Movies Ltd

Xavier Dolan. Αν δεν σου λέει τίποτα το όνομα, τότε είναι πολύ πιθανό να θυμάσαι φυσιογνωμικά, εκείνον πιτσιρικά αδερφίσκο, με το παράξενο μαλλί Tears For Fears, που πέρσι τέτοια εποχή είχε σκοτώσει κινηματογραφικά την μητέρα του. Καθώς φαίνεται, χάρη στην πέραση που έχει ο γαλλόφωνος Καναδέζος στα διεθνή φεστιβάλ, δύσκολα στο μέλλον δεν θα ξαναδιασταυρωθούν οι δρόμοι μας. Συνάντηση που κρύβει βεβαίως τα καλά της, αφού ο μικρός δείχνει ταλαντούχος τόσο αισθητικά όσο και εικονοκλαστικά, αλλά και τα άσχημα της, αφού αν συνεχίσει στο ίδιο ναρκισσιστικό τροπάρι, μάλλον θα καταντήσει αφόρητα αντιπαθητικός.

Φίλοι κολλητοί είναι η συνεσταλμένη Μαρία και ο ατίθασος Φράνσις. Φίλοι κολλητοί, μέχρι που στην ζωή τους θα μπει ο καλλονός Νίκολας, οπότε και θα μεταλλαχθούν σε μνηστήρες της αγκαλιάς του. Οπότε αυτομάτως το ντουέτο, θα μεταβληθεί σε τρίο. Τα πάντα θα τα κάνουν πλέον παρέα, πετυχαίνοντας μια όμορφη φαινομενικά χημεία μεταξύ τους. Μαζί στον ύπνο, μαζί στα πάρτι, μαζί στα καφέ, μαζί στις εκδρομές. Στην πραγματικότητα όμως ανάμεσα στην απογοητευμένη από τους πρόσκαιρους έρωτες που έχει γνωρίσει μέχρι τώρα, κοπέλα και τον ερωτοχτυπημένο με την πρώτη ματιά γκέι, υπάρχει μια υποβόσκουσα αντιπαλότητα, που αμφότεροι πιστεύουν θα έχει έναν και μόνο νικητή, στην διεκδίκηση της καρδιάς του Άδωνι. Προς το παρόν και οι δύο υποχωρούν, δηλώνοντας συμμετοχή σε αυτό το αδόκιμο τρίγωνο, πιστεύοντας πως γρήγορα ο αντίπαλος θα υποχωρήσει, έχοντας συνάμα και τις ανασφάλειες τους, μην τυχόν και ο μορφονιός επιλέξει τον άλλο για εραστή. Εκεί είναι που θα ήθελα πολύ το σενάριο να μην επιλέξει την ουδετερότητα στο φινάλε, αλλά να επιχειρήσει την διάκριση, πιθανότατα ανεβάζοντας και την δραματικότητα, κάτι που καθώς φαίνεται δεν επιζήτησε σε καμία περίπτωση ο δημιουργός, που επέλεξε την γλαφυρότητα και την ειρωνεία για να κρίνει τις καταστάσεις.

Για πες: Ότι διαθέτει ικανότητα, στο κτίσιμο όμορφων λυρικών εικόνων, ο μικρός από το Κεμπέκ είναι κάτι παραπάνω από εμφανές. Με όπλο την αργή κίνηση, το ζουμάρισμα στα εκφραστικά πρόσωπα - ειδικά εκείνο της πανέμορφης Monia Chokri, που μέσα στο συντηρητικό παλιοδίτικο στυλ της σκίζει - τις εναλλαγές των αποχρώσεων και το εξαιρετικά επιλεγμένο σάουντρακ, ο Dolan προσφέρει έναν όμορφο πίνακα συναισθημάτων, που ως δεύτερο βήμα αρέσει περισσότερο από το μονότονο πρώτο. Ειδικά αν αποτινάξει από πάνω του την εμφανή ωραιοπάθεια, την εμμονή στην φόρμα, ανοίγοντας ταυτόχρονα τους ορίζοντες του και πέραν των σεξουαλικώς ιδιαίτερων, είναι σχεδόν βέβαιο πως οι επόμενες κινήσεις του, θα αποτελέσουν θετικές εκπλήξεις.

Καλλιτέχνης - εργαζόμενος - άνθρωπος. Τριπλή η ιδιότητα εκείνου που έχει αναλάβει να διασκεδάσει και να ψυχαγωγήσει το κοινό, μια πράξη που πρωτίστως βγαίνει μέσα από την ψυχή του, ευφραίνει βασικά τον ίδιο, τον ευχαριστεί, μα βέβαια έχει και βιοποριστικό χαρακτήρα, εφόσον του αποδίδει τα προς το ζην. Πέρα από τις στιγμές που μοιράζεται με το κοινό, υπάρχει και το υπόλοιπο της ημέρας, που έχει να αντιμετωπίσει τα ζητήματα που του θέτει η καθημερινότητα. Ζόρια που το επάγγελμα του επιτάσσει, ουδέποτε να τα κουβαλά μαζί του στην πίστα, γιατί η πλατεία θα το αντιληφθεί και θα του γυρίσει την πλάτη. Το παρατηρήσαμε το τρίπτυχο, στο Somewhere της κόρης Coppolla, στο πιο εσωστρεφές του, εδώ ας δούμε την ευρωπαϊκή αντίληψη πάνω στο ίδιο θέμα, όπως κτίζεται πάνω σε ένα φόντο πολύ πιο φανφαρόνικό, φασαριόζικο και ιλουστρασιόν από ότι μας έχει συνηθίσει η κινηματογραφική λογική της Γηραιάς Ηπείρου.

