Movies Ltd

Ήταν το τέλεια οργανωμένο έγκλημα. Μόνο που επέλεξαν το λάθος θύμα... Βρετανικής κοπής το γεμάτο σασπένς θρίλερ, όπως αποκαλύπτει το τρέιλερ, όπου μια νεαρή κοπέλα, βρίσκεται δίχως να γνωρίζει το πως και το γιατί, εγκλωβισμένη σε ένα σπίτι, όμηρος δύο πανέτοιμων για τα πάντα κακοποιών. Απαγωγέων που πιστεύουν πως θα ανταλλάξουν την ελευθερία της, με κάποια εκατομμύρια λίρες, σαν λύτρα από τον ζάμπλουτο πατέρα της, μόνο που δεν έχουν υπολογίσει καλά, πως εκείνη δεν πρόκειται να παραμείνει ήσυχη και με δεμένα τα χέρια, να μοιρολατρεί μιξοκλαίγοντας. Έχοντας αποσπάσει ουκ ολίγα χειροκροτήματα, σε Τορόντο, Λονδίνο και Tribeca, όπου αποτέλεσε κομμάτι του επίσημου προγράμματος, το The Disappearance Of Alice Creed, αποτελεί το σκηνοθετικό ντεμπούτο του J. Blakeson, ενός γνήσιου συνεχιστή της φιλμικής φιλοσοφίας του Guy Ritchie και του Paul McGuigan.


Μεγάλο μέρος από την δημοτικότητα του, το φιλμ οφείλει στην πρωταγωνίστρια του, μια 25χρονη Αγγλιδούλα, που από μικρή κατάφερε να διαβεί τον Ατλαντικό, σχηματίζοντας ένα αξιόλογο ονοματάκι ως εκκολαπτόμενη ενζενί. Η Gemma Arterton, με συμμετοχή σε Τζέιμς Μποντ, Τιτανομαχία και προσεχώς στον Πρίγκιπα της Περσίας, εδώ πιθανότατα κάνει μια από τις τελευταίες της εμφανίσεις σε αμιγή παραγωγή της πατρίδας της, έχοντας δίπλα της δύο χαρισματικούς ρολίστες, στην σύνθεση του διδύμου των εγκληματιών, τον Martin Compston (Sweet 16) και τον Eddie Marshan (Sherlock Holmes). Το φιλμ ακόμη δεν έχει κάνει την επίσημη πρεμιέρα του σε καμία από τις μεγάλες αγορές, έχοντας πάρει ημερομηνία εξόδους σε περιορισμένες αίθουσες για την Αμερική, την 11η Ιουνίου.

Έρχονται και είναι πεινασμένα... Την πρώτη φορά που τα μικρά ψαράκια, με τα κοφτερά δοντάκια, έκαναν την εμφάνιση τους στην μεγάλη οθόνη, ήταν λίγο μετά το ξέσπασμα του Jaws, με συνέπεια να δανειστούν με πολύ μεγάλη επιτυχία - ιδίως στην χώρα μας - λίγο από τον τρόμο του λευκού καρχαρία. 1978 ήταν τότε και δια χειρός Joe Dante, η United Artists πρόσφερε το Piranha, μια από τις πιο αξιομνημόνευτες ταινίες, με πρωταγωνιστή τον τρόμο από τον βυθό. Σήμερα, έχοντας και την εύνοια της τεχνολογίας, που μπορεί να απεικονίσει το φοβιστικό περιβάλλον σε τρισδιάστατη μορφή, η Dimension επιχειρεί μια επιστροφή στην λίμνη που κρύβονται τα θανάσιμα πιράνχας, για να την βάψει ξανά με το αίμα, των ανέμελων πιτσιρικάδων, που δίνουν στα νερά της ραντεβού διασκέδασης. Το όνομα του Γάλλου Alexandre Aja, που κάθεται στην σκηνοθετική εγγυάται για μια περιπέτεια αγωνίας υψηλής έντασης - όπως Haute Tension δηλαδή - αν λάβω υπόψη μου πως στο ριμέικ του The Hills Has Eyes, δεν τα πήγε και άσχημα...


