαφορετικό animation, που να βασίζεται μεν θεματικά στην αγαπημένη ιστορία του Colodi, αλλά ουσιαστικά στην νουβέλα γραφικών του Gris Grimly από το 2002, ο οποίος ανέλαβε και την σκηνοθεσία της ταινίας, μαζί με τον Mark Gustafson. Το πρότζεκτ ήδη έχει ξεκινήσει τον σχεδιασμό του, ακολουθώντας την τεχνική του stop motion, που ταιριάζει απόλυτα με την σκοτεινή χροιά που οι δημιουργοί επιθυμούν να δώσουν στο θέμα τους, που θα μοιάσει κάπως ελκυστικό στους θεατές των μικρών ηλικιών, βασικό traget group κάθε κινουμένου σχεδίου, αλλά θα έχει πολύ πιο φοβιστική όψη από την βερσιόν του Disney, πριν από 60 χρόνια. Εννοείται βέβαια πως η αναπαραγωγή θα γίνει σε τρισδιάστατη κοψιά, ενώ στα συν της ταινίας θα πρέπει να προστεθεί το γεγονός, πως το σάουντρακ υπογράφει ο NickCave, που πάντοτε σε τέτοιου είδους περιπτώσεις, γνωρίζει καλά τον τρόπο που θα τις αγκαλιάσει μουσικά. Οι πρώτες εικόνες έκαναν ήδη την εμφάνιση τους από το στούντιο και αποκαλύπτουν πως ο σχεδιασμός είναι πολύ καλά μελετημένος, φέρνοντας σαφώς άμεσα στο μυαλό την περίπτωση του πρωτοπόρου Nightmare Before Christmas του Selick. Μακάρι ο νέος Πινόκιο, να γράψει αν όχι καλύτερη, τουλάχιστον ανάλογη ιστορία...

Πιθανότατα να αποτελεί και επιλογή του ίδιου του πρωταγωνιστή του, Robert Downey Jr, μάλλον γιατί είχε μείνει ικανοποιημένος από την πρότερη συνεργασία μαζί του, στο Kiss Kiss Bang Bang. Με μια κοινή ανακοίνωση η Sony και η Marvel, έδωσαν στην δημοσιότητα το όνομα του νέου σκηνοθέτη, που θα αναλάβει τα ηνία του τρίτου μέρους του σινε-σίριαλ Iron Man, που δεν είναι άλλος από τον Shane Black, της μόλις μίας και μοναδικής μέχρι τώρα ταινίας. Φυσικά ο πενηντάχρονος από την Πενσιλβάνια, δεν έχει κτίσει το όνομα του καθήμενος κατά κύριο λόγο στην σκηνοθετική καρέκλα, αλλά χάρη στα σενάρια που έχει υπογράψει, ιδίως για την τετραλογία του Lethal Weapon, που τον έκανε τόσο διάσημο, όσο και πολυεκατομμυριούχο. Βεβαίως ο Black, όχι μόνο θα αντικαταστήσει τον Jon Favreau στο γενικό πρόσταγμα του αρκετά επιτυχημένου κινηματογραφικού κόμικ, αλλά θα επιμεληθεί και το σκριπτ του νέου επεισοδίου. Αν και το όνομα του είχε ακουστεί πρόσφατα για την ανάληψη της συγκεκριμένης θέσης, δεν παύει εντούτοις η ανάθεση του μπλοκμπάστερ στα χέρια του, να αποτελεί μικρή έκπληξη. Όσο για τα γυρίσματα ακόμη δεν έχει διαρρεύσει πότε θα ξεκινήσουν, όπως δεν υπάρχουν πληροφορίες για την σύνθεση του καστ, που θα περιβάλλει τον Downey...

Έστω πως απλώνουμε πάνω στον πάγκο, τις εικόνες δύο διαφορετικών φιλμς, που έχουν όμως ακριβώς το ίδιο θέμα. Από την μια μεριά βάζουμε την πρώτη, την αποκαλούμενη και ορίτζιναλ και από την άλλη την διασκευή, που ως είθισται κινηματογραφικά, ονομάζεται ριμέικ. Το πιο πιθανό, η πρώτη αίσθηση που θα αποκομίσουμε από την κόντρα, είναι εκείνη της ομοιότητας, του σχεδόν απόλυτου ταιριάσματος, ανάμεσα στο δεύτερο χρονικά πόνημα, που σχεδόν αντιγράφει τον πρόγονο, επιζητώντας μερίδιο από την δεδομένη - ώστε να προβεί κάποιος στην επανάληψη - επιτυχία του. Με μια πιο προσεκτική ματιά βεβαίως, θα αρχίσουν να αποκαλύπτονται οι πινελιές του κάθε δημιουργού, κάποιες μικρο εναλλαγές στις προοπτικές, μερικοί εκμοντερνισμοί, αλλά στην ουσία οι διαφορές δεν θα είναι ιδιαίτερα μεγάλες. Με γνώμονα αυτή την απλούστατη λογική, το ότι κατάφεραν οι Coen, στην νέα εκδοχή του True Grit, να αναδείξουν άλλη προσωπικότητα της ιστορίας σε πρωταγωνιστική, από εκείνη του δημοφιλέστατου πρωτότυπου, είναι ομολογουμένως κάτι καταπληκτικό...