Κάποτε είχε κάνει λαμπρή καριέρα σαν τηλεοπτικός παραγωγός. Μετά από κάποια χρόνια στην Αμερική, θα επιστρέψει στην Γαλλία έχοντας κατά νου την αναβίωση του μπουρλέσκ, παρουσιάζοντας στον κόσμο ένα θέαμα εξαφανισμένο στο βάθος του χρόνου. Όπερ σημαίνει, ευτραφείς μα γοητευτικές αρτίστες, που πάνω στο σανίδι μπορούν να σκαρφιστούν ότι μπορεί να φανταστείς, προκειμένου να εξάψουν την ερωτική φαντασία. Ντυμένες με τα ελάχιστα δυνατά αξεσουάρ, οι ντιζέζ χορεύουν, τραγουδούν, κεφάρουν εξιτάροντας τους θαμώνες και των δύο φύλων, προκαλώντας σολντ άουτ στις προγραμματισμένες παραστάσεις τους. Χάβρη, Ναντ, Λα Ροσέλ Τουλούζη, το πάντοτε παραθαλάσσιο ταξίδι του μπουλουκιού που συνθέτουν τα κορίτσια, η Μιμί, η Τζούλι, η Έβυ, η Κίτεν, κάτω από την καθοδήγηση του επιτυχημένου τους ιμπρεσάριου. Με τέτοιο γκελ, είναι δεδομένο πως κάποια στιγμή και το Παρίσι θα καλέσει το πιπεράτο υπερθέαμα. Εκτός και αν...

Εκτός και εάν υπάρχει λόγος, η αρμάδα με τα φουντάκια στις ρώγες και τα γεμάτα νόημα g-strings, να μην επισκεφτεί ποτέ την Πόλη του Φωτός. Κάτι τα υπονοούμενα, κάτι τα λόγια στο κινητό, αφήνουν να διαφανεί πως το παρελθόν του οραματιστή ατζέντη δεν είναι και τόσο διάφανο και κάτι κρύβει, που δεν μάλλον αποκλείει το ενδεχόμενο μιας αποθεωτικής παράστασης στην πρωτεύουσα. Όπως παλιά, τότε που η Μονμάρτη αποτελούσε την έδρα, την βάση κάθε σεβαστού καμπαρέ. Όταν ο Ζοακίμ, μάλιστα, επιστρέψει στα κορίτσια του, γεμάτος αμυχές και μελανιές στο πρόσωπο, αλλά και με δύο ανήλικα κουτσούβελα στην αγκαλιά, τότε εύκολα εκείνες θα αντιληφθούν πως όσα κρύβει η προϊστορία του, πολύ δύσκολα θα φτάσουν την φήμη τους a Paris. Κι εκεί κάπου κρύβεται η αδυναμία ενός φιλμ που δημιουργήθηκε με υγιείς προθέσεις. Στο ότι υπάρχει μια ολόκληρη ταινία πριν από την παρούσα, που το σενάριο σε αφήνει απλά να την φανταστείς, προκειμένου να κτίσεις την οντότητα της μιας από τις δύο κολώνες της ίντριγκας. Του μάνατζερ, που εκμεταλλεύεται τις καλλιτεχνικές ικανότητες της ομάδας που κατευθύνει, για να επανέλθει ξανά στο στάτους που βρισκόταν κάποτε. Όταν αδιευκρίνιστες συνθήκες τον έστειλαν και πάλι να ξεκινήσει από το μηδέν.

Για πες: Θα ήταν μεγάλο λάθος να υποτιμήσει κανείς τις ικανότητες του Mathieu Amalric, ενός ασχημάντρα Γάλλου ερμηνευτή, που πέραν του ρόλου που εκτόξευσε την καριέρα του στο Σκάφανδρο και την Πεταλούδα, έχει συνεργαστεί με τον Spielberg, ενώ έχει υπάρξει και ένας εκ των αντιπάλων του Τζέιμς Μποντ. Στην πρώτη ουσιαστικά μεγάλου μήκους δημιουργία του, ο πολυπράγμων μυστακιοφόρος, στήνει την κάμερα του κατά τέτοιο τρόπο ώστε να αποτίσει φόρο τιμής σε ένα ξεχασμένο - πλην σε επανάκαμψη εσχάτως - διασκεδαστικό είδος που συνδυάζει θεατράλε και στριπ σόου. Βάζοντας τις πληθωρικές του ηρωίδες σε πρώτο πλάνο, πλημμυρίζοντας με βυζιά το μεγαλύτερο μέρος του έργου, έχοντας μονίμως τον δικό του χαρακτήρα στο φόντο, να αποδίδει όλη την μελαγχολία, προκαλώντας άτεχνα αναστάτωση στην ψυχοσύνθεση του θεατή του. Όμορφα και ρεαλιστικά δοσμένα πλάνα, που του χάρισαν ένα βραβειάκι στις Κάννες, που πάσχουν όμως εμφανώς από κρίση ταυτότητας. Κομεντί ή δράμα? Τουλάχιστον θα σου μείνει στη μνήμη το βαριετέ, από τις κυρίες με τα φανταχτερά ονόματα, που ώρες ώρες είναι ευρηματικό και αρκούντως ηδονιστικό.

Εξαρτάται από ποια σκοπιά θα το δεις. Αν το πάρεις σαν την περιπετειώδη εκδοχή του Sex And The City - σύμφωνα με την σχεδόν copy / paste αφίσα - τότε μιλάμε για αριστούργημα, μιας και πρέπει να είναι καμιά εικοσαριά φορές πιο ενδιαφέρον από το νεοϋορκέζικο τσουλολόι. Ο χαρακτήρας που τονίζει πιότερο όμως το 4,3,2,1 είναι εκείνος του Tarantinικού κλώνου, κάτι για το οποίο θα πρέπει να φάει πάρα πολλά ψωμιά έστω για να τον αγγίξει. Με ένα σενάριο μπερδεψούρα και καταιγισμό χρονικών μπρος πίσω, δεν γίνεσαι από την μια μέρα στην άλλη Quentin. Έτσι δεν είναι?

