Δεν ανταμείφθηκε πλήρως η εικοσιπεντάχρονη αναμονή των θεατών, για το σίκουελ της τεράστιας επιτυχίας - προσοχή στις ΗΠΑ και μόνο - του Wall Street. Η συνέχεια με τον τίτλο Money Never Sleeps, που προσεγγίζει ξανά τον κανόνα της διαφθοράς, που διακρίνει τις οικονομικές συναλλαγές του αμερικάνικου χρηματιστηρίου, δεν έδειξε να συγκινεί ιδιαίτερα το ευρωπαϊκό κοινό, που την παρακολούθησε στο Out Of Competition των Καννών. Οι συγκρίσεις των δύο εποχών αναπόφευκτες και το σύνθημα δίνει ο ίδιος ο σκηνοθέτης, Oliver Stone: "Δεν γνωρίζω αν με τα σημερινά δεδομένα μπορώ να πω με σιγουριά πως ο καπιταλισμός λειτουργεί άψογα στην χώρα μου. Πριν από τρεις δεκαετίες, την περίοδο του πρώτου Wall Street, η κατάσταση έδειχνε πως βελτιώνεται και μάλιστα αισθητά. Τελικά μάλλον το αντίθετο αποτέλεσμα είχαμε. Τώρα οι μόνοι που πλουτίζουν είναι τα γκόλντεν μπόυς των μεγάλων πολυεθνικών." Μετά από εικοσαετή φυλάκιση, για τον όχι και τόσο έντιμο βίο του σαν χρηματιστής, ο Γκόρντον Γκέκο, επιστρέφει στην δράση, αυτή τη φορά όχι μέσα στους διαδρόμους του ναού του χρήματος, αλλά στο παρασκήνιο, προετοιμάζοντας με την εμπειρία του, έναν ανερχόμενο, ταλαντούχο οικονομικό σύμβουλο. "Είναι βέβαιο πως όταν μεγαλώνεις ηλικιακά, δεν υπάρχουν τόσες πολλές επιλογές ρόλων που μπορείς να υποδυθείς, όταν όμως στους αναθέτουν είναι υπερβολικά ενδιαφέροντες, λέει ο Michael Douglas, που υποδυόμενος τον Γκέκο την πρώτη φορά, σήκωσε ψηλά στον ουρανό του LA, το δεύτερο Όσκαρ της καριέρας του και μοναδικό ερμηνευτικό. Ο σούπερ σταρ διανύει πλέον τα 66 του και ο ίδιος έχει αρχίσει να αντιλαμβάνεται πως οι εποχές του Βασικού Ενστίκτου ανήκουν οριστικά πια στο παρελθόν.





Photo: Getty Images Europe / zimbio.com

Το μέλλον ανήκει στους νέους, τους φρέσκους ηθοποιούς, την επερχόμενη γενιά, που εδώ συμβολίζουν ο Shia Lebeouf και η Carey Mulligan, αμφότεροι παρόντες στην κρουαζέτ, για την υποστήριξη του Wall Street 2. Ο πρώτος παίζει τον προστατευόμενο του γερο-Γκόρντον, η δεύτερη την κόρη του, η έλξη ανάμεσα τους λογική και αναπόφευκτη. "Ο ρόλος του Τζέικομπ Μουρ υπήρξε κάτι το ξεχωριστό για μένα, λέει ο νεαρός αστέρας, που έγινε γνωστός μέσω των Transformers, γιατί με ανάγκασε εκτός από το σενάριο να καθίσω να μελετήσω και κάποιες αρχές της Οικονομίας. Ήταν η στιγμή της καριέρας μου που ένιωσα υπερβολικά συγκεντρωμένος σε αυτό που έπρεπε να αποδώσω. Έχω επιχειρήσει κι εγώ μια φορά να επενδύσω χρήματα, ακολουθώντας το ένστικτο μου και το αποτέλεσμα ήταν σημαντικά κερδοφόρο. Από καθαρή τύχη βέβαια." Την πολυμελή αποστολή της παραγωγής της Fox, συμπληρώνουν ο έμπειρος Frank Langella και ο ανεβασμένος τελευταία, ελέω Jonah Hex, JoshBrolin, ο οποίος και πάλι υποδύεται τον χαρακτήρα που οι φιλοδοξίες του, έχουν κατακερματίσει τις ηθικές του αξίες: "Ο Μπρέτον είναι ένας άντρας που επιθυμεί να πραγματοποιήσει τα όνειρα του, με οποιοδήποτε κόστος. Στον χώρο του χρηματιστηρίου, δεν ισχύουν κανόνες συναδελφικότητας, θα επικρατήσει ο πιο σκληρός και αμείλικτος. Λίγο να έχεις ασχοληθεί με τις επενδύσεις, αντιλαμβάνεσαι πως μπορείς να χάσεις το μυαλό σου στην δίνη των λίμιτ απ!"