Εκδίκηση! Η μόνη σκέψη που περνά από το μυαλό της δεκατετράχρονης Μάτι, που μόλις αντίκρυσε το άψυχο σώμα του πατέρα της, στυγνά δολοφονημένο από τα χέρια του διαβόητου στην Άγρια Δύση κακοποιού, Τομ Τσέινι. Κόντρα σε κάθε λογική και προκειμένου να εντοπίσει τα ίχνη του εγκληματία, με σκοπό να τον πιάσει και να τον οδηγήσει στην δικαιοσύνη, θα ζητήσει την βοήθεια του βετεράνου, αλλά και μέθυσου, μάρσαλ Ρούστερ Κόγκμπερν, ενός έμπειρου κυνηγού κεφαλών, που για χάρη της αμοιβής θα δεχτεί να συνοδεύσει το άμαθο πλην πεισμωμένο κοριτσάκι, στα δύσβατα κι επικίνδυνα μονοπάτια. Μια πορεία που έχει παράλληλα ξεκινήσει και ο Τεξανός σερίφης Λεμπέφ, αναζητώντας τον ίδιο άντρα, για πρότερο φονικό, που έχει διαπράξει.

Στους λίγο παλιότερους ο τίτλος True Grit είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την μυθική φιγούρα του John Wayne, του πρωταγωνιστή που ταυτοποιήθηκε όσο κανείς με την έννοια του γουέστερν. Ακόμη κι αν δεν μιλάμε για την καλύτερη ταινία του, εντούτοις όντας μια από τις τελευταίες της μακράς καριέρας του, ο Duke, πέρασε μέσα από τις εικόνες που επιμελήθηκε ο Henry Hathaway, όλη την γνώση και την σοφία που μάζεψε για δεκαετίες, φορώντας το καπέλο του καμπόη και κρατώντας το φονικό Smith & Wesson στο χέρι. Πρέπει να ομολογήσω λοιπόν, ότι στο άκουσμα του μαντάτου του συγκεκριμένου ριμέικ από τα χέρια του Joel και του Ethan, κατάλαβα πως σε καμία περίπτωση δεν θα παρουσιάζαν την ιστορία, κατά τέτοιο τρόπο, που θα προσέβαλε έστω και ελάχιστα το ζενίθ της πορείας ενός τεράστιου ηθοποιού. Όσο για το αν θα τα κατάφερναν στο αδόκιμο γι αυτούς είδος, δεν είχα καμία αμφιβολία. Τα genre προσαρμόζονται στην λογική των Coen και όχι οι δημιουργοί του Fargo σε αυτά...

Ακολουθώντας την γνώριμη, ανατρεπτική τους συλλογιστική τα δύο αδέλφια, πήραν το γνωστό θέμα και δεν εστίασαν πάνω στην πείρα και την φαρ ουέστ σύνεση του γηραιότερου της καταδιωκτικής συντροφιάς, μα στην άγνοια κινδύνου, το νεανικό πάθος και την ακραιφνή παρορμητικότητα του νεαρότερου. Κάπως έτσι λοιπόν, το στόρι αλλάζει τον κεντρικό του ήρωα, ξεφεύγοντας από τον μονόφθαλμο μονίμως σουρωμένο manhunter και με πανοραμίκ ταξιδεύοντας στο πανέξυπνο και αυθάδες μουτράκι της πιτσιρίκας. Παίζοντας συνάμα ένα τρικέζικο παιχνιδάκι με την απαίτηση του θεατή, που ολοένα και αποζητά περισσότερο τις εξυπνάδες της μπέμπας, που έχει πάρει στα παιδικά χέρια της τον νόμο, από τον αθυρόστομο ξεπεσμένο πιστολέρο.

Εσύ, ποιος πιστεύεις από τους δύο λόγους, μπορεί να διακυβεύσει περισσότερο την οντότητα ενός μέχρι προ λίγων δευτερολέπτων ευτυχισμένου συζυγικού βίου? Ένα απερίσκεπτο, βουτηγμένο στην παρορμητικότητα και τελειωμένο στην γέννεση του one night stand ή οι ο μύχιος πόθος για μια παλιά, μεγάλη αγάπη, που έσβησε άδοξα, δίχως κανείς να μπορεί να εξηγήσει το γιατί? Μην βιαστείς να επιλέξεις την απάντηση που ταυτίζεται με το ανεπανόρθωτο. Αυτό ήταν στιγμιαίο, πάει πέρασε και δεν ξαναγυρνά. Το άλλο είναι που σου τριβελίζει τον νου, βάζοντας σου διαρκώς ιδέες για το πως θα ήταν στην πραγματικότητα ο συναισθηματικός σου κόσμος, αν είχες κάνει μια άλλη επιλογή...