Η ζωή για τέσσερις Λονδρέζες φιλενάδες, μοιάζει κάπως βαρετή και προβλέψιμη. Ο κεφάτος αποχαιρετισμός τους, έξω από το καφέ που συναντήθηκαν για τελευταία φορά, δεν μπορεί να προϊδεάσει καμιά τους, για την καταιγίδα που πρόκειται να ακολουθήσει. Η πρώτη, μοναχική και εσωστρεφής, αντιλαμβάνεται πως έχει μπει στο στόχαστρο αγνώστων, για λόγο που ακόμη δεν μπορεί να αντιληφθεί. Η δεύτερη και ομορφότερη, ταξιδεύει μέχρι το Μεγάλο Μήλο, για να χαρίσει την καλά φυλαγμένη παρθενιά της, σε αγόρι που γνώρισε μέσω του Ίντερνετ, ένα ταξίδι που κρύβει αμέτρητες εκπλήξεις. Η τρίτη και πιο δυναμική, ζορίζεται από την φαμίλια της, εξαιτίας των ιδιαίτερων σεξουαλικών της προτιμήσεων. Και η τέταρτη και μελαγχολική, μέσα στο ζόρι να πει όχι στις παράλογες απαιτήσεις της αδερφής της, θα δεχτεί να δουλέψει την βάρδια της, στο μίνι μάρκετ που εργάζεται, κίνηση που δίχως να το ξέρει, θα της βγει σε κακό. Μια ανακατωσούρα τεσσάρων κοριτσόπουλων σαν τα κρύα τα νερά, προβληματισμένων για το αύριο που ξημερώνει, η καθεμιά μέσα από την δική της λογική όμως, εφόσον το κοινωνικό τους στάτους διαφέρει και μάλιστα σημαντικά.

Κι εκεί σκάει η βασική μου ένσταση. Η συνύπαρξη μιας ζάπλουτης που νοιάζεται μονάχα για τα λούσα και το πιάνο, μιας μαυρούκας λεσβίας, μιας προλετάριας που διαρκώς σκύβει το κεφάλι και μιας εξαρχιώτισσας με αμπέχονο, μοιάζει απίθανη ακόμη κι αν μιλάμε με δεδομένα Λονδίνου. Συνεπώς ο ρεαλισμός εκλείπει στην θεματική βάση της ιστορίας του ντουέτου Clarke και Davis, που αν μη τι άλλο το προσπάθησαν το ταινιάκι, άσχετα αν κάπου τους ξώκειλε. Χρησιμοποιώντας την μέθοδο απεικόνισης του ίδιου χρονικού διαστήματος, από διαφορετική όμως ματιά, οι Βρετανοί σκηνοθέτες, δίνουν απίθανο ρυθμό στο σχήμα τους, ελπίζοντας πως μέσα στο κομφούζιο δεν θα γίνουν αντιληπτές από τον θεατή οι χτυπητές αδυναμίες. Επειδή όμως με άλλο μάτι κρίνεται ο Pulp Fiction και με άλλο τα παιδαρέλια από το μεγάλο νησί, θα έπρεπε να δείξουν λίγο μεγαλύτερη προσοχή στην διαχείριση των υπερβολών τους, στοιχείο που διαφοροποιεί το καλτ από την καρικατούρα.

Για πες: Και το λέω αυτό γιατί το 4,3,2,1 έδειξε, πως στα χέρια κάποιου πιο έμπειρου θα μπορούσε να απογειωθεί ως τελικό αποτέλεσμα. Κάποιου που θα έκρινε σκόπιμο να ακολουθήσει μια και μοναδική κατεύθυνση και όχι να σπάσει την θωριά του σε χίλια κομμάτια, γινόμενο άλλοτε Working Girl, άλλοτε CSI και άλλοτε L-Word. Διατηρώντας ταυτόχρονα την γοητεία της εγγλέζικης αισθητικής, που από το πρώτο πλάνο ξεχωρίζει της χολιγουντιανής, αποτελώντας ίσως και την καλύτερη στιγμή του περιπετειώδους πακέτου. Χμ, ίσως μαζί με την δίμετρη Tamsin Egerton - Αποκάλυψη! - που είναι πραγματικά περίπτωση Αγγέλου που πάτησε στην Γη...

Ζύγισε το, για να δεις, τι μπορεί να μην πάει καλά. Από τον σκηνοθέτη, λέει, της μεγαλύτερης κωμικής έκπληξης των τελευταίων χρόνων. Ένα το κρατούμενο. Από κοντά και το πουλέν του, που ξεπετάχτηκε από το πουθενά, για να αναδειχτεί σε χιουμορίστα πρώτης, να παραμένει στην θέση του, υποδυόμενος έναν παρεμφερή ρόλο, με εκείνον που εκτόξευσε την καριέρα του στα ύψη. Δύο... Plus τον πλέον περιζήτητο πρωταγωνιστή της τελευταίας δεκαετίας. Μέχρι τώρα τρία, θες και τέταρτο? Με ένα στόρι που φέρνει κατά νου, μια από τις πιο αξιομνημόνευτες κωμικές στιγμές των τελευταίων τριάντα χρόνων. Τα πάντα συνηγορούν, μαζί και το κεφάτο τρέιλερ, για ένα σπαρταριστό δίωρο. Κι όμως. Κάπου η συνταγή στράβωσε...