Εδώ μάλιστα έχει και την υποστήριξη μιας πλειάδας γνωστών πρωταγωνιστών και ρολιστών, που συμπεριλαμβάνει τους Adam Scott (Leap Year), Elizabeth Shue (Karate Kid και Cocktail φυσικά), Christopher Lloyd (Back To The Future), Ving Rhames (Pulp Fiction) και τον 65άρη πλέον Richard Dreyffus, σε μια σημειολογική παρουσία, που θα ξυπνήσει πολλές αναμνήσεις. Το φιλμ θα κάνει την πρεμιέρα του στην Αμερική στις 27 Αυγούστου και αν κρίνω από το δυνατό τρέιλερ, μάλλον οι 3-D κινηματογράφοι θα γνωρίσουν πιένες, από το διψασμένο για horror κοινό...

του Matthew Vaughn. Με τους Aaron Johnson, Mark Strong, Chloe Moretz, Nicolas Cage

Tarantino, my ass!

του zerVo

Τέτοιου είδους ταινίες, δύσκολα μπορείς να τις αντιμετωπίσεις με μετριοπάθεια. Ή την υποστηρίζεις μέχρις εσχάτων, σαν φανατικός οπαδός του κόμικ, που βασίζει την ύπαρξη της ή σου προκαλεί αηδία με τον τρόπο που αποδίδει τις αποτρόπαιες σκηνές εγκλήματος. Σε κάθε περίπτωση, απαιτείται προπαρασκευαστική βάση, ένα κάποιο υπόβαθρο. Δεν μπορώ να φανταστώ, πιτσιρικά που έχει ξοδέψει μιλιούνια εργατοωρών, πάνω από την κονσόλα, που θα την απορρίψει, ούτε διανοούμαι κουστουμαρισμένο μεσήλικα, που θα αντικαταστήσει την κορυφή των αγαπημένων του, τον Godfather (φερειπείν) με το Kick-Ass. Ο μεν πρώτος στις πολύχρωμες - ελέω αίματος και στολών - εικόνες, θα ανακαλύψει τον καταιγιστικό παράδεισο, που ίσως να μην του έχει προσφέρει ακόμη κανένα λογισμικό του XBox, ο δε δεύτερος θα κουνήσει το κεφάλι του με νόημα, που κάποτε, μπορεί και να κατηγόρησε το Κουρδιστό Πορτοκάλι, για ανούσια βιαιότητα. Η πραγματικότητα, όπως συμβαίνει συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις, αν δεν υπάρχει ίχνος προδιάθεσης, θετικής ή αρνητικής, βρίσκεται κάπου στο μέσον. Βάλε πράσινη στολή, κίτρινα γάντια και μάσκα και έλα μια βόλτα να στα πω κι απ' την καλή κι απ' την ανάποδη...Βαριεστημένος έφηβος, που εκτός από τα δύο καλά του φιλαράκια, περνά απαρατήρητος από όλο τον άλλο κόσμο, σκεπτόμενος με αφέλεια, αλλά και αισιοδοξία, θα αποφασίσει να φορέσει το κοστούμι του σούπερ ήρωα και να γίνει κυνηγός του κοινού εγκλήματος της Νέας Υόρκης. Αλλά τιμωρός χωρίς υπερδυνάμεις γίνεσαι? Αμ, δεν γίνεσαι... Στην πρώτη πρώτη κόντρα του, με τον υπόκοσμο, ο πανίσχυρος, αεικίνητος, άφοβος και ατρόμητος Κικ Ας, όπως διάλεξε να τον αποκαλούν στο My Space, όσοι επιζητούν την βοήθεια του, θα σπάσει όχι μόνο τα μούτρα του αλλά και καμιά πενηνταριά κόκαλα. Κι όμως αν είναι στο αίμα σου, να κερδίσεις κάποια στιγμή το θριαμβευτικό χειροκρότημα των αδύνατων πολιτών που προστατεύεις, στο αρχικό πατατράκ δεν θα το βάλεις κάτω και θα επιστρέψεις - ας πούμε - δριμύτερος. Κι αν σε λυπηθεί ο Θεός έχει καλώς, μήπως και σου στείλει καμιά βοήθεια, για να τα βάλεις με τους οπλισμένους σαν αστακούς μαφιόζους, αν όχι η επόμενη στολή που θα ντυθείς θα είναι αγγελάκι και θα πετάς πραγματικά στα ουράνια...