Νεαρό και αγαπημένο αντρόγυνο, βλέπει τον έρωτα του να απειλείται θανάσιμα, όταν εκείνος καλείται να φύγει για επαγγελματικό ταξίδι κάποιων ημερών, συντροφιά με την σέξι συνάδελφο του. Από το μυαλό της συζύγου δεν μπορεί να βγει με τίποτα η πιθανότητα ο άντρας της να διατηρεί δεσμό με την όμορφη συνεργάτιδα, κάτι που έχει προκαλέσει την αρνητική συμπεριφορά προς το πρόσωπο του. Την πρώτη κιόλας μέρα της απουσίας του, όμως, εντελώς αναπάντεχα εκείνη θα βρεθεί τετ α τετ, με τον μεγαλύτερο έρωτα της ζωής της, έναν γοητευτικό Γάλλο, που οι δρόμοι τους χώρισαν, χωρίς ποτέ να μπορέσει να δώσει ο ένας στον άλλο εξηγήσεις. Και τώρα είναι μια πρώτης τάξης ευκαιρία για να επανορθώσουν.

Ουσιαστικά το φιλμ ξεκινά την αφήγηση του σαν μια τυπική, τετριμμένη ιστορία οικογενειακού προβληματισμού, όταν ένα - πιθανό εν αρχή - τρίτο πρόσωπο παρεμβαίνει καταλυτικά στην ζωή του ευτυχισμένου ντουέτου. Νευράκια, μούτρα, φωνές, καναπές. Η συνέχει όμως, όπως την εκθέτει η ταλαντούχα Ιρανή σκηνοθέτης Massy Tadjedin - σεναριογράφος του The Jacket, που δεν μου άρεσε διόλου - παίρνει την όψη ενός παιχνιδιού ανάμεσα στα δύο αποξαρχής εκκολαπτόμενα ζευγαράκια, ένα πινγκ πονγκ που το μπαλάκι ταξιδεύει από την Νέα Υόρκη στην Πενσιλβάνια, νιώθοντας πλάνο πλάνο, ολοένα και περισσότερο τον πόθο που αναπτύσσεται στις ματιές των υποψήφιων εραστών. Κι αν για τους μεν είναι μια νύχτα ευκαιρίας να αγκαλιαστούν, στην χλιδή που προσφέρει all inclusive η εταιρία τους, όντας μακριά από τις εστίες, αλλά και τα αδιάκριτα βλέμματα, για τους δε είναι μια βραδιά εξιλέωσης, που δεν κατάφεραν ποτέ τους να απογειώσουν αυτό που έζησαν, να ολοκληρώσουν την απόλυτη αγάπη.

Δεν θα είχα καμία απολύτως αντίρρηση, να δω μια - ακόμη - δημιουργία, που αναλύει τον ανθρώπινο πόνο, ιδίως εκείνον που νιώθουν οι απέναντι, αυτοί που αντικρίζουν τα λατρεμένα συγγενικά τους πρόσωπα να διαλύονται μέρα με την ημέρα, από μια ανίατη ασθένεια. Είναι άλλωστε μια από τις εκφάνσεις της καθημερινότητας, που το σινεμά, λόγω της σκληρότητας τους, αποφεύγει να αναπαραγάγει στο πανί και μεταξύ μας, πολύ καλά κάνει. Από αυτό το σημείο, όμως, μέχρι να ανακατεύουμε ακραία συναισθήματα θλίψης, απώλειας, θυμού και απελπισίας, με μια γερή δόση μεταφυσικής, το πράγμα παρατραβά. Συνεπώς η περίπτωση του El Mal Ajeno, ξεφεύγει από την αρχική εντύπωση ενός κλώνου της αξεπέραστης Θάλασσας Μέσα Μου, για να περάσει σε πιο δύσκολα επεξηγήσιμα μονοπάτια, που δεν νομίζω πως ενδιαφέρουν θεματικά - ούτε κυρίως καλλιτεχνικά - και κανέναν...

