The Social Network
του David Fincher. Με τους Jesse Eisenberg, Andrew Garfield, Justin Timberlake


Friend Request: Ignored!
του zerVo
Μια φορά κι έναν καιρό, τον προβληματισμό των νέων της εποχής, τις ανησυχίες τους, τις επιδιώξεις τους, τα ζόρια για το τι θα γίνουν όταν μεγαλώσουν, κινηματογραφικά εξέφραζαν φιλμς, τα αποκαλούμενα νεανικά, που συνήθως μάζευαν ολάκερη την νουβέλ βαγκ της περιόδου στο καστ, για να κάνουν το δραματικό προϊόν, πιο ελκυστικό. Άλλες εποχές, άλλα ήθη, άλλες συνήθειες, άλλα πρόσωπα, ο αταίριαστος Dillon και η συννεφιασμένη Demi Moore, ο συνεσταλμένος Estevez και επαναστάτης Kevin Bacon. Ακόμη και κάτω από τις πιο ακραίες αντιξοότητες, το στοιχείο που προβαλλόταν περισσότερο από όλα στις χολιγουντιανές εικόνες, ήταν εκείνο της φιλίας, της αλληλεγγύης και της αλληλοϋποστήριξης, ως μια προέκταση δηλαδή της πραγματικής κοινωνίας. Σήμερα που η κατάσταση έχει γίνει πιο ηλεκτρονική, τα κολλητιλίκια ορίζονται σχεδόν μόνο ψηφιακά και οι ιντεράκτιβ αγκαλιές δίνονται με το πάτημα ενός πλήκτρου, πως να αποδώσεις τον ορισμό της παρέας? Ίσως με τον επιθετικό και καυστικό τρόπο που επέλεξε ο Fincher, που στεκόμενος στην θεωρία της κοινωνικής δικτύωσης, εκμηδενίζει ουσιαστικά τον κανόνα του "Πες μου τον φίλο σου, να σου πω ποιος είσαι". Σάμπως ξέρεις εσύ πατώντας το Accept, στο face ποιος στο διάτανο είναι αυτός που σου έστειλε πρόταση φιλίας?

Λίγο μετά το μιλένιουμ στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, ο φοιτητής Μαρκ Ζούκερμπεργκ, μια πραγματική διαβόλου κάλτσα, θα πειραματιστεί συνδέοντας ηλεκτρονικά τα ονλάιν προφίλ των συμμαθητών του. Η ιδέα θα ενθουσιάσει και πολύ σύντομα θα πέσει στο τραπέζι η άποψη, πως αυτό που ξεκίνησε δειλά εντός των στενών ορίων του ιδρύματος, πρέπει να επεκταθεί σε όλη την επικράτεια. Και κάπως έτσι γεννήθηκε το Facebook, μια από τις πλέον δημοφιλείς ιστοσελίδες στα χρονικά του ίντερνετ, που αριθμεί σήμερα, κάτι παραπάνω από μισό δισεκατομμύριο ενεργούς και καθημερινούς χρήστες. Από ένα καπρίτσιο της στιγμής, που το σοφιστικέ γκομενάκι, παράτησε σύξυλο το εβραιόπουλο κι εκείνο για να την εκδικηθεί, μέσα σε μια νύχτα, έστησε ολάκερη ιντερνετική μηχανορραφία εις βάρος της. Πέρα από τα πιπεράτα και κουτσομπολίστικα του τοκετού του σάιτ, όμως, κρύβεται ένα ολόκληρο παιχνίδι στρατηγικής και προδοσίας, που οδήγησε την επιχείρηση να αποκτήσει την δυσθεώρητη σημερινή μορφή της, με την αξία της στο επιχειρηματικό μάρκετ, να φτάνει στα 25 δις. δολάρια.

Για έναν επιρρεπή στις κοινοτυπίες και τα κλισέ σκηνοθέτη, το χρονικό του στησίματος του website, θα είχε σαν αφετηρία εκείνο το μοιραίο βράδυ της χυλόπιτας και σε επίπεδη παρουσίαση, θα επικέντρωνε στα κυριότερα σημεία της πορείας, μέχρι τον θρίαμβο. Όχι όμως και για τον σκηνοθέτη του Se7en, του Fight Club και του Zodiac, που μέσα από τις σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ των επισήμως ή ανεπισήμων συν-ιδρυτών του facebook, επιχειρεί μια κοινωνιολογική προσέγγιση του τρόπου σκέψης των σημερινών εικοσάρηδων. Χρησιμοποιώντας σαν άξονα εξέλιξης της ιστορίας του, τις δύο εξωδικαστικές αντιπαραθέσεις του Ζούκερμπεργκ - τη μία με τους δίδυμους συμμαθητές του, που είχαν την ιδέα και την άλλη με τον στενότερο, ίσως και μοναδικό του, φίλο και κύριο χρηματοδότη του πρότζεκτ - όντας κατηγορούμενος για πλεκτάνη. Κι εδώ ο Fincher θέτει τον πρώτο κανόνα επιβίωσης στην σημερινή πραγματικότητα: Ηθικοί κανόνες δεν υπάρχουν, εκείνος που θα πατήσει πάνω στα πτώματα θα επιβιώσει. Κι έτσι ένα σημαντικό δείγμα των σύγχρονων μικρόκοσμων, εκείνος ο δειλούλης, μισοκακομοιρούλης, σχεδόν ανάξιος λόγου αόρατος, που επιθυμεί διακαώς κάποια στιγμή να γίνει το είδωλο των πάντων, με γνώμονα τον rule number one, παίρνει στην κυριολεξία φωτιά.