Περισσότερα... »

I Put A Spell On You! Οι περισσότεροι τον γνωρίζουν είτε σαν κοντοπίθαρο κακό στο σούπερ αποτυχημένο The Quantum Of Solace, είτε σαν μυστηριώδη πληροφοριοδότη στο αδικημένο Munich. Κι όμως ο Mathieu Amalric έχει κτίσει ήδη ένα αξιοπρεπές ονοματάκι στην πατρίδα του την Γαλλία, τόσο ερμηνευτικά, όσο και δημιουργικά, αφού έχει ήδη παρουσιάσει τέσσερις - με την παρούσα - ταινίες. Το Tournee (αγγλικά On Tour) θα μπορούσε να ήταν ένα ντοκιμαντέρ αφιέρωμα στα ιδιαίτερα σόου που αναβιώνουν τον θρύλο του καμπαρέ στις σύγχρονες μουσικές σκηνές της Ευρώπης. Όμως όχι, επιλογή αυτού που το σκέφτηκε ήταν να δράσει μυθοπλαστικά, τοποθετώντας στην μέση της ιστορίας έναν τυχοδιώκτη παραγωγό, που με την βοήθεια πέντε πανέτοιμων για τα πάντα show-women, να πιάσει την καλή. Και πραγματικά το ιδιόμορφο μπουλούκι του, που απαρτίζουν ευτραφείς ντιζέζ, με αστεράκια στις ρώγες του στήθους και ξεχειλωμένα γεμάτα στρας ανύπαρκτα μπικίνι, θα σπάσει τα ταμεία στην περιοδεία του ανά την Γαλλία, ωθώντας τον στην σκέψη ενός μεγαλειώδους κλεισίματος στο Παρίσι. Το κωμικό που μιξάρεται με το τραγικό, εντυπωσίασε όπως φαίνεται τους υπεύθυνους του προγράμματος των Καννών, που τοποθέτησαν το Tournee στην λίστα των υποψηφίων για τον Palme D'Or. Κάνοντας συνάμα διάσημα τα ονόματα -πλην του Amalric - όλου του σιναφιού των λαμπερών χορευτριών του νέο μπουρλέσκ.


Mimi Le Meaux, Kitten On The Keys, Dirty Martini, Julie Atlas Muz, Evie Lovelle, Roky Roulette, είναι καλλιτεχνικά ψευδώνυμα που εύκολα θα μπορούσε να συναντήσει κανείς στις βιτρίνες των καμπαρέ της Μασσαλίας και της Γένουας. Γιατί όχι και στην μεγάλη οθόνη αναρωτήθηκε ο μικρός το δέμας Παριζιάνος, κάτι που θα δούμε αν αξίζει τον κόπο της μεταφοράς από το σανίδι της επιθεώρησης στις 30 Ιουνίου, που θα κυκλοφορήσει και επίσημα στην Γαλλία...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 2 Δεκεμβρίου 2010 με τον τίτλο Τουρνέ στο Παρίσι
Περισσότερα... »

Πολλές φορές η αθωότητα, μεταλλάσσεται σε φθόνο! Έπρεπε να περάσουν πενήντα χρόνια από την ημέρα που κυκλοφόρησε το ξεχασμένο και από ελάχιστους ιδωμένο πρωτότυπο The Housemaid, για να υπάρξει ένα ριμέικ, ικανό να επαναφέρει την αξιόλογη θεματική του στην επικαιρότητα. Σκηνοθετημένο από τον Im Sang-Soo, το ατμοσφαιρικό θρίλερ, περιγράφει την ιστορία μιας γυναίκας που αναλαμβάνει καθήκοντα υπηρέτριας στο σπίτι πλουσίων, στα ακριβά προάστια της Σεούλ. Με το πέρασμα του χρόνου, θα ενδώσει στα ερωτικά καλέσματα του αφεντικού της και θα συνάψει μαζί του παράνομη σχέση, μέχρι την στιγμή που θα πληροφορηθεί πως περιμένει το νόθο παιδί του. Το Κορεάτικο σινεμά, που διανύει περίοδο φόρμας, προσφέρει μια δημιουργία υψηλής αισθητικής για ακριβά σινεφιλικά γούστα, όπως αποκαλύπτει το τρέιλερ, που η παραγωγή έριξε στην κυκλοφορία, ταυτόχρονα με την πρεμιέρα της ταινίας στις Κάννες, όπου συμμετέχει στην κούρσα για τον Χρυσό Φοίνικα. Ταυτόχρονα ξεκινά η διαδρομή της και στις αίθουσες του νότιου άκρου της κορεάτικης χερσονήσου, υπολογίζοντας να κεντρίσει το ενδιαφέρον εκατομμυρίων - για τέτοια μεγέθη μιλάμε εκεί - θεατών.


