Movies Ltd

Σαν να νομίζω πως κάτι έχασα. Και ήμουν πολύ καλά προετοιμασμένος, για ένα μεταφυσικό θρίλερ της προκοπής. Για να πω την αλήθεια μου, ο Ιρλανδός δεν με απογοήτευσε ούτε στο κτίσιμο του ατμοσφαιρικού περιβλήματος της ιστορίας του, ούτε στην καταπληκτική απεικόνιση του γραφικού παραθαλάσσιου θέρετρου του Κομπ, στην χώρα του Κορκ. Ενώ χρονικά το θέμα είναι απόλυτα συμμαζεμένο σε μόλις 90 λεπτά, έχω την αίσθηση πως βάρυνα τόσο πολύ, σαν να παρακολουθούσα το φιλμ για ένα δυομισάωρο. Άσε που σε τελική ανάλυση δεν πολυκατάλαβα τον σκοπό της Εκλείψεως. Γιατί άλλο παρόραμα απώλειας και άλλο προαίσθημα ενδεχόμενου Rest In Peace. Και δη του πεθερού...

Πολυπράγμονας χήρος με δύο ανήλικα παιδιά, αισθάνεται την παρουσία στοιχειών στο θεόρατο σπίτι του, πιστεύοντας βαθιά μέσα τους πως έχουν να κάνουν με τον πρόσφατο χαμό της πολυαγαπημένης γυναίκας του. Το λογοτεχνικό συνέδριο που θα λάβει χώρα στην πόλη του, που θα προσελκύσει το ενδιαφέρον διαφόρων συγγραφέων, θα του μεταλλάξει σε σημαντικό βαθμό τον τρόπο σκέψης. Κι αυτό διότι μεταξύ άλλων, παρούσα στις εκδηλώσεις θα δώσει μια διάσημη αναλύτρια μεταφυσικών φαινομένων, που θα αναπτύξει μαζί του μια ιδιαίτερη σχέση, όντας εκείνος ο οδηγός της, πείθοντας τον πως τα πνεύματα είναι ικανά να κυκλοφορούν ελεύθερα, ακόμη κι αν βρίσκονται στο μεταίχμιο, ανάμεσα σε αυτόν τον κόσμο και τον άλλο. Κι εκεί φτάνει η στιγμή που ο θεατής εκτιμά πως παρακολουθεί ένα γεμάτο σασπένς θρίλερ, μα στην πραγματικότητα η κατάσταση είναι πολύ διαφορετική, αφού στην ουσία το The Eclipse είναι κάτι άλλο από αυτό που πιστεύει. Ένα ψυχολογικό δράμα δηλαδή, που εστιάζει στις μελαγχολίες των τριών βασικών χαρακτήρων, του οικογενειάρχη που αντιμετωπίζει το δράμα της μοναξιάς, της απομονωμένης καταξιωμένης και προβληματισμένης λογοτέχνιδας και του μέθυσου παντρεμένου με έφεση στο τσιλημπούρδημα διανοούμενου, που μάλλον δεν αντιλήφθηκα την θέση του στην ίντριγκα.

Για πες: Κρίμα πάντως για την φιλόδοξη απόπειρα του Conor McPherson, από το πολύπαθο εσχάτως Έιρε, που δείχνει πως διαθέτει σκηνοθετικές ικανότητες, αλλά και αρετές στο κτίσιμο μιας ανατριχιαστικής σινε-νουβέλας, που δεν υποστηρίζονται όπως θα έπρεπε από το ασυνεχές σενάριο. Αφήνοντας μια ανολοκλήρωτη γεύση τόσο στην πλατεία όσο και στους πρωταγωνιστές - τον πάντα αξιόλογο Ciaran Hinds, την σκανδιναβή Iben Hjejle και τον σταθερά εκφραστικό Aidan Quinn - που έκαναν μια αξιοπρεπή προσπάθεια ρεαλιστικής απόδοσης των φοβισμένων χαρακτήρων τους. Προσπάθεια που όπως φαίνεται από μόνη της δεν ήταν ικανή να απογειώσει το βρετανικό φιλμάκι, που μάλλον θα ξεχαστεί γρήγορα, από εκείνους που θα το τιμήσουν στις αίθουσες...

Το μεγάλο επίτευγμα της, αναμφίβολα σημαιοφόρου σε ότι αφορά στο σύγχρονο animation, Pixar, δεν είναι μόνο που έχει φτάσει σε πανύψηλα επίπεδα το εικαστικό κομμάτι των μοντέρνων παραγωγών, μα κυρίως που έχει ανεβάσει πολλά σκαλοπάτια παραπάνω το θεματικό τους περιεχόμενο. Έχοντας εντάξει ως βασικότερο συστατικό στην συνταγή, κάτι που απουσιάζει παγερά από τις χολιγουντιανές δημιουργίες με πραγματικούς χαρακτήρες, την ευαισθησία. Στοιχείο που διακρίναμε στα Cars, στους Incredibles, στο τελευταίο Toy Story και σε ακόμη μεγαλύτερη περιεκτικότητα στο Up, ώστε να μην αποτελεί σύμπτωση που τα συγκεκριμένα καρτούν έχουν εξελιχθεί και στα πιο αγαπημένα του κοινού. Συνεπώς στην παρούσα περίπτωση η Universal, δεν αντιγράφει τον ανταγωνιστή, μα χρησιμοποιεί την λογική του, πασπαλίζοντας με όσο πιο πολύ ευαισθησία μπορεί το δικό της σκίτσο. Κέρδος της!

