Highway to hell, we salute you... Από την πρώτη στιγμή που η Dreamworks ανακοίνωσε το πρότζεκτ μέχρι τώρα, οι αλλαγές στην μορφολογία του ήταν πολλές και θεαματικές. Αν και αρχικά είχε ειπωθεί πως στον κεντρικό (αντί) ήρωα, την φωνή του θα δανείσει ο Robert Downey Jr, τελικά το στούντιο κατέληξε στην πιο συμβιβαστική λύση του Will Ferrell. Κάπου στον Δεκέμβρη, με μια λιτή ανακοίνωση, γινόταν γνωστή η μετονομασία της ταινίας από Oobermind σε Megamind, πιθανότατα για να αναδειχτεί το μέγκα μέγεθος της παραγωγής. Κατόπιν αυτών των εξελίξεων, κυκλοφόρησαν τόσο το τίζερ όσο και το κινηματογραφικό τρέιλερ, προκειμένου να ενημερώσουν, γύρω από το νέο κινούμενο σχέδιο του δημιουργού της Μαδαγασκάρης (1 και 2) Tom McGrath, που θα κάνει επίσημα την εμφάνιση του στις αίθουσες στις 5 του ερχόμενου Νοέμβρη, έχοντας σκοπό να σατιρίσει τις φιγούρες των υπερ-ηρώων που έχουν κατακλύσει την φιλμική πραγματικότητα.


Ο Μεγκαμάιντ είναι κάτι ανάλογο του Superman, με την διαφορά πως την ώρα που εκείνος κατέφθασε στον πλανήτη μας από τον μακρινό του τόπο, δεν ανέλαβε να τον αναθρέψει μια οικογένεια με ταπεινές αρχές, αντιθέτως βρέθηκε στην αγκαλιά μιας συμμορίας εσώκλειστων στην φυλακή, που τον δίδαξαν τον δρόμο της...κακίας. Τώρα όμως που έχοντας εξοντώσει και τον τελευταίο superhero - o Metroman είναι αυτός - κι έχει κάτσει στον θρόνο του κυρίαρχου, μέσα στην βαριεστημάρα του θα δημιουργήσει έναν εχθρό, τον Τιτάνα. Όταν αυτός αρχίσει να απειλεί όχι μονάχα τα πρωτεία του, αλλά και το μέλλον της ανθρωπότητας, θα έρθει η ώρα για τον Μεγκαμάιντ, να αποδείξει πως αν θέλει μπορεί να εξελιχθεί στον μεγαλύτερο ήρωα όλων των εποχών. Εν αναμονή να το δούμε κι αυτό στο τρισδιάστατο animation, όπου αστέρια πρώτου μεγέθους όπως η Tina Fey, ο Jonah Hill και ο Brad Pitt δανείζουν τις φωνές τους στους σκιτσαρισμένους χαρακτήρες.
Στις δικές μας αίθουσες, το φθινόπωρο του 2010

Theatrical Trailer

Teaser Trailer
Περισσότερα... »

Για να επιβιώσουν από το τέλος του κόσμου, πρέπει βασικά να επιβιώσουν μεταξύ τους. Ούτε μια εβδομάδα δεν έχουν ξεκινήσει τα γυρίσματα της ταινίας The Divide κι από ότι δείχνει η κατάσταση, το υλικό που τραβήχτηκε ήδη, παραήταν αρκετό για ένα πραγματικά εντυπωσιακό τίζερ τρέιλερ. Που καλώς εχόντων των πραγμάτων και αν διατηρηθεί η υπόσχεση του στούντιο, δεν θα μείνει στον αέρα για περισσότερες από 24 ώρες. Είναι μια πρόγευση δηλαδή που προλαβαίνεις δεν προλαβαίνεις να πάρεις, πριν το μονόλεπτο περιεκτικό πρόμο αποσυρθεί, εις αναμονή ενός πιο λεπτομερούς βίντεο. Η ιστορία του φιλμ, που από ότι φαίνεται, φέρνει κάτι σε REC, La Horde, Cloverfield και...The Day After Tomorrow, αναφέρεται στις αγωνιώδεις ώρες που περνά μια ομάδα οκτώ ατόμων, στην προσπάθεια της να χωθεί στο υπόγειο ενός ερημικού κτιρίου, κατόπιν μια κατακλυσμιαίας έκρηξης, που έχει συντρίψει την Νέα Υόρκη. Το θρίλερ επιστημονικής φαντασίας υπογράφεται σκηνοθετικά από τον Γάλλο δημιουργό του Hitman και του Frontiers, Xavier Gens και ανάμεσα στο πολυπληθές καστ του συναντάμε τους Michael Biehn, Milo Ventimiglia, Lauren German και Rosanna Arquette. Όπως είναι πολύ φυσικό δεν έχουν δοθεί ημερομηνίες κυκλοφορίας του Χάσματος στην παγκόσμια αγορά, αν και πολύ θα ήθελα να το παρακολουθήσω εδώ και τώρα...