Παρασυρόμενος βέβαια από εκείνα τα στοιχεία διαβολής που μπορείς εύκολα να συναντήσεις παντού - εδώ αυτό τον ρόλο παίζει ο Ναπστεράκιας Σον Πάρκερ, η προσωποποίηση της φαταουλοσύνης και του παρτακισμού - ο άπειρος Μαρκ, θα θέσει στο περιθώριο όσους βοήθησαν να φτιαχτεί το σάιτ, αποσπώντας όλη την δόξα και βουτώντας όλο το χρήμα από το παγκάρι της διαφήμισης. Κάγκελο οι υπολοίποι! Ποιοι είναι αυτοί? Ο λαουτζίκος, αποκαλούμενος και μαρίδα, που ναι μεν διαθέτει ικανότητες για να δημιουργήσει, μα κινούμενος μια ζωή με το σταυρό στο χέρι, βρίσκεται πάντοτε μπροστά σε δυσάρεστες εκπλήξεις. Συμφωνία κυρίων, λέει και κουραφέξαλα. Δώσαμε τα χέρια, σαν άντρες. Μα στην εποχή των καρχαριών ισχύουν ακόμη τέτοιου είδους ηθικοί κανονισμοί λειτουργίας? Κι εκεί είναι που θα νιώσεις μπερδεμένος! Δεν μπορεί κάποιος είναι ο καλός σε αυτή την διαβολεμένη ίντριγκα. Κι αν ο προδότης μιας τόσο φιλικής σχέσης, δεν είναι με τίποτα, τότε ποιος είναι? Εκείνος ο κουτός, ο αγαθός, ο απερίσκεπτος, που βάζει την τζίφρα του σε συμβόλαια εκατομμυρίων, δίχως καν να τα κοιτάξει? Εις το όνομα της αγνής μας φιλίας! Α, ρε φουκαρά, αθώε εργάτη! Μια ζωή θύμα της διαπλοκής θα πέφτεις και θα τρέχεις καταϊδρωμένος για να διεκδικήσεις το όποιο δίκιο σου, μίστερ 0,03%...

Για πες: Πλημμυρισμένο από μια διάθεση να σχολιάσει την πραγματικότητα με έναν τρόπο ειρωνικό όσο και γλαφυρό, το σενάριο του (από τώρα σου το λέω, Οσκαρούχου για το 2010) Aaron Sorkin σε μαγνητίζει σε τέτοιο βαθμό, που ενώ ξέρεις - μέσες, άκρες ανάλογα με το πόσο διαβασμένος περί του στόρι είσαι- ποια θα είναι η κατάληξη, εντούτοις μέσα σου παρακαλάς, κάποια στιγμή να βασιλέψει η λογική, η σύνεση, ο σεβασμός. Προσωπικά μου είναι πλήρως αδιάφορο, αν και κατά πόσο αυτά που περιγράφει το Social Network ανταποκρίνονται στην αλήθεια, αν έχει δίκαιο ο Ζούκερμπεργκ ή αν τελικά δικαιώθηκαν οι co-founders. Η ιστορία του FB είναι απλά το μέσον ανάδειξης του σοσιαλιστικού ζητήματος, όπως το αναλύει η κάμερα του Fincher. Κι επειδή ελάχιστοι δεν γνωρίζουν τι σημαίνει το εν λόγω κοινωνικό δίκτυο, η θεωρία του 48χρονου σκηνοθέτη, ταρακουνά όσο καμία άλλη στη θέση της.

Μέσα σε αυτό το χρονικό πέρα δώθε, ανάμεσα σε πικραμένες ματιές, προδομένα βλέμματα, δικηγορίστικες βολές και σκυμμένα κεφάλια, με γλυκόπικρο τρόπο αναδύεται η αλήθεια. Απόλυτα εργαλεία της ρεαλιστικής απεικόνισης, οι νεαροί ηθοποιοί του φιλμ, που από τούδε και στο εξής, η καριέρα τους δεν θα είναι πλέον η ίδια. Κι αν ο Timberlake είναι ήδη ο κορυφαίος ποπ σταρ της Αμερικής, δεν ισχύει το ίδιο για τον Andrew Garfield, που μεταξύ τους αναπτύσσεται μια ευγενής αντιπαλότητα, για το ποιος προσφέρει την καλύτερη υποστηρικτική εμφάνιση του έργου. Σε ποιον? Στον Jesse Eisenberg, εκείνο το σγουρομάλλικο αγόρι με την μόνιμη απορία ζωγραφισμένη στην έκφραση του, που κρατά τον βασικό ρόλο του πλεονέκτη Μαρκ, λες κι έχει πίσω του εμπειρία δεκαετιών. Κι αν δεν έχεις την διάθεση να μελετήσεις την ερμηνεία του σε όλο το φιλμ, απομόνωσε την εικόνα του σε δύο πεντάλεπτα, το αρχικό και αυτό του φινάλε. Τότε που θα σου δώσει να καταλάβεις πόσο σημαντικό είναι να μην είσαι μονάχος σε αυτό τον μάταιο κόσμο. Κάτω αριστερά εκεί στο FB προφίλ σου, που λέει Φίλοι, να υπάρχει έστω ένας και καλός. Ειδάλλως, ακόμη κι αν το νούμερο είναι πολυψήφιο, θα πατάς διαρκώς το refresh, πνιγμένος στην απελπισία σου, που κανείς από όλο αυτό τον συρφετό δεν σου δίνει την παραμικρή σημασία.






Στις δικές μας αίθουσες, 27 Οκτωβρίου 2010 από την Audiovisual


Περισσότερα... »

Ωραίο κόνσεπτ! Όχι πως δεν γνωρίζουν άπαντες τα συναισθήματα που τρέφει ο γαμπρός για τον πεθερό και το αντίστροφο, αλλά έχει ένα παραπάνω γούστο να το βλέπεις να απεικονίζεται με τόση ένταση, στα δύο καινούργια πόστερς των Little Fockers, που η Sony μόλις πρόσθεσε στην προωθητική της φαρέτρα. Τρίτη ταινία λοιπόν για τους άσπονδους εξ αγχιστείας συγγενείς, μετά το Meet The Parents και το Meet The Fockers, με τον Robert De Niro και τον Ben Stiller να ακονίζουν και πάλι τα νύχια τους, πανέτοιμοι για καυγά. Όπως απεικονίσει και το τρέιλερ έξι περίπου χρόνια μετά την τελευταία τους εμφάνιση, οι εκ προοιμίου αντίπαλοι, θα βρεθούν και πάλι κοντά, όταν ο γηραιότερος της κόντρας Τζακ, θα θελήσει να τεστάρει τις ικανότητες του οικογενειάρχη πλέον Γκρεγκ Φόκερ και να μάθει από πρώτο χέρι, αν καταφέρνει να συντηρήσει την φαμίλια του, που αριθμεί επιπλέον τα νήπια δίδυμα. Φυσικά δεν θα χάσει την ευκαιρία να του βάλει τρικλοποδιές, όποτε μπορεί, στοιχεία δηλαδή που έχουν πέραση στο κοινό, που δύσκολα δεν θα τιμήσει το τρίτο μέρος του σίριαλ, με την επίσκεψη του στις αίθουσες. Αν και τα δύο πρώτα επεισόδια είχε σκηνοθετήσει με επιτυχία ο Jay Roach, εντούτοις για το πιο πρόσφατο επιλέχθηκε η λύση του ικανότατου στην κομεντί Paul Weisz (American Pie) μιας και ο πρώτος θέλησε να καταπιαστεί με το εξίσου αναμενόμενο ριμέικ Dinner For Schmucks.