Σκοπός του είναι να αναδειχτεί στον υπ αριθμόν ένα κακό του κόσμου. Για να το επιτύχει αυτό ο κουτοπόνηρος Γκρου, θα πρέπει να θέσει σε εφαρμογή το μεγαλεπήβολο σχέδιο του, να κλέψει την Σελήνη! Εκεί δηλαδή που οι βασικοί του αντίπαλοι, περιορίζονται σε αρπαγές διάσημων αξιοθέατων, σαν την πυραμίδα της Γκίζας ή τον Πύργο του Άιφελ, εκείνος έχει πάει ένα βήμα παραπέρα, επιθυμώντας να ξαφρίσει έναν ολόκληρο πλανήτη. Βεβαίως ενώ τα πλάνα του είναι τόσο καλά μελετημένα, του λείπουν κάποια σημαντικά στοιχεία για να βάλει μπροστά. Το παραδάκι, για να στήσει τον διαστημικό μηχανισμό και ο συρρικνωτής, που θα του επιτρέψει να μετατρέψει το Φεγγάρι σε μικροσκοπικό βόλο. Κι αν για το πρώτο ελπίζει η τράπεζα της Κακίας να τον χρηματοδοτήσει, για το δεύτερο δεν φαίνεται να έχει τύχη, μιας και το βασικό φαβορί για τον τίτλο του μοχθηρού, ο φανφαρόνος πιτσιρίκος Βίκτορ, το έχει καλά κρυμμένο στον απροσπέλαστο πύργο του. Πρόβλημα, πρόβλημα και πως το λύνεις?

Βασικά εντάσσοντας στο στόρι παιδάκια, όσο το δυνατόν μικρότερα, ώστε να βρίσκονται κοντύτερα στην ηλικία του βασικού τάργκετ γκρουπ των θεατών. Κι όχι ένα, μα τρία και μάλιστα ορφανά από γονείς, που περιμένουν εναγωνίως στο ίδρυμα την στιγμή που θα εμφανιστεί κάποιος να τα υιοθετήσει. Βεβαίως τα νήπια στο μυαλό τους είχαν σχηματίσει την εικόνα ενός αγαπημένου αντρόγυνου που θα αγκαλιάσει με θέρμη τα όνειρα τους και όχι του ασύμμετρου Γκρου, που θα τους συστηθεί σαν ανάδοχος, μα στην πραγματικότητα δεν είναι παρά ένας κοινός μασκαράς, που θέλει να εκμεταλλευτεί την αθωότητα τους. Κι εδώ ξεκινά το ενδιαφέρον κομμάτι του φιλμ, με την διαδικασία της μετάλλαξης του διαρκώς μουρτζούφλη Απαισιότατου που ποτέ του δεν γνώρισε αγάπη και στοργή, σε αξιολάτρευτο μπαμπάκα, που θα έκανε τα πάντα για τα παιδιά του.

Για πες: Πέραν της συγκίνησης, που παίζει σε κάθε πλάνο, όση ώρα τα μικρά τριγυρίζουν στο hi tech σπίτι του πατέρα, δυνατό ρόλο στην παρουσίαση ενός ολοκληρωμένου διασκεδαστικού πακέτου παίζει το κεφάτο σενάριο. Που όχι μόνο είναι διανθισμένο από προσεκτικά μελετημένα αστεία - και για παιδιά και για μεγάλους - αλλά και από κάποιους επιμέρους περιφερειακούς χαρακτήρες, όπως τα διαβολάκια Μίνιονς και ο κουφός καθηγητής Νεφάριο, που κλέβουν την παράσταση. Συνεπώς με την αρωγή του εξαιρετικά δοσμένου dubbing, όπου κυριαρχούν οι φωνές των Carell, Brand και Segel, αλλά και του έξοχου τρισδιάστατου, το Despicable Me, τοποθετείται ανάμεσα στις ποιοτικότερες επιλογές από τις αμέτρητες της animation παραγωγής. Όχι ακόμη Pixar level, αλλά πάντως αρκετά ψηλά...

Για κάποιους αποτελεί κατόρθωμα, να έχουν καταφέρει να απομονωθούν από τον περίγυρο τους, να αποκόψουν οποιαδήποτε σχέση από συγγενείς και φίλους, δίχως να έχουν να δώσουν αναφορά σε κανένα για την ιδιωτική τους ζωή, αλλά και χωρίς να έχουν απαιτήσεις, όντας περιορισμένοι από το κοινωνικό σύνολο. Δεν μιλάμε όμως για τους εκ πεποιθήσεως μονάχους ή τουλάχιστον δεν είναι εκείνοι που μας ενδιαφέρουν στην παρούσα περίπτωση. Η αναφορά γίνεται για εκείνους που δεν διάλεξαν εθελοντικά να τεθούν στο περιθώριο, για εκείνους που η ζωή στάθηκε άδικη μαζί τους, αναγκάζοντας τους, μετά το κουραστικό οκτάωρο να ξοδεύουν τις βασανιστικές ώρες σε ένα κλουβί, μαγκούφηδες και σκυθρωποί, αμίλητοι να κοιτούν τους άδειους τοίχους. Τραγικό, πραγματικά τραγικό...

Μονοιασμένοι κι αγκαλιασμένοι έχουν περάσει το μεγαλύτερο διάστημα του κοινού τους βίου ο Τομ και η Τζέρι, δύο εξηντάρηδες, που ζουν στα προάστια του Λονδίνου. Όσο δεν βρίσκονται στις δουλειές τους ή στο αγαπημένο τους αγρόκτημα, το σπίτι τους είναι πάντοτε ανοικτό για να υποδεχτεί κόσμο. Τον τριαντάρη ανύπαντρο ακόμη γιο τους, καμιά κοπέλα του, τους καλούς φίλους. Τι ρουτίνα και βαριεστημάρα θα σκεφτείς. Ο καθρέφτης όλων όσων περνούν το κατώφλι της τρίτης ηλικίας, έχοντας στο πλάι τους τον ίδιο σύντροφο για τέσσερις και βάλε δεκαετίες, λέγοντας τα ίδια αστεία και συμμετέχοντας στα ίδια ρουτινιάρικα παιχνίδια. Πλήρης απουσία του στοιχείου της έκπληξης δηλαδή, ειδικά όταν τα μαντάτα, καλά ή άσχημα, μια γέννα ή ένας θάνατος, φτάνουν στην ώρα τους. Ποτέ πριν, ποτέ μετά από όταν πρέπει. Ο κύκλος ολοκληρώνεται δίχως σκαμπανεβάσματα κι εκεί μπορεί να φανταστεί ο vivere pericolosamente θεατής, πως το χασμουρητό θα του κτυπήσει την πόρτα.