Πρέπει το Kick-Ass να είναι το πιο κυκλοθυμικό πόνημα που είδα τα τελευταία χρόνια. Εκεί που την μια στιγμή αντικρίζει με σατιρικό τρόπο τις κουτές απόπειρες ενός, επιεικώς, ηλίθιου να το παίξει Spiderman, αλλάζει ύφος και εκθειάζει το εντεκάχρονο κοριτσάκι, που τρώει για πλάκα μια ντουζίνα κτιστούς, γνωρίζοντας τις πολεμικές τέχνες καλύτερα κι από τον Donnie Yen. Γράψε ρεντίκολο, από την μια για το κολεγιόπαιδο που με δυο ξυλάκια νουντσάκου, νομίζει πως είναι ο απόλυτος κυρίαρχος, πες αποθέωση από την άλλη, για την Χιτ Γκερλ, το φαινομενικά αθώο μόμολο, που μαθημένο απ' τον άριστο εκπαιδευτή μπαμπά, να παίρνει εκδίκηση για τον θάνατο της μαμάς, εξελίσσεται σε φονικότερη μηχανή και από την Bride. Νύφη είπα και κοίτα τι μου ήρθε στο μυαλό: Quentin και δε λέω το επώνυμο, γιατί θα είναι και ύψιστη τιμή για τον Matthew Vaughn, να θέλει να σταθεί έστω και νοερά στο πλάι του, με πέντε ακροβατικά, δυο μπαζούκες, τρία μυδράλια και λίγη σάτιρα, που θα μαζί της θα γελάσεις, μόνο επειδή το θες.

Για πες: Αυτό είναι όμως το οκτώ επεισοδίων κόμικ του Mark Millar και δεν μπορείς να το αλλάξεις μίστερ. Χέρια, πόδια στη γραμμή, βασανιστήρια σε φούρνο μικροκυμάτων και Άγιος ο Θεός. Εικαστικά αξιόλογο και ανασοκοπτικό στα πλάνα που η δράση εκτυλίσσεται, υπάρχει όμως και σενάριο αθόρυβο, που αν νυστάζεις, σε βλέπω στο πρώτο μπαμ να πετάγεσαι απορημένος για το τι συνέβη. Κι όμως - νάσουτη η αντίφαση - χάρη στον εμπορικό απόηχο του cineκόμικ στους νεολαίους, υπάρχουν τρία τουλάχιστον πρόσωπα που ευεργετήθηκαν από αυτό. Ο ένας είναι ο Aaron Johnson, που εκτόξευσε το σταρικό επίπεδο του στα ύψη, όταν από συννεφιασμένο Λονδρεζάκι, πήρε το ρίσκο να παίξει τον σουπερήρωα. Η δεύτερη είναι η γεννηθείσα το 97' Chloe Moretz, που πετυχαίνει τα απίθανα ως η μικρή ψυχρή εκδικήτρια, κερδίζοντας το παλαμάκι της συνομήλικης Μανίνας, αλλά και την θυμηδία του ορθολογιστή: Μα είναι τρόπος αυτός, που μεγαλώνουν τα παιδιά τους? Ερώτημα που πάει σφαίρα για τον Nicolas Cage, τον Big Daddy της ιστορίας δηλαδή, που αρπάζει για τα καλά το σωσίβιο που του πετά το Kick-Ass, μπας και κρατήσει την καριέρα του ζωντανή, αν και επειδή φέρει το αυτοκαταστροφικό γονίδιο των Coppola, δεν του δίνω πολλές ελπίδες. Πάντως εδώ, έστω και κάτω από μάσκα κατά το πλείστον, ο γαλανομάτης σταρ συνεισφέρει αρκετά στην εξέλιξη της ίντριγκας, συνθέτοντας μια ικανή τρόικα με την μοβόρα κόρη και τον όσο περνά η ώρα αποκτώντα πεποίθηση προστατευόμενο, που θα ενθουσιάσει τους φίλους του παλπ, ακόμη και αν τα δάκτυλα τους δεν πάρουν χρώμα από το νωπό βρωμερό μελάνι...