Βεβαίως εκτός από τις ήδη υπάρχουσες διάσημες παρουσίες των Teri Polo, Owen Wilson, Barbra Streisand, Blythe Danner και της τελευταίας προσθήκης του Dustin Hoffman, όπως συνηθίζει το σίριαλ, πρόσθεσε μερικά ακόμη αστέρια στο καστ του, σαν την Jessica Alba, τον Harvey Keitel και την Laura Dern, ανεβάζοντας ακόμη περισσότερο το επίπεδο της παραγωγής. Το αν θα σταθεί σε ικανοποιητικά επίπεδα και στο box office θα το μάθουμε στις 22 Δεκεμβρίου, όταν το Little Fockers θα κάνει την πρεμιέρα του στην Αμερική.

Στις δικές μας αίθουσες ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί
Περισσότερα... »

Με ρεκόρ ολοκληρώθηκε το Σαββατοκύριακο 22-24 Οκτωβρίου, αφού το φιλμ που βρέθηκε στην κορυφή, κατάφερε να πετύχει το καλύτερο σκορ πρεμιέρας, στο είδος του μεταφυσικού τρόμου. Το Paranormal Activity 2, ερχόμενο με φόρα από την σκόνη που σήκωσε πριν ένα χρόνο ακριβώς ο προκάτοχος του, έσπασε τα ταμεία κλείνοντας με 41.5 εκατομμύρια δολάρια, κάτι που σημαίνει πως περνά στην τρίτη θέση, του horror genre γενικότερα. Πιο συγκεκριμένα το ιδιόμορφο σίκουελ, που παρακολουθεί την καθημερινή, πλην ανατριχιαστική ζωή μιας οικογένεια, πήρε τα πρωτεία από το ασιανής σκεπτικής The Grudge, που είχε καταφέρει 39.1 εκ. στην πρεμιέρα του. Ενώ στην κατηγορία γενικότερα, υπολείπεται μόνο δύο - πολυυυυυυύ παλιών - δημιουργιών του Shyamalan, του The Village και του Signs, που κατάφεραν 50 και 60 εκ. αντίστοιχα. Συγκριτικά το δεύτερο μέρος του P.A., που αν το δει κανείς κυριολεκτικά, πρόκειται για πρίκουελ, με το πρώτο, σαφέστατα υπερτερεί εμπορικά, αφού το ορίτζιναλ πέτυχε συνολικά την πρώτη εβδομάδα 21 εκ., με την διαφορά πως υπήρχε και ανάλογη συνέχεια και τις επόμενες τρεις εβδομάδες, κάτι που δεν γνωρίζουμε ακόμη για το νούμερο 2. Πάντως προκαλεί εντύπωση η έφεση του αμερικάνικου κοινού στο να επισκεφτεί τις αίθουσες που παίζεται η συνέχεια του φαινομένου Μεταφυσική Δραστηριότητα, σνομπάροντας την ίδια στιγμή την νέα δημιουργία του Eastwood, που αν το δει κανείς με μια πιο σφαιρική ματιά, ανήκει στην ίδια θεματική κατηγορία. Το Hereafter με το καταιγιστικό τρέιλερ, αστέρια διαμετρήματος ενός Matt Damon στη διανομή και τον Clint πίσω από την κάμερα, ίσα που πάτησε τα 12 εκ., κάτι που πιθανότατα να οφείλεται και στις μέτριες κριτικές που απέσπασε.

Όσο για τα φιλμς που συνεχίζουν το ταξίδι τους στις αίθουσες, το Jackass 3D μετά το καταιγιστικό του ξεκίνημα με τα 50.3 εκ.της περασμένης εβδομάδας, έχασε μεγάλο μέρος του ρεύματος του, κλείνοντας στην δεύτερη θέση με σκορ 21.6 εκ. (και συνολικό κοντά στα 80 εκ.) ενώ σημαντικό μερίδιο από την πίτα κερδίζουν και οι Red, που στο τρίτο τους Σ/Κ έφτασαν τα 43 εκ. χάρη στα 15 εκ. που έκαναν το τριήμερο. Όσο για την ερχόμενη εβδομάδα, αναμένεται με ενδιαφέρον η άφιξη του ανανεωμένου Saw, που πριν από ένα χρόνο, στην έκτη του εκδοχή έχασε κατά κράτος την μάχη από το Paranormal, γι αυτό ίσως και φέτος δεν επέλεξε την κατά μέτωπο κόντρα, ελπίζοντας πως η τρισδιάστατη φόρμα του, θα κάνει το θαύμα της.


Τίτλος Σαββατοκύριακο Σύνολο
1 Paranormal Activity 2 $41,500,000 $41.5
2 Jackass 3D $21,600,000 $87.1
3 Red $15,000,000 $43.4
4 Hereafter $12,000,000 $12.3
5 The Social Network $7,200,000 $72.8
6 Secretariat $7,000,000 $37
7 Life As We Know It $6,300,000 $37.4
8 Legend of the Guardians $3,100,000 $50
9 The Town $2,700,000 $84.6
10 Easy A $1,700,000 $54.7



Περισσότερα... »

Μόλις λίγες ημέρες έχουν περάσει, από το μικρό αφιέρωμα στην νέα ταινία του κορυφαίου action σκηνοθέτη Tony Scott και τα νέα που στέλνει μέσω του επίσημου σάιτ του ο Βρετανός αγγίζουν τα όρια του συγκλονιστικού. Το κορυφαίο μπλοκμπάστερ μιας ολόκληρης δεκαετίας και η ταινία αναφοράς για κάθε έφηβο, κάπου εκεί στα μέσα των 80s, πρόκειται να αποκτήσει σίκουελ! Το Top Gun, το φιλμ που ανέδειξε σε σούπερ αστέρα τον Tom Cruise, ανοίγοντας του διάπλατα τον δρόμο για μια τεράστια καριέρα και επίσημα βάζει μπρος για το νούμερο 2 του, το οποίο μάλιστα θα φέρει την σφραγίδα του δημιουργού του πρωτότυπου. "Είναι ότι πιο συναρπαστικό συνέβη στην μέχρι στιγμής πορεία μου, λέει ο υπεύθυνος επιτυχιών όπως Beverly Hills Cop 2, True Romance και Enemy Of The State. Δεν θα ασχοληθώ με το θέμα για να κάνω ένα ριμέικ, αλλά για να προσφέρω μια νέα ταινία." Βεβαίως, μιλάμε για κάτι το διαφορετικό, μιας και οι εναέριοι εξοπλισμοί από το 1986, χρονιά κυκλοφορίας του Top Gun, έχουν εξελιχθεί με ραγδαίους ρυθμούς, όπως έχει εξελιχθεί και η τεχνολογία του σινεμά όμως, γεγονός που ανοίγει διάπλατα την όρεξη για καταιγιστικών ρυθμών - πιθανόν και 3D - αερομαχίες. Με τα μαντάτα από το πρότζεκτ να καταφτάνουν με πολλά...μαχ, θα πρέπει να θεωρείται ως δεδομένο πως την συγγραφή του σεναρίου θα αναλάβει ο Christopher McQuarrie των Usual Suspects και του Valkyrie, ενώ η φήμη για επάνοδο του Cruise ξανά ως βετεράνου πλέον Μάβερικ, είναι ζήτημα χρόνου να επιβεβαιωθεί από την παραγωγό Paramount. Ώρα για νέες πτήσεις υπό τους ήχους του Take My Breath Away! Η αυτοκρατορία των eightees ξαναχτυπά, που να ακουστεί και τίποτα για Back To The Future, δηλαδή...


