Εμπρός στο δρόμο που χάραξε η Bullock! Άρτι χωρισμένη μαμά δύο ανήλικων παιδιών, έντονα νευριασμένη από τον τρόπο που της τα φόρεσε ο πρώην, αναζητά τον τρόπο που θα μανατζάρει τον θυμό της. Εκεί που τίποτα δεν της πιάνει, τσουπ, σκάει ο έρωτας για αγοράκι με τα μισά της χρόνια. Η επιβεβαίωση πως περνά η μπογιά της ακόμη, θα της χαρίσει την ευτυχία, μα όταν οι ασυμβατότητες της ηλικίας κάνουν την εμφάνιση τους, θα έλθει και η συννεφιά. Κοινότυπο το θέμα που επεξεργάζεται το The Rebound, με τον μπασκετικό τίτλο, που σεναριακά και σκηνοθετικά υπογράφει ο όχι ιδιαίτερα γνωστός Bart Freundlich. Ένα φιλμ που ενώ έχει προβληθεί ήδη από το περασμένο φθινώπορο στις περισσότερες χώρες του κόσμου, στην Αμερική ταξίδεψε κατευθείαν στο βίντεο, δίχως να περάσει από τους κινηματογράφους. Και αυτό λέει πολλά...


Ίσως αυτό και να οφείλεται στη δημοτικότητα της πρωταγωνίστριας του, Catherine Zeta-Jones, που βρίσκεται σε πλήρη κάθοδο την τελευταία πενταετία, αφού απέχει από την μεγάλη οθόνη και συνεπώς και από την επιτυχία. Στο πλάι της ο πιτσιρικάς Justin Bartha, δευτεροκλασάτος ζεν πρεμιέ, κάνει κι εκείνος την δική του απόπειρα να ξεφύγει από την αφάνεια. Θα πετύχουν κάτι αμφότεροι με την συμμετοχή τους στην παραγωγή της Weinstein? Δεν νομίζω, μα θα το δούμε...
Στις δικές μας αίθουσες την 1η Ιουλίου 2010
Περισσότερα... »

Αmbassade de France en Grèce - Η Γαλλική Πρεσβεία στην Αθήνα είναι η ανωτέρα αρχή του φεστιβάλ. Ο πιο πρόσφατος κάτοικος του νεοκλασικού της Βασιλίσσης Σοφίας, Christophe Farnaud, αν και λιγότερο διαχυτικός από τον προκάτοχο του, αγκάλιασε με θέρμη τον θεσμό από την πρώτη στιγμή της θητείας του.

Birkin Jane - Υπήρξε ίσως εκείνη που αμφισβήτησε όσο καμία άλλη τα πρωτεία της θρυλικής Bardot. Μια από τις πιο όμορφες γυναίκες στα νιάτα της, γνωστή για την θυελλώδη της σχέση με τον τροβαδούρο Serge Gainsbourg, η πολυτάλαντη Αγγλίδα με την Γαλλική μαχητική καρδιά, θα βρεθεί στην Αθήνα, για να παρουσιάσει την τελευταία της ταινία, ενώ θα συναντήσει τους θαυμαστές της και από κοντά σε εκδήλωση του βιβλιοπωλείου Fnac.


Catherine Suard - Έχει τόσο όμορφα χαρακτηριστικά, που θα μπορούσε να έχει υπάρξει μοντέλο του Gaultier. Στην πραγματικότητα είναι η Πρόεδρος του φεστιβάλ κι εκείνη που έχει το γενικό πρόσταγμα, ρόλος αναβαθμισμένος από τον περσινό, μια κίνηση επιβεβλημένη για έναν κινηματογραφικό θεσμό που σέβεται τον εαυτό του. Δεξί της χέρι, για τρίτο χρόνο στην θέση του διευθυντή του φεστιβάλ, ο Nicolas Peyre, που είναι επιφορτισμένος με την επιλογή των ταινιών του προγράμματος.

