Στις δικές μας αίθουσες? Στις 2 Ιουνίου 2011
Δεδομένα πρόκειται για την σημαντικότερη συνεργασία του 2011. Η μαγική μπαγκέτα του Peter Jackson συναντά την παραμυθένια φαντασία του Steven Spielberg, για να αποδώσουν την πιο φιλόδοξη κινηματογραφική μεταφορά του αγαπημένου ήρωα του Herge. Στις περιπέτειες του Τεντέν (Adventures Of Tintin: The Secret Of The Unicorn) με την χρήση της πρωτοποριακής μεθόδου του motion capture, ο διάσημος Βέλγος δημοσιογράφος, που ταξιδεύει ανά τον κόσμο λύνοντας μυστήρια, πάντοτε συντροφιά με το χαριτωμένο σκυλάκι του, τον Μιλού, κάνει την πρώτη ουσιαστικά πολύ μεγάλη εμφάνιση του στην μεγάλη οθόνη. Στοχεύοντας να σπάσει κάθε προηγούμενο ρεκόρ που πέτυχε οποιαδήποτε animation δημιουργία, έχει υπολογιστεί να κάνει την εμφάνιση του στις αίθουσες στις 23 Δεκεμβρίου του 2011. Βεβαίως εκτός από τον Νεοζηλανδό στην παραγωγή και τον Μέγιστο στην σκηνοθεσία, το φιλμ φέρει την σεναριακή υπογραφή της τρόικας Steven Moffat, Edgar Wright, and Joe Cornish, την μελέτη των ειδικών εφέ από την Weta, ενώ πολύ δυνατό του στοιχείο αποτελούν και τα ονόματα εκείνων, που θα δώσουν στους ήρωες τις μορφές τους. Πιο συγκεκριμένα τον Τεντέν θα παίξει ο Jamie Bell, τον καπετάνιο Χάντοκ, ο έμπειρος από τέτοιου είδους μεταμορφώσεις Andy Serkis, τους δίδυμους Τόμπσον, το αχώριστο βρετανικό ντουέτο Simon Pegg και Nick Frost, τον κακό Ρεντ Ράκαμ, ο Daniel Craig και τον συνεργό του Σιλκ, ο Toby Jones.
Πάντως τις εντυπώσεις, αν επιχειρήσω μια άτυπη σύγκριση, με ευκολία τις κλέβει το Friends, χάρη στο κόκκινο σφραγιδάκι που πήρε το τρέιλερ που σημαίνει πως απευθύνεται αποκλειστικά σε ενήλικες. Και πως να μην συμβαίνει αυτό, αφού η Ουκρανέζα και ο N'Sync, επιδίδονται σε γαργαλιστικά σκέρτσα, που δεν πέρασαν απαρατήρητα από την σχετική επιτροπή των filmratings. Αν μένει κάτι είναι να δούμε - από τις 22 Ιουλίου 2010 - αν στην ταινία υπάρχει κάτι αποκαλυπτικότερο και τα σέξι πλάνα δεν στόλισαν το προωθητικό κλιπάκι, απλά και μόνο για να πάρει το μετάλλιο του προμόσιον,
Στις δικές μας αίθουσες? Στις 29 Σεπτεμβρίου 2011 με τον τίτλο Όχι Μόνο Φίλοι
Γιατί κακή ηθοποιός είναι, άσχημη όμως την Aniston δεν την λες. Κι εδώ, όπως φαίνεται στο τρέιλερ της Sony, η ατυχήσασα στον πρώτο της γάμο βοηθός, μάλλον νιώθει κάτι παραπάνω από επαγγελματική φιλία για το αφεντικό της. Ο αγώνας δύσκολος όμως, μιας και στην μάχη καλείται να αντιμετωπίσει το νούμερο 1 της λίστας των πιο σέξι γυναικών του Esquire, Brooklyn Decker, που κολάζει και άγιο! Α, να μην το ξεχάσω. Στο φιλμ που θα κάνει πρεμιέρα στις 11 Φεβρουαρίου 2011, μικρό ρόλο κρατά και η Nicole Kidman. Άνευ περαιτέρω σχολίων...
Στις δικές μας αίθουσες? Στις 10 Μαρτίου 2011
Η απάντηση θα δοθεί στις 21 Ιανουαρίου του 2011, όταν το φιλμ θα κάνει την πρεμιέρα του στην Αμερική, έχοντας σαν άσους στο μανίκι, την τεράστια δημοτικότητα των πρωταγωνιστών του, του μορφονιού Ashton Kutcher, που πλέον τυποποιείται σε τέτοιους ζεν πρεμιέ ρόλους και της γοητευτικότατης Natalie Portman, που συνδύασε την συμμετοχή της σε μια πιο χαλαρή ταινία, μαζί με το πολύ απαιτητικότερο The Black Swan, που θα προβληθεί λίγο καιρό νωρίτερα. Μαζί τους οι Cary Elwes, Kevin Kline και Olivia Thirlby.