Βασικό ατού του The Housemaid - πρωτότυπος τίτλος Hanyo - η παρουσία της Do Yeon Jeon στο καστ, που υποδύεται την κεντρική ηρωίδα. Θρύλος στην πατρίδα της η πρωταγωνίστρια, εξαιτίας του βραβείου ερμηνείας που απέσπασε τρία χρόνια πριν στην Ριβιέρα, από μόνη της είναι ικανή να ανεβάσει το επίπεδο της παραγωγής, πολλά σκαλοπάτια ψηλότερα.

Στις δικές μας αίθουσες, ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί
Περισσότερα... »

Συνέχεια για το ασιατικό κρεσέντο στις Κάννες, με μια ταινία από την Κορέα αυτή τη φορά, που στην πρώτη της προβολή απέσπασε θετικά σχόλια. Το The Housemaid (Hanyo) είναι ένα ατμοσφαιρικό θρίλερ, που στο επίκεντρο του έχει μια νεαρή γυναίκα, που προσλαμβάνεται από πλούσιο ζευγάρι αστών ως καθαρίστρια στην πολυτελή του κατοικία. Συνάμα όμως έχει αναλάβει και καθήκοντα γκουβερνάντας του ανήλικου παιδιού τους, από την στιγμή που η μητέρα βρίσκεται σε ενδιαφέρουσα, κυοφορόντας τα δίδυμα που θα φέρει σε λίγο στον κόσμο. Το φιλμ που υπογράφει ο καταξιωμένος Κορεάτης σκηνοθέτης Im Sang-soo, είναι ριμέικ της ομώνυμης δημιουργίας του 1960, με το ίδιο ακριβώς περιεχόμενο, μα όπως υποστηρίζει ο Im με εντελώς διαφορετική σκεπτική: "Δεν επιχείρησα να προσφέρω ένα ακριβές αντίγραφο στο κοινό, παρόμοιο με εκείνο του προ 50 ετών πρωτότυπου. Άλλωστε εκείνο αντικατοπτρίζει το κοινωνικό γίγνεσθαι της Κορέας του τότε, ενώ η δική μου εκδοχή μιλά για την κοινωνία του σήμερα. Ένα μόνο πράγμα δεν αλλάζει, ο τρόπος που οι άνθρωποι που συνθέτουν τους επιμέρους μικρόκοσμους, αντιμετωπίζουν τα ζητήματα ταμπού, όπως το να μένει μια ανύπαντρη γυναίκα έγκυος." Μια σαφής αναφορά στο στοιχείο κλειδί του σεναρίου, όπου η λοκαντιέρα, φέρει μέσα της τον καρπό της παράνομης ερωτικής σχέσης με το υπεροπτικό αφεντικό της.


Photo: Getty Images Europe / zimbio.com

Με το The Housemaid επιχειρείται και η επιστροφή της πρωταγωνίστριας Jeon DoYeon στην ενεργό δράση, τρία χρόνια μετά την βράβευση της στις Κάννες ως καλύτερης ηθοποιού για την συμμετοχή της στην ταινία Secret Sunshine. Ένα πανίσχυρο εργαλείο δηλαδή στα χέρια του Im στην κούρσα για την διεκδίκηση του Χρυσού Φοίνικα. "Είναι τιμή που συνεργάζομαι μαζί της, είναι η άποψη του σκηνοθέτη. Μέσα από την μελαγχολία της ματιάς της, ήθελα να αναδείξω το κοντράστ που νιώθει ένας απλοϊκός πολίτης, που το πρωινό του το περνά εργαζόμενος σε μια πανάκριβη βίλα πολυτελείας, ενώ το βράδυ αναγκάζεται να επιστρέψει στο φτωχικό του καλύβι." Το φιλμ κυκλοφορεί από σήμερα στην τεράστια αγορά της (Νότιας) Κορέας, ενώ στην Ευρώπη υπολογίζεται να διανεμηθεί στα μέσα Σεπτεμβρίου.