Στις δικές μας αίθουσες, κάτσε να ολοκληρωθεί πρώτα...
Περισσότερα... »

Μια εβδομάδα πριν από την επίσημη πρεμιέρα του στην Αμερική και δεκαπέντε ημέρες πριν κτυπήσουν την πόρτα των εγχώριων αιθουσών, οι Killers μέσα από ένα ευχάριστο κλιπάκι κάνουν τις απαραίτητες συστάσεις. Κάτω από τον καυτό ήλιο των διακοπών εκείνη - με την μορφή της κατάξανθης Katherine Heigl, ότι γοητευτικότερο έχει αναδείξει η αμερικάνικη TV τα τελευταία χρόνια - κι εκείνος - ο Ashton Kutcher με τα κάλλη του σε κοινή θέα - θα γνωριστούν και θα αγαπηθούν. Η συνέχεια ρομαντική όσο και περιπετειώδης, στο χαλαρού ύφους φιλμ που υπογράφει ο Αυστραλός Robert Luketic, που έχει προυπηρεσία στο είδος από τον καιρό του Monster In Law και του The Ugly Truth. Γυρισμένη - και - στην γαλλική Ριβιέρα η ταινία διαθέτει πολλά κοινά στοιχεία με το επιτυχημένο Mr And Mrs Smith, όπως και αξιόλογες γκεστ σταρ παρουσίες, όπως του αειθαλή Tom Selleck και της Catherine O'Hara. Περισσότερες πληροφορίες για το Killers που κάνει την πρεμιέρα τους στις 10 Ιουνίου, μπορείς να πάρεις και από το προωθητικό τρέιλερ της Lionsgate.

Clip #1

Περισσότερα... »

Έλαμψε δια της απουσίας του, ο πρωταγωνιστής Sean Penn, από την πρεμιέρα ταινίας Fair Game, της μοναδικής αμιγώς αμερικάνικης παραγωγής, που συμμετέχει στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Καννών. Αντίθετα παρούσα δήλωσε η Naomi Watts, εμφανώς ταλαιπωρημένη από τον τετραήμερο μαραθώνιο της στην Κρουαζέτ, εφόσον είχε την υποχρέωση να συμμετάσχει στην παρουσίαση του νέου έργου του Woody Allen, όπου επίσης κρατά έναν χαρακτηριστικό ρόλο. Εδώ η κατάξανθη σταρ, ενώνει και πάλι τις δυνάμεις της με τον χαρισματικό Penn, για πρώτη φορά μετά το 21 Grams, υποδυόμενη την Βάλερι Πλάμ, μια πρώην μυστική πράκτορα της CIA, που προδόθηκε από τις υπηρεσίες ασφαλείας των ΗΠΑ, προκαλώντας ένα σκάνδαλο ικανό να βάλει σε κίνδυνο την ίδια της την ζωή. "Εντυπωσιάστηκα από το απίστευτο κουράγιο αυτής της γυναίκας, είναι οι πρώτες κουβέντες της Watts, ενώπιον των δημοσιογράφων, από το πόσο δυνατή έδειξε στο να αντιμετωπίσει μια τόσο δύσκολα περίσταση και από την πίστη που είχε μέσα της πως εντέλει από αυτό τον Γολγοθά, θα βγει νικήτρια. Ευτυχώς για εκείνη είχε δίπλα της αυτόν τον εξαιρετικό σύζυγο, που κατάφερε να την πείσει πως μπορούν μαζί να καταφέρουν το αδύνατο. Και πόσοι αλήθεια θα έδειχνα διατεθειμένοι να τα βάλουν με το κράτος? Εγώ αμφιβάλλω αν θα το έκανα. Είναι η χαρακτηριστικότερη γυναικεία φιγούρα, που έχω ερμηνεύσει ποτέ στην καριέρα μου." Το φιλμ βασίστηκε στα απομνημονεύματα του ζεύγους Γουίλσον - Πλαμ The Politics Of Truth, όπου αναφέρονται όλες οι συγκλονιστικές λεπτομέρειες για τις διώξεις που γνώρισαν από τις secret services της Αμερικής, επειδή έκαναν το λάθος να μην εντοπίσουν συναλλαγές που θα συσχέτιζαν το Ιράκ, με την κατασκευή πυρηνικών όπλων.



Photo: Getty Images Europe / zimbio.com

Το Fair Game σκηνοθετεί ο Doug Liman, ένας γνώστης της απεικόνισης ταχύτατων εικόνων δράσης, σε ταινίες όπως The Bourne Identity και Mr And Mrs Smith, μα με ελάχιστη εμπειρία πάνω στο δύσκολο κομμάτι του πολιτικού θρίλερ. "Γοητεύτηκα τόσο πολύ από το πάθος αυτούς του ζεύγους, ώστε μελετώντας την ιστορία τους από ένα σημείο και μετά ξέχασα πως είναι αληθινή, λέει ο Νεοϋορκέζος δημιουργός. Η επιμονή και των δύο για να διαδώσουν κατά το δοκούν όσα τους συνέβησαν είναι παροιμιώδης. Να ξέρετε πως και οι δύο βρίσκονται στις Κάννες, κοντά μας για να σας μεταφέρουν από κοντά την παράξενη περιπέτεια τους με τις Αρχές, για να αντιληφθείτε από πρώτο χέρι, ποια είναι η αλήθεια που κρύβεται, πίσω από τις καλογυαλισμένες βιτρίνες των πολυτελών γραφείων τους." Πραγματικά η δυάδα που πάνω στο δράμα της στηρίχθηκε η ταινία, συνόδευσε τους συντελεστές στο φεστιβάλ, μόνο που ο κανονισμός του θεσμού, δεν επέτρεψε την παρουσία τους στο πάνελ της συνέντευξης Τύπου...