Περισσότερα... »

Σε αυτή τη ζωή, τίποτα πια δεν θα είναι καλό? Και να που στο βάθος του τούνελ, διαφαίνεται μια αμυδρή ελπίδα, που είναι πιθανό να κρατήσει την καριέρα της Nicole Kidman ζωντανή. Η Αυστραλέζα, κατόπιν σωρείας μέτριων επιλογών, από την στιγμή που απέσπασε την ανωτέρα των τιμών, για το The Hours, είδε την εξέλιξη της να έχει πάρει όχι απλά την κατιούσα, αλλά την κατρακύλα, βαδίζοντας από την μια τρανταχτή αποτυχία στην άλλη. Το Rabbit Hole, που από ότι δείχνει το τρέιλερ, είναι ένα θέμα ικανό να ξεδιπλώσει μετά από καιρό το υπαρκτό της ταλέντο, μοιάζει σαν περίπτωση - σωσίβιο για την κοκκινομάλλα σταρ. Η ευτυχισμένη ζωή μια τριμελούς οικογένειας, καταστρέφεται όταν ο μικρός γιος του ζευγαριού χάνει την ζωή του, σε ατύχημα. Με αυτή την θεματική βάση, που στηρίζεται στο ομώνυμο θεατρικό έργο του David Lindsay - Abaire, ο John Cameron Mitchell παρουσιάζει την τρίτη του ταινία, μετά τον ανατρεπτικό Hedwig και το ανατρεπτικότερο Shortbus, καταφέρνοντας να αποσπάσει το χειροκρότημα του κοινού, που παρακολούθησε την επίσημη πρώτη της στο Τορόντο. Οι πιο αισιόδοξοι μάλιστα, έκαναν λόγο και για δεδομένη παρουσία των δύο βασικών πρωταγωνιστών, στις επερχόμενες οσκαρικές πεντάδες, στοιχείο που για την Kidman τουλάχιστον - που κακά τα ψέματα, τα τελευταία χρόνια αντιμετωπιζόταν ως ex-actress - εμφανίζει μια κάποια έκπληξη.


Και λιγότερο ίσως για τον υποτιμημένο Aaron Eckhart, που έχει δοκιμαστεί σε αρκετά διαφορετικά είδη στην πορεία του και ουδέποτε απογοήτευσε το κοινό. Μαζί με το σπαρακτικό ζευγάρι επί της οθόνης, συνυπάρχει η σπουδαία καρατερίστα Dianne Wiest, ενώ το καστ ολοκληρώνουν οι Sandra Oh, ο John Tenney και η Αmy Blanchard. Η Lionsgate που έσπευσε να αγοράσει τα δικαιώματα της ταινίας στο καναδέζικο φιλμικό ραντεβού, θα την κυκλοφορήσει επίσημα στο αμερικάνικο κοινό στις 17 του ερχόμενου Δεκέμβρη.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 10 Φεβρουαρίου 2011 με τον τίτλο Απώλεια

Περισσότερα... »

Για το ποιος είναι ο μοναδικός σκηνοθέτης, που εδώ και 25 χρόνια διατηρεί το επίπεδο των περιπετειών δράσης που υπογράφει, τόσο ψηλά ώστε να ικανοποιεί το κοινό του, το έχω επαναλάβει πολλές φορές στο παρελθόν και θα το υποστηρίξω ακόμη μία. Ο Tony Scott, από την εποχή του Top Gun μέχρι σήμερα, σε μια δημιουργική διαδρομή που περιείχε από Crimson Tide μέχρι True Romance, Enemy Of The State, Spy Game, Days Of Thunder, ακόμη και το υποτιμημένο Domino, σπάνια εμφανίστηκε κατώτερος των προσδοκιών, απλά κάποιες φιλόδοξες εμπνεύσεις, όπως το Deja Vu φερειπείν, δεν του βγήκαν στην πορεία. Κατόπιν του ριμέικ The Taking Of Pelham 123, ο Βρετανός επιστρέφει με ένα ακόμη καταιγιστικό θρίλερ, που εκτυλίσσεται πάνω σε βαγόνια, αυτή την φορά όμως όχι του μετρό μα μιας εμπορικής αμαξοστοιχίας, που μεταφέρει εύφλεκτα τοξικά και κινείται ανεξέλεγκτη, με ιλιγγιώδη ταχύτητα.

Η Πραγματική Ιστορία: Το Unstoppable βασίζεται στην συγκλονιστική υπόθεση του συρμού SD 40 #8888 (εξού και το όνομα Crazy Eight) που το 2001 διάνυσε δίχως μηχανοδηγό, περίπου 100 χιλιόμετρα για δύο ώρες πάνω στις γραμμές που διασχίζουν την πολιτεία του Οχάιο. Με τα φρένα εκτός λειτουργίας, οι υπεύθυνοι έδωσαν την λύση της παράλληλης πορείας άλλης αμαξοστοιχίας, που φρέναρε ταυτόχρονα με την αδέσποτη, έτσι ώστε ριψοκίνδυνος υπάλληλος της εταιρίας να πηδήξει πάνω της και να την δαμάσει.