Έχοντας να αντιμετωπίσει καθημερινώς αμέτρητα ανίατα περιστατικά, στο νοσοκομείο που λειτουργεί, ο δόκτορ Ντιέγκο, έχει πάψει από καιρό να συναισθάνεται τον πόνο των ασθενών του. Δεν συμπάσχει μαζί τους, δεν νιώθει τις αγωνίες τους, δεν κατανοεί πως ο μεγαλύτερος τους φόβος δεν είναι ο θάνατος αλλά η μοναξιά. Μέχρι την στιγμή που ο μνηστήρας μιας γυναίκας, πάσχουσας από σκλήρυνση κατά πλάκας, θα τον θεωρήσει υπαίτιο για την απόπειρα αυτοκτονίας της, που θα είχε μοιραίες συνέπειες τόσο για εκείνη, όσο και για το έμβρυο που κυοφορεί. Ο πυροβολισμός που θα δεχτεί στο υπόγειο γκαράζ του νοσοκομείου, θα μεταβάλει όχι μόνο τον τρόπο σκέψης του σαν, ως γιατρού, αλλά κυρίως ως ανθρώπου...

Ένα σημείο μηδέν, για το οποίο μάλλον ήταν απροετοίμαστος ο απαθέστατος θεράποντας γιατρός της ιστορίας, που βλέπει πλέον με άλλη ματιά τόσο τους αρρώστους, που μέχρι πριν λίγο δεν έδινε σημασία μεγαλύτερη της τυπικής, αλλά κυρίως τους δικούς του, τους συγγενείς του, που λες και τους άγγιξε ένα μολυσμένο αόρατο χέρι, πέφτουν ο ένας μετά τον άλλο στο κρεβάτι του πόνου. Κι εκεί ακριβώς πέφτει το ερώτημα στον σκηνοθέτη Oskar Santos, πουλέν του Amenabar και δεξί χέρι του Sanchez Arevalo, για το τι ακριβώς ήθελε να παρουσιάσει. Ένα αγωνιώδες μεγάλου μήκους επεισόδιο του ER, με έναν γιατρό στη μέση και τους συν αυτώ να στροβιλίζονται γύρω από την πράσινη φόρμα του? Δεν τα καταφέρνει! Ένα θρίλερ άλλης διάστασης, που αγγίζει την λογική του Unbreakable, αλλά ακολουθεί μια εντελώς άλλη προσέγγιση στο ζήτημα της φθοράς πνεύματος και σώματος? Ούτε αυτό πετυχαίνει! Τουλάχιστον αν μην τι άλλο, μέσα στην προσπάθεια του να βγάλει ένα κάποιο νόημα από την ταινία του ο Ισπανός, δείχνει την άδεια ψυχή, μερίδας ορκισμένων στον Ιπποκράτη, που κινούνται πάνω σε αυτόματη ράγα, μέχρι όμως το κακό να κτυπήσει και την δική τους πόρτα.

Εδώ κι αν μιλάμε για περίπτωση πνιγμένου, μέσα στην ίδια του, την υπέρμετρη φιλοδοξία. Δεν μπορώ να καταμετρήσω βλέπεις πόσους μαζεμένους στόχους έβαλε το The Warrior's Way για να πετύχει: Να γίνει το πρώτο επικών διαστάσεων βούξια, που η δράση του τοποθετείται στην άγρια δύση, με σκηνικά φτιαγμένα στον ηλεκτρονικό υπολογιστή, μπας και φτιάξουν κόμικ σκηνικό, έχοντας όμως και ψήγματα σουρεαλισμού στις εικόνες του, μήπως κερδίσει και το χειροκρότημα του ψαγμένου. Μπέρδεμα! Τελικά το φιλμάκι δεν κατορθώνει κανέναν από τους αμέτρητους σκοπούς του, ούτε καν να ξεδιψάσει ελαφρώς τους φανατικούς φίλους των ασιανών περιπετειών, που βασίζουν την ύπαρξη τους στις αέρινες χορογραφίες, οι οποίες εσχάτως έχουν αρχίσει να λιγοστεύουν, κάτι που σημαίνει πως το genre που αποθέωσαν οι Lee, Yimou, Kaige και Hark, μάλλον περνά κρίση...

Το όνομα του είναι Γιανγκ και όσοι έχουν αντικρίσει την λάμψη του σπαθιού του, έχουν συνάμα αποκτήσει και την τελευταία τους ανάμνηση, από τον μάταιο τούτο κόσμο. Η τελευταία αποστολή του ατρόμητου πολεμιστή, θα έχει απρόσμενο φινάλε, όταν θα διστάσει μπροστά στην θωριά ενός νεογέννητου βρέφους, παιδιού του μισητού αντιπάλου, που μόλις εξολόθρευσε. Γεγονός που αυτόματα θα προκαλέσει την δυσφορία του μέντορα του, που θα ξεσηκώσει ολόκληρη την πρώην συμμαχική φατρία, εναντίον του, ζητώντας εξιλέωση για την δειλία. Μοναδική λύση για την αποφυγή της αιματοχυσίας ο ξενιτεμός. Ο μαχητής θα αφήσει πίσω του την πατρίδα του, φεύγοντας για μέρη μακρινά, εκεί που κανείς δεν γνωρίζει το παρελθόν του. Η ξεπεσμένη πόλη του φαρ ουέστ Λόντε, με τους μόλις 77 κατοίκους, κατά κύριο λόγο μέλη ενός περιπλανώμενου τσίρκο, θα στεγάσει τα ειρηνικά πλέον όνειρα του, για μια φιλήσυχη και ήρεμη ζωή...