Η γυναίκα του, έχει μπει στο μήνα της και από στιγμή σε στιγμή γεννάει. Εκείνος όμως βρίσκεται σε επαγγελματική υποχρέωση, κάποιες χιλιάδες μίλια μακριά από το σπίτι τους, σίγουρος πως από την στιγμή που θα επιβιβαστεί στο αεροπλάνο, απέχει μόλις μια ώρα από την αγαπημένη του. Αυτή η σιγουριά τον έφαγε... Κι αυτό γιατί από παρεξήγηση, θα βρεθεί εκτός αεροσκάφους, δίχως το πορτοφόλι του, συνεπώς και χωρίς χρήματα, πιστωτικές κάρτες, αλλά και έγγραφα που αποδεικνύουν την ταυτότητα του. Η επιστροφή στο Λος Άντζελες φαντάζει αδύνατη, για καλή του τύχη όμως, μπροστά του θα εμφανιστεί με νοικιάρικο αμάξι ο ευτραφής Ίθαν, ένας ημι-αποτυχημένος ηθοποιός, για να του λύσει το πρόβλημα. Και να του δημιουργήσει ένα σωρό άλλα, αφού την ώρα που ο καλοβαλμένος γιάπης αποφασίσει να συνταξιδέψει μαζί του, μοιάζει σαν να έχει υπογράψει συμβόλαιο με την γκαντεμιά. Και οι στιγμές περνούν βασανιστικά, αφού ο τελικός προορισμός μάλλον ξεμακραίνει, παρά έρχεται κοντύτερα για τον υποψήφιο πατέρα, που βιάζεται να προλάβει τον ερχομό του παιδιού του.

Θυμάμαι στην πρεμιέρα του Planes Trains And Automobiles, πίσω στα 1987, που από μόνο του είχε ορίσει το είδος της road movie comedy, δια χειρός του αείμνηστου John Hughes, με το ντουέτο του αξέχαστου John Candy και του Steve Martin, ότι σε πολύ λίγες στιγμές του, δεν είχα ξεκαρδιστεί στα γέλια. Αυτή και μόνο η ανάμνηση αρκούσε για να δημιουργήσει μεγάλες προσδοκίες για το Due Date, γνωρίζοντας συνάμα την διασκεδαστική ικανότητα του Philips στην δημιουργία μιας πραγματικά σπουδαίας κομεντί. Πολύ γρήγορα όμως, ακόμη και πριν το πλάνο που ο φουκαράς Πίτερ Χάιμαν, αποφασίσει να μπει στο κόκκινο κουπέ ως συνοδηγός του ζωντανού μπελά, κατάλαβα πως η παρούσα περίπτωση κάπου υστερεί. Αρχικά γιατί δεν αντιλήφθηκα εντελώς τον πλήρως αδύναμο σεναριακό σπινθήρα, που υπήρξε η βάση της Οδύσσειας του ταξιδιώτη και κατοπινά διότι οι αστείες καταστάσεις, ήταν τόσο λίγες και παρατραβηγμένες, που σου έδιναν την εντύπωση πως παρακολουθείς ένα γλυκόπικρο δράμα χαρακτήρων, παρά μια εξαρχής δεδηλωμένη κωμωδία.

Για πες: Το κυριότερο όμως έχει να κάνει με το γεγονός, πως για να χορέψεις ταγκό χρειάζονται δύο κι επί του παρόντος, ο ζωντανός χαρακτήρας του Μην Σπρώχνεις, Έρχομαι, είναι ένας. Μόνο γύρω από τον μοναχικό άντρα με το σκυλάκι, που δεν έχει στον ήλιο μοίρα και δεν διαθέτει κανέναν στον κόσμο, εστιάζει η κάμερα του φιλμ. Ο άλλος, ο καλοσιδερωμένος συνοδοιπόρος είναι τόσο αδύναμος στο σενάριο, που δεν αντιλαμβάνεσαι αν και κατά πόσο του γίνεται κολιτσίδα, μπελάς και τα συναφή. Και όταν αυτό πραγματικά συμβαίνει, τότε είναι μάλλον αργά χρονικά, αφού - αν δεν το θυμάσαι - υπάρχει και ένας τοκετός που τρέχει και πρέπει κάποια στιγμή να εισαχθεί στην υπόθεση. Σαν να φτιάχτηκε δηλαδή μια buddy ταινία για έναν - κάτι που είναι εξ ορισμού λάθος - αφού ο άλλος είναι διαφανής, αόρατος. Το θετικό στοιχείο είναι πως ο Galifianakis ανταποκρίνεται άψογα στην απαίτηση, είτε εκείνη ζητά να εκμεταλλευτεί την κωμική πλευρά του ταλέντου του, είτε (σε πάρα πολλές στιγμές, για κωμωδία) την δραματική. Αφήνοντας έτσι τον Downey, περιέργως στο περιθώριο, δίχως καν να κτίζει στην εύπλαστη μορφή του, τον τύπο του αχώνευτου, ώστε να σκεφτείς πως "καλά κάνει και περνά τέτοια μαρτύρια". Συνεπώς αυτό που πιστεύω είναι πως το Due Date, κατόπιν της τεράστιας απήχησης του Hangover, είχε στα χέρια του την χρυσή ευκαιρία να εξελιχθεί σε μια αναλόγου ποιότητας ανατρεπτική διασκεδαστική στιγμή, που όμως την μετέτρεψε σε στάχτη. Και που ούτε καν την φύλαξε για ανάμνηση, σε ένα ακριβό πορσελάνινο βάζο, παρά την καταχώνιασε σε ένα τσίγκινο κουτί του νεσκαφέ...