Περισσότερα... »















Photo: Getty Images Europe / zimbio.com



Περισσότερα... »

Ρομπέν Των Δασών
του Ridley Scott. Με τους Russell Crowe, Mark Strong, Max Von Sydow, Cate Blanchett


The Prince Of Against The Thieves
του zerVo
Ακόμη κανείς δεν με έχει πείσει για τους λόγους που η σύγχρονη κινηματογραφία, επιχειρεί να παρουσιάσει πασίγνωστους μύθους με ένα διαφορετικό, υποτιθέμενα ρεαλιστικό πρόσωπο, διαφορετικό από εκείνο που τους έχει καθοριστεί εδώ και αιώνες στο υποσυνείδητο όλων. Η αρχή που έγινε με τον Βασιλιά Αρθούρο, οδήγησε σε ναυάγιο, αφού ελάχιστοι ήταν εκείνοι που δήλωσαν έτοιμοι για να αποδεχτούν την αγριεμένη φιγούρα του βρώμικου Ρωμαίου πολεμιστή, προς αντικατάσταση του αεικίνητου κατόχου του Εξκάλιμπερ. Μια τέτοια συλλογιστική μετάλλαξης του κεντρικού προσώπου του παραμυθιού, φαίνεται πως πέρασε και από το μυαλό του Ridley Scott. Όχι δηλαδή να αναπαραγάγει ξανά το χιλιοειπωμένο στόρι, αυτό άλλωστε δεν θα είχε καμία απολύτως τύχη, συγκρινόμενο με το Τhe Prince Of Thieves, που οδήγησε την φιλμική μορφή του ήρωα στο ζενίθ. Αλλά να δείξει τι ακριβώς οδήγησε τον Ρομπέν και την φράξια των συμπολεμιστών του, να πάρουν τα δάση, ληστεύοντας πλουσίους και αποδίδοντας το παραδάκι στον πεινασμένο λαουτζίκο. Αν εδώ κουνήσεις με αδιαφορία τους ώμους, δείχνοντας μου πως ένα τέτοιο σενάριο δεν σε νοιάζει, δεν θα σε ψέξω. Ούτε βεβαίως αν μου πεις πως προτιμάς μακρυμάλλη Costner με πράσινο κολάν, να κρατά αγκαλιά το κορίτσι του, με μουσικό μπακγκράουντ Bryan Adams, I Do It For You, θα σου κοντραριστώ. Μερικά πράγματα όπως τα μάθει κανείς...


Ο τραγικός θάνατος του Βασιλιά Ριχάρδου στο μέτωπο, θα επιφέρει αναταράξεις στην πολιτική σκηνή της Αγγλίας. Στον θρόνο θα τον διαδεχτεί ο ανίκανος πρίγκιπας Τζον, που παρακινούμενος από διεφθαρμένους αυλικούς, θα σκορπίσει τον φόβο και τον τρόμο στη χώρα, με τους αβάσταχτους φόρους που θα νομοθετήσει. Την ίδια στιγμή, στην αντίπερα όχθη της Μάγχης οι Γάλλοι, υπό την διοίκηση του Φιλίππου, είναι πανέτοιμοι για την μεγάλη απόβαση στην Αλβιόνα. Σοκ πρώτο! Ο Λεοντόκαρδος δεν λείπει ταξίδι στις Σταυροφορίες. Έχει πέσει νεκρός από το βέλος ενός τυχάρπαστου τοξότη, βυθίζοντας στο πένθος την Βρετανία, αλλά κάνοντας τους αντιπάλους του να τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση. Τώρα που βγήκε από την μέση ο ηγέτης, χορεύουν τα λαμόγια. Σοκ δεύτερο! Η Μάριον δεν είναι μια πριγκιποπούλα, που φορά όμορφα αραχνοΰφαντα λινά και κόβει βόλτες στα παλάτια, παρά μια αγρότισσα, που ξοδεύει όλη την ημέρα της στο περιβόλι, περιμένοντας τον άντρα της - γιο ενός εκ των πλέον πλουσίων τσιφλικάδων του νησιού - να επιστρέψει από τις φλόγες της μάχης. Σοκ τρίτο! Ο Σερίφης του Νότιγχαμ, το φίδι αν θυμάσαι στην animation εκδοχή της Disney, δεν είναι ο χείριστος χαρακτήρας της ίντριγκας. Υπάρχει άλλος, ακόμη πιο στυγνός, ο προδότης Γκόντφρει, που για ένα γερό οικονομικό αντάλλαγμα, δεν διστάζει να πουλήσει την πατρίδα τους στους Φραντσέζους. Πες μου τώρα εσύ, μέσα σε αυτή την ανακατωσούρα προσώπων, από που μπορεί να ξεπεταχτεί η μορφή του Ρομπέν? Και να πρωτοστατήσει κιόλας...