Φευ! Εκεί που έχει σφραγίσει, δια παντός όπως πιστεύει, το αιματοβαμμένο ξίφος του και επιδιώκει να κερδίσει την καρδιά της ζορισμένης ψυχικά ομορφούλας, που ειδικεύεται στο πέταγμα μαχαιριών, νάσου και ξεπετάγονται ο ένας μετά τον άλλο οι εχθροί για να τον κάνουν και πάλι να κυλήσει. Για πολλοστή φορά βρισκόμαστε δηλαδή μπροστά στην χιλιοειπωμένη ιστορία του hitman, που αποσύρεται εθελοντικά από την ενεργό δράση, αντιλαμβανόμενος πως έχει περισσότερα να προσφέρει, ακολουθώντας την οδό της αρετής, παρά της κακίας, μα όλο και κάποια αναποδιά, θα του θυμίζει τον παλιό του εαυτό. Οι εκπλήξεις που επιφυλάσσει το σενάριο, είναι σχεδόν ανύπαρκτες, αφού ουσιαστικά ο θεατής από ένα σημείο και μετά, απλώς μετρά αντίστροφα για το πότε η οργή του παντοδύναμου θα ξεχειλίσει και πάλι. Και κάπου εκεί ο πρωτόπειρος Sngmoo Lee, θα χάσει τον έλεγχο, βάζοντας απέναντι του τόσους πολλούς αντιπάλους, που δεν θα τα έβγαζε πέρα ούτε ο Chuck Norris. Που λέει ο λόγος...

Ρε πως περνούν έτσι τα χρόνια τα ρημαδιασμένα! Μέχρι και όρκο θα έπαιρνα πως δεν έχει περάσει ούτε εικοσιτετράωρο, από την πρώτη φορά που είδα τους Outsiders πίσω στα 1983, λιώνοντας σε κάθε τίναγμα της κατακόκκινης μπούκλας της Diane Lane. Της ενζενί αποκάλυψης δηλαδή του Coppola, που στο συγκεκριμένο φιλμάκι είχε κλέψει την καρδιά του μονίμως ατίθασου Dillon, κάποιους μήνες πριν επαναλάβει το αυτό, στον Rumble Fish Αταίριαστο, λίγο πριν ξελογιάσει και τον τότε μορφονιό Michael Pare στους Streets Of Fire και φυσικά ελάχιστα πριν ρίξει τα δίχτυα της στον απόλυτο γόητα της εποχής, Richard Gere, ξανθιά πλατινέ πλέον, στο αγαπημένο μου Cotton Club. Μια περίοδος δύο χρόνων, που η μόλις 20 Μαΐων Νεοϋορκέζα πρωταγωνιστούσε μόνιμα στα όνειρα των αρρένων συνομηλίκων της, υποδυόμενη το ερωτικό σύμβολο, με τέτοια εκρηκτικότητα, που θα έβαζα και στοίχημα, πως ποτέ δεν θα την έβλεπα επί σκηνής φαμιλιάρικου δράματος, με ντεμοντέ ταγιεράκι και μαλλί τέλεια φρεζαρισμένο, τίγκα στην Sunsilk. Never Say Never, Dear...

Μετά τον ξαφνικό θάνατο της αγαπημένης της μητέρας, η τυπική νοικοκυρά Πένι Τσένερι, αντιλαμβάνεται πως ο βαριά ασθενής πατέρας της είναι αδύναμος για να φέρει βόλτα την πνιγμένη στα χρέη, οικογενειακή επιχείρηση του. Αντιδρώντας άμεσα στην απαίτηση του έτερου κληρονόμου αδελφού της, για πώληση των στάβλων της Βιρτζίνια, που με τόσο κόπο είχε στήσει ο γονιός τους, θα βάλει σκοπό να τους αναστηλώσει, αναδεικνύοντας καινούργιους πρωταθλητές του ιπποδρόμου. Κάτι το πείσμα της, κάτι η τύχη που θα σταθεί με το μέρος της, κάτι η σοφή επιλογή προπονητή, στο πρόσωπο του ιδιότροπου Γάλλου κόουτς Λισιέν Λορέν, η πενηντάχρονη Πένι, στερούμενη για μεγάλο χρονικό διάστημα της αγκαλιά των τεσσάρων παιδιών και του συζύγου της, θα εξελιχθεί στην διασημότερη ιδιοκτήτρια αλόγου στα χρονικά του σπορ, όντας κάτοχος του Σεκρετέριατ, του μοναδικού αλόγου που κέρδισε με χαρακτηριστική άνεση το μεγάλο τριπλό ντέρμπι.