Στις δικές μας αίθουσες? Στις 24 Φεβρουαρίου 2011, με τον τίτλο Μόνο το Σεξ δεν Φτάνει
Η απόδραση τους ήταν μόνο η αρχή... Επτά ακριβώς χρόνια κράτησε η αναζήτηση του θέματος της νέας ταινίας, για τον Peter Weir. Ο Αυστραλός δημιουργός σπουδαίων κινηματογραφικών στιγμών, σαν το Dead Poets Society, το Witness, το Truman Show και το Gallipoli, είχε πέσει σε απραξία από το 2003, όταν είχε παρουσιάσει την δική του θαλασσινή περιπέτεια με το Master And Commander. Αφορμή για το The Way Back, στάθηκε μια πραγματική ιστορία, που έλαβε χώρα κατόπιν του τέλους του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, όταν από τις αποτρόπαιες συνθήκες διαβίωσης ενός σιβηριανού γκούλαγκ, απέδρασε μια ομάδα επτά ανδρών, που ταξίδεψε περισσότερα από 4 χιλιάδες μίλια ακραία επικίνδυνων καταστάσεων, μέχρι την Ινδία και την ελευθερία. Βασισμένο στο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα, ενός εκ των διασωθέντων της απόδρασης, του Slavomir Rawicz, με τον τίτλο The Long Walk, σε σενάριου του ίδιου του Weir, το φιλμ έκανε την πρώτη του εμφάνιση ενώπιον του κοινού στο πρόσφατο Telluride, αφήνοντας ικανοποιημένο το κοινό του φεστιβάλ. Πρεμιέρα για την ανεξάρτητη παραγωγή της Newmarket Films, θα γίνει σε περιορισμένο κύκλωμα αιθουσών στην Αμερική, λίγο πριν εκπνεύσει το 2010 - πιθανόν έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού τους οι ιθύνοντες και τα Όσκαρς - ενώ σε ευρύτερη διανομή θα προβληθεί στις 21 του ερχόμενου Γενάρη.Δυνατό χαρακτηριστικό της ταινίας, εκτός από την απαράμιλλη φωτογραφία του ικανότατου σκηνοθέτη, όπως αποκαλύπτει το γεμάτο ένταση τρέιλερ, το δυνατό καστ, που απαρτίζουν βραβευμένοι αστέρες σαν τον Ed Harris, τον Colin Farrell, την Saoirse Ronan και τον Mark Strong. Αν και η παρουσία σε σημαντικό ρόλο του Jim Sturgess, με οδηγεί στο να κρατήσω κι ένα μικρό καλάθι, γιατί τον Βρετανό πιτσιρικά, τον έχω πάρει από κακό μάτι, αφού νιώθω πως για οποιουδήποτε μεγέθους πρότζεκτ, αποτελεί κακό μαντάτο...
Στις δικές μας αίθουσες? Στις 24 Φεβρουαρίου 2011
Η Ζωή Όπως την Ξέρουμετου Greg Berlanti. Με τους Katherine Heigl, Josh Duhamel, Josh Lucas
Κάντε και κανά παιδάκι...
του zerVo
Στην ουσία εκεί το πάει η ταινία. Καλή η ντόλτσε βίτα μέχρι τα σαράντα, αλλά δεν πρέπει να ετοιμάσουμε, κάποια στιγμή, την διάδοχη κατάσταση? Κάπου θα χρειαστεί, έστω στην γηροκόμηση, δεν είναι τόσο κακό. Εντάξει, θα υπάρξουν κάποιες δύσκολες στιγμές, αν δεν γνωρίζεις πως θα φορέσεις το κοστούμι του γονιού, μα τα θετικά είναι πολύ περισσότερα. Δεν διάλεξε άλλωστε η Warner τυχαία τις μορφές δύο διάσημων αστέρων - συμβόλων της εργένικης τηλεοπτικά ζωής, για να τους απονείμει τον τίτλο του μπαμπά και της μαμάς, από ανωτέρα βία...
Οι κουμπάροι τους σκοτώθηκαν ξαφνικά σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, αφήνοντας πίσω ένα αγγελούδι. Συνεπώς σε αυτούς θα πέσει ο κλήρος να το αναθρέψουν και να το μεγαλώσουν, σαν παιδί τους. Με την μόνη διαφορά πως ούτε ζευγάρι είναι, ούτε συμπαθούνται ιδιαίτερα. Παρόλα αυτά θα συνάψουν μια τυπική σύμβαση συμφιλίωσης, για το καλό της ούτε ενός έτους πιτσιρίκας. Δίνοντας υπόσχεση πως θα την προσέχουν σαν τα μάτια τους, όσο τουλάχιστον τους αφήνουν οι επαγγελματικές υποχρεώσεις, της μιας στον κομψό ζαχαροπλαστείο και του άλλου στο κανάλι που εργάζεται σαν τηλεσκηνοθέτης. Βεβαίως όσο κι αν δεν θέλουν να το πιστέψουν - μην κοιτάς που εσύ σαν θεατής, είναι το μόνο που έχεις στανταράκι - είναι πως αυτός ο νέος τους ρόλος θα τους φέρνει ολοένα και κοντύτερα, μέχρι να φτάσει το φινάλε του παραμυθιού, που ξεκίνησε όπως όλα άσχημα, αλλά καταλήγει ως συνήθως με τον επίλογο του ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
Για πες: Δυστυχώς για την κομεντί, τα πάντα εξαντλούνται μέσα στο πρώτο ημίωρο, όταν οι απαιτήσεις του νηπίου για τάισμα, άλλαγμα και νανούρισμα, θα δημιουργήσουν ευθυμία και στους φρέσκους γονείς ένα ψιλοκαθρέφτισμα του εαυτού τους. Μέχρις εκεί όμως, αφού πέρα τούτου, τα πάντα μπαίνουν στην τετριμμένη τροχιά, για να αναπτυχθεί μεταξύ των ετερωνύμων το ειδυλλιάκι, δίχως να λειτουργεί ιδιαίτερα η προσθήκη του τρίτου πόλου της υπόθεσης, όπως ορίζεται στο πρόσωπο του γοητευτικού παιδιάτρου. Πάντως για όσους αρέσκονται στα - για σπατάλημα της ώρας - αμερικάνικα σίριαλ της μικρής οθόνης, θα ικανοποιηθούν, πιστεύω, που ο μίστερ Las Vegas, Josh Duhamel και η ξανθομαλλούσα ενζενί του Grey's Anatomy, Katherine Heigl, ενώνουν τις γοητείες τους σε κοινό καρέ, ως το παλικάρι και η νεράιδα αντίστοιχα. Μακάρι δηλαδή να υπήρχε και σενάριο, για να στηρίξει αυτή τους την συνύπαρξη και όχι πάλι, μια από τα ίδια και τα ίδια. Αυτά έχει όμως και η Ζωή Όπως την Ξέρουμε. Μια διαρκής επανάληψη, που δεν κρύβει - συνήθως - ιδιαίτερες εκπλήξεις...