Η βασική διαφορά με όσα ήξερα μέχρι τώρα, έχει να κάνει με το στοιχείο πως ο Robin Hood, δεν λήστευε τα δάση του Σέργουντ, την ώρα που οι φαντάροι θυσιάζονταν στα εδάφη της Γαλλίας. Ήταν κι αυτός εκεί, μέλος της στρατιάς, στο πλευρό του Ρίτσαρντ και μάλιστα ανάμεσα σε εκείνους που τον νεκροφίλησαν. Ο όρκος τιμής να υπερασπιστεί τα ιδεώδη του βασιλιά, θα τον ωθήσει μέχρι και να πει ψέματα για την πραγματική του ταυτότητα, όταν θα ντυθεί τον μανδύα του K.I.A. συζύγου της Μάριον, προκειμένου να αποσπάσει την έγκριση των κοτζαμπάσηδων και να τεθεί επικεφαλής στον νυν υπέρ πάντων αγώνα. Αν το δεις σαν θύμα - κι εσύ - της ληστρικής επίθεσης των νέων μέτρων, θα πεις, μακάρι να παρουσιαζόταν και στα μέρη μας ένας τέτοιος φάντης μπαστούνι, για να σώσει τον τόπο. Εδώ όμως είναι σινεμά, όχι αλήθεια. Και για να αναφλεγεί το κεντρικό σχέδιο δράσης της ταινίας, έχει καταναλωθεί τουλάχιστον ένα ενενηντάλεπτο πολυλογίας και ατερμόνων δολοπλοκιών, που σε κάνει να ψάχνεις το λόγο, που το φιλμ κατατάσσεται θεματικά στις ιστορικές περιπέτειες δράσης.

Για πες: Απλά και μόνο για το ίντρο της πολιορκίας του κάστρου των τρικολόρ ή για το μεσαιωνικού τύπου Saving Private Ryan φινάλε στα παράλια του Ντόβερ? Όχι, αυτά δεν είναι αρκετά, για το μέγεθος μιας υπερπαραγωγής. Το Robin Hood πάσχει εκτός από αρρυθμία και από κρίση ταυτότητας, στην απόπειρα του να αναδείξει σε βασικό άξονα της ιστορίας την κοινωνική αδικία. Που κι αυτό τσάτρα πάτρα το επιτυγχάνει τελικά, αφού ο σκηνοθέτης του δεν λέγεται Loach αλλά Scott και για προϋπολογισμό δεν έχει πενταροδεκάρες, αλλά το μισό ταμείο της Universal, για να φουλάρει κομπάρσους στρατιώτες ολάκερο το CGI σκηνικό της Κορνουάλης. Τσάμπα η προσμονή δηλαδή? Μέσες άκρες, ναι. Ο συνδυασμός Russell Crowe και Cate Blanchett δεν κολλάει ούτε μισό δευτερόλεπτο για ερωτικός, αφού πρόκειται για ομώνυμους μαγνητικούς πόλους. Εκείνος είναι ο γνωστός αγριάνθρωπος που σκοτώνει μόνο με το βλέμμα, εκείνη είναι αντρογύναικο, που δεν διστάζει να φορέσει πανοπλία και να ορμίσει στον εχθρό. Μου κάνει απορία που ο έμπειρος Άγγλος δημιουργός, δεν διέκρινε το φανερό ασυμβίβαστο του ντουέτου. Από τον πανάκριβο περίγυρο που συνθέτουν ονόματα όπως ο τυφλός γέροντας Von Sydow, ο αφανής William Hurt, ο πεντάλεπτος Danny Huston και ο ανεπαρκής Oscar Isaac, ξεχωρίζει πανεύκολα ο Mark Strong στο ρόλο του δωσίλογου, αποδεικνύοντας μετά την εξαίρετη παρουσία του και στον Sherlock Holmes, πως το Χόλιγουντ απέκτησε μια ιδανική κοψιά παλιοχαρακτήρα. Όσο για την λογική κόντρα με τον Gladiator, που το προμόσιον σε είχε προιδεάσει και κάτι θα σε σιγοκαίει μέσα σου από το πρώτο δευτερόλεπτο να την επιχειρήσεις, θα σε συμβούλευα να μην την προσπαθήσεις καν. Τα δύο φιλμ, δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Κυριολεκτικά!