Ο Leigh όμως δεν είναι πρωτάρης, ούτε άπειρος. Το κουδούνι δεν κτυπά ούτε η ανία, ούτε η βαριεστημάρα. Αλλά η Μαίρη... Καλή συνάδελφος, με γραμματειακά καθήκοντα στην κλινική που εργάζεται η Τζέρι, που καταφτάνει σαν οδοστρωτήρας για να αλλάξει ολάκερη την μορφολογία του Another Year. Μια απλούστατη γυναίκα μέσης ηλικίας, που έχει αποχαιρετήσει εδώ και καιρό την νιότη και τα μεγάλα όνειρα, γνωρίζοντας πως το καντήλι της τύχης της, σώθηκε πολύ νωρίς. Ο σύζυγος την εγκατέλειψε, ο εραστής την παράτησε, δίχως σόι και παρέες, περιμένει εναγωνίως την πρόσκληση της μοναδικής - από εικοσαετίας - φιλενάδας της, για να πει μια κουβέντα, να ξεδώσει. Κι εκεί ο δημιουργός εξαπλώνει όλη του την τραγωδία - απάντηση στον πιθανότατα βαριεστημένο έγγαμο και οικογενειακό βίο: Υπάρχουν παντρεμένε και πολύ χειρότερα. Δες την φουκαριάρα, που δεν έχει κανέναν στον κόσμο και διαρκώς μέσα στο μυαλό της πλάθει ιστορίες φαντασίας, που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Και που προσμένει πως και πως, να τις αφηγηθεί στην πρώτη ομήγυρη που θα συναντήσει - όποτε και αν συμβεί κάτι τέτοιο - λες και άπαντες οι ακροατές, κρέμονται από τα χείλη της. Την δύστυχη...

Ακόμη και αν είχες μια κάμερα καρφωμένη, να τραβά στιγμιότυπα από την καθημερινότητα του ζευγαριού του διπλανού διαμερίσματος, εκτιμώ πως δεν σου απέδιδε τόσο ρεαλιστικά τα πλάνα, όπως το καταφέρνει ο Mike Leigh. Ο σκηνοθέτης πολύ σπουδαίων φιλμικών στιγμών σαν το Secrets And Lies και το Topsy Turvy, δεδηλωμένος πολέμιος της χολιγουντιανής αισθητικής, δεν χρησιμοποιεί παρά ελάχιστα φόντα - μια αυλή, ένα χολάκι, μια κουζίνα - ως τόπους εξέλιξης της ιστορίας του, κάνοντας πιο οικείο το περιβάλλον στον αναγνώστη του. Δίνοντας του να καταλάβει, πως πρόσωπα όπως η αφόρητη Μαίρη κυκλοφορούν παντού γύρω του. Μέρος του κύκλου κι αυτή. Απλό σημείο. Μόνο που έχει παραμείνει στάσιμο, εδώ και πολύ καιρό.

Για πες: Ακόμη κι έτσι όμως, χωρίς το κατάλληλο πρόσωπο που μπορεί να υποστηρίξει τον συγκεκριμένο ρόλο, μια τέτοια ταινία θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη. Παλιά μου τέχνη κόσκινο για τον Βρετανό, που αξιοποιεί όσο ποτέ την μούσα του Lesley Manville, προκειμένου να αποσπάσει την συγκλονιστικότερη γυναικεία ερμηνεία της χρονιάς. Δάκρυσα μαζί της. Με την αμηχανία της, την απόγνωση στο βλέμμα της, την ζήλια που εξέπεμπε στο αντίκρυ της κοινότυπης ευτυχίας. Η Εγγλέζα κλέβει σε τέτοιο βαθμό την παράσταση, ώστε τα πλάνα που απουσιάζει, ακόμη κι αν υποστηρίζονται από ερμηνευτές του μεγέθους του Broadbent και της Sheen, να διαθέτουν πολύ λιγότερο νεύρο, από εκείνα που δηλώνει παρόν. Σε αντίθεση δηλαδή με την πραγματικότητα, όπου ο Πάντα Μόνος παίζει διαρκώς τον κομπάρσο, εδώ εκείνη είναι η πρωταγωνίστρια. Εκείνη που θα αναδείξει το δράμα. Άξια! Τα κατάφερε!

Ας είμαι καλοπροαίρετος. Ακόμη και περιπτώσεις σαν το Ξέσπασμα του φεγγαριού, που γυρίζουν την εγχώρια κινηματογραφία καμιά πενηνταριά χρόνια πίσω, στην εποχή της Κλακ και του Αποστόλη του Τεγόπουλου, έχουν θέση στο νεοελληνικό σινεμά. Αρχικά διότι υπάρχει σημαντικό αριθμητικά κοινό που ενδιαφέρεται γι αυτές και που μπορεί για χάρη τους να αφήσει την θαλπωρή του καναπέ, την Σεχραζάαααντ και τον Ονούρ, για να πάρει τον δρόμο για την σκοτεινή αίθουσα. Και δευτερευόντως, από τα ουκ ολίγα εισιτήρια που θα κόψει το new age μελό, τα έσοδα θα ριχτούν από τον παραγωγό σε καινούργια πρότζεκτ, για του χρόνου, που δεν ξέρεις, μπορεί να προκύψει κάτι της προκοπής. Γιατί επί του παρόντος μόνο για προκοπή δεν μπορούμε να κάνουμε λόγο...