Οι κουμπάροι τους σκοτώθηκαν ξαφνικά σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, αφήνοντας πίσω ένα αγγελούδι. Συνεπώς σε αυτούς θα πέσει ο κλήρος να το αναθρέψουν και να το μεγαλώσουν, σαν παιδί τους. Με την μόνη διαφορά πως ούτε ζευγάρι είναι, ούτε συμπαθούνται ιδιαίτερα. Παρόλα αυτά θα συνάψουν μια τυπική σύμβαση συμφιλίωσης, για το καλό της ούτε ενός έτους πιτσιρίκας. Δίνοντας υπόσχεση πως θα την προσέχουν σαν τα μάτια τους, όσο τουλάχιστον τους αφήνουν οι επαγγελματικές υποχρεώσεις, της μιας στον κομψό ζαχαροπλαστείο και του άλλου στο κανάλι που εργάζεται σαν τηλεσκηνοθέτης. Βεβαίως όσο κι αν δεν θέλουν να το πιστέψουν - μην κοιτάς που εσύ σαν θεατής, είναι το μόνο που έχεις στανταράκι - είναι πως αυτός ο νέος τους ρόλος θα τους φέρνει ολοένα και κοντύτερα, μέχρι να φτάσει το φινάλε του παραμυθιού, που ξεκίνησε όπως όλα άσχημα, αλλά καταλήγει ως συνήθως με τον επίλογο του ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.Για πες: Δυστυχώς για την κομεντί, τα πάντα εξαντλούνται μέσα στο πρώτο ημίωρο, όταν οι απαιτήσεις του νηπίου για τάισμα, άλλαγμα και νανούρισμα, θα δημιουργήσουν ευθυμία και στους φρέσκους γονείς ένα ψιλοκαθρέφτισμα του εαυτού τους. Μέχρις εκεί όμως, αφού πέρα τούτου, τα πάντα μπαίνουν στην τετριμμένη τροχιά, για να αναπτυχθεί μεταξύ των ετερωνύμων το ειδυλλιάκι, δίχως να λειτουργεί ιδιαίτερα η προσθήκη του τρίτου πόλου της υπόθεσης, όπως ορίζεται στο πρόσωπο του γοητευτικού παιδιάτρου. Πάντως για όσους αρέσκονται στα - για σπατάλημα της ώρας - αμερικάνικα σίριαλ της μικρής οθόνης, θα ικανοποιηθούν, πιστεύω, που ο μίστερ Las Vegas, Josh Duhamel και η ξανθομαλλούσα ενζενί του Grey's Anatomy, Katherine Heigl, ενώνουν τις γοητείες τους σε κοινό καρέ, ως το παλικάρι και η νεράιδα αντίστοιχα. Μακάρι δηλαδή να υπήρχε και σενάριο, για να στηρίξει αυτή τους την συνύπαρξη και όχι πάλι, μια από τα ίδια και τα ίδια. Αυτά έχει όμως και η Ζωή Όπως την Ξέρουμε. Μια διαρκής επανάληψη, που δεν κρύβει - συνήθως - ιδιαίτερες εκπλήξεις...
Στις δικές μας αίθουσες, 4 Νοεμβρίου 2010 από την Village
Rewind /// Trailer - Life As We Know It
Retired Extremely Dangerousτου Robert Schwentke. Με τους Bruce Willis, Morgan Freeman, Helen Mirren, John Malkovich, Mary Louise Parker, Karl Urban τον Brian Cox και τον Richard Dreyfuss
Κάτι κουρασμένα παλικάρια...
του zerVo
Το Red ανήκει στις περιπτώσεις ταινιών, που αδυνατείς να τις προσπεράσεις ή να τις αγνοήσεις εύκολα. Κι αν υποθέσω πως την μορφή του Die Hard, που κατέχει και την αρχηγική θέση στην κομπανία, ουδέποτε θα μπορούσες να την φανταστείς, δίχως ξεσκισμένο, αιματοβαμμένο και απίστευτα βρώμικο t-shirt, δεν μπορεί να συμβεί το ίδιο και με τα υπόλοιπα μέλη της παρέας. Συνύπαρξη που δύσκολα θα μπορούσες να φανταστείς ποτέ, όταν σε μια ταινία που βασίζεται σε ένα ανατρεπτικό κόμικ της DC, παρελαύνουν η μελαγχολική Βασίλισσα Ελισάβετ, ο σπιρτόζος υποκόμης Βαλμόντ, ο χαμηλότονος Σωφέρ της Κυρίας Ντέιζι, ο ματαιόδοξος Αγαμέμνονας μονάρχης των Μυκηνών κι ο Ματ Χούπερ, που φτηνά την γλύτωσε πριν καιρό, από τα Σαγόνια του Καρχαρία. Αν στους προαναφερόμενους προσθέσεις δε, τον χαρισματικό Nip / Tuck, την δυναμική χήρα του Weeds και τον μαχητή Έομερ, τότε εύκολα αντιλαμβάνεσαι πως τέτοια πολυσυλλεκτική μάζωξη πολύ δύσκολα θα ξαναπετύχεις. Και μην σου πω, πως κάπου πήρε το μάτι μου κι έναν εκ των Δώδεκα Καθαρμάτων...