Μπορεί ο τίτλος ενός ακόμη φιλμ που φέρει την σφραγίδα της Disney, από εκείνες που χαρακτηρίζονται "για όλη την οικογένεια" να επιλέγει σαν κεντρικό χαρακτήρα της ιστορίας το ζώο, εν προκειμένοις το άλογο, κυρίως λόγο των επιτευγμάτων που κατάφερε στις κούρσες, στην πραγματικότητα όμως, ο βασικότατος ήρωας, όπως τον παρουσιάζει το σενάριο, δεν είναι άλλος από την κυρία Τουίτι - Τσένερι, που δίχως το ενστικτώδες πάθος της, τίποτα από όλα αυτά, τα πραγματικά συγκλονιστικά, δεν θα είχαν συμβεί. Η ταινία του αξιόλογου σκηνοθέτη Randall Wallace - του We Were Soldiers, αλλά και σεναριογράφου του Braveheart - κινείται ουσιαστικά σαν ένα χρονικό δράσης της δυναμικής γυναίκας, που δεν θέλησε να απαρνηθεί το όνειρο του πατέρα της, συνεχίζοντας το κόντρα στις αντιξοότητες, ακόμη και όταν το αδιέξοδο φαινόταν πολύ κοντά. Γεμάτη πίστη όμως στις ικανότητες του αλόγου της, πως θα πετύχει έναν ανεπανάληπτο άθλο, όχι μόνο έσωσε από χρεωκοπία το ιπποφορβείο, αλλά διατήρησε ακέραιη και την ενότητα της φαμίλιας της, έτσι ώστε να αναδειχτεί σαν μια από τις πιο αναγνωρίσιμες Αμερικανίδες της δεκαετίας του 70'.

Έχει ήδη πάρει την βαριά ταμπέλα της βρετανικής απάντησης στο When Harry Met Sally, εξαιτίας της μεθόδου που υπόσχεται να αναλύσει τις ερωτικές σχέσεις των μοντέρνων ζευγαριών. Το One Day είναι η καινούργια ταινία της Lone Scherfig, της δημιουργού δηλαδή του An Education, που όπως τελικά αποδείχτηκε, εκτιμήθηκε πολύ περισσότερο από τις πραγματικές του δυνατότητες. Η Δανέζα, που έχει καταφέρει να πείσει, τόσο για τις συγγραφικές, όσο και για τις σκηνοθετικές της ικανότητες, παίρνει σαν βάση της ιστορίας της, την αισθηματική νουβέλα του David Nicholls και την μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη με τον ίδιο ακριβώς τίτλο, αφήνοντας να διαφανεί πως πρόκειται για ένα από τα πιο αξιόλογα σινερομάντζα της σεζόν. Άλλωστε από μόνη της η υπόθεση του αντρόγυνου, που γνωρίζεται για πρώτη φορά σε έναν χορό αποφοίτησης στο Εδιμβούργο του 1988 και αποφασίζει να συναντιέται κάθε χρόνιο την ίδια ακριβώς ημέρα, για τα επόμενα είκοσι χρόνια, εξάπτει την πιπεράτη φαντασία του θεατή. Πόσο μάλλον όταν το ντουέτο αποτελείται από την αγαπημένη Μπρουκλυνέζα Anne Hathaway, που κάθε παρόμοιο ρόλο τον παίζει στα δάκτυλα της και τον so and so, Jim Sturgess, που ενώ έχει ταλέντο, ακόμη δεν με έχει πείσει, πως μπορεί να κάνει το βήμα παραπάνω, συνεπώς το υπάρχει έντονο το ενδιαφέρον για το πόση μπορεί να είναι η χημεία που αναπτύσσεται μεταξύ τους. Απαντήσεις στις αίθουσες του κόσμου, στις 8 Ιουλίου.