Αγαπήθηκαν με την πρώτη ματιά. Η μοίρα τους, θα τους φέρει κοντύτερα, όταν θα συναντηθούν και πάλι στο Λονδίνο, εκεί που συνεχίζουν τις σπουδές τους. Εκείνη για να γίνει μπαλαρίνα, σε πείσμα των προσταγών του μεγαλοξενοδόχου πατέρα της, εκείνος για να πάρει το πτυχίο του αρχιτέκτονα, προκειμένου να κάνει πραγματικότητα τα δημιουργικά όνειρα του. Η μοίρα όμως τους επιφυλάσσει ένα πολύ σκληρό παιχνίδι... Αν δεν σου έχουν πέσει ακόμη οι πρώτες μπούκλες από την - όπως πίστευες - γερή κώμη σου, για το ειδύλλιο που ξεκίνησε με μερικές δευτερολεπτικές ματιές σε λυρατζίδικο, για να συνεχιστεί στην Λόντρα, κατά την διάρκεια δεξίωσης, που το πλουσιοκόριτσο διασκεδάζει και ο Γιακουμής, σερβίρει σαμπάνιες, για να βγάλει τα δίδακτρα, ετοιμάσου για την βόμβα μεγατόνων: Ο έρωτας που μόλις γεννήθηκε δεν είναι δυνατό να ευδοκιμήσει, διότι οικογενειακά υπάρχει παρελθόν, αφού η μαμά της μικράς, υπήρξε ζευγάρι με τον μπαμπά του νεαρού, πριν πολλά χρόνια, αλλά κάτι ο Αττίλας (!!!) κάτι οι μπαλωθιές, μάτωσαν την αγάπη κι άνοιξαν βεντέτα ανάμεσα στις δύο φαμίλιες, των Βροντάκηδων και των Φουρτουνάκηδων. Ή κάτι τέτοιο τέλως πάντων...

Αποχαιρετώντας και το λίγο χνούδι που μπορεί να σου έχει μείνει επί κεφαλής, αντιλαμβάνεσαι πως βρίσκεσαι στην μέση μιας ίντριγκας, που όμοια της δεν λαμβάνει χώρα, ούτε στο Star Trek. Ο ένας γονιός, αφού έκαμε τρία έτη φυλατσή, αυτοεξορίστηκε στην Λέσβο και κάνει το δρομολόγιο με το Ηράκλειο, σαν Μοναστηράκι - Θησείο. Ενώ ο άλλος έχει εξελιχθεί σε κυρίαρχο στην ζώνη που ενώνει Χανιά με Κάντια, που στις κοφτές εναλλαγές των πλάνων νομίζεις πως τις δύο πόλεις είτε δεν χωρίζουν 150 χιλιόμετρα, είτε οι Κρητικοί έχουν ανακαλύψει την τηλεμεταφορά. Και καλά ας πούμε ότι για το σενάριο ζοριζόμαστε, αφού πρέπει να συμπιέσουμε την κατάσταση σε τέτοιο βαθμό, ώστε να χωρέσει ένα ολάκερο TV σίριαλ σε 90 λεπτά. Από εικόνες, τι γίνεται? Δεν θα μπορούσαν οι λήψεις να έχουν μια έτσι, πιο τουριστική απεικόνιση των άπειρων φυσικών ομορφιών της Λεβεντογέννας, που μόνο πισίνες και φοίνικες υπάρχουν στο φόντο? Γιατί μην μου πει κανείς πως με λίγα δευτερόλεπτα στα Λιοντάρια και ένα περαστικό πλάνο του Φάρου, κατάλαβε κανείς πως η υπόθεση εκτυλίσσεται στην Κρήτη...

Για πες: Εν ολίγοις ο Μαρκίδης αποδείχτηκε ιδανικός στην μετατροπή της κινηματογραφικής αισθητικής σε τηλεοπτική, ακόμη κι αν σε κάποια καρέ του εξωτερικού αντιλήφθηκα την αίσθηση της ψηφιακής κάμερας στον ώμο. Εκείνο που δεν αντιλήφθηκα, ούτε στο ελάχιστο είναι ερμηνευτική ικανότητα από τους πρωταγωνιστές. Κυρίως τους νεαρούς, που νομίζουν πως η εξωτερική εμφάνιση αρκεί για να γίνουν ηθοποιοί, χωρίς να έχουν την παραμικρή ερωτική σχέση με τον φακό που τους απαθανατίζει. Και άιντε, με την πιτσιρίκα την Γερονικολού κομμάτια να γίνει, ας πούμε πως πιάνει την βάση. Αυτοί οι άντρες - ιδίως ο Κρητίκαρος αδελφός wannabe νέος Τέλης Ζώτος - μάλλον πίστευαν πως συμμετέχουν σε φωτορομάντζο του Ντομινό, παρά σε ένα κάτι, που θα τους δείξει κινούμενους και εκφραστικούς. Οι μεγαλύτεροι κάπως σώζουν τα προσχήματα, όντας επαγγελματίες, ιδίως ο Μαρινάκης, η lovely Τρύπη κι ο Αποστολάκης, που από Καρδιτσιώτης πέρσι, προέκυψε Σύντεκνος εφέτος. Και πάλι όμως με το στόρι να προκαλεί ασταμάτητα δάκρυα - από τα γέλια, μην φανταστείς τίποτα ελέω δραματουργίας - η κατάσταση δύσκολα περισώζεται. Κρίμα για τον Βόγλη δηλαδή, που τον έχω σε εκτίμηση, γι αυτό για χάρη του θα βάλω στο βίντεο, εκείνο το επίσης νησιώτικο μελόδραμα, με τον φτωχό Πετρή, που αγαπά την πλούσια Μέμα Σταθοπούλου. Και που από κιονά την κουζουλάδα, παίζει να είναι καμιά σαρανταριά φορές καλύτερο...