Συνταξιοδοτημένος πράκτορας της CIA, που δεν έχει πάρει με καλό μάτι την απόσυρση του από την ενεργό δράση, περνά μια ρουτινιάρικη ζωή, περιμένοντας με αγωνία το τηλεφώνημα της αδέξιας υπαλλήλου του ΙΚΑ, που είναι και το μοναδικό πρόσωπο που διατηρεί επικοινωνία... Η ξαφνική νυχτερινή επίθεση που θα δεχτεί από ομάδα πάνοπλων κομάντο, θα τον επαναφέρει - όπως κρυφά επιθυμούσε - στους παλιούς καλούς καταιγιστικούς ρυθμούς. Δίχως να χάνει χρόνο, ο πρώην υπερκατάσκοπος, πρέπει τώρα να αναζητήσει την αλήθεια που κρύβεται πίσω από την φονική παγίδα που του έστησαν οι πρώην συνεργάτες του, δημιουργώντας εκ του μηδενός μια ομάδα δράσης, που αποτελείται από παροπλισμένους - όπως κι εκείνος - συντρόφους.
Και κάπως έτσι τα κουρασμένα παλικάρια θα αρματωθούν όπως τον παλιό καλό καιρό, εφόσον δεν έχουν άλλη επιλογή, από το να αντισταθούν στις εκρηκτικές πιέσεις των (παρα)κρατικών, που τους συκοφαντούν ως προδότες, προκειμένου να καλύψουν τις πομπές του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και των τσιρακιών του. Ακολουθώντας πιστά την λογική του πολύχρωμου παλπ, το Red δεν κινείται πάνω σε ρεαλιστικούς θεματικούς άξονες, μα χρησιμοποιεί αμέτρητες υπερβολές και μια ευχάριστα νοσηρή φαντασία, για να στηρίξει την εξέλιξη του. Ο σκηνοθέτης Robert Schwentke, ο υπεύθυνος του προ τετραετίας ανέλπιστους μπλοκμπάστερ Flightplan, στήνει την ιστορία του με γνώμονα την δίψα που επιδεικνύουν οι παλαίμαχοι black opps, με τα ροζιασμένα χέρια, τις φαλακρίτσες και τα ρυτιδιασμένα πρόσωπα, για να αποδείξουν πως οι αντικαταστάτες τους στην οργάνωση, δεν πιάνουν μία μπροστά τους. Τα πάντα βεβαίως είναι θέμα αυτοπεποίθησης, στοιχείο που η ηλικιωμένη φράξια που αντεπιτίθεται διαθέτει εν αφθονία, συνεπώς οι κινήσεις τους, διαθέτουν άλλο αέρα, αλλά και μια έντονη γλαφυρότητα, που μιξάρει ικανοποιητικά την ένταση της στιγμής, με το χιούμορ.
Για πες: Από μόνη της η εικόνα άλλωστε της Helen Mirren με το ολόλευκο αμπιγιέ φόρεμα και τις μπότες κυνηγιού, πίσω από το μυδράλιο ή του Malkovich, με το μάτι που γυαλίζει και τις λιγοστές τρίχες στην κεφαλή, να κραδαίνει το Sten, βγάζουν από μόνες τους ένα διασκεδαστικό υφάκι. Που βεβαίως συμπληρώνεται ιδανικά από τις ατάκες που αμολάνε διαρκώς στον αέρα οι Geriatric Team, ηγούμενοι από τον αεικίνητο 55άρη Willis, που για την ηλικία του, μια χαρά γκομενάκι έβγαλε (Parker) και μάλιστα δια τηλεφώνου. Μοναδική μου ένσταση στην όμορφα στημένη περιπέτεια δράσης, που στην ουσία ειρωνεύεται την παντελή απουσία φρέσκων action ηρώων, όπως επιχείρησαν τις προάλλες και οι (κατώτεροι) Expendables, είναι η χρήση από το σενάριο της εικόνας του Morgan Freeman, που εκτός από ελάχιστη είναι και δυσανάλογη της αξίας του. Σε κάθε περίπτωση πάντως, ελλείψει ποιοτικότερων εκρήξεων αδρεναλίνης στις μέρες μας, οι γεννημένοι στις σελίδες της Detective Red, λειτουργούν ως πρώτης τάξης επιλογή, για μια κεφάτη και ανέμελη βόλτα στα multiplex...
Και κάπως έτσι τα κουρασμένα παλικάρια θα αρματωθούν όπως τον παλιό καλό καιρό, εφόσον δεν έχουν άλλη επιλογή, από το να αντισταθούν στις εκρηκτικές πιέσεις των (παρα)κρατικών, που τους συκοφαντούν ως προδότες, προκειμένου να καλύψουν τις πομπές του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και των τσιρακιών του. Ακολουθώντας πιστά την λογική του πολύχρωμου παλπ, το Red δεν κινείται πάνω σε ρεαλιστικούς θεματικούς άξονες, μα χρησιμοποιεί αμέτρητες υπερβολές και μια ευχάριστα νοσηρή φαντασία, για να στηρίξει την εξέλιξη του. Ο σκηνοθέτης Robert Schwentke, ο υπεύθυνος του προ τετραετίας ανέλπιστους μπλοκμπάστερ Flightplan, στήνει την ιστορία του με γνώμονα την δίψα που επιδεικνύουν οι παλαίμαχοι black opps, με τα ροζιασμένα χέρια, τις φαλακρίτσες και τα ρυτιδιασμένα πρόσωπα, για να αποδείξουν πως οι αντικαταστάτες τους στην οργάνωση, δεν πιάνουν μία μπροστά τους. Τα πάντα βεβαίως είναι θέμα αυτοπεποίθησης, στοιχείο που η ηλικιωμένη φράξια που αντεπιτίθεται διαθέτει εν αφθονία, συνεπώς οι κινήσεις τους, διαθέτουν άλλο αέρα, αλλά και μια έντονη γλαφυρότητα, που μιξάρει ικανοποιητικά την ένταση της στιγμής, με το χιούμορ.