Με την διασκευή του κλασσικού διηγήματος του Hans Reusch, The Great Thirst, για την μεγάλη οθόνη, με τον τίτλο Black Gold, επιχειρεί να κάνει την μεγάλη του επιστροφή ο Γάλλος δημιουργός Jean Jacques Annaud (The Name Of The Rose, L'Amant, Enemy At The Gates). Το φιλμ που χρονικά τοποθετείται στην δεκαετία του 30', περίοδο που τα Αραβικά Εμιράτα επιδίωκαν την ανεξαρτησία τους, έχει στο επίκεντρό του έναν νεαρό πρίγκιπα - αυτός είναι ο Tahar Rahim, η αποκάλυψη του Un Prophete - που βρίσκεται εγκλωβισμένος στην προαιώνια διαμάχη δύο πανίσχυρων εμίρηδων: Του πατέρα του (Mark Strong) και του βασικού αντίπαλου (Antonio Banderas) με την τελευταία αιματηρή μεταξύ τους μάχη, να έχει λήξει πανηγυρικά υπέρ του δεύτερου, βυθίζοντας τον πρώτο στην απόγνωση. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που καλείται να λύσει ο δυναμικός Άουντα, στην απόπειρα του να ενώσει τις αντίπαλες φατρίες, είναι το γεγονός πως η γυναίκα που μαζί της σε λίγο θα ενωθεί με τα δεσμά του γάμου - η πανέμορφη Freida Pinto - είναι η κόρη του μεγαλύτερου εχθρού της οικογένειας του. Η ακριβή παραγωγή, που γίνεται πραγματικότητα με τα πετροδόλαρα της Doha Film Institute, έχει ήδη αγοραστεί από την Warner Bros προς εκμετάλλευση στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, ήδη μέσα από τις πρώτες φωτογραφίες που διέρρευσαν από τα γυρίσματα, διαφημίζεται ως μια μίξη του Λορενς της Αραβίας και του There Will Be Blood. Υπερβολές του προμόσιον, είναι η προσωπική μου εκτίμηση για μια ταινία που υπολογίζεται να κάνει την εμφάνιση της στις αίθουσες γύρω στα τέλη του Μάη του 2011. Να σημειωθεί τέλος πως σημαντικούς ρόλους στο καστ κρατούν ο Riz Ahmed, o Corey Johnson και η Liya Kebede, η εξωτική σούπερ μόντελ που αναδείχτηκε ερμηνευτικά, μέσα από το biopic Desert Flower.

Σημείωσε την ημερομηνία. Δεν μπορείς να σταματήσεις αυτό που έρχεται... Για κάποιους ο συνδυασμός των μαζεμένων εντεκαριών σε μια χρονική στιγμή, είναι δείγμα μεγάλης τύχης. Για κάποιους άλλους όμως, αποτελεί σατανικό σημάδι, επερχόμενης καταστροφής, από την οποία κανείς δεν θα γλυτώσει. Η συγκυρία της φετινής χρονιάς, που ο αριθμός 11, σε κάποια στιγμή της, συνυπάρξει τις περισσότερες δυνατές φορές, χτύπησε καμπανάκι στο μυαλό του χαρισματικού θριλερολόγου Darren Lynn Bousman, που την θεώρησε μιας πρώτης τάξης σεναριακή ιδέα για ένα ακραίο ανατριχιαστικό φιλμ, με τον λογικό τίτλο 11-11-11. Με τα γυρίσματα να βρίσκονται ακόμη σε εξέλιξη, ο δημιουργός των πιο πρόσφατων συνεχειών του Saw, έριξε στην αγορά ένα τίζερ τρέιλερ, τόσο φοβιστικό, ώστε μέσα σε ώρες κατάφερε να πουλήσει το πόνημα του στις αγορές όλου του κόσμου, που πλέον αδημονούν για να το παρακολουθήσουν - φυσικά - την ενδέκατη ημέρα του ερχόμενου Νοέμβρη. Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από έναν διάσημο Αμερικάνο συγγραφέα, που προκειμένου να ξεπεράσει τον άδικο θάνατο της συζύγου και του γιου του, αποφασίζει να ταξιδέψει στην μακρινή Βαρκελώνη, όπου ήδη διαμένουν ο αδελφός και ο πατέρας του. Εκεί μια σειρά από παράξενες συμπτώσεις, που όλες πίσω τους κρύβουν μυστηριωδώς τον αριθμό 11, θα εξάψουν την φαντασία του, πείθοντας τον πως πρόκειται για μια θανάσιμη προειδοποίηση που θα λάβει χώρα στις 11 και 11 πρώτα λεπτά, το πρωί της 11ης ημέρας του 11ου μήνα, του 11. Πνιγήκαμε στους άσους...

Ακόμη κι αν το στόρι δεν προκαλεί καμία ιδιαίτερη έκπληξη γύρω από την έμπνευση του, πρέπει να παραδεχτώ πως το προωθητικό κλιπάκι είναι τόσο καλοφτιαγμένο, ώστε να συνδυάζει τεχνοτροπίες όπως του κλασσικού giallo, με το μοντέρνο creepy, αφήνοντας σου την γεύση πως όσο εξελίσσεται, η κάθοδος στην κόλαση είναι κάτι παραπάνω από δεδομένη. Ελπίζω μόνο, το αποτέλεσμα να είναι τόσο καλό όσο το reel υπόσχεται και να μην βρεθούμε άπαντες σε μια καλοστημένη αιματηρή παγίδα, όπως στα νοσηρά Saw...

Στις δικές μας αίθουσες? Ασυζητητί! Η ημέρα είναι προκαθορισμένη από μόνη της...