Daphne Roulier - Διάσημη δημοσιογράφος στην πατρίδα της, με εξειδίκευση στην έβδομη τέχνη, που θα τιμήσει την 11η εκδοχή του θεσμού, από την θέση της αναδόχου της κριτικής επιτροπής.

Εισιτήρια - Ουδεμία αύξηση από πέρσι και πρόπερσι. Στα 6 ευρώ η γενική είσοδος, στα 5 ευρώ οι φοιτητές. Πιθανότατα να υπάρξει ανέβασμα από του χρόνου, αν υπάρξει κανένα φιλμάκι τρισδιάστατο...

Festival Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης - Υποστηρικτικός περισσότερο ο ρόλος του, παρέχοντας τέσσερις από τις δικές του πρεμιέρες στο πρόγραμμα: Το 36 Vues Du Pic Sain-Loup με την Birkin, το Persecution με την Gainsbourg και τον Duris, το Βέλγικο Le Jour Ou Dieu Est Parti En Voyage που πήρε το βραβείο γυναικείας ερμηνείας στην συμπρωτεύουσα και το τιμημένο με Cesar ντοκιμαντέρ L'Enfer, που μελετά από κοντά την πασίγνωστη δημιουργία του Clouzot.

Gaultier Jean Paul - Μια πανέξυπνη κίνηση της φετινής διοργάνωσης, να τον ορίσει ανάδοχο της. Στόχος η εκτόξευση στα ύψη της δημοτικότητας του φεστιβάλ, αφού χάρη την παρουσία για πέντε μέρες στην Αθήνα του περιβόητου μόδιστρου, την ύπαρξη του δεν θα αντιληφθούν μόνο οι αυστηρά σινεφιλικοί. Ο υπεύθυνος ενδυματολογίας του 5ου Στοιχείου και της Kika, θα παρουσιάσει ο ίδιος πέντε αγαπημένες του ταινίες, από το Callas Forever μέχρι το Le Jour D'Avant, που περιγράφει την αγωνία γύρω από την πασαρέλα, μία μόλις ημέρα πριν παρουσιαστεί η νέα κολεξιόν.


Ηulot Nicolas - Η ταινία του Το Σύνδρομο του Τιτανικού, μελετά τις αδιάφορες και απαθείς αντιδράσεις των επιβαινόντων στο υπερωκεάνιο, την στιγμή της βύθισης του. Αλληγορία που έχει άμεση σχέση με την παρόμοια αδιαφορία που δείχνουν οι κάτοικοι του πλανήτη γη, γνωρίζοντας πως εκείνος οδηγείται με σταθερούς ρυθμούς στην καταστροφή. Ειδική προβολή της ενδιαφέρουσας δημιουργίας σε συνεργασία με την ActionAid Hellas.

ΙFA - Η κινητήρια δύναμη του φεστιβάλ. Το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών ήταν εκείνο που έριξε την ιδέα πριν από έντεκα χρόνια. Σήμερα μιλάμε για τον σημαντικότερο ανοιξιάτικο κινηματογραφικό θεσμό της χώρας που οδηγεί στις αίθουσες, τις ημέρες των εκδηλώσεων του περισσότερους από 30.000 θεατές. Εντυπωσιακό!

Jean Reno - Το όνομα του έσκασε σαν βόμβα στην Συνέντευξη Τύπου, ως εκείνος που θα κλείσει με την παρουσία του την φετινή διοργάνωση. Στο πίσω μέρος του μυαλού μου κρατώ ένα μικρό καλαθάκι, αφού οι διοργανωτές ουκ ολίγες φορές έχουν εκτεθεί στο Cloture. Εύχομαι ο αγαπημένος Leon, Έντζο Μολινάρι, Πιερ Νεμάν, Βενσάν των Ronin και Ποντόν του Ροζ Πάνθηρα, να βρεθεί κοντά μας προσθέτοντας ένα ακόμη ολόλαμπρο όνομα στην μακρά λίστα εκείνων που επισκέφτηκαν την Αθήνα, στα πλαίσια του φεστιβάλ.