Για πες: Από μόνη της η εικόνα άλλωστε της Helen Mirren με το ολόλευκο αμπιγιέ φόρεμα και τις μπότες κυνηγιού, πίσω από το μυδράλιο ή του Malkovich, με το μάτι που γυαλίζει και τις λιγοστές τρίχες στην κεφαλή, να κραδαίνει το Sten, βγάζουν από μόνες τους ένα διασκεδαστικό υφάκι. Που βεβαίως συμπληρώνεται ιδανικά από τις ατάκες που αμολάνε διαρκώς στον αέρα οι Geriatric Team, ηγούμενοι από τον αεικίνητο 55άρη Willis, που για την ηλικία του, μια χαρά γκομενάκι έβγαλε (Parker) και μάλιστα δια τηλεφώνου. Μοναδική μου ένσταση στην όμορφα στημένη περιπέτεια δράσης, που στην ουσία ειρωνεύεται την παντελή απουσία φρέσκων action ηρώων, όπως επιχείρησαν τις προάλλες και οι (κατώτεροι) Expendables, είναι η χρήση από το σενάριο της εικόνας του Morgan Freeman, που εκτός από ελάχιστη είναι και δυσανάλογη της αξίας του. Σε κάθε περίπτωση πάντως, ελλείψει ποιοτικότερων εκρήξεων αδρεναλίνης στις μέρες μας, οι γεννημένοι στις σελίδες της Detective Red, λειτουργούν ως πρώτης τάξης επιλογή, για μια κεφάτη και ανέμελη βόλτα στα multiplex...
Στις δικές μας αίθουσες, 4 Νοεμβρίου 2010 από την Audiovisual
Rewind /// Trailer - Red
Kniferτου Γιάννη Οικονομίδη. Με τους Στάθη Σταμουλακάτο, Μαρία Καλλιμάνη, Βαγγέλη Μουρίκη
Μάχαιραν έδωκες? Ξέρεις τι θα λάβεις...
του zerVo
Στους περισσότερους εγχώριους master chef, σύγχρονων κινηματογραφικών εικόνων, με την χαζοκουτίσια αισθητική, αν πρότεινες για υλικά ένα φουγάρο της ΔΕΗ, ένα αυθαίρετο στα Άνω Λιόσα, ένα βλαχαδερό, έναν χλεμπονιάρη και την κυρά-Γωγώ από δίπλα, το πιθανότερο θα ήταν να σου γυρίσουν την πλάτη, σφυρίζοντας αδιάφορα. Υπάρχει όμως κι ένας που με αυτές τις πρώτες ύλες, παλικαρίσια φωνάζει, πάμε να φτιάξουμε κάτι όμορφο! Γι αυτό έχει φτιάξει κοινό ο Οικονομίδης. Γιατί οποιαδήποτε δύσκολη απαίτηση του πετάξεις, θα στην γυρίσει πίσω με διπλάσια ορμή. Δυο φορές μέχρι τα τώρα, χάρη στην άφοβη συλλογιστική του, πάλεψε για να βγει από την αίθουσα καβάλα στ' άλογο ο ελληνοκύπριος. Η ώρα της τρίτης, της φαρμακερής, μόλις έφτασε!
Εκ πεποιθήσεως άεργος τριαντάρης, κατόπιν παρότρυνσης του θείου του θα εγκαταλείψει το χωριό του, για να κατέβει στην πρωτεύουσα. Όχι για να κάνει πολλά, απλά να φυλάει τα σκυλιά του. Σπίτι, φαΐ και μεροκάματο εξασφαλισμένο... Κι έτσι κτίζεται σιγά σιγά το θέατρο που θα στεγάσει την ιστορία και τους πρωταγωνιστές της. Κεντρική φιγούρα ο ανιψιός, ο κλασσικός αργόσχολος, ο τεμπέλης, με το καλαμάκι του φραπέ στο στόμα και το στυλό του Πάμε Στοίχημα ανά χείρας. Βλέψεις, ιδανικά, σκοποί μηδέν. Κι αν μέχρι στιγμής χαμηλών φιλοδοξιών περιφέρεια, του παρείχε ένα τύποις συγχωροχάρτι οκνηρίας, η Αθήνα, κουτσά στραβά μπορεί να του ανοίξει τους ορίζοντες. Κάτι που ακόμη και μέσα στην μέτρια νοημοσύνη του, εκεί που βασιλεύει η κουτοπονηριά, θα το καταλάβει. Είναι όμως δέσμιος των απαιτήσεων του μπάρμπα. Θα προσέχεις τα σκυλιά ρε μαλακισμένο, το κατάλαβες? Και ποτέ δεν θα μένουν μόνα τους. Στο κλουβί εκείνα τα αγρίμια, κάτι σαν πίσω από τα κάγκελα κι εκείνος, δεμένος χειροπόδαρα από τις περιοριστικές απαιτήσεις του μοναδικού συγγενή του. Σε αυτό το τεταμένο κλίμα, η παρουσία της νευρωτικής, απογοητευμένης θείας, θα έρθει να παίξει τον ρόλο του καταλύτη, μεταλλάσσοντας τον εύπλαστο επαρχιώτη. Ακαμάτης - Έγκλειστος - Μαχαιροβγάλτης!