Προετοιμαστείτε για την Αυτού Μεγαλειότητα τους! Απίθανος συνδυασμός! Σπαρταριστή ανατρεπτική κωμωδία στα χρόνια του μεσαίωνα? Ακριβώς! Ή τουλάχιστον κάτι τέτοιο αποκαλύπτει το τρίλεπτο κατακόκκινο - ελέω σήμανσης - τρέιλερ του Your Highness, που υπόσχεται πολλά πολλά γέλια με όσα λαμβάνουν χώρα επί της οθόνης. Αδέρφια είναι ο Φάμπιος και ο Θαδδαίος, μα ουσιαστικά δεν έχουν το παραμικρό κοινό. Ο πρώτος πανέμορφος και γεροδεμένος, δεν φοβάται κανέναν και πάντοτε δηλώνει πανέτοιμος να ριχτεί στην μάχη. Ο δεύτερος απλά χαριτωμένος και κοιλαράς, εκ πεποιθήσεως τεμπέλης και ράθυμος, ένας κοινός καλοπερασάκιας που μοναδική του έγνοια είναι το πως θα ξοδέψει την περιουσία του μπαμπά. Όταν όμως ένας κακίστρος μάγος απαγάγει την αρραβωνιάρα του μορφονιού, Μπελαντόνα, οι δυο τους θα ενώσουν τις δυνάμεις τους προκειμένου να την εντοπίσουν και να την απελευθερώσουν. Το μακρύ ταξίδι τους θα είναι γεμάτο εμπόδια και εκπλήξεις. Αρνητικές, αφού ο επίδοξος Μέρλιν δεν δείχνει να το βάζει κάτω τόσο εύκολα, θετικές, εφόσον στο διάβα τους θα εμφανιστεί η εκθαμβωτική αμαζόνα Ιζαμπέλ, που θα κλέψει την καρδιά του Θαδδαίου και το κυριότερο αστείες, προκειμένου να καλυφτεί το βασικότερο συστατικό της θεματικής του φιλμ που υπογράφει ο ιδιόμορφων μεθόδων David Gordon Green. Η Universal πάντως, ακόμη κι αν η πινακίδα του ακατάλληλου δια ανηλίκους δεν πρόκειται επ ουδενί να σβήσει, ποντάρει πολλά στο Your Highness, για μια αξιοπρεπή πορεία στα box offices, από τις 8 Απριλίου 2011.


Το πρότζεκτ όπως φαίνεται, έχει πάρει εξ ολοκλήρου κάτω από την εποπτεία του ο αγαπημένος - πέραν του Ατλαντικού - κωμικός Danny McBride, που όχι μονάχα πρωταγωνιστεί, ως ο τεμπελχανάς αδελφός, αλλά συνεισφέρει ως executive producer, ενώ συνυπογράφει και το σενάριο. Έχοντας στο πλάι του, διάσημα αστέρια του Χόλιγουντ, που έκαναν ως φαίνεται διάλειμμα από τις σοβαρότερες υποχρεώσεις τους, σαν τον James Franco, που αναμένουμε στο 127 Hours, την Natalie Portman με το καυτό thong μαγιό, που την περιμένουμε πως και πως στο Black Swan και την κουκλίνα Zooey Deschanel που...μισήσαμε στο (500) Days Of Summer.

Δεδομένα ο Besson γνωρίζει καλά την μέθοδο, να γράφει περιπέτειες δράσης υψηλού βεληνεκούς. Δεν έχει γίνει άλλωστε δισεκατομμυριούχος δια μέσου της εταιρίας του Europa Corp, του στούντιο δηλαδή που είναι υπεύθυνο για τις τεράστιες επιτυχίες των Transporter και Taxi. Ο Γάλλος όπως φαίνεται θεώρησε ανάγκη την δημιουργία μιας δυναμικής γυναικείας περσόνας για να αποτελέσει τον άξονα της επόμενης δημιουργίας του. Συνεπώς οραματίστηκε την Colombiana, μια μπρατσωμένη φονική μηχανή, που δεν της λείπουν όμως οι καμπύλες. Λατίνα στην καταγωγή, είδε στα δέκα της μόλις χρόνια, βαρόνο των καρτέλ της Μπογκοτά, να εξοντώνει τον πατέρα της και αφού κατάφερε να το σκάσει από την φονική του μήνη, βρίσκοντας καταφύγιο στο Σικάγο, ορκίστηκε αιώνια εκδίκηση. Μεγαλωμένη η Καταλέγια Ρεστρέπο, με τις αρχές του αριστοτέχνη εκτελεστή, όπως τις δίδαξε ο αρχιμαφιόζος δάσκαλος της, δεν θα ηρεμήσει, αν το αίμα δεν ξεπληρωθεί με αίμα. Αν σου θυμίζει η ιστορία, μια από τις ρουμπρίκες του αξεπέραστου πρώτου Kill Bill, δεν έχεις και πολύ άδικο, αφού αν εξαιρέσεις πως η υπόθεση δεν λαμβάνει χώρα στην Τζάπαν, μα στις ΗΠΑ, οι καταστάσεις δεν διαφέρουν ούτε στο ελάχιστο. Η Κολομβιανή πάντως, που φέρει την μορφή της σούπερ σέξι Zoe Saldana, ήδη βρίσκεται στο στάδιο του Post production, υπό την επίβλεψη του Olivier Megaton και υπολογίζεται να επισκεφτεί τις αίθουσες μας, γύρω στο Πάσχα του '11...