Περισσότερα... »

Ως το πρώτο φαβορί για την κατάκτηση του υπέρτατου βραβείου της φετινής διοργάνωσης του φεστιβάλ των Καννών, έστω και αν τρύπωσε στο διαγωνιστικό τμήμα την τελευταία στιγμή, προβάλει το Route Irish του σπουδαίου Βρετανού δημιουργού Ken Loach. Ο σκηνοθέτης που έχει ήδη στα χέρια του έναν Χρυσό Φοίνικα από το 2007 για το αριστοτεχνικά δοσμένο The Wind That Shakes The Barley, επέλεξε για δεύτερη συνεχή χρονιά να επισκεφτεί την Ριβιέρα, μετά το περσινό Looking For Eric, αφήνοντας ξεκρέμαστη την Μόστρα, που της είχε ταγμένη την παρουσία του. Το φιλμ μιλά ανοικτά για τον παράξενο ρόλο που έπαιξε η κυβέρνηση Blair στις αρχές της δεκαετίας του μιλένιουμ, όταν στήριξε με τον ενεργότερο τρόπο την αμερικάνικη απόβαση του Μπους και των γερακιών του στη Μέση Ανατολή. "Πρέπει το συντομότερο δυνατό να κυνηγήσουμε τους υπαίτιους της πολεμικής τραγωδίας και να τους οδηγήσουμε εκεί ακριβώς που τους αξίζει" είναι το καυστικό σχόλιο του Loach, λίγο πριν την είσοδο του στο Παλαί για την προβολή του φιλμ, που περιγράφει με τον ρεαλιστικότερο τρόπο την πιο ριψοκίνδυνη διαδρομή του πλανήτη: Τα οκτώ χιλιόμετρα του τρόμου που συνδέουν το αεροδρόμιο της Βαγδάτης με την Πράσινη Ζώνη...


Photo: Getty Images Europe / zimbio.com

Στο φιλμ που σεναριακά υπογράφει ο στενός συνεργάτης του αγαπημένου auteur, Paul Laverty, πρωταγωνιστούν ο John Bishop και ο Steven Lord, αμφότερα σημαντικά ονόματα της τηλεοπτικής σκηνής της Αλβιόνας, που εδώ υποδύονται τους εγγλέζους εργάτες που βγάζουν το μεροκάματο του φόβου στην εμπόλεμη περιοχή του Ιράκ. Δίχως καμία ασφάλεια και υποστήριξη, αν χρειαστεί από την, τότε, πολεμοχαρή κυβέρνηση τους. "Είναι αλήθεια πως αυτοί που υποκίνησαν τον πόλεμο, αυτοί οι στυγνοί εγκληματίες, ουδέποτε λογοδότησαν για όσα έκαναν. Μέσα από τα έργα μου θα κάνω ότι μπορώ για να οδηγηθούν κάποια στιγμή στο εδώλιο" συμπληρώνει ο ριζοσπάστης και πάντα μαχητικός Loach.


Περισσότερα... »

Σύμφωνα με τους ανταποκριτές, πρέπει να είναι η πιο αδύναμη από όλες τις ταινίες που παίχτηκαν στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ. Παραδοσιακά πάντως δεν μπορεί να υπάρξει επίσημο πρόγραμμα, δίχως μια Ιταλική παραγωγή, απλώς η περίοδος ντεφορμαρίσματος που διακρίνει τους γείτονες τελευταία, κρατά καλά κι αυτό φάνηκε και στις Κάννες, που το La Nostra Vita έκανε την πρεμιέρα του. Είναι η ιστορία ενός οικογενειάρχη, που θα δεχτεί το κτύπημα της μοίρας, όταν η σύζυγος του θα χάσει την ζωή της κατά την διάρκεια του τοκετού. Από το σημείο αυτό και κατοπινά τα πάντα διαφοροποιούνται στον τρόπο σκέψης και στην συμπεριφορά του. Ο σκηνοθέτης Daniele Luchetti, επιστρέφει στην Κρουαζέτ είκοσι χρόνια μετά την πρώτη του παρουσία με το Il Portaborse, για να παρουσιάσει μέσα από την μετάλλαξη του ψυχισμού του σύγχρονου Ρομάνου, το πως έχει αλλάξει ο τρόπος σκέψης ολόκληρης της Ιταλικής κοινωνίας: "Μην φανταστείτε πως το σχήμα της πόλης είναι άλλο. Απλά εκεί που υπήρχαν πλατείες, τώρα ορθώνονται πανύψηλα εμπορικά κέντρα" είναι το πρώτο ειρωνικό σχόλιο του Luchetti για την εικόνα που αντικρίζει καθημερινά στην πατρίδα του. "Δεν πρέπει να πιστέψουμε όμως στην ψευδαίσθηση της όποιας οικονομικής ευμάρειας, που μετατρέπει τους ανθρώπους σε βαριεστημένα γρανάζια της μηχανής. Είμαστε υποχρεωμένοι να αντιδράσουμε σε αυτή την κενότητα του χρήματος, για να κερδίσουμε ξανά το χαμένο συναίσθημα."