Ο μικρόκοσμος του Οικονομίδη, περιορισμένος σκηνικά στο σπίτι - δουλειά, δουλειά - σπίτι, είναι δείγμα τυπικό, μια φωτογραφία της σύγχρονης ελληνικής κατώτερης κοινωνικής διαστρωμάτωσης. Οι ήρωες του, στερημένοι παιδείας, έχουν μονάχα έναν οδηγό στον τρόπο δράσης τους, το συμφέρον. Παρτάκιας ο του κώλου επιχειρηματίας, που με μια βιτρίνα με δυο κρασιά και δυο ουίσκια, πιστεύει πως είναι ο κυρίαρχος της γης, πως μπορεί με την άνεση που του δίνει το ενάμισι χιλιάρικο που βγάζει το μήνα, να διοικεί ανθρώπινες ψυχές. Όπου φυσάει ο άνεμος η κυρά του, αφού έχει καταλάβει πως εκείνος δεν πρόκειται ποτέ να καλύψει τις ανάγκες της, σύντομα θα μετατοπίσει την ψήφο της αλλού. Πάρε το πήδημα που σου προσφέρω, δώσε σε λιγάκι - όμως - ότι σου ζητήσω. Αλισβερίσι που θα συνάψει με τον κοιμισμένο λεβέντη, δίνοντας του να πιστέψει πως εκείνος είναι ο εμπνευστής του σχεδίου δράσης. Ένας είναι ο αρχηγός, ο κυρίαρχος λαός! Κλικ κι εκτύπωση. Πάρε την αφίσα και καδράρισε τη, σου λέει ο Γιάνναρος!
Και μάλιστα έγχρωμη. Και ιλουστρασιόν, όχι ψευτομάτ. Ξέρω κάπου εδώ θα διαμαρτυρηθείς πως όλα τα βλέπεις ασπρόμαυρα. Στάκα και ανάμενε. Η Πολαρόιντ που σου χαρίζει ο δημιουργός, έξοχα φωτισμένη και μελετημένα γωνιασμένη, απλά νομίζεις πως δεν έχει αποχρώσεις. Δεν σε αφήνει να τις χαρείς το μίζερο της τζιμινιέρας και η μπόχα της χωματερής. Λίγο να την κουνήσεις και τα πάντα θα επανέλθουν στην technicolor πραγματικότητα, θα κοινωνικοποιηθούν. Ίσως τα γαλανόλευκα κάπου να σου ροζίσουν, να πάρουν την χροιά του ξεπλυμένου αιματί, αλλά μην σκιάζεσαι γι αυτό. Θέμα συνήθειας που λένε...
Για πες: Αντικρίζοντας για πρώτη φορά στο πανί τα αδειανά βλέμματα των τριών πρωταγωνιστών, εκτιμώ πως είναι απίθανο να μην δεχτείς την πρόκληση να τα αποκωδικοποιήσεις. Είναι άριστα στημένα για να βγάλουν συναίσθημα, όχι για να υποδυθούν. Η εξέλιξη δεν θα σου αφήσει καμία αισιόδοξη ή απαισιόδοξη γεύση, γιατί δεν είναι αυτός ο σκοπός της. Άλλωστε η κοινωνία που ζεις φίλε θεατή, αν δεν ανήκεις στο τείνοντα στο μηδέν ποσοστό των προνομιούχων, έχει ήδη τροχιοδρομήσει, σε μια κυκλική διαδρομή με ελάχιστες στάσεις. Ρεμούλα - Λαμογιά - Κολοτούμπα - Όφελος - Πλεονεξία! Δεν λέω, από το χώμα, προτιμώ το τρένο...
Ο μικρόκοσμος του Οικονομίδη, περιορισμένος σκηνικά στο σπίτι - δουλειά, δουλειά - σπίτι, είναι δείγμα τυπικό, μια φωτογραφία της σύγχρονης ελληνικής κατώτερης κοινωνικής διαστρωμάτωσης. Οι ήρωες του, στερημένοι παιδείας, έχουν μονάχα έναν οδηγό στον τρόπο δράσης τους, το συμφέρον. Παρτάκιας ο του κώλου επιχειρηματίας, που με μια βιτρίνα με δυο κρασιά και δυο ουίσκια, πιστεύει πως είναι ο κυρίαρχος της γης, πως μπορεί με την άνεση που του δίνει το ενάμισι χιλιάρικο που βγάζει το μήνα, να διοικεί ανθρώπινες ψυχές. Όπου φυσάει ο άνεμος η κυρά του, αφού έχει καταλάβει πως εκείνος δεν πρόκειται ποτέ να καλύψει τις ανάγκες της, σύντομα θα μετατοπίσει την ψήφο της αλλού. Πάρε το πήδημα που σου προσφέρω, δώσε σε λιγάκι - όμως - ότι σου ζητήσω. Αλισβερίσι που θα συνάψει με τον κοιμισμένο λεβέντη, δίνοντας του να πιστέψει πως εκείνος είναι ο εμπνευστής του σχεδίου δράσης. Ένας είναι ο αρχηγός, ο κυρίαρχος λαός! Κλικ κι εκτύπωση. Πάρε την αφίσα και καδράρισε τη, σου λέει ο Γιάνναρος!
Και μάλιστα έγχρωμη. Και ιλουστρασιόν, όχι ψευτομάτ. Ξέρω κάπου εδώ θα διαμαρτυρηθείς πως όλα τα βλέπεις ασπρόμαυρα. Στάκα και ανάμενε. Η Πολαρόιντ που σου χαρίζει ο δημιουργός, έξοχα φωτισμένη και μελετημένα γωνιασμένη, απλά νομίζεις πως δεν έχει αποχρώσεις. Δεν σε αφήνει να τις χαρείς το μίζερο της τζιμινιέρας και η μπόχα της χωματερής. Λίγο να την κουνήσεις και τα πάντα θα επανέλθουν στην technicolor πραγματικότητα, θα κοινωνικοποιηθούν. Ίσως τα γαλανόλευκα κάπου να σου ροζίσουν, να πάρουν την χροιά του ξεπλυμένου αιματί, αλλά μην σκιάζεσαι γι αυτό. Θέμα συνήθειας που λένε...