Στις δικές μας αίθουσες 13 Μαΐου, από την UIP


Περισσότερα... »

Ποτέ δεν συμφώνησα με τον τρόπο προσέγγισης των μοντέρνων βιογραφιών, του μεγαλύτερου αστεριού που γνώρισε ποτέ ο πλανήτης. Κυρίως διότι δεν βρέθηκε ποτέ εκείνη που θα μπορέσει να αγγίξει, έστω και υποκρινόμενη, την λάμψη της Marilyn. Αντί το Χόλιγουντ να αφήσει στην άκρη τα biopics γύρω από την Monroe, επιστρέφει ανακοινώνοντας μάλιστα όχι μόνο ένα, αλλά δύο. Το πιο φιλόδοξο ακούει στο όνομα Blonde (λογικό) και βασίζεται στο περιβόητο ομώνυμο βιβλίο της Joyce Carol Oates, που κυκλοφόρησε το 2000 και περιγράφει στιγμιότυπα από την ζωή της ξανθιάς σταρ, δραματοποιημένα εν είδει νουβέλας από την συγγραφέα. Το πρότζεκτ που τα γυρίσματα του ξεκινούν τον Ιανουάριο του 2011, έχει αναλάβει υπό την εποπτεία του ο σκηνοθέτης Andrew Dominik, του Chopper και του The Assassination of Jesse James. Μικρή η έκπληξη ένιωσα, για εκείνη που θα υποδυθεί την Monroe στο πανί, αφού η Naomi Watts, τουλάχιστον την προσεγγίζει στο χρώμα της κώμης. Να θυμίσω πως η τηλεοπτική εκδοχή του ιδίου θέματος από το κανάλι CBS, είχε πάει άπατο. Την ίδια στιγμή οι αδελφοί Weinstein έχουν στα σκαριά μια έτερη ταινία για το απόλυτο είδωλο, με τον τίτλο My Week with Marilyn και μόνο στο άκουσμα του ονόματος της πρωταγωνίστριας (Michelle Williams) που ναι μεν είναι άξια περφόρμερ, αλλά από λάμψη νάδα, δεν επιθυμώ να μάθω περισσότερα γι αυτό...

Περισσότερα... »

Η πρώτη Ασιατική παραγωγή, μεταξύ των προγραμματισμένων τεσσάρων, που προβλήθηκε στο διαγωνιστικό τμήμα του 63ου Φεστιβάλ Καννών είναι το Chongqing Blues από την μακρινή, μα πάντοτε υψηλού επιπέδου κινηματογραφίας Κίνα. Ο σκηνοθέτης του φιλμ, 43 χρονών Wang Xiaoshuai, έχει ταξιδέψει και παλαιότερα δύο φορές στην Ριβιέρα, συμμετέχοντας στο περιφερειακό πρόγραμμα Un certain Regard, Πάλμο Ντόρο. Κύριο χαρακτηριστικό του, ο τρόπος που προσεγγίζει τις αλλαγές στο κοινωνικό γίγνεσθαι της πατρίδας του, από την περίοδο που η Κίνα αποτίναξε από πάνω της τον μανδύα της απομόνωσης. Πατέρας που έχει εγκαταλείψει γυναίκα και παιδί πριν από τρεις δεκαετίες, επιστρέφει στην πόλη του, όπου πληροφορείται πως ο γιος του είναι νεκρός. Μέσα από το ταξίδι του πονεμένου γονιού από άκρη εις άκρου του πολύβουου προαστίου, διαπιστώνονται οι μεταλλάξεις που έχουν επέλθει στην Λαοκρατική Δημοκρατία, από την εποχή που εκείνος την άφησε πίσω του. "Από την στιγμή που η Κίνα αποφάσισε να εκμεταλλευτεί τις δυνάμεις της και να εξελιχθεί σε υπερδύναμη στην παγκόσμια αγορά, παραδοσιακά στοιχεία της κοινωνίας της, όπως οι ηθικές, οικογενειακές και πολιτιστικές αξίες κατακερματίστηκαν, είναι τα πρώτα λόγια του σκηνοθέτη στην Press Conference, όπου συνοδεύεται από το σύνολο των βασικών πρωταγωνιστών της ταινίας του.