Kulte - Η Γαλλική Φίρμα, που εδώ και δέκα χρόνια θεωρείται ότι πιο μοντέρνο στον χώρο της fashion art, είναι η υπεύθυνη για τον σχεδιασμό της καλαίσθητης αφίσας του φεστιβάλ. Η λεπτομέρεια κάνει - που λένε - την διαφορά...

Le Fou Du Roi - Η πιο διάσημη εκπομπή του γαλλικού ραδιοφώνου με περίπου 2 εκατομμύρια ακροατές ημερησίως, θα βγει στον αέρα από το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, στις 15 και 16 Απριλίου. Ο Stephane Bern σε δράση, κάτω από τον αθηναϊκό ουρανό!

Monfourny Renaud - Ένας από τους πλέον αναγνωρισμένους φωτογράφους της Γαλλίας, θα βρεθεί στην Αθήνα, παρουσιάζοντας σε έκθεση που θα λάβει χώρα στο IFA, ασπρόμαυρα πορτρέτα, που έχουν προβληθεί στο υψηλού επιπέδου περιοδικό Les Inrockuptibles.

Νέοι - Σε αυτούς είναι αφιερωμένο όπως πάντοτε το Γαλλόφωνο φεστιβάλ. Η ειδική ενότητα Jeunesse, περιλαμβάνει τέσσερα φιλμ, μεταξύ των οποίων βρίσκονται το animation Lascars, το Les Beaux Gosses τιμημένο φέτος με βραβείο Cesar πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη, το Loup και τέλος το πολυαναμενόμενο στοπ μόσιον από το Βέλγιο Panique Au Village. Εξαιρετικές επιλογές!


Olympiakos - Καμία σχέση, απλά έπρεπε να αναφερθεί το όνομα του μεγαλύτερου συλλόγου της χώρας. Παρεμπιπτόντως ένας παίκτης που λέγεται Djibril Sisse και δεν ξέρω που αγωνίζεται, θα δώσει κι εκείνος το παρόν στο φεστιβάλ, σε μια βραδινή εκδήλωση που θα συνδυάσει σινεμά και μπάλα και πληροφορίες θα ανακοινωθούν σύντομα στην ειδική κοινότητα που υπάρχει στο Facebook και πρέπει να γίνεις μέλος της.

Press Office - Η ψυχή της διοργάνωσης από την πρώτη ημέρα της ύπαρξης του. Διεθνών προδιαγραφών συμπεριφορά και υποδειγματικός επαγγελματισμός, που θα πρέπει να γίνει μίμηση προς όλα τα υπόλοιπα φεστιβάλ της χώρας. Ιδίως για τα Βόρεια...

Rohmer Eric - Η ρετροσπεκτίβα του ενδέκατου φεστιβάλ είναι αφιερωμένη σε έναν από τους μεγαλύτερους Γάλλους δημιουργούς όλων των εποχών, που έφυγε από κοντά μας στις 11 Γενάρη, σε ηλικία 89 ετών. Από τις οθόνες θα παρελάσουν στιγμές από ταινίες μοναδικές, σαν τον Αστερισμό του Έρωτα, την Συλλέκτρια, την Πράσινη Αχτίδα, τις Νύχτες με Πανσέληνο και φυσικά τον Τριπλό Πράκτορα με την δική μας Κατερίνα Διδασκάλου.


Sifnos - Στο περιθώριο του φεστιβάλ έσκασε κι ένα μαντάτο: Η ταινία Un Ete Grec - Καλοκαίρι στο Αιγαίο - ξεκινά οσονούπω τα γυρίσματα της στα νησιά του Αιγαίου, έχοντας σαν πρωταγωνιστή τον Emir Kusturica. Το φιλμ θα δούμε στις αίθουσες την επόμενη άνοιξη.