Για πες: Αντικρίζοντας για πρώτη φορά στο πανί τα αδειανά βλέμματα των τριών πρωταγωνιστών, εκτιμώ πως είναι απίθανο να μην δεχτείς την πρόκληση να τα αποκωδικοποιήσεις. Είναι άριστα στημένα για να βγάλουν συναίσθημα, όχι για να υποδυθούν. Η εξέλιξη δεν θα σου αφήσει καμία αισιόδοξη ή απαισιόδοξη γεύση, γιατί δεν είναι αυτός ο σκοπός της. Άλλωστε η κοινωνία που ζεις φίλε θεατή, αν δεν ανήκεις στο τείνοντα στο μηδέν ποσοστό των προνομιούχων, έχει ήδη τροχιοδρομήσει, σε μια κυκλική διαδρομή με ελάχιστες στάσεις. Ρεμούλα - Λαμογιά - Κολοτούμπα - Όφελος - Πλεονεξία! Δεν λέω, από το χώμα, προτιμώ το τρένο...
Στις δικές μας αίθουσες, 4 Νοεμβρίου 2010 από την Feelgood
Rewind /// Trailer - Μαχαιροβγάλτης
Γνήσιο Αντίγραφοτου Abbas Kiarostami. Με τους Juliette Binoche, William Shimell
Λειώνει σόλες...
του zerVo
Χαράς ευαγγέλια για τους φανατικούς φίλους του κινηματογραφικού περιπατητικού έρωτα. Θυμάσαι, εκείνου του πολυλογάδικου που μια φορά κι έναν καιρό είχε κάνει διάσημο το ζευγαράκι Delpy - Hawke, περιδιαβαίνοντας στο πλάι του Σηκουάνα στο Before Sunset. Ε, εδώ το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να προσθέσεις μερικά χρονάκια στην ηλικία των πρωταγωνιστών, γεγονός που τους κάνει σοφότερους, συνεπώς η λογοδιάρροια θα έχει πιο περισπούδαστη φρόνηση και να αλλάξεις το μοτίβο, αφού η ιστορία δεν εκτυλίσσεται εις Παρισίους, μα κατεβαίνει νοτιότερα, που έχει και περισσότερο ήλιο. Ρομαντικό στοιχείο που μάλλον έρχεται και παρέρχεται ανεκμετάλλευτο από τον κυρ-Abbas.
Μετά από την παρουσίαση του νέου του βιβλίου με τον τίτλο Γνήσιο Αντίγραφο, στο ιταλικό κοινό, επιτυχημένος Βρετανός συγγραφέας, θα ξεκινήσει μικρή εκδρομή στην ύπαιθρο της Τοσκάνης, συντροφιά με μια γοητευτική Γαλλίδα γκαλερίστα και φανατική θαυμάστρια του έργου του. Με αφετηρία την όμορφη Φλωρεντία, που δεν παρελαύνει παρά μόνο μέσω της αντανάκλασης του παρμπρίζ του αυτοκινήτου του ζευγαριού, όταν εκείνο διασχίζει τα καντούνια της, ξεκινάει η βόλτα των δύο φαινομενικά αταίριαστων χαρακτήρων, προς την πανέμορφη εξοχή. Εκείνος τυπικός Εγγλέζος, φλεγματικός, είρων ενίοτε, εκμεταλλεύεται το τετ α τετ για να υποστηρίξει για ακόμη μια φορά τις αντιλήψεις του περί κόπιας, όπως τις έχει καταχωρημένες στο πόνημα του. Εκείνη, αρχικά πολύ χαμηλότερων τόνων, πιο συνεσταλμένη και ρομαντική, θα ακολουθεί το τέμπο του, μέχρι που το ιταλιάνικο περιβάλλον και οι άνθρωποι του θα της δώσουν τον λόγο. Και δεν πρόκειται να τον αφήσει, μέχρι τέλους...
Φινάλε που πολύ δύσκολα δεν υποπτεύεσαι από το πρώτο καφέ που θα καθίσει το ντουέτο για έναν εσπρέσο. Παίζοντας ένα έντεχνο παιχνίδι το σενάριο με τον ορισμό του αντιγράφου και αν και κατά πόση αξία μπορεί να έχει σε σύγκριση με το ορίτζιναλ, δημιουργεί μια αλληγορική σχέση με τα έργα τέχνης και την πραγματική ζωή. Ή μήπως το ταίριασμα δύο ανθρώπων δεν είναι και στ αλήθεια ένα κατόρθωμα, ένα καλλιτέχνημα, ένα piece of art? Ο Kiarostami, στην πρώτη του ταινία έξω από τα σύνορα της πατρίδας του, της Περσίας, επιχειρεί να φωτογραφήσει μια τέτοια μυστηριώδη σχέση, βάζοντας σαν γνώμονα ανάπτυξης της, την έννοια της ξεπατικούρας. Κι ενώ η ιδέα μοιάζει ενδιαφέρουσα κι ενώ το κτίσιμο αν και όχι πρωτότυπο, ελέω Linklater, δείχνει ελκυστικό, ο Ιρανός πέφτει σε μια παγίδα πολυγλωσσίας, που σε μπερδεύει, θέλοντας να δείξει ποιος από τους δυο έχει εκ περιτροπής το πάνω χέρι. Εκείνος μιλά εγγλέζικα κι εκείνη υποχωρεί. Εκείνη πιάνει τα φραντσέζικα, μα εκείνος επιμένει. Όλοι μιλούν Ιταλικά και όποτε λάχει στην γλώσσα τους. Η αρχή της Βαβυλωνίας, όπως είναι λογικό, δεν θα αργήσει να κάνει την εμφάνιση της...