Κατά πολλούς - και για μένα - είναι ο σκηνοθέτης που υπέγραψε το καλύτερο επεισόδιο της εξαλογίας του Star Wars. Ακόμη κι αν τα πάντα κινούνταν κάτω από την αυστηρή επίβλεψη του George Lucas, εντούτοις ο Irvin Kershner υπήρξε αυτός που καθοδήγησε δημιουργικά το πρώτο σίκουελ του Πολέμου των Άστρων, το ανεπανάληπτο Empire Strikes Back, το chapter εκείνο που στην ουσία καθόρισε την οντότητα των αντιπάλων του Luke Skywalker και των συμμάχων του. Με ελάχιστες ταινίες μεγάλου μήκους στο παλμαρέ του - δικό του είναι επίσης το θρίλερ The Eyes Of Laura Mars με την Faye - ο γεννημένος στην Φιλαδέλφεια το 1923 Kershner, εκτόξευσε την φήμη του στα ουράνια με το Episode V, στοιχείο που δεν εκμεταλλεύτηκε διόλου όμως από το 1980 και κατοπινά. Απλά θα μείνει στην ιστορία ως ο δημιουργός του μοναδικού Τζέιμς Μποντ στην ιστορία, που επίσημα δεν ανήκει στην λίστα των επίσημων 007 movies (Never Say Never Again - 1983) αλλά και του Robocop 2, που δεν έφτασε όμως σε καμία περίπτωση τα εμπορικά μεγέθη που κατάφερε ο προκάτοχος του. Ο Kershner στα 87 του χρόνια, άφησε την τελευταία του πνοή στο Λος Άντζελες και συνάμα ορφανό τον χαρακτήρα που ανέδειξε όσο κανείς άλλος, τον σκοτεινό Darth Vader. Γεγονός που από μόνο του αρκεί για να γραφτεί το όνομα του αιωνίως στην χρυσή βίβλο των πιο αξιομνημόνευτων μορφών του κινηματογραφικού αιώνα. R.I.P.

Με μια άκρως ανανεωτική κίνηση, η Ακαδημία Τεχνών και Κινηματογράφου ανακοίνωσε πως την λαμπερότερη βραδιά της χρονιάς, εκείνη της απονομής των βραβείων Όσκαρ θα παρουσιάσει το ντουέτο του James Franco και της Anne Hathaway. Μια απόφαση που μοιάζει με έκπληξη, αν κρίνει κανείς από το πως κάθε χρόνο η ανάθεση γινόταν σε κωμικούς κυρίως παρουσιαστές, που με το κέφι τους υποτίθεται θα ξεσήκωναν το κοινό. Μάλλον η AMPAS αντιλήφθηκε πως επιλογές του τύπου Steve Martin μοιάζουν με ξινά σταφύλια, γι αυτό κι επένδυσε σε φρέσκα και σέξι πρόσωπα, που κάνουν γκελ στους νεαρότερους, που κακά τα ψέματα, εσχάτως έχουν γυρίσει την πλάτη στον θεσμό. Πολύ ενδιαφέρουσα μάλιστα φαντάζει η περίπτωση ο χαρισματικός Franco, εκείνη την νύχτα να απονείμει το χρυσό αγαλματάκι ερμηνείας στον ίδιο του τον εαυτό, αφού για την συμμετοχή του στο 127 Hours του Boyle βρίσκεται πολύ ψηλά στις προβλέψεις για την τελική επικράτηση. Αν θα συμβεί κάτι τέτοιο, για πρώτη φορά στα χρονικά των οσκαρικών βραβεύσεων, θα το μάθουμε στις 27 Φεβρουαρίου 2011, όταν η 83η απονομή θα λάβει χώρα στην Πόλη των Αγγέλων. Για την ιστορία, τόσο ο Franco - μία φορά - όσο και η Hathaway - 4 φορές - στο παρελθόν έχουν ανέβει στην σκηνή του Kodak Theatre, για να συμπαρουσιάσουν μέρος του σόου...

Ο Γιώργος Φούντας υπήρξε πιθανότατα εκείνος, που από το στόμα του βγήκε η πιο γνώριμη κουβέντα στην ιστορία του Ελληνικού Κινηματογράφου. Υποδυόμενος τον ρόλο που στιγμάτισε την πενηντάχρονη καριέρα του, τον Πειραιώτη μάγκα Μίλτο, την ώρα που έβαφε τα χέρια του με αίμα, πνιγμένος από την ζήλια, για τα μάτια της λατρεμένης του Στέλλας: "Φύγε, θα σε σκοτώσω. Γιατί δεν φεύγεις? Κρατάω μαχαίρι!" Αυτός ακριβώς ο τύπος του άντρα του λιμανιού, ήταν κι εκείνος που καθόρισε σε μεγάλο βαθμό την πορεία του, είτε απεικόνιζε τον κακό χαρακτήρα, όπως το έπραξε ως κυνικός νταβατζής στα Κόκκινα Φανάρια του Γεωργιάδη το 1963, είτε τον ντόμπρο και ασίκη, όπως τον ερμήνευσε στο Ποτέ την Κυριακή του Dassin το 1960. Ο πρώτος του ρόλος στην μεγάλη οθόνη υπήρξε στα Χειροκροτήματα του Γιώργου Τζαβέλα το 1944, ενώ μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 60, συμμετείχε σε σπουδαίες στιγμές του ελληνικού σινεμά σαν Το Κορίτσι της Γειτονιάς (1954) της Μαρίας Πλυτά, την Μαγική Πόλη (1955) του Κούνδουρου, τον Αγαπητικό της Βοσκοπούλας (1955) του Δημόπουλου, το Κορίτσι με τα Μαύρα (1956) του Κακογιάννη, την Γαλήνη (1958) του Μαρκόπουλου, το Αμέρικα Αμέρικα (1963) του Ηλία Καζάν, αλλά και τον Αλέξη Ζορμπά το 1964, που του άνοιξε διάπλατα τις πόρτες για μια διεθνή καριέρα.