Εντέλει οι εκτιμήσεις της Paramount, που λένε πως το αντρικό κοινό που θα παρακολουθήσει το τρίτο επεισόδιο των κινηματογραφικών Transformers, με τον υπότιτλο Dark Of The Moon, δεν πρόκειται να αντιληφθεί την απουσία της κούκλας Megan Fox από τα πλάνα του, μάλλον είναι κάτι παραπάνω από βάσιμες.

Το μηνιαίο περιοδικό Max, στην ιταλική του έκδοση, φροντίζει να υποστηρίξει ακόμη περισσότερο αυτή την άποψη, παραθέτωντας στις σελίδες του, μια παλιά - παλιά...διετίας - και υπέρ το δέον πικάντικη φωτογράφιση της νέας πρωταγωνίστριας του δημοφιλούς σινεσίριαλ, Rosie Huntington Whiteley, που κυριολεκτικά ανάβει φωτιές στο πέρασμα της.

Το κόνσεπτ, που κανείς μπορεί να παρακολουθήσει σε βίντεο κλιπ στο Youtube, μέσα από πέντε καυτές φωτογραφίες αναδεικνύει σε πλήρη έκταση τον εσωτερικό κόσμο της ξανθιάς ενζενί, που από τις πασαρέλες, περνά πλέον στην μεγάλη οθόνη, με σημαντικές πιθανότητες για να κάνει μια αξιοπρόσεκτη καριέρα.

Ο άντρας που στοιχημάτισε στον...εαυτό του! Δεν μου είναι και τόσο εύκολο να αποδεχτώ κάποιον άλλο στην θέση του Arthur. Βλέπεις η μορφή του αείμνηστου Dudley Moore, έχει συνδεθεί τόσο άρρηκτα με την μορφή του πολυεκατομμυριούχου, που δεν μπορεί να κουνήσει ούτε το μικρό του δακτυλάκι, αν δεν πάρει εντολή, που δύσκολα μπορώ να φανταστώ, κάποιον άλλο, να περνά το ίδιο...βασανιστήριο. Πόσο μάλλον που την φιγούρα του κοντούλη, γεματούτσικου με το σπινθηροβόλο βλέμμα, στο ριμέικ της τεράστιας επιτυχίας του Steve Gordon από το 1981, αντικαθιστά μια με τελείως διαφορετικά χαρακτηριστικά. Ψηλός, αδύνατος, με μακριές μπούκλες και με ματιά που δεν αποκαλύπτει τον εξυπνότερο άνθρωπο της γης, είναι ο νέος τύπος του καλού μας Άρθουρ, που αποφασίζει επιτέλους στα τριάντα κάτι του, να κάνει την μικρή του επανάσταση και να αποδεσμευτεί από τις προσταγές της φαμίλιας. Τουλάχιστον στην χθεσινή και την τωρινή εικόνα του καταπιεσμένου λεφτά, υπάρχει ένα κοινό στοιχείο: Αμφότεροι κατάγονται από την Μεγάλη Βρετανία, εφόσον και ο πρωταγωνιστής της νέας εκδοχής, ο ανερχόμενος σούπερ σταρ Russell Brand, προέρχεται από το μεγάλο νησί, συνεπώς στο φλέγμα τουλάχιστον, οι δύο τύποι μπορεί και να ταιριάξουν. Η Warner πάντως τρέφει ιδιαίτερες φιλοδοξίες για την παραγωγή της, ελπίζοντας με μια ξεκαρδιστική κομεντί να σαρώσει τα ταμεία, πράγμα διόλου απίθανο, από την στιγμή που το προωθητικό βίντεο κλιπ που μόλις έριξε στην κυκλοφορία, είναι τουλάχιστον απολαυστικό. Πρόκληση για να το παρακολουθήσεις, που ολοκληρώνεται στις 8 Απριλίου, όταν το φιλμ που υπογράφει σκηνοθετικά ο περισσότερο τηλεοπτικός δημιουργός Jason Winer, θα κάνει την πρεμιέρα του στις αίθουσες.

Βεβαίως στο έργο του ο Brand δεν είναι μόνος, μα διαθέτει μια πλειάδα σημαντικών συμπρωταγωνιστών να τον σιγοντάρουν, αρχής γενομένης από την τεράστια Helen Mirren στον ρόλο της γκουβερνάντας του και συνεχίζοντας στην αστραφτερή Jennifer Garner, που παίζει την γυναίκα που θα αναστατώσει την ζωή του, αλλά και τον Luis Guzman, που στα λίγα δευτερόλεπτα του promo reel, αποδεικνύεται όλα τα λεφτά. Πρέπει να ομολογήσω πάντως, βάσει στατιστικού δεδομένου, πως ο Arthur δεν θα με απογοητεύσει, όπως δεν το έχει κάνει κανένα φιλμ μέχρι στιγμής, που το τρέιλερ του, έχει για χαλί, τραγούδια του Bowie!

Στις δικές μας αίθουσες? Την άνοιξη του 2011