Photo: Getty Images Europe / zimbio.com

Σε δεύτερο πλάνο, το La Nostra Vita ρίχνει μια πιο εμπεριστατωμένη ματιά, στο μεταναστευτικό κύμα που έχει κτυπήσει την Ιταλία και στο κατά πόσο οι ξένοι γκασταρμπάιτερς, έχουν ενταχθεί ομαλά και απροβλημάτιστα στο ευρύτερο σύνολο της χώρας. Ο κεντρικός ήρωας, έρχεται καθημερινά στην δουλειά του σε επαφή με δεκάδες μετανάστες, ενώ οι επίσης ξένοι γείτονες του, είναι πρόθυμοι να τον βοηθήσουν στις δύσκολες ημέρες που διανύει. "Αυτή είναι η αλήθεια. Οι εξαιρέσεις πάντοτε υπάρχουν, αλλά δεν πρέπει να είναι ικανές, να προκαλούν ρατσιστικές αντιδράσεις" ολοκληρώνει ο ντιρετόρε, με συμφιλιωτικό τρόπο. Πάντως η βραδινή πρεμιέρα του φιλμ, ήταν από τις πιο λαμπερές του δεκαημέρου, αφού εκτός από τους γοητευτικούς πρωταγωνιστές του Elio Germano, Stefania Montorsi και Raoul Bova, το κόκκινο χαλί πάτησαν διάσημα αστέρια όπως η Giovanna Mezzogiorno, η αειθαλής Ornela Muti και ο Gerard Depardieu.


Περισσότερα... »

Οι Ορδές της Εκδίκησης
των Yannick Dahan και Benjamin Rocher. Με τους Claude Perron, Jean-Pierre Martins, Eriq Ebouaney

Και τώρα τρέχουμε...
του zerVo
Έτσι όπως πηγαίνει η κατάσταση σε λίγο καιρό δεν θα νοιαζόμαστε για το πως θα αντιμετωπίσουμε τις ορδές των διψασμένων για αίμα νεκροζώντανων, αλλά τις ορδές των ταινιών που τους έχουν για πρωταγωνιστές. Από τα ασπρόμαυρα του Lugosi και την εποχή του κατακόκκινου Romero μέχρι την αναβίωση του είδους που επιχείρησε πετυχημένα ο Boyle με τις 28 Μέρες Αργότερα, το νερό που κύλησε στο αυλάκι είναι τόσο πολύ, που έχει εξελιχθεί σε χείμαρρο. Όπου και να κοιτάξεις θα δεις νοσφεράτου να ρουφούν κινητήριο ανθρώπινο υγρό και να κατασπαράσσουν διαμελισμένα κορμιά. Ένα παιχνίδι που συμμετέχουν άπαντες, από τους πρώτους διδάξαντες αμερικανούς, μέχρι πιο πρόσφατα τους δημιουργούς της Γηραιάς, που πήραν την σκυτάλη με ανάλογα αξιοπρεπή αποτελέσματα. Ισπανοί (Rec), Νορβηγοί (Dead Snow) μέχρι και Έλληνες μπήκαν στο παιχνίδι του τρεχάτε ποδαράκια μου μην σας προλάβει ο μεταλλαγμένος. Πεδίο από όπου δεν θα μπορούσε να λείπει ο σοβέν Γάλλος, που με το La Horde δεν αφήνει κανέναν να αμφισβητήσει πως σε τέτοια ζητήματα βρίσκεται κοντύτερα στο Χόλιγουντ, από οποιονδήποτε άλλο Ευρωπαίο...


Η απόπειρα αιφνιδιασμού των αστυνομικών αρχών του Παρισιού, στην έφοδο που επιχείρησαν στο λημέρι μιας από τις πιο φονικές συμμορίες της πόλης, θα καταλήξει σε φιάσκο, με παράπλευρες απώλειες. Τόσο οι μπάτσοι όμως, όσο και κακοποιοί, δεν μπορούν να φανταστούν τον εφιάλτη που τους την έχει στημένη. Απρόσμενη η τροπή, αν δεν έχεις πάρει μια ιδέα για το τι πρόκειται να δεις, αφού η εισαγωγή δεν έχει καμία σχέση με την εξέλιξη της ίντριγκας. Η εκδικητική επίθεση των αποφασισμένων αστυνόμων στη γιάφκα των οπλισμένων σαν αστακών γκάνγκστερ του πρώτου εικοσαλέπτου, δεν προμηνύει σε καμία περίπτωση το γεμάτο φρενίτιδα λουτρό αίματος που θα επακολουθήσει. Η αιτία - ιός? μικρόβιο? λοιμός? - δεν αποκαλύπτεται ποτέ, όμως ολόκληρη η μητρόπολη έχει καταληφθεί από μανιασμένα όντα, που την έχουν μετατρέψει σε κόλαση. Όταν θα το καταλάβουν οι αντιμαχόμενοι στο θεόρατο προαστιακό μπλοκ, θα είναι πολύ αργά, αφού όλες οι διέξοδοι διαφυγής θα έχουν μπλοκαριστεί από τους μυριάδες μολυσμένους πεινάλες...