Για πες: Κι έτσι το Copie Conforme, παγιδεύεται από τα υποτιθέμενα αβαντάζ του, που εντέλει αποδεικνύονται μπούμερανγκ στην πορεία. Φανερό κρίμα για την Binoche, που όντας η μοναδική ηθοποιός του διμελούς - στην ουσία - καστ, παίρνει στην όμορφη πλάτη της ολάκερο το πρότζεκτ. Σε αντίθεση με τον Shimell, που ως βαρύτονος για κανά Ριγολέτο μοιάζει ιδανικός, εδώ ως επιλογή κρίνεται κάκιστη. Δεν πρέπει να έχω συναντήσει χειρότερη χημεία σε κινηματογραφικό ζευγάρι εσχάτως, άσχημη εντύπωση που σε καμία περίπτωση δεν βαρύνει την Juliette. Συνεπώς με μέτριο ταίριασμα χαρακτήρων, το βαδιστικό, διαλεκτικό δράμα, δεν περπατάει και πολύ μακριά, ούτε βεβαίως σε ταξιδεύει μαζί του.
Μετά από την παρουσίαση του νέου του βιβλίου με τον τίτλο Γνήσιο Αντίγραφο, στο ιταλικό κοινό, επιτυχημένος Βρετανός συγγραφέας, θα ξεκινήσει μικρή εκδρομή στην ύπαιθρο της Τοσκάνης, συντροφιά με μια γοητευτική Γαλλίδα γκαλερίστα και φανατική θαυμάστρια του έργου του. Με αφετηρία την όμορφη Φλωρεντία, που δεν παρελαύνει παρά μόνο μέσω της αντανάκλασης του παρμπρίζ του αυτοκινήτου του ζευγαριού, όταν εκείνο διασχίζει τα καντούνια της, ξεκινάει η βόλτα των δύο φαινομενικά αταίριαστων χαρακτήρων, προς την πανέμορφη εξοχή. Εκείνος τυπικός Εγγλέζος, φλεγματικός, είρων ενίοτε, εκμεταλλεύεται το τετ α τετ για να υποστηρίξει για ακόμη μια φορά τις αντιλήψεις του περί κόπιας, όπως τις έχει καταχωρημένες στο πόνημα του. Εκείνη, αρχικά πολύ χαμηλότερων τόνων, πιο συνεσταλμένη και ρομαντική, θα ακολουθεί το τέμπο του, μέχρι που το ιταλιάνικο περιβάλλον και οι άνθρωποι του θα της δώσουν τον λόγο. Και δεν πρόκειται να τον αφήσει, μέχρι τέλους...Φινάλε που πολύ δύσκολα δεν υποπτεύεσαι από το πρώτο καφέ που θα καθίσει το ντουέτο για έναν εσπρέσο. Παίζοντας ένα έντεχνο παιχνίδι το σενάριο με τον ορισμό του αντιγράφου και αν και κατά πόση αξία μπορεί να έχει σε σύγκριση με το ορίτζιναλ, δημιουργεί μια αλληγορική σχέση με τα έργα τέχνης και την πραγματική ζωή. Ή μήπως το ταίριασμα δύο ανθρώπων δεν είναι και στ αλήθεια ένα κατόρθωμα, ένα καλλιτέχνημα, ένα piece of art? Ο Kiarostami, στην πρώτη του ταινία έξω από τα σύνορα της πατρίδας του, της Περσίας, επιχειρεί να φωτογραφήσει μια τέτοια μυστηριώδη σχέση, βάζοντας σαν γνώμονα ανάπτυξης της, την έννοια της ξεπατικούρας. Κι ενώ η ιδέα μοιάζει ενδιαφέρουσα κι ενώ το κτίσιμο αν και όχι πρωτότυπο, ελέω Linklater, δείχνει ελκυστικό, ο Ιρανός πέφτει σε μια παγίδα πολυγλωσσίας, που σε μπερδεύει, θέλοντας να δείξει ποιος από τους δυο έχει εκ περιτροπής το πάνω χέρι. Εκείνος μιλά εγγλέζικα κι εκείνη υποχωρεί. Εκείνη πιάνει τα φραντσέζικα, μα εκείνος επιμένει. Όλοι μιλούν Ιταλικά και όποτε λάχει στην γλώσσα τους. Η αρχή της Βαβυλωνίας, όπως είναι λογικό, δεν θα αργήσει να κάνει την εμφάνιση της...
Για πες: Κι έτσι το Copie Conforme, παγιδεύεται από τα υποτιθέμενα αβαντάζ του, που εντέλει αποδεικνύονται μπούμερανγκ στην πορεία. Φανερό κρίμα για την Binoche, που όντας η μοναδική ηθοποιός του διμελούς - στην ουσία - καστ, παίρνει στην όμορφη πλάτη της ολάκερο το πρότζεκτ. Σε αντίθεση με τον Shimell, που ως βαρύτονος για κανά Ριγολέτο μοιάζει ιδανικός, εδώ ως επιλογή κρίνεται κάκιστη. Δεν πρέπει να έχω συναντήσει χειρότερη χημεία σε κινηματογραφικό ζευγάρι εσχάτως, άσχημη εντύπωση που σε καμία περίπτωση δεν βαρύνει την Juliette. Συνεπώς με μέτριο ταίριασμα χαρακτήρων, το βαδιστικό, διαλεκτικό δράμα, δεν περπατάει και πολύ μακριά, ούτε βεβαίως σε ταξιδεύει μαζί του.
Στις δικές μας αίθουσες, 4 Νοεμβρίου 2010 από την Seven
Rewind /// Trailer - Copie Conforme (Certified Copy)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)