Την διετία 1966-67 η ερμηνευτική του αξία αναγνωρίστηκε και από το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, που τον τίμησε με το βραβείο ανδρικού ρόλου. Αρχικά για την συγκλονιστική του παρουσία σε μια από τις πιο μεγάλες στιγμές της Έβδομης Τέχνης για τον τόπο μας, το Με Την Λάμψη στα Μάτια του Γλυκοφρύδη, ενώ την αμέσως επόμενη χρονιά του αποδόθηκε η ίδια τιμή για το δραματικό θρίλερ Πυρετός στην Άσφαλτο του Δημόπουλου, όπου κράτησε το ρόλο του θαρραλέου αστυνομικού, που καλείται να υπερβεί το καθήκον, για το καλό της οικογένειας του. Κατοπινά οι παρουσίες του στο πανί, περιορίστηκαν, με τις τελευταίες αναλαμπές του, να είναι στην Έξοδο Κινδύνου (1980) του Φώσκολου, στις 17 Σφαίρες για έναν Άγγελο (1981) των Φώσκολου / Βουγιουκλάκη και στο Κορίτσι της Μάνης (1986) του Paul Annett. Εκτός από την Μερκούρη, που η συνύπαρξη τους στην μεγάλη οθόνη είναι γραμμένη με ανεξίτηλη μελάνη στην εγχώρια φιλμική βίβλο, ο Φούντας συμπρωταγωνίστησε στο πλάι πολύ σπουδαίων ηθοποιών όπως η Σμαρούλα Γιούλη, η Αλέκα Κατσέλη, η Έλλη Λάμπετη, η Τζένη Καρέζη, η Μαίρη Χρονοπούλου.

Το παλικάρι του ελληνικού κινηματογράφου, σήμερα πέρασε στην αιωνιότητα, σε ηλικία 86 ετών. Ο Μίλτος ταξίδεψε στα ουράνια για να βρει και πάλι την αγαπημένη του Στέλλα, όπως ακριβώς της είχε τάξει δεκαετίες πριν. Καλό ταξίδι ευγενικέ Γιώργο Φούντα.

Αφού δεν πρέπει να άφησε ούτε μισή αντρική ανάσα άκοπη στον καταιγιστικό Machete υποδυόμενη την ακαταμάχητη μπατσίνα της δίωξης παράνομων μεταναστών, που οι αντιλήψεις της όμως την κάνουν να λειτουργήσει περισσότερο με το συναίσθημα, παρά με τις εντολές της υπηρεσίας, η καυτή Jessica Alba, έκανε το καθιερωμένο της φωτογραφικό πέρασμα από τις σελίδες του GQ. Για πέμπτη ή έκτη φορά στην καριέρα της, η πανέμορφη Καλιφορνέζα, εκθέτει σημαντικό μέρος από τα κάλλη της στο δημοφιλές περιοδικό, διατηρώντας σε πολύ υψηλά ποσοστά τις μετοχές της, ως σύγχρονου συμβόλου του σεξ. Άλλωστε οι όχι ιδιαίτερες υποχρεώσεις της αυτή την περίοδο, ευνοούν αυτό το μικρό διάλειμμα από τα πλατό, αμέσως μετά το μικρό της πέρασμα από την κωμωδία Little Fockers και λίγο πριν φορέσει την εφαρμοστή φόρμα της κατασκόπου στο τέταρτο μέρος του περιπετειώδους σίριαλ Spy Kids: All The Time In The World, για να υποδυθεί την πράκτορα Μαρίζα Κορτέζ Γουίλσον, υπό την καθοδήγηση και πάλι του Robert Rodriguez. Enjoy!

NTGUILTY! Αν μια ταινία κρίνεται μόνο και μόνο από το σταρικό επίπεδο του κύριου πρωταγωνιστή της, τότε η συγκεκριμένη δεν πρέπει να λέει και πολλά πράγματα. Μολονότι το τρέιλερ του The Lincoln Lawyer είναι στημένο εξαιρετικά και σε προδιαθέτει πως θα παρακολουθήσεις ένα δικαστικό θρίλερ επιπέδου, η εκφραστική συμπεριφορά αυτού του Νότιου μορφονιού, του McConaughey, δεν σου επιτρέπει να του δώσεις και πολύ σημασία. Πάντως ο Τεξανός αφού το πάλεψε σε αρκετά διαφορετικά είδη, μήπως και καταφέρει να αναδειχτεί σε αστέρα πρώτου μεγέθους, επιστρέφει στον ρόλο που θυμίζει έντονα την πιο αξιομνημόνευτη στιγμή της καριέρας του, εκείνη στο A Time To Kill του Schumacher. Με την διαφορά πως εδώ ο δικηγόρος του, δεν είναι εκείνος ο χαμηλών τόνων που προσπαθεί να γίνει γνωστός μέσα από μια δικαστική διαμάχη, που αναστάτωσε την κοινή γνώμη, αλλά ένας φτασμένος εκτελεστής εντολών, που κινεί τα νήματα, από το πίσω κάθισμα της πολυτελούς Λίνκολν του. Η ιστορία που επεξεργάζεται το φιλμ, βασίζεται στο ομώνυμο μπεστ σέλερ του Μichael Connelly, σε διασκευή του βετεράνου Mark Romano (Intolerable Cruelty) ενώ την σκηνοθετική καθοδήγηση έχει αναλάβει ο νεαρός Brad Furman, που στο παρελθόν έχει υπογράψει μόνο μια ταινία μεγάλου μήκους, το άγνωστο στο ευρύ κοινό The Take.


Η παραγωγή της Lakeshore, που θα διανεμηθεί στην Αμερική από την Lionsgate στις 18 Μαρτίου 2011, στηρίζει πολλά για μια αξιοπρεπή εμπορική πορεία στο δυνατό καστ που περιβάλλει τον ναρκισσιστή σταρ, όπως το συνθέτουν ο Ryan Phillippe, ο John Leguizamo, η Marisa Tomei, ο Michael Pena, ο Josh Lucas και ο William Macy. Να δούμε πάντως αν θα περάσει κι απ τα μέρη μας, μιας και παρόμοιου στυλ ταινίες, μάλλον την πρώτη τους βόλτα, την κάνουν από το βίντεο κλαμπ...