Για πες: Αν και συνήθως από τέτοιου είδους φιλμς πηγάζει ένας κάποιος σοσιαλιστικός προβληματισμός, γύρω από την ολική μετάλλαξη των φιλήσυχων πολιτών σε αιμοβόρα σκυλιά, ελέω άκρατης κοινωνικής αδικίας, εντούτοις στο La Horde, ένα τέτοιο ζοράκι, που θα βασανίσει το μυαλό του θεατή, απουσιάζει επιδεικτικά. Κι αυτό γιατί η ταινία δεν επιδιώκει καν να λύσει τα ερωτηματικά της ζομποποίησης. Απλά βάζοντας τα θηρία στην υπόθεση από το παράθυρο, το μόνο που επιθυμεί είναι να πάρει την ταυτότητα του 90λεπτου ακατάπαυστου βίντεο κλιπ, με αίματα, χέρια και πόδια στον αέρα, πυροβολισμούς, μυδράλια και χειροβομβίδες σε πρώτη ζήτηση και όταν το τέλος φτάσει να μείνεις με την απορία, για το αν θα υπάρξει σίκουελ. Από αυτή την άποψη και αν το μόνο που απαιτείς είναι ένα κλειστοφοβικό θορυβώδες σπλάτερ, τότε οι Ορδές είναι το φιλμ που φτιάχτηκε μόνο για πάρτη σου. Αν όμως η αισθητική σου δεν είναι συμβαδίζουσα, πολύ απλά το αποκεφαλίζεις με την καλογυαλισμένη ματσέτα σου και παραμένεις σε εγρήγορση, περιμένοντας το επόμενο. Που σίγουρα δεν θα αργήσει να φανεί...




Στις δικές μας αίθουσες 20 Μαΐου, από την Filmtrade
Περισσότερα... »

Χωρίς Όνομα
του Cary Fukunaga. Με τους Edgar Flores, Paulina Gaitan, Kristyan Ferrer, Tenoch Huerta Mejia

Perdoname Madre Mia...
του zerVo
Το μεγάλο κέρδος για κάποιον που παρακολουθεί με πάθος τις κινηματογραφικές εξελίξεις, είναι πως ανά πάσα στιγμή δύναται να γνωρίζει την πολιτικοκοινωνική κατάσταση που επικρατεί στις γωνιές του πλανήτη, που ρίχνει το βλέμμα του ο φακός. Δεν μιλάμε ούτε για απεικόνιση επικαίρων, ούτε για δράση ντοκιμαντέρ. Σημασία έχει η μυθοπλασία, που εισχωρεί ακόμη περισσότερο στην καρδιά του ζητήματος που βιώνει ο κάθε λαός και ίσως να το απεικονίζει και με τάσεις υπερβολής, σε μια πιο τραγική του μορφή. Σημασία έχει πως σου δείχνει τον άκρατο πόνο, που εσύ σαν μέλος μιας δυτικής ανεπτυγμένης κοινωνίας δεν έχεις νιώσει ποτέ. Σκοπός δεν είναι να νιώσεις λύπηση ή συγκίνηση για τον όποιο φουκαρά ινδιάνο, ρισκάρει κάθε δευτερόλεπτο την ζωή του, αλλά να κατανοήσεις την άνιση συμπεριφορά αυτού εκεί ψηλά, του Πλάστη, που πηγαίνοντας κόντρα στις αρχές του, έχει διαχωρίσει τα παιδάκια του σε πρώτης και δεύτερης κατηγορίας...


Στην νότια συνοριογραμμή του Μεξικό, ο νεαρός συμμορίτης Κάσπερ, θα νιώσει την ατίμωση από τους υποτιθέμενους κομπανιέρους του, όταν η αγαπημένη του θα πέσει νεκρή, χάρη στην βαναυσότητα του διαβολικού ηγέτη της φράξιας. Την ίδια στιγμή από την πρωτεύουσα της Ονδούρας, η έφηβη Σάιρα, θα ξεκινήσει το μακρύ ταξίδι της μετανάστευσης, που έχει σαν τέρμα του, την Γη της Επαγγελίας, το Νιου Τζέρσι. Δύο γραμμές, που ξεκινούν από δύο διαφορετικά σημεία της πάμφτωχης περιφέρειας στα Νότια του Ρίο Γκράντε και που η μοίρα ορίζει κάπου να συναντηθούν, να ενώσουν τις αγωνίες τους, νιώθοντας πως η τραγωδία που βιώνει η μια, μπορεί να απαλύνει το αλίμονο της άλλης. Κανένας από τους δύο φυγάδες, δεν έχει συνειδητοποιήσει τους λόγους που τον ώθησαν να κάνει τις επιλογές του. Το κορίτσι εγκαταλείπει τον τόπο του, για κάποιον άλλον μακρινό, βασίζοντας τα όνειρα στις υποσχέσεις ενός πατέρα, που παρατώντας την σε νηπιακή ηλικία, έφυγε για τις Estados Unidos για να βολευτεί. Ούτε η μίζερη Τεγκουσικάλπα την χωρά, ούτε η ξενιτιά την ελκύει. Είναι ένα έρμαιο ανάμεσα σε δύο αφιλόξενες πολιτείες, που καμία τους δεν την συγκινεί τόσο, ώστε να την αποκαλέσει πατρίδα.