Tιτάνες - Σύμφωνα με την κατάξανθη Πρόεδρο, αυτοί έκαναν την έφοδο τους στον κινηματογράφο Απόλλωνα κι έτσι φέτος στην αίθουσα δεν θα ακουστούν - όπως συνήθως - φραντσέζικοι διάλογοι. Το μεγαλύτερο βάρος των προβολών θα σηκώσει λοιπόν το Αττικόν, η ανακαινισμένη τεχνολογικά, ζεστή αίθουσα του IFA και τα ΒΠ αδελφάκια του Kifisia Cinemax.

Unifrance - Ο Οργανισμός που έχει αναλάβει την προώθηση του Γαλλόφωνου σινεμά σε όλον τον κόσμο. Τα αποτελέσματα εντυπωσιακά, αν σκεφτεί κανείς πως σε χώρες που βομβαρδίζονται από τα χολιγουντιανά μπλοκμπάστερς - όπως εμείς δηλαδή - το ποσοστό της πίτας που ανήκει στην Γαλλοφωνία αντιστοιχεί στο διόλου ευκαταφρόνητο 8%!

Voir - Που σημαίνει δείτε οπωσδήποτε σε πρώτη προβολή τις δέκα ταινίες που δεν χάνονται: A L'Origine με Cluzet, Devos, Depardieu, Coco Avant Chanel με Audrey Tautou, Gainsbourg Vie Heroic με Elmosnino, Laetitia Casta, Je L'Aimais με Auteuil, Croze, La Journe De La Jupe με Isabelle Adjani, L'Immortel με Reno, Merad, Darroussin, Berry, Rapt με Attal, Consigny, Qu'un Seul Tienne Et Les Autres Suivront της Lea Fehner, Mademoiselle Chambon με Lindon, Kiberlain και Villa Amalia με την Huppert.


Welcome - Τα ονόματα που θα συνοδεύσουν στην Αθήνα τις ταινίες τους, όπως ανακοινώθηκε επισήμως είναι o Joann Sfar (Gainsbourg), Jacques Perrin (Océans), Farida Khelfa, Gabriel Julien-Laferrière (Neuilly sa mère), Antoine de Caunes (La Folle histoire d'amour de Simon Eskenazy), François-Xavier Demaison, Grégoire Vigneron (Sans laisser de traces), Riad Sattouf (Les Beaux Gosses), Nathalie Besançon (La journée de la jupe) και η Anne Consigny "Rapt".

Xavier Giannoli - Robert Guediguian, Fanny Ardant, Jean Paul Lilienfeld, Francois Ozon, Jacques Rivette, Emmanuel Salinger, Richard Berry, Riad Sattouf, Daniele Thompshon, Christophe Honore, Benoit Jacquot, Anne Fontaine, Lucas Belvaux, Stephane Brize, Dennis Dercourt, είναι λίγοι μόνο από τους σκηνοθέτες, που οι ταινίες τους συνθέτουν το πρόγραμμα του φετινού φεστιβάλ.

Yvan Attal - Catherine Deneuve, Sergi Lopez, Emmanuelle Devos, Daniel Auteuil, Kristion Scott Thomas, Vincent Lindon, Isabelle Adjani, Vincent Perez, Sophie Marceau, Francois Cluzet, Jane Birkin, Michel Piccoli, Laetitia Casta, Melville Poupeaud, Isabelle Carre, Jean Reno, Catherine Frot, Mathieu Amalric, Benoit Magimel, Isabelle Huppert, Romain Duris, Charlotte Gainsbourg σας κλείνουν ραντεβού. Να είστε εκεί!

Ζolotas - Δύο τα θεσμοθετημένα βραβεία και για φέτος. Το βραβείο κοινού που θα απονεμηθεί με βάση τις ψήφους των θεατών κατά την έξοδο τους από την αίθουσα και το βραβείο της κριτικής επιτροπής, που αποτελούν σπουδαστές του Ελληνογαλλικού Λυκείου Ντελακρουά. Τρόπαια φιλοτεχνημένα από τον διάσημο χρυσοχόο.