Τι χαριτωμένο! Μπορεί στα μέρη μας τα επιτεύγματα της Universal σε ότι αφορά το μοντέρνο animation να τα αντιληφθήκαμε μόλις την τελευταία εβδομάδα του Νοέμβρη, όταν και κυκλοφόρησε το αξιόλογο Despicable Me, μα στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, που παρουσιάστηκε πριν από πέντε έξι μήνες, οι περισσότεροι αναρωτιούνται ήδη για το ποιο θα είναι το επόμενο σχεδιαστικό βήμα του στούντιο. Πασχαλινή έκπληξη λοιπόν μας επιφυλάσσει η Παγκόσμια, τόσο χρονικά, μιας και το Hop θα κάνει πρεμιέρα την Πρωταπριλιά του 2011, όσο και θεματικά, μιας και πρωταγωνιστής της ιστορίας του είναι ένα λαγουδάκι της Λαμπρής. Το οποίο όμως είναι και το μοναδικό CGI στοιχείο της παραγωγής που υπογράφει η Illumination Entertainment, μιας και όλο το υπόλοιπο περιβάλλον θα είναι πραγματικό όπως και οι χαρακτήρες, που θα υποδυθούν αληθινοί ηθοποιοί, σαν τον James Marsden, την Kaley Cuoco, την Elizabeth Perkins, τον Hugh Laurie. Ο διασημότερος των σταρ πάντως που συμμετέχει στο καστ, ο Russell Brand, δεν θα εμφανίζεται επί την οθόνης, μόνο θα ακούγεται, εφόσον θα είναι εκείνος που θα υποδυθεί φωνητικά τον σκανταλιάρη Χοπ, ένα στοιχείο που από μόνο του - χάρη στην υψηλή δημοτικότητα του Βρετανού, ανεβάζει το ενδιαφέρον, ένα σκαλοπάτι παραπάνω.


Σκηνοθετημένος από τον Tim Hill, τον πιο έμπειρο πιθανότατα στο είδος της συνύπαρξης Live action με κινούμενο σκίτσο, σύμφωνα με το παλμαρέ του - Muppets from Space, Garfield: A Tail of Two Kitties, Alvin and the Chipmunks - ο Hop, υπόσχεται να διασκεδάσει τους θεατές κυρίως μικρής ηλικίας. Κάτι που φαίνεται και από το κεφάτο, μουσικό τρέιλερ που ξεκίνησε την προωθητική δράση του φιλμ, όπου πρωταγωνιστικό ρόλο εκτός από τον Λαγό, παίζουν και οι νότες των Βlur από το επικό τους Song 2...

Δεν είναι το θέμα ο χορός. Αλλά το ποιος είσαι. Και το ποιος πρόκειται να γίνεις... Τι ακριβώς σημαίνει για τους μαθητές του γυμνασίου ο χορός των αποφοίτων, λίγο έως πολύ το μάθαμε στις νεανικές ιστορίες του American Pie. Η Disney, πρώτη διδάξασα στο να ανακαλύπτει χρυσάφι από το πουθενά, παίρνει αυτό το όνειρο του κάθε σπουδαστή κι έχοντας την εμπειρία του τόσο επιτυχημένου High School Musical, παρουσιάζει μια ταινία κομμένη και ραμμένη στις απαιτήσεις των τινέιτζερς. Μουσική, χορός, ξενοιασιά από την μια, έρωτες, σκιρτήματα, ανασφάλειες από την άλλη συνθέτουν το σπονδυλωτό σκηνικό του Prom, ενός φιλμ που σκηνοθετικά υπογράφει ο Joe Nussbaum, που έχει αρκετή εμπειρία στο είδος, άσχετα αν αυτή είναι η πρώτη πραγματικά σχετικά υψηλού προϋπολογισμού δημιουργία του. Το στούντιο πάντως ποντάρει πολλά στον παραγωγικό οίστρο του Justin Springer, του πιο πρόσφατου πουλέν του δηλαδή, που είναι υπεύθυνος ταυτόχρονα και για τον χαμό που θα προκληθεί τις προσεχείς εβδομάδες, με την συνέχεια του Tron.


Αν και κατά πόσο θα καταφέρει η μαγική του μπαγκέτα να οδηγήσει το Prom στον θρίαμβο, θα το μάθουμε στις 29 Απριλίου 2011, όταν θα κάνει την πρεμιέρα του στους αμερικάνικους κινηματογράφους.

του Robert Rodriguez. Με τους Danny Trejo, Robert De Niro, Jessica Alba, Steven Seagal, Michelle Rodriguez, Jeff Fahey, Lindsay Lohan και τον πρωτοεμφανιζόμενο Don Johnson

Στην εποχή της Αλάσκας

του zerVo

Είναι αλήθεια πως αυτή η αίσθηση του grindhouse κινηματογράφου, που περήφανα μπορώ να υποστηρίξω πως πρόλαβα στα μικράτα μου, μου έχει λείψει. Αυτές οι άβολες πολυθρόνες, η τρομακτική ζέστη που πολλές φορές σε νανούριζε, η μυρωδιά του καυστήρα, το κουβεντολόι έξω από την Αλάσκα, όταν καταλαβαίναμε πως άλλο καράτε διαφήμιζε στο πόστερ και άλλο εντέλει είδαμε. Εποχή μεγάλης πλάκας! Ούτε αριθμημένα εισιτήρια, ούτε προ-κρατήσεις, ούτε 3D, ούτε πολύχρωμα ζαχαρωτά. Μας αρκούσε σοκολάτα Μέλο στα τέσσερα κι ο υγιής πανζουρλισμός όταν έπεφτε αλλαντάλλων reel στην μηχανή, που στην ουσία δεν άλλαζε και τίποτα από τον ειρμό του σεναρίου. Γι αυτό τον περίμενα πως και πως τον Machete. Για να με ξαναγυρίσει καμιά τριανταριά χρόνια πριν, σε μια περίοδο έξαρσης του πολιτισμικού φαινομένου των "δύο έργων" b-movies. Για να μην πω c και d και z movies...