Στις δικές μας αίθουσες 22 Απριλίου 2010 από την Village

Rewind /// Trailer - Kick-Ass

Είναι τόσο καλογυρισμένο, ειδικά στον τρόπο που απεικονίζει τα Χάιλαντς, με τα συνεχή πανοραμίκ και τις κάμερες στο ελικόπτερο, που σε όλη την διάρκεια του έψαχνα να βρω λόγους, για να μην το δω σαν μια κακή ταινία. Στην εξέλιξη του βλέπεις το Centurion, δεν με έπειθε πως δεν πρόκειται για μια εκδοχή χλαμύδας του Behind Enemy Lines, με ψήγματα προπαγανδιστικής διάθεσης από τους Βρετανούς παραγωγούς. Ευτυχώς στο φινάλε, με μια ανατροπή, που όποιος δεν γνωρίζει την πραγματική ιστορία που βασίζεται η μυθοπλασία, δεν την περιμένει, το φιλμ σώζει την παρτίδα. Και τις έγνοιες μου...

Σωτήριο έτος 117. Ο επεκτατισμός της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τα βρίσκει σκούρα στα κακοτράχαλα εδάφη της Γηραιάς Αλβιόνας, από τους αντάρτες υπερασπιστές των εδαφών τους, Πικτς. Τελευταία λύση επίθεσης, η αήττητη Ενάτη Λεγεώνα, που θα επιχειρήσει να διαλύσει τις γραμμές άμυνας του αντιπάλου... Πανωλεθρία! Η φημισμένη αρμάδα θα πέσει θύμα των ορέξεων των ντόπιων αγρίων και ο ηγέτης της θα πιαστεί αιχμάλωτος. Επτά μόνο επιζώντες από την σφαγή, θα επιχειρήσουν να τον γλιτώσουν από το λιντσάρισμα που τον περιμένει. Αυτό ουσιαστικά είναι το θέμα του πρώτου μισού του έργου εποχής, που παρουσιάζει ο τουλάχιστον αξιοπρεπής σε ότι έχει προσφέρει μέχρι στιγμής Neil Marshall, αφού κατόπιν της εφόδου των Επτά Υπέροχων στο χωριό των αντιπάλων, υπάρχει το μανιασμένο ανθρωποκυνηγητό τους. Δυνατό στοιχείο του σκηνοθέτη από το Tyneside, που έγινε γνωστός με τα θρίλερ τρόμου Dog Soldiers, Descent και Doomsday, το ότι έχοντας σπουδάσει τον τρόπο κινηματογράφησης του Scott στον Gladiator, προσφέρει - αναλογικά - ικανότατες και ρεαλιστικότατες σκηνές μάχης, που ανταποκρίνονται σωστά στο πρωτόγονο πνεύμα της εποχής. Εκεί που δεν τα πηγαίνει και τόσο καλά είναι στο σενάριο, αφού υπάρχουν σημαντικά κενά στην διαδρομή του έργου, με συνέπεια να προκαλούνται τρύπες ευδιάκριτες, ακόμη και δια γυμνού οφθαλμού. Ακόμη μέσα μου δεν έχω αντιληφθεί, το πως ο τραυματισμένος και χιλιομαχαιρωμένος Εκατόνταρχος Κουίντους Ντίας, το έσκασε από τα χέρια των Κελτών, για να ενταχθεί στις τάξεις της Ενάτης. Μάλλον η σκηνή ξεχάστηκε στο edit, για να μου εξάψει την φαντασία...