Photo: Getty Images Europe / zimbio.com

"Η αναζήτηση του χαμένου γιου από τον πατέρα του, συμβολίζει την ανάγκη της εύρεσης αυτών των χαμένων αξιών. Για κάποιο παράξενο λόγο, η ανάπτυξη της χώρας έγινε πολύ πιο γρήγορα από ότι ο κόσμος μπορούσε να αντιληφθεί. Ακόμη κι αν οι θεόρατοι ουρανοξύστες έχουν κατακλύσει τις απέραντες μητροπόλεις, υπάρχουν απλοϊκοί άνθρωποι, που στην σκιά τους θα πιουν τον καφέ τους ή θα παίξουν το τάβλι τους." Ταυτόχρονα όμως το φιλμ επιχειρεί να προειδοποιήσει για μια ατίθαση νέα γενιά που ακολουθεί και δεν δείχνει τον πρέποντα σεβασμό στους αυστηρούς θεσμούς της πατρίδας. "Ο δολοφονημένος νέος, μέσα από την επαναστατημένη του δράση, γυρνά την πλάτη του στον κόσμο. Αυτή είναι μια κλασσική εικόνα που συναντά κανείς στην σημερινή πραγματικότητα της χώρας." Το Chongqing Blues καταχειροκροτήθηκε στην πρώτη του προβολή, βάζοντας πλώρη για κάποιο από τα βραβεία: "Ξέρετε είναι πολύ πιο δύσκολο να κατακτήσεις έναν Φοίνικα στις Κάννες, από το να κάνεις εμπορική επιτυχία. Για το λόγο αυτό βρίσκομαι εδώ" είναι τα λόγια με τα οποία ολοκλήρωσε ο συμπαθής Ασιάτης την ομιλία του προς τους ρεπόρτερ.


Περισσότερα... »

Καλή αρχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ των Καννών, με την πρώτη Γαλλική δημιουργία του προγράμματος, Tournee, αγγλιστί OnTour. Πρόκειται για την ιστορία ενός ημι-αποτυχημένου Παριζιάνου παραγωγού τηλεοπτικών προγραμμάτων, που μετά από χρόνια στο Αμέρικα, επιστρέφει στα πάτρια εδάφη σκαρφιζόμενος την ιδέα ενός μοντέρνου νεο-μπουρλέσκ σόου, στο οποίο συμμετέχουν ζουμπουρλούδες σέξι (ας πούμε) χορεύτριες. Η επιτυχία αναμενόμενη, όπως και η άυξηση των προβλημάτων που έχει να αντιμετωπίσει, για το χωρίς ίχνος αιδούς θέαμα που παρουσιάζει. Πολύ θα ήθελα να βρεθώ μια μέρα on stage στα γυρίσματα του Tournee, αν αναλογιστώ πως οι πρωταγωνίστριες του με τα φανταχτερά ονόματα - Dirty Martini, Roky Roulette, Kitten On The Keys - τίναξαν στον αέρα ολάκερη την παραλιακή λεωφόρο, με τα φωνακλάδικα σκέρτσα τους. "Μοιάζουμε όλες μας σαν την Σταχτοπούτα που πηγαίνει στο χορό, εδώ που βρισκόμαστε. Γι αυτό η χαρά μας είναι τεράστια και όπως βλέπετε διάχυτη" λέει η αρχηγός της ξανθιάς κομπανίας των στριπτιζέζ Mimi, ανοίγοντας την καθιερωμένη συνέντευξη τύπου. "Το νέο μπουρλέσκ στυλ, που διαδέχεται το γνώριμο ύφος που πρωτοεμφανίστηκε την δεκαετία του 40, είναι ένα αντίδοτο στα βαρετά σόου, που κατά κόρο παρουσιάζονται στις μέρες μας."