Η στιγμή που του έχει καρφωθεί στο μυαλό, είναι εκείνη που ο μεγαλύτερος βαρόνος ναρκωτικών στα νότια του Ρίο Γκράντε, αποτελείωνε με το λεπίδι του, την αγαπημένη του. Για τον πρώην ομοσπονδιακό της αστυνομίας του Μεξικού Ματσέτε, αυτή η απώλεια σημαίνει μονάχα ένα πράγμα: Εκδίκηση! Τρία χρόνια μετά, περιπλανώμενος στην συνοριογραμμή του Τέξας, θα δεχτεί έναντι αμοιβής, να παίξει το ρόλο του εκτελεστή, αγνοώντας πως συμμετέχει σε μια καλοστημένη εις βάρος του παγίδα. Ολομόναχος θα αναζητήσει στις φτωχογειτονιές της περιοχής συμμάχους, προκειμένου να αντιμετωπίσει την οργή του τοπικού ρατσιστή γερουσιαστή, των τσιρακιών του, αλλά και των συμπατριωτών του παράνομων, που τον έχουν βάλει στο στόχαστρο. Γρήγορα θα αντιληφθεί πως μια λατίνα θρυλική τιμωρός, αλλά και μια αστυνομικίνα της δίωξης λαθρομεταναστών, θα τεθούν στο πλευρό του.

Μπερδεμένη η ιστορία, που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα σου επέτρεπε να βγάλεις κάποιο ιδιαίτερο νόημα, μοιάζει αυτή του Machete. Κάτι που δεν ισχύει για την περίπτωση του πάρτι που διοργανώνει ο mr Desperado, με κύριο καλεσμένο έναν χαρακτήρα που πάνω από μια δεκαετία είχε δείξει πως επιθυμούσε διακαώς να θέσει στο επίκεντρο. Αυτός είναι ο μακελάρης Μεξικάνος, άριστος τεχνίτης στην χρήση του γιαταγανιού, που μπορεί εμφανισιακά να μην σου λέει πολλά πράγματα, όταν πάρει μπροστά όμως, αποδεικνύεται μια πραγματική φονική μηχανή. Ουαί κι αλίμονο σε όποιον εχθρό βρεθεί στο διάβα του, ειδικά αν έχει ορκιστεί την εξόντωση του. Ο δρόμος του βεβαίως δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, αφού διαρκώς μαφιόζοι και συμμορίτες θα πετάγονται από το πουθενά απειλώντας την ακεραιότητα του. Χάρη στην μεθοδικότητα του όμως στο τίναγμα του σπαθιού, ουδείς θα μπορέσει να τον νικήσει! Κάπως έτσι νομίζω δημιουργούνται οι θρύλοι και οι υπερήρωες. Ή σφάλλω?

Πέρα του αστείου που πραγματεύεται ο Rodriguez, με τον κοντοπίθαρο πανάσχημο μουστακαλή, που σαρώνει τους πάντες και τα πάντα, εις το όνομα της αρετής, κερδίζοντας στο φινάλε και την αγκαλιά του κοριτσιού της ιστορίας, υπάρχει και το κοινωνικό μηνυματάκι, που εύκολα αφήνει να διαφανεί στην εξέλιξη της υπόθεσης ο δημιουργός. Το πρόβλημα με την παράνομη είσοδο πάμφτωχων Μεξικάνων στα εδάφη των ΗΠΑ, προς αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής είναι υπαρκτό και συνεχές. Και ο ισχυρός της παρέας το αντιμετωπίζει με πλήρη έλλειψη σοβαρότητας, όταν αποφασίζει να εξοντώσει αθώες ψυχές, που δεν ζητούν τίποτα περισσότερο από ένα πιο ανθρώπινο αύριο. Δεν μου κάνει εντύπωση αν όσα περιγράφει με σαφήνεια ο Machete να λαμβάνουν χώρα στον Νότο του Lone Star, τα μανιασμένα ανθρωποκυνηγητά και οι αιμοβόρες διώξεις, είναι αλήθεια. Και που απλά εδώ ο Robert τα σερβίρει με τον δικό του γλαφυρό τόνο.
Για πες: Έχοντας διαρκώς κατά νου να μην ξεφύγει στιγμή από τις προσταγές του Grind και του exploitation. Καμμένα καρέ, γεμάτα σημάδια, ασυμφωνίες στο dubbing, ακρότητες και υπερβολές, αίμα και σπλάτερ, ορίζουν με ευκολία το 70s underground κλίμα. Με τον ένα μοναδικό καλό από την μια μεριά να τα βάζει με την Κυβέρνηση (όπως την προσωποποιεί ο φασίστας ρόλος του Robert De Niro), τον Υπόκοσμο (ο Steven Seagal, χωρίς να επιδίδεται σε ασκήσεις αίκιντο), τα Λαμόγια (ένας απολαυστικός Jeff Fahey) και τον Νόμο (εύκολη αποστολή για τον Don Johnson). Βεβαίως η παραγωγή ουδέποτε θα ήταν ίδια δίχως την παρουσία του βρωμόφατσα Danny Trejo στον κεντρικό ρόλο, αλλά και άνευ των καλλών του σούπερ σέξι τρίο Michelle - Alba και Lohan, που πάντοτε σε τέτοιου επιπέδου πρότζεκτ, ήταν το άλφα και το ωμέγα! Εμ, το είχε υποσχεθεί από καιρό ο Mariachi, πως το πακέτο θα ήταν πλήρες και ανεπιτήδευτο. Θα έπρεπε να ήσουν προετοιμασμένος για την μεγάλη επίθεση του Γιαταγανά...

Στις δικές μας αίθουσες, 25 Νοεμβρίου 2010 από την Audiovisual

Rewind /// Trailer - Machete