Μόνο εννέα από εμάς απέδρασαν. Ο πρώτος σκοτώθηκε στην Μαλαισία. Ο δεύτερος εξοντώθηκε στην Αγγλία. Ο τρίτος αγνοείται στην Κένυα. Πριν φτάσουν στους υπόλοιπους, πρέπει να περάσουν από εμένα. Εγώ είμαι ο Νούμερο Τέσσερα... Κάτω από την εποπτεία της παραγωγού Dreamworks - του Spielberg - και την αρωγή της Disney, έρχεται το παραμύθι επιστημονικής φαντασίας I Am Number Four, που βασίζεται στην ομώνυμη νουβέλα των Afred Gough και Miles Millar. Πρόκειται για την ιστορία ενός μοναχικού νέου, που πίσω από το προκάλυμμα του σπουδαστή κρύβει ένα συγκλονιστικό μυστικό: Στην πραγματικότητα είναι εξωγήινος, θύμα διαπλανητικού πολέμου, που βρέθηκε στην Γη προκειμένου να διατηρήσει το είδος του ζωντανό. Οι αντίπαλοι όμως έχουν εντελώς διαφορετική άποψη και εξοντώνουν τον ένα μετά τον άλλο τους εναπομείναντες επιζώντες της καταστροφής. Τώρα έφτασε η δική του σειρά... Δεν ακούγεται άσχημο το στόρι, είναι γεγονός όμως πως μια αστοχία στην διεύθυνση του σεναρίου, μπορεί να προκαλέσει δυσάρεστη εξέλιξη στην περιπετειώδη υφή, όσο ευρηματική κι αν είναι. Και ο σκηνοθέτης DJ Caruso, του Salton Sea, του Taking Lives και του Disturbia, δεν φημίζεται για την ικανότητα του στο συμμάζεμα, αν το πρότζεκτ του σκορπίσει. Θυμάμαι το αναλόγου ύφους δικό του Eagle Eye, δεν διακρινόταν για την διατήρηση των σωστών ισορροπιών. Να δούμε από τις 18 Φεβρουαρίου του '11, που θα κάνει την πρεμιέρα του, αν έχει αλλάξει κάτι προς το καλύτερο.


Από την στιγμή πάντως που τα πολλά χρήματα έχουν πέσει στην μελέτη των ειδικών εφέ, είναι λογικό να μειωθούν οι δαπάνες για τα πρόσωπα που θα κρατήσουν τους βασικούς ρόλους. Ο Alex Pettyfer, που μας συστήθηκε με το Stormbreaker κι έχει κάνει ονοματάκι με το Beastly, διαθέτει αυτό το ξανθομάλλικο στυλ, που είναι ικανό να κάνει κλικ στην νεολαία. Αστέρι ακόμη όμως, που θα σηκώσει μόνος του μια φιλόδοξη παραγωγή, ακόμη δεν έχει γίνει. Όπως δεν είναι βεβαίως ούτε η Dianna Agron, που συνθέτει μαζί του το νεανικό ντουετάκι, αλλά ούτε και ο μετριοπαθής Timothy Olyphant, που ως συνήθως θα κάνει το πέρασμα του, σε ρόλο κακού.

Με τον εντυπωσιακότερο τρόπο, δύο λαμπερά αστέρια του Χόλιγουντ, ο Jake Gyllenhaal και η Anne Hathaway, ολοκλήρωσαν τις προωθητικές ενέργειες για την νέα τους ταινία που ανοίγει στις αμερικάνικες αίθουσες την ερχόμενη Παρασκευή 26 Νοεμβρίου, συμμετέχοντας σε μια αποκαλυπτική φωτογράφηση για το δημοφιλές περιοδικό Entertainment Weekly. Το Love & Other Drugs είναι μια ρομαντική κομεντί, που όπως όλες υπόσχεται να είναι διαφορετική από τις άλλες. Δεν γνωρίζω αν το αποτέλεσμα θα είναι πραγματικά ξεχωριστό, από όσα έδειξαν τα τρέιλερ πάντως - το ένα εκ των δύο μάλιστα έχοντας πάρει και το σφραγιδάκι του Ακατάλληλου - φαντάζει ανατρεπτικό και ενδιαφέρον. Κι αυτό γιατί ο γοητευτικός Prince Of Persia και η κουκλίνα του Devil Wears Prada, συνθέτουν ένα πανέμορφο δίδυμο, που διασκεδάζει με τον δικό του τρόπο τον έρωτα, μέσα από τα πλάνα που υπογράφει ο αδόκιμος στο είδος Ed Zwick. Πρόβλεψη μου πάντως, μετά και από την σαρωτική ανταπόκριση που έδειξε το κοινό στην σέξι συνύπαρξη του ντουέτου στα εξώφυλλα του EW, πως κάτι ανάλογο θα αποτυπωθεί και στο box office, όπου δύσκολα το rom com δεν θα χαρίσει την πρωτιά και τα κέρδη, για τουλάχιστον μια εβδομάδα στην Fox.

Αυτή δεν είναι η ζωή του. Αυτό δεν είναι καν το σώμα του. Σήμερα, όμως, αυτή είναι η αποστολή του. Μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της περασμένης σεζόν είχε υπάρχει το one man show, που λάμβανε χώρα σε έναν απομονωμένο διαστημικό σταθμό της Σελήνης, με τον τίτλο Moon. Απόλυτα κερδισμένοι από εκείνη την ιδιόμορφη φιλμική απόπειρα, υπήρξαν ο μοναχικός πρωταγωνιστής Sam Rockwell, αλλά και ο νεαρός δημιουργός Duncan Jones, που είδε τις μετοχές του να εκτοξεύονται στα ύψη από το ντεμπούτο του κιόλας. Η συνέχεια λογική, με ένα δυνατό στούντιο να επενδύει στις ικανότητες του Βρετανού, για ένα ακόμη πιο δυναμικό δεύτερο βήμα, κάτι που υπολογίζεται να κατορθώσει με το Source Code, μια ταινία που συνδυάζει την επιστημονική φαντασία με την αδιάκοπη δράση, όπως άλλωστε αφήνει να φανεί το καταιγιστικό τρέιλερ, που μόλις κυκλοφόρησε η Summit. Η ιστορία συνδυάζει πάμπολλα στοιχεία αναλόγου στυλ επιτυχιών του παρελθόντος, όμως η ιδέα της φαντάζει άκρως πρωτότυπη και ενδιαφέρουσα. Ικανός πεζοναύτης, μέσω ειδικού πειραματικού προγράμματος, εισχωρεί στην ύλη ενός άγνωστου άντρα - επιβάτη τρένου, προκειμένου να εντοπίσει τον εκρηκτικό μηχανισμό που πρόκειται να εκραγεί εντός ολίγου και θα αποφέρει τον θάνατο, σε όλους τους επιβαίνοντες την αμαξοστοιχία. Δεδομένα βεβαίως το στόρι, που σεναριακά επεξεργάστηκε ο Ben Ripley, θα βαδίσει πάνω σε λεπτότατες ισορροπίες, που είναι στο χέρι του γιόκα Bowie να μην το γκρεμοτσακίσει στις λακκούβες των ανακριβειών και των κενών στην υπόθεση.