Ο Εχθρός: Όσο κι αν ακούγεται παράξενο, ο εχθρός στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι κάποιος παρανοϊκός δολοφόνος ή εγκληματίας, αλλά ένα τρένο, που ακολουθεί φρενήρη πορεία και πρόκειται στο διάβα του να περάσει από πόλεις που κατοικούν ανυποψίαστοι πολίτες. Ο οργανισμός σιδηροδρόμων θα αναθέσει την αποστολή σε έναν βετεράνο μηχανικό, ο οποίος θα επιλέξει για συνεργό του - προς χάρη της δραματουργίας - έναν νεαρό μα με ισχυρό φρόνημα μηχανοδηγό, που διανύει την πρώτη του μέρα στην υπηρεσία. Η αγωνία θα κορυφωθεί όταν ο συρμός, θα αναπτύξει ταχύτητα τέτοια, ικανή να τον εκτροχιάσει στην πρώτη επικίνδυνη στροφή, με συνέπεια τα δηλητηριώδη χημικά να χυθούν δίπλα σε κατοικημένες περιοχές.



Η Διαδρομή: Όντας μια ταινία του Tony Scott, θα ήταν δύσκολο, έναν από τους βασικότερους ρόλους να μην τον παίζουν τα μελετημένα ειδικά εφέ. Μαθημένος στα δύσκολα όμως ο δημιουργός, επέλεξε να στήσει μια ολόκληρη σιδηροδρομική γραμμή, που πάνω της θα κινούταν ένα τρένο σε όσο το δυνατόν κοντινότερη κλίμακα του πραγματικού, που άγγιζε σε μήκος τι μισό μίλι! Από κοντά και ο παραγωγός Μίδας Βruckheimer, που συνήθως δεν χαλά τέτοια χατίρια και νάσου μια πλήρης αμαξοστοιχία πανέτοιμη να αποδώσει ρεαλιστικότερα την υπόθεση. Λογικό είναι ο προϋπολογισμός να εκτοξευτεί στα ύψη, κοντά στα 100 εκατομμύρια δολάρια, ποσό που η διανομέας Fox καλείται να φέρει στα ταμεία πολλαπλάσιο, από τις 11 του Νοέμβρη, όταν το Unstoppable θα κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα του στις αίθουσες.



Οι Ήρωες: Με χιλιάδες ζωές να κινδυνεύουν, κάποιοι θα έπρεπε με ρίσκο την ακεραιότητα τους, να αναλάβουν το σταμάτημα της φονικής βολίδας. Κλήρος που έπεσε στον βετεράνο τεχνικό Φρανκ Μπαρνς και τον νέο στην δουλειά Γουίλ Κόλσον, που δίχως να γνωρίζονται καλά καλά, καλούνται να συνεργαστούν, σε ένα επίπεδο που ποτέ δεν θα φαντάζονταν. Στην δραματοποιημένη αυτή απόδοση της ιστορίας, ο βραβευμένος με Όσκαρ Denzel Washington και στενότερος συνεργάτης εδώ και χρόνια του Scott, παρέα με τον Chris Pine, που η φήμη του εκτοξεύτηκε παίζοντας τον Κάπτεν Κερκ στο αξιόλογο restart του Star Trek, μοιράζονται τους βασικούς ρόλους. Έχοντας ταυτόχρονα την υποστήριξη της όμορφης Rosario Dawson, που από το μπουθ του κέντρου ελέγχου, τους δίνει τις κατάλληλες πληροφορίες για το πως πρέπει να κινηθούν.



Το Unstoppable θα προβάλλεται στις δικές μας αίθουσες, από τις 11 Νοεμβρίου 2010 με τον τίτλο Ασταμάτητο, σε διανομή της Odeon.
Περισσότερα... »

Όλα όσα πιστεύεις, πρόκειται να αλλάξουν. Δεν έχουν περάσει παρά μόνο λίγες εβδομάδες από την τελευταία - ημιανεπιτυχή - κινηματογραφική εκδοχή εξορκισμού, με το The Last Exorcism και από ότι δείχνει το τρέιλερ που μόλις κυκλοφόρησε από την Warner, ακόμη μια περίπτωση κυριευμένου από το Κακό, που αναζητά λύτρωση, πρόκειται να επισκεφτεί τις μεγάλες οθόνες. Η περίπτωση του The Rite, αφορά μια πραγματική ιστορία, γύρω από έναν εκπαιδευόμενο πάστορα, που παρακολουθεί σεμινάρια για επιτυχημένους εξορκισμούς στην Αγία Έδρα. Εκεί όπου θα συναντήσει έναν μυστηριώδη παπά, που ακολουθεί ανορθόδοξες μεθόδους κάθαρσης της ψυχής και που μέσα από τις ιδιοτροπίες του θα τον οδηγήσει στα σκοτεινά μονοπάτια της πίστης. Το δύσκολο με αυτού του είδους τα φιλμ θρησκευτικής μελέτης, είναι να καταφέρουν να ισορροπήσουν το σκοινί, δίχως να πέσουν στην μια πλευρά της φονταμενταλιστικής κατήχησης ή ακόμη χειρότερα στην άλλη της κληρικής γραφικότητας. Ο Σουηδός Mikael Hafstrom, αρέσκεται να να μπλέκει στις δημιουργίες του, με τέτοιου είδους ριψοκίνδυνες θεματικές, δίχως μέχρι στιγμής να έχει καταφέρει να πετύχει κάτι ουσιώδες στην μακρά καριέρα του.

Πρόβλεψη μου είναι πως ούτε εδώ θα ξεπεράσει την μετριότητα, που έχει διακρίνει τα πονήματα του - άντε ας πω ότι το πάλεψε λίγο παραπάνω με το τελευταίο του, το 1408 - εκτός και πάρει μπροστά η μηχανή που λέγεται Anthony Hopkins, ο οποίος ποτέ δεν πρέπει να υποτιμάται, που κρατά τον ρόλο του ηλικιωμένου ιερέα. Αν και εσχάτως ο Βρετανός, από ότι δείχνει με τις επιλογές του, περισσότερο νοιάζεται για το πως θα ασφαλίσει καλύτερα τα γεράματα του, παρά για το αν θα προσφέρει στο κοινό μια ερμηνεία της προκοπής. Μαζί του επί σκηνής στην Ιεροτελεστία, βρίσκονται η Alice Braga, ο Rutger Hauer, ο Ciaran Hinds κι ο Colin O'Donoghue, που παίζει τον νεαρό εξορκιστή, μοιάζοντας να έχει βγει μόλις από κάστινγκ του Twilight Saga. Πρεμιέρα στην Αμερική στις 28 του ερχόμενου Γενάρη...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 24 Φεβρουαρίου 2011 με τον τίτλο Η Τελετή

Περισσότερα... »