Photo: Getty Images Europe / zimbio.com

Σκηνοθέτης, αλλά και πρωταγωνιστής της ταινίας, είναι ο Mathieu Amalric, γνωστός στο ευρύ κοινό σαν ο κακός του χειρότερου Τζέιμς Μποντ όλων των εποχών, Quantum Of Solace. "Όταν ξεκινούσα τα γυρίσματα του φιλμ, δεν θα μπορούσα να φανταστώ πως θα βρισκόμουν να το παρουσιάζω στις Κάννες και μάλιστα δίπλα μου να βρίσκονται όλες οι κούκλες ηρωίδες. Που στην ουσία στο έργο δεν κάνουν τίποτα περισσότερο από το να αναπλάθουν την καθημερινότητα τους, χορεύοντας και προκαλώντας το ζωντανό κοινό με τα σκαμπρόζικα πειράγματα τους. Το αρχικό cut του Tournee, είχε διάρκεια μεγαλύτερη των τριών ωρών και αυτό πραγματικά με στενοχώρησε, όταν άρχισα να κόβω πλάνα που μου άρεσαν, για το φέρω σε λογικά επίπεδα. Το να διεκδικεί το ιλουστρασιόν θέαμα μου τον Χρυσό Φοίνικα, μοιάζει με το κερασάκι στην τούρτα!" Το On Tour μπορεί να διασκέδασε με την ζωντάνια τους όσους το παρακολούθησαν στις Κάννες, αλλά δεδομένα δεν είναι η ταινία που θα πάει all the way Μέχρι τις βραβεύσεις. Οι περισσότεροι θα προτιμούσαν το στυλ του να ήταν ντοκιμαντερίστικο, παρά μυθοπλαστικό, κάτι που πιθανότατα να του ταίριαζε, σύμφωνα με αυτό που επιθυμεί να παρουσιάσει, πολύ περισσότερο.


Περισσότερα... »

Η ζωή είναι μια αλυσίδα από γεγονότα. Ένας άντρας. Μία λάμψη. Οι στιγμές τους όλες συνέβησαν, βάση ενός καλά οργανωμένου πλάνου. Του σχεδίου τους! Μπορεί η Universal να καθυστέρησε να ρίξει στην αγορά το τρέιλερ του The Adjustment Bureau, μα τελικά το πρόμο που παρουσίασε είναι κυριολεκτικά εντυπωσιακό. Βασισμένο σε μια από τις περίφημες μικρές νουβέλες του συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Philip K. Dick και σκηνοθετημένο από τον πρωτάρη George Nolfi, γνωστό μέχρι ώρας για τα σενάρια που έγραψε στα Bourne Ultimatum, Timeline και Ocean's Τwelve, το φιλμ όπως διαφαίνεται μιξάρει διαφορετικά κινηματογραφικά είδη στην εξέλιξη της ίντριγκας του. Είναι η ιστορία ενός φιλόδοξου ανερχόμενου πολιτικού, που γνωρίζει κι ερωτεύεται μια χαρισματική μπαλαρίνα, Κάποιες μυστηριώδεις δυνάμεις όμως δεν επιθυμούν αυτή η σχέση να εξελιχθεί. Ένα καταπληκτικό πρωταγωνιστικό ζευγάρι, που συνθέτουν ο Matt Damon που διανύει περίοδο φόρμας και η Emily Blunt με το διαρκώς αναρριχόμενο stameter, βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής του παράξενου ρομαντικού στόρι με την σασπένς εξέλιξη, έχοντας στην περιφέρεια τους, εξαιρετικούς ρολίστες όπως τον αειθαλή Terrence Stamp, τον Anthony Mackie και την Shohreh Aghdashloo.


Ενώ αρχικά η ταινία υπολογιζόταν να κάνει την εμφάνιση της στις αίθουσες στα μέσα του Ιούλη, τελικά οι υπεύθυνοι αποφάσισαν να μεταθέσουν την πρεμιέρα της στην Αμερική, λίγο αργότερα, στις 4 Μαρτίου 2011, όπου δεν θα έχει απέναντι της κάποιο εμπορικό αντίπαλο. Πάντως ακόμη και αν το προωθητικό βίντεο είναι πραγματικά ελκυστικό, λόγω της απειρίας του δημιουργού, πρέπει να κρατήσω ένα μικρό καλάθι όσον αφορά στις απαιτήσεις μου...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 3 Μαρτίου 2011, με τον τίτλο Οι Ρυθμιστές.

Περισσότερα... »