Το αγόρι είναι ένα μηδενικό, ανάμεσα στα αμέτρητα μηδενικά που γεννά η ανέχεια της παραγκούπολης. Βασισμένος στην ιδεολογία της πορδής και του περιστρόφου, ζει τον δικό Gangsta's Paradise, στρατολογώντας δεκάχρονα αναλφάβητα πιτσιρίκια, που θα αποτελέσουν το μέλλον της σπείρας που διοικεί ένας άξεστος Darth Maul, με μηδενικές ηθικές αρχές και συναισθήματα. Η βίαιη κίνηση ανεξαρτητοποίησης του από την συμμορία, θα τον καταστήσει σαν τον νούμερο ένα καταζητούμενο σε όλο το Μεξικό. Από τους συντρόφους του, τα θεωρούμενα αδέλφια του δηλαδή, μην φανταστείς από τίποτα αστυνομικές αρχές. Αυτές δεν υπάρχουν, δεν υφίστανται. Ο μόνος νόμος που ισχύει στην Λατίνα Αμερική είναι εκείνος του όπλου και της βίας. Όταν οι δύο ταλαιπωρημένες ψυχές συναντηθούν στο ταβάνι του τρένου της μεγάλης φυγής, θα πιστέψουν πως μπορούν μαζί, συμπληρωματικά να ορίσουν ένα πιο φωτεινό μέλλον, από το λασπωμένο τους παρόν. Είπαμε όμως. Υπάρχει και αυτός ο κριτής που βλέπει από τον ουρανό και τις ευκαιρίες τις φυλάει, μόνο σε όσους έχουν καλογυαλισμένα κολάρα και κρατούν Samsonite, αντί για Smith&Wesson...

Για πες: Είναι απίθανο να πιστέψεις πως το Sin Nombre αποτελεί το δημιουργικό ντεμπούτο του Καλιφορνέζου με τις γιαπωνέζικες ρίζες Cary Fukunaga. Όχι γιατί είναι τεχνικά άψογο, αφού στην εξέλιξη του εμφανίζει λαθάκια και στο σενάριο και στην χρονική συνέχεια. Αλλά επειδή είναι υπερβολικά δύσκολο από έναν άμαθο δημιουργό, να συνδυάσει με μαεστρία διαφορετικά genres, όπως το κοινωνικό δράμα, το μοντέρνο γουέστερν και το γεμάτο σασπένς θρίλερ. Βοηθούμενο από μια ολοζώντανη φωτογραφία (υπογραφή Adriano Goldman) ώστε να αναδείξει σε όλο το θλιμμένο εύρος της την διαδρομή του φορτηγού συρμού της ελπίδας, αλλά και από τις μεστές ερμηνείες των νεαρών πρωταγωνιστών του Paulina Gaitan και Edgar Flores, το Χωρίς Όνομα αποτελεί την ευχάριστη ανεξάρτητη έκπληξη, που καταχειροκροτήθηκε στο Sundance για την αληθινότητα της αφήγησης του. Και που αν θα σε κάνει να νιώσεις άβολα και προβληματισμένα, δεν είναι επειδή απλά ακολουθείς με την κάμερα, την αγωνία δύο τυχαία επιλεγμένων ισπανόφωνων τινέιτζερς. Είναι διότι αυτοί οι χαρακτήρες ορίζουν τον κανόνα, στην τραγική ζώνη που κάποτε κυριαρχούσαν οι Αζτέκοι και τώρα έχει αναχθεί στο βασίλειο της εξαθλίωσης και της παρανομίας.




Στις δικές μας αίθουσες 20 Μαΐου, από την Odeon
Περισσότερα... »

Σε δεύτερη μοίρα πέρασε η πρεμιέρα της ταινίας Copie Conforme (Certified Copy) στις Κάννες, εξαιτίας του άσχημου μαντάτου που έκανε την εμφάνιση του από την Τεχεράνη, που έκανε λόγο για την έναρξη της απεργίας πείνας του Πέρση σκηνοθέτη Jafar Panahi, που βρίσκεται στην φυλακή εδώ και δύο περίπου μήνες, κατηγορούμενος σαν υπονομευτής του καθεστώτος. Η πρωταγωνίστρια του ρομαντικού δράματος Juliette Binoche, έδειξε την ευαισθησία που την διακρίνει, ραγίζοντας ψυχικά και ξεσπώντας σε κλάματα στο άκουσμα της είδησης. Ο συμπατριώτης του Abbas Kiarostami, που συμπτωματικά την ίδια στιγμή παρουσίαζε στο κοινό της Ριβιέρας το πρώτο αγγλόφωνο πόνημα του, πήρε το λόγο και με σπασμένη φωνή δήλωσε πως "είναι απαράδεκτο ένας δημιουργός να βρίσκεται φυλακισμένος και μάλιστα δίχως εξηγήσεις από την Ιρανική κυβέρνηση. Η λογοκρισία του έργου του Panahi και η παράνομη σύλληψη του, είναι ένα γεγονός που πρέπει να απασχολήσει ολόκληρο τον κινηματογραφικό κόσμο." Υπό αυτές τις δυσμενείς συνθήκες η παρουσίαση του φιλμ, ενός ακόμη Ασιατικού στο διαγωνιστικό της φετινής διοργάνωσης, υπήρξε ιδιαίτερα χαμηλών τόνων. Όχι πως αυτό ήταν κατ ανάγκη κακό, αφού οι περισσότεροι που το παρακολούθησαν, δεν σχημάτισαν τις καλύτερες εντυπώσεις...