Κι όμως, δεν ξέχασα τα πάντα! Εδώ μάλιστα, αυτή είναι πραγματική περιπέτεια! Θρίλερ από τα λίγα υπόσχεται πως θα είναι το Unknown, που υπογράφει ο Σπανιόλος Jaume Colette Serra - House Of Wax, Goal II, Orphan - και μεταφέρει την δράση του στην γερμανική πρωτεύουσα, το μοντέρνο Βερολίνο. Εκεί όπου ταξιδεύει αναγνωρισμένος γιατρός, μετά της συζύγου του για να λάβει μέρος σε συνέδριο, μα κατόπιν αυτοκινητιστικού ατυχήματος, θα πέσει σε αμνησιακή κρίση. Το ατυχές για εκείνον είναι πως όχι μόνο δεν θυμάται τίποτα για το παρελθόν του, μα κανείς, ούτε η ίδια του η γυναίκα, δεν τον αναγνωρίζει. Από το τρέιλερ αντιλαμβάνεται κανείς το γεμάτο σασπένς μιξάζ ανάμεσα σε Φυγά, Frantic και Bourne Identity, αφού το μόλις δυόμισι λεπτών κλιπ, καταφέρνει να κόψει την ανάσα με την ένταση του. Το αν θα το καταφέρει και σε όλο του το εύρος θα το μάθουμε στις 7 του Γενάρη, όταν σε διανομή της Warner θα κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα του.

Ακολουθώντας την επιτυχημένη συνταγή του Taken, που σάρωσε - πλην της Ελλάδας - σε οποιαδήποτε φόρμα προβολής του, ο Liam Neeson, επιστρέφει στην Ευρώπη, που του πάει, για να ανεβάσει με την εμπειρία του πρωταγωνιστικά, το επίπεδο της παραγωγής. Και δεν είναι μόνος του, μιας και δίπλα του, στο γεμάτο ένταση Unknown, συνυπάρχουν η January Jones, η Diane - oh my God - Kruger, ο Aidan Quinn, ο Frank Langella και οι Αλεμάνοι σταρς Sebastian Koch και Karl Marcovics.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 24 Μαρτίου 2011 με τον τίτλο Ο Άγνωστος

Περισσότερα... »

Σας θυμίζει κάτι? Μια εβδομάδα μετά το πέρασμα στην αιωνιότητα, του Γιάννη Δαλιανίδη, του ανθρώπου που μετέφερε την ιστορία του Δημήτρη Ψαθά στην μεγάλη οθόνη, κάνει την εμφάνιση του το τρέιλερ της σύγχρονης εκδοχής του Ζητείται Ψεύτης, που αποτελεί την πρώτη από κοινού παραγωγική σύμπραξη, της Village και της Odeon. Η μεγάλη επιτυχία που έκανε πάταγο, τόσο στην θεατρική της, όσο και στην κινηματογραφική της εκδοχή στις αρχές της δεκαετίας του 60, μεταφέρεται σε μια μοντέρνα βερσιόν από τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη, στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, που κρατά και τον κεντρικό ρόλο του Υπουργού Υγείας Θεόφιλου Φερέκη. Του ανθρώπου που έχει κουραστεί διαρκώς να κάνει πράξη τις απαιτήσεις των ψηφοφόρων του και για τον σκοπό αυτό αναζητά τον τρόπο που θα εκμηδενίσει το πρόβλημα του. Θεόδωρος Πάρλας ή απλώς Ψευτοθόδωρος, ονομάζεται και από την πρώτη στιγμή που θα εμφανιστεί δίπλα του, ο πολιτικός θα βρει την υγεία του! Ρόλο που έπαιξε με τον γνωστή απίθανη μέθοδο του ο αξέχαστος Ντίνος Ηλιόπουλος και που εδώ επιδιώκει να αναβιώσει, ο ταλαντούχος σε όλα τα θεματικά είδη Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος.


Μαζί τους επί της οθόνης παρελαύνουν η εκθαμβωτική Ζέτα Μακρυπούλια, ως ψηλομύτηα σύζυγος του βουλευτή, ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, ο Μιχάλης Ιατρόπουλος και πάλι ως μαφιόζος, η Φωτεινή Μπαξεβάνη, η Κλέλια Ρένεση, ο Άκης Σακελλαρίου, ο Δημήτρης Μαυρόπουλος και ο Τάσος Κωστής.

Στις δικές μας αίθουσες? Από τις 23 Δεκεμβρίου 2010
Περισσότερα... »

Η Πόλη
του Ben Affleck. Με τους Ben Affleck, Rebecca Hall, Jon Hamm, Jeremy Renner


Ο Woody Allen Της Βοστόνης
του zerVo
Σαν σούπερ αστέρα και λαμπερό πρωταγωνιστή πανάκριβων μπλοκμπάστερς, πιθανότατα η μαρμάγκα τον έφαγε, γιατί δεν πρόσφερε εκτός από το γοητευτικό παρουσιαστικό του, κάτι το διαφορετικό ως ζεν πρεμιέ. Πάντοτε, με ότι και να καταπιάστηκε εκείνη την χρυσή περίοδο, γύρω στο μιλένιουμ, ο Ben Affleck, πάντα εμφανιζόταν κάτι που και την κατάσταση θα έσωζε και θα του έκλεβε την δόξα. Στον Armageddon λεγόταν Bruce Willis, στο Pearl Harbour ονομαζόταν Michael Bay, στο Sum Of All Fears αναφερόταν σαν κόντρα με όλους εκείνους που υποδύθηκαν κάποτε τον ίδιο ήρωα. Κι όμως αυτό το παλικάρι, που απορρίφθηκε με συνοπτικές διαδικασίες για την θέση του top star, έτσι, γιατί δεν κάνει, απέδειξε έκτοτε πως όσο υποκριτικό ταλέντο του λείπει, άλλο τόσο κι ακόμη περισσότερο, αξίζει δημιουργικά. Κι αν για την συγγραφή των σεναρίων του ήδη καμαρώνει ένα χρυσό οσκαράκι στο σαλόνι του - The Good Will Hunting - να ξέρεις πως δεν θα αργήσει η στιγμή που τα αγαλματάκια θα τα ντουμπλάρει. Κι αυτή την φορά θα είναι για ικανότητα του στο directing...