Για πες: Ή για να σκεφτώ πως ο σωματαράς Michael Fassbender, έχει το ίδιο χάρισμα που κάποτε διέκρινε και τον Τζον Ράμπο, ώστε να ξεγλιστρά με μαγικό τρόπο από τα χέρια των αντιπάλων. Ο νούμερο ένα σύγχρονος Γερμανός αστέρας, έχει αποδείξει πως δυναμικοί ρόλοι σαν του Centurion, είναι γι αυτόν παιχνιδάκι, δίχως να ξεχνά αραιά και που να δείχνει και τις πτυχές του ερμηνευτικού του ταλέντου, σε ταινίες που φέρουν πιο καλλιτεχνική ταυτότητα. Εδώ σηκώνει όλη τη δράση στα στιβαρά του μπράτσα, με άνεση, δείχνοντας πως δικαιούται μιας πρωταγωνιστικής κλήσης από το Χόλιγουντ. Έχοντας συνάμα δίπλα του, μια σωστά δομημένη ρολίστικη περιφέρεια, που συνθέτουν ο Στρατηγός Dominic West, ο μαχητής Liam Cunningham, ο πολεμιστής David Morrissey και η μουγκή λύκαινα ιχνηλάτης Olga Kurylenko, η όμορφη Ουκρανή δηλαδή, που θα θυμάσαι σαν Bond-girl, στον χειρότερο 007 της ιστορίας. Καλές παρουσίες, θετικό αν και επίπεδο αντιπολεμικό μηνυματάκι, ξιφομαχίες και τσεκούρια που θα σε κάνουν να βάλεις στο βίντεο τον Μονομάχο... Νομίζω πως αυτά πρέπει να σου αρκούν για να δώσεις μια ευκαιρία στον Σιωπηλό Εχθρό. Και να μην σταθείς στα χαλαρά επίπεδα συνοχής, συνέπειας και ιστορικής συνέχειας, που διακρίνει την ίντριγκα του...

Παρίσι, 16 Ιουλίου 1942, τέσσερις η ώρα το απόγευμα... Είναι η στιγμή που οι εντολοδόχες από τα Ες Ες, αστυνομικές Αρχές της Γαλλικής πρωτεύουσας, εξαπολύουν την μεγαλύτερη επίθεση σύλληψης των Εβραίων της πόλης. Μέσα σε 24 ώρες 13.152 άνθρωποι (κατά την συντριπτική τους πλειοψηφία γυναικόπαιδα) συνελήφθησαν και στοιβάχτηκαν στο Ποδηλατοδρόμιο, με σκοπό να οδηγηθούν άμεσα στο Άουσβιτς. Μια μαύρη σελίδα στην σύγχρονη ιστορία των Τρικολόρ, που ανάγκασε μέχρι και τον Πρόεδρο Chirac, να ζητήσει δημόσια συγνώμη μισό αιώνα μετά, για τον ρόλο που έπαιξαν οι δοσίλογοι συμπατριώτες του, στη βίαια προσαγωγή όλων όσων φορούσαν το κίτρινο αστέρι στο στήθος. Δραματικά περιστατικά που παρουσιάζονται μέσα από το χρονικό με τον τίτλο La Rafle, που σκηνοθετικά υπογράφει η Roselyne Bosch, συν-σεναριογράφος του 1492. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους συναντάμε τον Gad Elmaleh (La Doublure), την πανέμορφη Melanie Laurent (Inglourious Basterds) και τον Jean Reno, που η παρουσία του προσδίδει άλλο κύρος στην παραγωγή της Gaumont. Το φιλμ έκανε πρεμιέρα στην πατρίδα του στα μέσα Μαρτίου και μέχρι τώρα έχει κόψει περίπου 3 εκατομμύρια εισιτήρια στο Box office.