Πολλά ποντάρω πάντως στο εξαιρετικό καστ του Πηγαίου Κώδικα, ειδικότερα στον κεντρικό πρωταγωνιστή Jake Gyllenhaal, που στην πρόσφατη καριέρα του, έχει ρισκάρει σε διαφορετικά είδη, δίχως να έχει υποπέσει στο παραμικρό λάθος με τις επιλογές του. Τον λογικά εξελισσόμενο σούπερ αστέρα, εδώ περιστοιχίζουν δύο εντυπωσιακές γυναικάρες, η Vera Farmiga και η Michelle Monaghan, καθώς και ο εξαιρετικός ρολίστας Jeffrey Wright. Το πρόμο reel, που συνοδεύεται ηχητικά υπό τους ήχους της αρμονίας του Clint Mansell, μπορεί να τελειώνει με το τυπικό Coming Soon, στην Αμερική όμως το Code έχει πάρει ήδη ημερομηνία εξόδου και αυτή είναι η 15η Απριλίου του '11.

Το τρέιλερ έχει κάνει την εμφάνιση του εδώ και κάποιους μήνες, ανοίγοντας για τα καλά την όρεξη των σινεφίλ, σήμερα όμως η Paramount κυκλοφόρησε πέντε ολοκαίνουργα πόστερς του True Grit, του τελευταίου στοιχήματος των αδερφών Coen με το οποίο θα επιχειρήσουν να αναβιώσουν το θρυλικό γουέστερν, που χάρισε το μοναδικό όσκαρ ερμηνείας στον ανεπανάληπτο John Wayne. Την επίσημη αφίσα του φιλμ, που θα κυκλοφορήσει στις αίθουσες την εβδομάδα των Χριστουγέννων, άρα προλαβαίνοντας και την εκπνοή του χρόνου, προκειμένου να συμμετάσχει στο ράλι των υποψηφιοτήτων, συνοδεύουν τέσσερις ακόμη, καθεμιά που απεικονίζει κι έναν ήρωα της διάσημης ιστορίας εκδίκησης, που λαμβάνει χώρα στην Άγρια Δύση. Βασισμένο στην νουβέλα του Charles Portis Το φιλμ περιγράφει την αγωνιώδη προσπάθεια ενός μικρού κοριτσιού, της Μάτις, που εδώ ερμηνεύει η Hailee Steinfeld, να εντοπίσει τα ίχνη του φονιά του πατέρα της (ιδανική περίπτωση για τον ρόλο ο Josh Brolin) έχοντας την βοήθεια ενός μέθυσου βετεράνου ομοσπονδιακού, ρόλο που κρατά ο περσινός τροπαιούχος της Ακαδημίας Jeff Bridges, πριν από τον Τεξανό ρέιντζερ που έχει αναλάβει την υπόθεση (Matt Damon). Αναμφίβολα μια από τις πλέον αναμενόμενες φιλμικές στιγμές της σεζόν, ειδικά από την στιγμή που οι χαρισματικοί Joel και Ethan, υπόσχονται να προσφέρουν συγκινήσεις ανάλογες με το προ τριετίας No Country For Old Men, που είχε σαρώσει τα βραβεία της AMPAS.

Το ανακοίνωσε ο ίδιος ο Spielberg σε μια αναμενόμενη συνέντευξη τύπου: Τον 16ο Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, στο φιλμ Abraham Lincoln που θα σκηνοθετήσει ο ίδιος, θα υποδυθεί ο σημαντικότερος ερμηνευτής των τελευταίων δεκαετιών, Daniel Day Lewis. Συνάντηση μεγαλείο λοιπόν, θα είναι η επόμενη ταινία του Μέγα Steven, που θα είναι μια βιογραφική απεικόνιση των σημαντικότερων στιγμών στην καριέρα, του πιο διάσημου ιστορικά Πλανητάρχη, που έπαιξε σημαντικό ρόλο στον τερματισμό του μακροχρόνιου Εμφυλίου Πολέμου και έχασε την ζωή του άδοξα από το φονικό κτύπημα του Μπουθ. Ο σκηνοθέτης της Λίστας του Σίντλερ, συγκινημένος στην παρουσίαση που διοργάνωσε ειδικά για τον σκοπό αυτό η Dreamworks είχε μόνο καλά λόγια να πει για τον πολυβραβευμένο ερμηνευτή: "Όλοι μας γνωρίζουμε τις τεράστιες δυνατότητες και την αξία του σπουδαίου Daniel Day Lewis. Είμαι πολύ χαρούμενος που μετά από τόσα χρόνια καριέρας και των δυο μας, επιτέλους τα μονοπάτια μας θα διασταυρωθούν με τον Λίνκολν." Το φιλμ θα αποτελέσει κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου της ιστορικού Doris Kearns Goodwin, Team Of Rivals, διασκευασμένο από τον σεναριογράφο του Munich , Tony Kushner και θα εστιάσει περισσότερο στην πολιτική δράση του προέδρου, κάτι που για πρώτη φορά θα κάνει μια υπερπαραγωγή τέτοιου μεγέθους. Τα γυρίσματα θα ξεκινήσουν το φθινόπωρο του 2011, για να είναι έτοιμη η ταινία για τις αίθουσες, λίγο πριν την εκπνοή του 2012. Μπορούμε ήδη να μιλάμε δηλαδή για μια καπαρωμένη θέση, σε όλες τις οσκαρικές πεντάδες, σε δυο χρόνια από τώρα...