Το σχέδιο ληστείας μιας από τις κεντρικότερες τράπεζες της πόλης, από την καλά οργανωμένη πεντάδα πάνοπλων κλεφτών, θα στεφθεί από απόλυτη επιτυχία. Με μοναδική παραφωνία, την εργαζόμενη τραπεζικό που θα πάρουν μαζί τους φεύγοντας, ως όμηρο, μα που με τα μάτια δεμένα, δεν είδε τίποτα που να αποκαλύπτει την ταυτότητα τους, στον αστυνόμο που θα αναλάβει την υπόθεση. Κι αφού ο ιθύνων νους της συμμορίας, καταλάβει πως εκείνη όχι απλά δεν άνοιξε το στόμα της στις αρχές, μα με την στάση της έδειξε να καλύπτει τους ληστές, θα την παρακολουθήσει μέχρι το δημόσιο πλυντήριο και αφού βεβαιωθεί πως δεν της περνάει καν από το μυαλό ποιος είναι πραγματικά, θα της δείξει πως αισθάνεται κάτι παραπάνω από φιλία γι αυτήν. Θα ξεδιπλώσει μπροστά της όλα του τα όνειρα, που είναι ηλιόλουστα και ζεστά, δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με παρανομίες και θα της βγάλουν έναν χαρακτήρα οικείο και ευαίσθητο, σαν από εκείνους που λατρεύουν να έχουν δίπλα τους οι γυναίκες. Διπρόσωπος? Όχι ακριβώς. Απλά μπερδεμένος, που επέλεξε να ακολουθήσει τον ληστρικό δρόμο που του δίδαξε ο πατέρας, μια παράδοση που στην πόλη τους διατηρείται από πάππου προς πάππου και όχι τον φιλελεύθερο που όρισε η μάνα, μια εικόνα που κρύβεται θολά στο πίσω μέρος του μυαλού του, δίχως ακόμη να έχει εξηγήσει το γιατί.

Παρότι η ιστορία που πηγάζει από το βιβλίο του Chuck Hogan, The Prince Of Thieves είναι τόσο απλή, εντούτοις το περιβάλλον που κτίζεται γύρω της ως σκηνικό, είναι μαγευτικά ρεαλιστικό. Η Βοστόνη, η πόλη των Celtics και των Red Sox, των Aerosmith και των πολλών πανεπιστημίων, που έχει αποκληθεί ως η πρ
ωτεύουσα των ληστειών τραπέζης, δεν στέκεται απλά ως φόντο, μα αγκαλιάζει τους χαρακτήρες κατά τέτοιο τρόπο, που τους παρεμποδίζει να κοιτάξουν παραπέρα, να την ξεπεράσουν. Σαν να δίνει στους πολίτες της η ίδια την εντολή να διατηρήσουν τις παραδόσεις της, ακόμη και αν εκείνες διέπονται από μη νόμιμη λογική. Παιδιά της και οι συμμορίτες, βέροι Βοστονέζοι, που παίζουν το παιχνίδι της, σχεδόν απερίσκεπτα. Κι εκεί η εντοπίζεται η επιτυχία του Affleck ως δημιουργού. Που αντιμετωπίζει την πατρίδα του, που όπως φαίνεται γνωρίζει την παραμικρή της σπιθαμή σαν την παλάμη του, σαν μια ξεχωριστή χώρα, που ελκύει τους πολίτες της σαν μαγνήτης, έστω κι αν δεν το αξίζει. Ανεξάρτητη από το σύνολο, απομακρυσμένη από την έννοια της Ηνωμένης Πολιτείας, μια μεγαλούπολη καρχαρίας, που συνάμα μοιάζει με μικρό χωριό, με τίποτα να μην μπορεί να μείνει κρυπτό υπό τον ήλιο της.

Για πες: Σε αυτό το αμφιλεγόμενο περιβάλλον, κινούνται οι χαρακτήρες της ιστορίας, οι αντι-ήρωες, που αν και κακοποιοί, κερδίζουν την συμπάθεια του θεατή. Ένα καθαρόαιμο δείγμα Scorsese δηλαδή, φιλτραρισμένο μέσα από την ταχύτατη λογική του Michael Μann και της Έντασης του, που αραιά και που κάνει την εμφάνιση της στα πλάνα του The Town. Εικόνες που διέπονται από βιαιότητα, αλλά και ευαισθησία, ακραία συναισθήματα που πηγάζουν μέσα από τις σωστά δομημένες ματιές των ερμηνευτών - Renner, Rebecca Hall, Blake Lively και ο Postlethwaite ως διπρόσωπη οχιά, ξεχωρίζουν - όπως τις κατάφερε η αληθινή αισθητική του Affleck, που αρχικά με το Gone Baby Gone και τώρα με την Πόλη, εύκολα καπαρώνει την ταυτότητα του Woody Allen της Βοστόνης.






Στις δικές μας αίθουσες, 21 Οκτωβρίου 2010 από την Village


Περισσότερα... »

Στην Πόλη της Σύλβια
του José Luis Guerín. Με τους Xavier Lafitte, Pilar López de Ayala


Laure Je T'Aime
του zerVo
Νεαρός άντρας, επιστρέφει στην πόλη που γνώρισε την γυναίκα των ονείρων του, επιζητώντας να την εντοπίσει και πάλι, έξι ολόκληρα χρόνια μετά την πρώτη τους συνάντηση. Τρία μερόνυχτα θα διαρκέσει η περιπλάνηση του γοητευτικού ερωτοκτυπημένου, που παρόλη την προσπάθεια του να επαναφέρει στην μνήμη του την μορφή της, μην τυχόν και του θυμίσει κάτι κάποια από τις δεκάδες δεσποινίδες που τον περικυκλώνουν, πάντοτε καταλήγει στο κενό, στο άδειο πρόσωπο. Τόσο περαστική ήταν η αγάπη του ή τόσο πολύ άφησε τα σημάδια του στην μνήμη του ο χρόνος? Παρότι οι πιθανότητες δεν είναι με το μέρος του, Εκείνος, μιας και ποτέ δεν μαθαίνουμε το όνομα του, θα παλέψει με την κενή ανάμνηση της για να την ξαναβρεί στο υπαίθριο καφέ, στην στάση του τραμ, στην πλατεία, στο μπαράκι που γνωρίστηκαν. Το τελευταίο πράγμα που επιθυμεί να εκστομίσει είναι η λέξη "Καταστροφή". Πολύ δύσκολα όμως η φαντασία του θα μεταβληθεί σε πραγματικότητα. Ακόμη και όταν θα νιώσει πως την βρήκε, σχεδόν την άγγιξε, μα μετά από πολύωρο περπάτημα σε κάθε καλντεριμένιο σοκάκι, θα διαπιστώσει πως έσφαλε. Παιχνίδι είναι και είχε ρίσκο.