Photo: Getty Images Europe / zimbio.com

Η ταινία αφηγείται την ιστορία μιας πολυάσχολης γυναίκας κι ενός μεσήλικα συγγραφέα, που ενώνουν τις μοναξιές τους κάτω από τον λαμπερό ήλιο της Τοσκάνης. Μόνο που στο πέρασμα του χρόνου, η ερωτική σχέση που αναπτύσσουν μοιάζει σαν deja vu του παρελθόντος τους. Δίπλα στην γοητευτική Γαλλίδα, που η μορφή της κυριαρχεί στο πόστερ των εκδηλώσεων, συμπρωταγωνιστεί ο διάσημος Βρετανός βαρύτονος William Shimmel.


Περισσότερα... »

Το προκλητικό κλίμα κατά του ρόλου που έπαιξε η Γαλλία, τις περιόδους που τα κράτη της Βορείου Αφρικής πάλευαν για την αυτοδιάθεση τους, συνέχισε να φορτίζει η ταινία του Xavier Beauvois, Des Hommes Et Des Dieus (Of Gods And Men). Την αρχή είχε κάνει με την καυστική του επιστολή, μια μόλις ημέρα πριν από την έναρξη του φεστιβάλ ο Αλγερινός σκηνοθέτης Rachid Bouchared, με αφορμή την προβολή της ταινίας του Outside Of The Law, στο επίσημο καλεντάρι των Καννών. Πρόκειται για την τραγική ιστορία επτά μοναχών σε μοναστήρι της Αλγερίας, που την περίοδο του οκταετούς εμφυλίου πολέμου στη χώρα, έπεσαν θύματα της μανίας των αντιμαχομένων πολεμιστών. Κι ενώ μέχρι τώρα οι περισσότεροι ήταν σίγουροι πως οι θύτες της ομηρίας και μετέπειτα σφαγής ήταν οι αντάρτες, εντούτοις καινούργια στοιχεία που ήρθαν στο φως, αναφέρουν πως ο κρατικός στρατός, κρύβεται πίσω από το αποτρόπαιο συμβάν. Ο σκηνοθέτης, ανοίγοντας τον διάλογο με τους δημοσιογράφους δίνει το δικό του στίγμα: "Πρόκειται για μια ιστορία που σου ραγίζει την ψυχή. Οι μοναχοί ποτέ δεν θέλησαν να πάρουν θέση ή να υποστηρίξουν κάποια από τις αντίπαλες πλευρές. Αποκαλούσαν τους γκουερίλας, αδέλφια από τα βουνά και το στρατό, αδέλφια από τον κάμπο. Υπήρξαν πραγματικοί Άγιοι. Μόνο το 5% του πληθυσμού να είχε το σθένος τους, ο κόσμος μας θα ήταν πολύ καλύτερος."



Photo: Getty Images Europe / zimbio.com

Μεταξύ των πρωταγωνιστών της ταινίας, διακρίνονται ο βετεράνος Michael Lonsdale και ο Lambert Wilson, που ξεσήκωσε την κρουαζέτ με τα φωνακλάδικα κατορθώματα του κατά την διάρκεια της φωτογράφισης. Αμφότεροι είχαν ένα καλό λόγο να πουν, για τα πρόσωπα του θέματος του έργου, που εξελίχθηκαν σε μάρτυρες. "Είναι μια ιστορία που ναι μεν αναφέρεται σε περιστατικά που έλαβαν χώρα στην Αλγερία, μα το συγκεκριμένο φαινόμενο έχει παγκόσμιες διαστάσεις. Γι αυτό θέλουμε να δείξουμε τον γκλόμπαλ χαρακτήρα του και όχι να το περιορίσουμε σε μια γωνιά του πλανήτη και μόνο σε μια ορισμένη χρονική στιγμή." Όσο για το αν αντιμετώπισε ζητήματα κατά την διάρκεια των γυρισμάτων, που τον ανάγκασαν να μαζέψει το συνεργείο και να διαφύγει για το γειτονικό Μαρόκο, ο δημιουργός υπήρξε κάθετος. "Ουδέποτε αντιμετώπισα πρόβλημα, η Αλγερία και οι κάτοικοι της υπήρξαν υπερβολικά φιλόξενοι και όσα ακούγονται είναι απλώς αποκυήματα της φαντασίας των εφημερίδων."