Από την πρώτη στιγμή δεν το πήρα με καλό μάτι. Αυτή η σχάση του τελευταίου επεισοδίου σε δύο κομμάτια, που ξύπνησε μέσα μου την υπόνοια της αρπαχτής, μου κακοφάνηκε βλέπεις, σε τέτοιο βαθμό που να πιστέψω πως κάποιος λάκκος κρύβεται στη φάβα. Βρε καλή μου Warner, αφού καταλαβαίνεις πως χάνεις την κότα με τα χρυσά αυγά, γύρισε το εκεί πέρα το φιλμάκι σε ένα σούπερ chapter τρεισήμισι ωρών, βάλε κι ένα εισιτήριο δεκαπέντε ευρώ και ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Από το να τραβοτανάς τον κόσμο Νοέμβρη - Ιούλη σινεμά, επειδή δεν σου χώρεσαν 600 σελίδες εις σάρκα μία, προτιμότερο. Από την άλλη μεριά θα μου πεις στους potterfans που απευθύνεται το φιλμ - αποκλειστικά και μόνο, αφού αν το δει κανείς σαν αυτοτελές δεν θα καταλάβει γρι - και σε 25 μέρη να το χώριζαν, καλό θα τους έκαναν. Θα κρατούσε το όνειρο αιώνια...

Ο Χάρι, η Ερμιόνη και ο Ρον, αντιλαμβανόμενοι πως είναι πιθανόν να δημιουργήσουν πρόβλημα με την παρουσία τους στις οικογένειες τους, θα αποφασίσουν να τραβήξουν τον δρόμο της αποξένωσης. Έχοντας συνάμα κατά νου να εντοπίσουν και να καταστρέψουν τους Πεμπτουσιωτές, μειώνοντας με τον τρόπο αυτό σημαντικό μέρος από την δύναμη του σατανικού Βόλντεμορτ. Ο οποίος από την πλευρά του δεν έχει κάτσει με σταυρωμένα τα χέρια, παρά έχει καταφέρει με δικτατορικές μεθόδους να φέρει την κατάσταση στα μέτρα του, έχοντας πάρει με τα νερά του το Υπουργείο Μαγείας και με πλάγιες μεθόδους ορίζοντας την φιγούρα του νεαρού Πότερ ως την πιο ανεπιθύμητη στην χώρα. Τα δύο μέτωπα ανασυντάσσουν τις δυνάμεις τους και δηλώνουν πανέτοιμα για την τελική μάχη.

Μα για στάσου! Την ίδια φράση είχα πει και στο κλείσιμο του προτελευταίου μέρους του σινε-σίριαλ, ακόμη στο ίδιο σημείο είμαστε? Μπορείς να το πει κι έτσι, αφού η δράση από εκεί που την άφησε ο Ημίαιμος Πρίγκηψ, προχώρησε δεν προχώρησε δυο κεφάλαια του Έβδομου τεύχους του πανάκριβου πονήματος της Rowling. Το ερώτημα που τίθεται καίριο και ιδιαίτερα ενδιαφέρον: Ποιος είναι ο σαφής ρόλος του Deathly Hallows: Part 1 εκτός από το να μάσει δεκαρικάκια από τους θεατές που θα κατακλύσουν τα Multiplex? Τον σύνδεσμο των προηγουμένων με το γκραν φινάλε άλλωστε είχε παίξει ο Prince. Ήταν αναγκαίο ακόμη ένα διωμισάωρο, που κινείται ολοκληρωτικά εκτός Χόγκγουαρτς και απλώς παίζει με τους φόβους και τους ψυχισμούς του dynamic trio? Δίχως βεβαίως να δικαιολογεί και σε καμία περίπτωση την ταμπέλα της περιπέτειας, αφού πέραν της παρατραβηγμένης σεκάνς στο Υπουργείο, μιας δίλεπτης μάχης με τον CGI Ναγκίνι και του φινάλε με τα σπαθιά και τα δηλητήρια, τα πάντα κινούνται σε ρυθμούς χασμουριτικούς και θεματικά ανώφελους. Ζηλεύει ο Ρον, φεύγει ο Ρον, γυρίζει ο Ρον, ξαναφεύγει ο Ρον. Που είναι ο Ρον?

Για πες: Δίχως να είμαι από εκείνους που κουράζονται εύκολα, αφού για παράδειγμα έχω αντέξει την παρακολούθηση ολάκερης της επταλογίας του Saw, πρέπει να παραδεχτώ πως το Hallows 1 με βάρυνε αφόρητα. Σκοτεινό, σαφώς δεν το παραγνωρίζω, με καταπληκτικά ειδικά εφέ, υπέροχη μουσική και με έφεση στην μελέτη των δύσκολων εφηβικών χαρακτήρων. Χωρίς να έχω εντρυφήσει ιδιαίτερα όμως στο πρωτότυπο κείμενο, όλο αυτό το μπούκωμα πληροφοριών, εκατοντάδων ονομάτων και προσώπων, σε συνάρτηση με τις επαναλαμβανόμενες εκδηλώσεις κυκλοθυμίας των πιτσιρικάδων, με οδηγεί στο δίχως πολλή σκέψη συμπέρασμα, πως οι πρώτοι Κλήροι του Θανάτου, είναι με διαφορά το πιο αδιάφορο κομμάτι του παζλ, που αποκαλείται φαινόμενο Χάρι Πότερ...