Για πες: Όχι πως το φιλμ έχει καμία συγκλονιστική χρονική διάρκεια, μα αν εκτυλισσόταν σε δέκα - δεκαπέντε λεπτά θα ήταν πολύ καλύτερα για όλους μας. Ίσως όχι για τον δήμαρχο του Στρασβούργου, αφού η κάμερα του Jose Luis Guerin, που διασχίζει για μιάμιση ώρα από άκρου εις άκρο την Γαλλική πόλη, την παρουσιάζει τόσο ηλιόλουστη και παραδεισένια, που θα ήθελες αυτοστιγμής να ταξιδέψεις προς τα εκεί, έστω για λίγο, για ένα καπουτσίνο ή ένα παγωτό. Ήρεμες εικόνες, φιλήσυχων ανθρώπων, που διασκεδάζουν την ζωή και τον έρωτα, χαμογελούν δίχως να πνίγονται από την βουή και ελπίζουν - βάσιμα - σε ένα καλύτερο αύριο, όπως το προϋποθέτει το ζεστό, πανέμορφο, ζεστό περιβάλλον, που έχουν επιλέξει για να ζήσουν. Ανάμεσα σε αυτό το αισιόδοξο πολυσυλλεκτικό παζλ, που την νηνεμία του σπάνια διακόπτει η παρέμβαση του πλανόδιου πωλητή ή του γραμμένου με σπρέι Laure Je T'Aime στον επίπεδο τοίχο, βαδίζει και ο μοναχικός τύπος, που η μικρή του περιπέτεια θα τον καταστήσει συμπαθή στην ματιά μας. Ίσως μετά από τόση ώρα βασανιστικής αναζήτησης, τον κάνει και φίλο μας. Ή μήπως παρατραβά το πράγμα? Μάλλον κάτι τέτοιο συμβαίνει, όταν η επανάληψη των εικόνων αρχίζει και παίρνει μπρος, γεγονός που με κάνει να πιστεύω, πως και τρεις μήνες να είχε στην διάθεση του ο Loverboy, δύσκολα θα ανακάλυπτε ξανά το αντικείμενο του πόθου του...






Στις δικές μας αίθουσες, 21 Οκτωβρίου 2010 από την Seven
Περισσότερα... »

Resident Evil: Τρισδιάστατη Απόδραση
του Paul WS Anderson. Με τους Milla Jovovich, Ali Larter, Wentworth Miller, Kim Coates


Ελπίζω και τελευταίο...
του zerVo
Στο άκουσμα του τίτλου Resident Evil, φαντάζομαι από το μυαλό σου θα περνά το ερώτημα, πόσους ακόμη ζόμπι, μπορείς να αντέξεις σαν θεατής. Μην παρασύρεσαι όμως. Μπορεί το franchise που ήδη διανύει την τέταρτη φάση του, να ξεκίνησε σαν μια μάχη του Καλού με τους νεκροζώντανους, στην εξέλιξη του όμως, προκειμένου να διατηρήσει μια κάποια υποτυπώδη ενδιαφέρουσα πλοκή, μεταλλάχθηκε και το ίδιο κι έτσι οι πεινασμένοι για υγιή σάρκα λυσσάρηδες, εδώ δεν είναι οι βασικοί κακοί της υπόθεσης. Όχι πως απουσιάζουν, απλά βρίσκονται κάπου στο περικυκλωτικό 3D φόντο, να φωνασκούν και να ωρύονται μην τυχόν και πέσει κατά πάνω τους μια ανθρώπινη μπουκιά. Συνεπώς αυτό σημαίνει πως το Afterlife είναι μια ξεχωριστή καταιγιστική περιπέτεια, επειδή ανανέωσε την κεντρική της ίντριγκα? Ε, όχι δα. Μην ξεχνιέσαι! Ταινία με την Jovovich παρακολουθείς!

Αφού τα είπε ένα χεράκι με τον διαβολικό υπεύθυνο της δημιουργίας του φονικού ιού, που μετατρέπει τους ανθρώπους σε κτήνη, η δυναμική Άλις, πρέπει να βρει τους παλιούς της συντρόφους και να ανακαλύψει τον τόπο της Αρκάντια, όπου βρίσκονται χιλιάδες υγιείς και αμόλυντοι πολίτες. Όπερ σημαίνει πως η μοναχική πολεμίστρια, εισβάλλει με την άνεση που την διακρίνει στο υπόγειο της Umbrella Corporation, τα κάνει γης μαδιάμ, έρχεται σε φονικό τετ α τετ με τον Γουέσκερ, πετά με αεροπλάνο την μισή υφήλιο για να εντοπίσει την Ιόλαο της σε μια ερημική παραλία και επιστρέφει στο LA για την τελική αναμέτρηση. Εκεί που την περιμένει μια καλοστημένη παγίδα - και καλά το τουίστ της υπόθεσης - αλλά όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, πάντοτε βρίσκεται η διέξοδος, ένα λαγούμι που δεν έχουν ακόμη ανακαλύψει οι Απέθαντοι, που θα ανοίξει τον δρόμο προς την ελευθερία.

Για πες: Συνεπώς για μια ακόμη φορά η εντυπωσιακή Σλαβο-ουκρανή Milla, σηκώνει την παντιέρα της ανεξαρτησίας, καθοδηγούμενη από τον σύζυγο της - τελικά μόνο αμόρε της, σκηνοθετούν αυτό το κορίτσι - Paul Anderson, που αναμφίβολα την καλή ιδέα να μεταφέρει στο σινεμά το βίντεο γκέιμ, μα θα έπρεπε και να σταματήσει εκεί και ούτε να διαννοηθεί να επανέλθει. Εδώ, δίχως την παραμικρή χρονική συνοχή και με καμία απολύτως σεναριακή πρωτοτυπία, αναπαραγάγει μια από τα ίδια, εκτιμώντας πως το τρισδιάστατο από μόνο του θα κάνει δουλειά, εντυπωσιάζοντας το διψασμένο για action μάτι. Με δυο ντόπερμαν να σκίζονται στα δυο, κάποια γυάλινα θραύσματα που πετιούνται στον αέρα και ένα ζευγάρι Rayban που κατευθύνονται straight 2 U, δεν γίνεται εύκολα χωριό, συνεπώς για ακόμη μια φορά θα υποστηρίξω πως το παραμύθι του Resident κάπου εδώ πρέπει να ρίξει τίτλους τέλους, αφήνοντας τον Anderson να ασχοληθεί με τίποτα σοβαρότερο. Αν μπορεί δηλαδή το νέο installment των Τριών Σωματοφυλάκων να αποκληθεί κάτι τέτοιο...






Στις δικές μας αίθουσες, 21 Οκτωβρίου 2010 από την Village


Περισσότερα... »