Περισσότερα... »

Απούσης της λαμπερής πρωταγωνίστριας του, Gemma Arterton, έκανε την πρεμιέρα τους στο φεστιβάλ των Καννών το φιλμ Tamara Drewe, που σκηνοθετικά υπογράφει ο Stephen Frears, ο καταξιωμένος δημιουργός ταινιών όπως η Βασίλισσα και High Fidelity. Αιτία του not present, η ταυτόχρονη κυκλοφορία του μπλοκμπάστερ της Disney, The Prince Of Persia, όπου η ανερχόμενη Βρετανίδα κρατά έναν σημαντικό ρόλο και δεν θα μπορούσε να απουσιάσει από τις προωθητικές ενέργειες του στούντιο. Έστω κι έτσι πάντως το φιλμ, που προβάλλεται στο εξωδιαγωνιστικό κομμάτι της διοργάνωσης, ήταν ένα ευχάριστο διάλειμμα μεταξύ όλων των σοβαρών φεστιβαλικών δημιουργιών, που στοχεύουν στην κατάκτηση του Χρυσού Φοίνικα. "Δεν νομίζω πως είχε θέση στο Κονκόρσο η ταινία μου. Είναι πολύ κωμικό το ύφος της για να γίνει δεκτή στην κούρσα του μεγάλου βραβείου. Εξάλλου δεν θα ήθελα με τίποτα να είμαι ο χαμένος" λέει ο Frears δικαιολογώντας την μη επιλογή του, ανάμεσα στους είκοσι διαγωνιζόμενους. Η Ταμάρα Ντρου είναι μια εκκολαπτόμενη δημοσιογράφος, που επιστρέφοντας στην πόλη που μεγάλωσε προκειμένου να βρει την ησυχία, που θα της επιτρέψει να συγγράψει την πρώτη της νουβέλα, θα βρεθεί μπροστά στο δίλημμα της επιλογής του κατάλληλου boyfriend. Ρόλο που διεκδικούν δύο μνηστήρες, που εδώ τους υποδύονται ο Dominic Cooper και ο Tamsin Greig.


Photo: Getty Images Europe / zimbio.com

Έστω και αν δεν βρισκόταν στην Κρουαζέτ η όμορφη Gemma, το πνεύμα της δήλωνε διαρκώς παρόν. "Όταν ήρθε στο γραφείο μου, την εποχή που σχεδιάζαμε το κάστινγκ, είπα στον βοηθό μου, πως αν αξίζει θα έπρεπε να την πάρουμε μαζί μας, θυμάται ο πάντοτε γλαφυρός Εγγλέζος. Ήταν πανέμορφη και πνευματώδης, συμπαθέστατη και ζεστή, ώστε να μην έχουμε άλλη αντίδραση, από το να της δώσουμε το ρόλο. Είναι υπέροχο το συναίσθημα, όταν η βασική σου πρωταγωνιστική επιλογή γίνεται τόσο εύκολα. Σου λύνει τα χέρια, ώστε να ρίξεις το βάρος σου σε άλλα ζητήματα της οργανωτικής διαδικασίας."


Περισσότερα... »

I Put A Spell On You! Για τον περισσότερο κόσμο του σινεμά, το Biutiful μοιάζει κάπως σαν κρας τεστ της αξίας του δημιουργού του, Alejandro González Iñárritu. Είναι βλέπεις η πρώτη φορά που ο γεννημένος στο Μεξικό αναγνωρισμένος σκηνοθέτης, δοκιμάζει τις δυνάμεις του χωρίς το σεναριακό στήριγμα του διόσκουρου του Guillermo Arriaga, που μαζί είχαν υπογράψει σπουδαία πράγματα όπως το Amores Perros, το 21 Grams και φυσικά το Babel. Μετά το τελευταίο, καθένας τράβηξε το δρόμο του, με τον 47χρονο να καλείται να αποδείξει πως ότι έχει καταφέρει έως τώρα, είναι προϊόν δικής του ικανότητας και όχι του δεκανικιού, που του πρόσφερε με τις ιδέες του ο πρώην στενός του συνεργάτης. Το Biutiful δεν κινείται στα γνώριμα λαβυρινθοειδή μονοπάτια που μας είχε συνηθίσει μέχρι τώρα ο Inarritu, εφόσον δεν μεταφέρει την δράση του από το ένα μέρος του κόσμου στο άλλο, ούτε οι ήρωες του μιλούν διαφορετικές διαλέκτους. Η υπόθεση δεν ξεφεύγει από τα στενά όρια της ισπανόφωνης Βαρκελώνης, όπου παρακολουθεί την δραματική διαδρομή ενός έντονα προβληματισμένου άντρα, που επιχειρεί να επιβιώσει από τα συνεχή κτυπήματα της μοίρας.


Ο σημαντικότερος σύγχρονος Σπανιόλος ερμηνευτής Javier Bardem, έχοντας ήδη ένα Όσκαρ στην κατοχή του από το συγκλονιστικό Mar A Dentro, επιστρέφει υποδυόμενος ένα ρόλο, που πολλοί ήδη λένε πως θα τον οδηγήσει και πάλι στις πεντάδες της Ακαδημίας. Έχοντας αφήσει τις θετικότερες εντυπώσεις στο φεστιβάλ των Καννών, όπου προβλήθηκε στο διαγωνιστικό τμήμα, ο Όμορφος, θα κτυπήσει την πόρτα των ευρωπαϊκών αιθουσών στα τέλη του Αυγούστου, όπου έχει προγραμματιστεί η διεθνής του πρεμιέρα. Μια μικρή γεύση παίρνουμε από το Behind The Scenes Teaser, που υπέχει μέχρι να βγει το κανονικό, τον ρόλο Trailer...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 13 ιανουαρίου 2011.
Περισσότερα... »