Περισσότερα... »

Όμορφη Ζωή
του Andrés Wood. Με τους Roberto Farías, Aline Kuppenheim, Eduardo Paxeco

Έβρεξε Στο Σαντιάγκο
του zerVo
Ο εργένης Εντμούντο εργάζεται ως κομμωτής σε σαλόνι ομορφιάς και αυτό που κάνει το λατρεύει. Θα ήθελε πολύ όμως κι ένα καινούργιο αμάξι... Η Τερέζα λειτουργεί συμβουλευτικά σε γυναίκες ελευθέρων ηθών, προκειμένου να παίρνουν προφυλάξεις με τους πελάτες τους. Θα ήθελε πολύ όμως τον εν διαστάσει σύζυγο κοντά της και όχι κοντά τους. Ο Μάριο είναι ένας ταλαντούχος κλαρινετίστας, της φιλαρμονικής της αστυνομίας. Θα ήθελε πολύ όμως να ήταν μέλος της έγκριτης συμφωνικής ορχήστρας. Σαν να πετάει ένα αερόστατο πάνω από την Χιλιανή πρωτεύουσα του ενός εκατομμυρίου κατοίκων και ο επιβάτης του να σημαδεύει τρία άγνωστα μεταξύ τους πρόσωπα, βάζοντας σκοπό να παρακολουθήσει μια ολόκληρη εβδομάδα από τη ζωή τους. Αυτή είναι η θεματική της La Buena Vida, που υπογράφει ο αναγνωρισμένος σε διεθνές επίπεδο σκηνοθέτης της Machuca και του Loco Fever, Andres Wood. Εξ αποστάσεως κινηματογραφήσεις της καθημερινότητας τριών συνηθισμένων πολιτών, που οι ρότες τους μπορεί να διασταυρώνονται καθημερινά, εν αγνοία τους, μα που στο φινάλε θα ενωθούν σε κοινή πορεία, μια και καλή. Ηθογραφίες και διλήμματα, πλημμυρισμένα στο δράμα και την ανησυχία, όχι με αφορμή κάποιο ακραία μοιραίο συμβάν, αλλά από τις μικρές μικρές ατυχίες και αναποδιές που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τις συμπεριφορές των ατόμων, ως κοινωνικά στελέχη.

Για πες: Το σπονδυλωτό ύφος του σεναρίου, θέλει πολύ να μοιάσει στο Crash και στα 21 Grams, αλλά στερείται δυναμικής, με συνέπεια να μην κατορθώνει να φτάνει σε πανύψηλα δραματουργικά ύψη. Η όμορφα δοσμένη αφήγηση, τονίζεται από τον έντονο ρεαλισμό που αποδίδουν οι πρωταγωνιστές, ειδικά εκείνοι των τριών βασικών ρόλων, με προεξάρχουσα την εντυπωσιακά αληθινής Aline Küppenheim, που σε ορισμένα σημεία είναι σπαρακτική ως περιθωριοποιημένη μάνα, προδομένη σύζυγος και γλαφυρή κοινωνική λειτουργός. Άξιοι παραστάτες της ο Roberto Farías, που ερμηνεύει τον άστατο και ματαιόδοξο αισθητικό και ο γοητευτικός Eduardo Paxeco, που κρατά τον ρόλο του ικανότατου μουσικού, που η τύχη του γυρνά διαρκώς την πλάτη. Μοναδική μου ένσταση, η ανομοιογένεια του τέλους, που ενώ απεικονίζει το Σαντιάγκο αισιόδοξο και ηλιόλουστο, μετά την βροχή, μπερδεύεται από μια μελαγχολική παρέμβαση, που δεν του ταιριάζει.




Στις αίθουσες 8 Απριλίου 2010 από την Ama Films
Περισσότερα... »

Χάρι Μπράουν
του Daniel Barber. Με τους Michael Caine, Emily Mortimer, Charlie Creed-Miles

Τιμημένα Γηρατειά
του zerVo
Τον δρόμο χάραξε πρώτος ο πάντοτε διορατικός Clint Eastwood. Ο Θεός, λέει στο Gran Torino, φάνηκε γαλαντόμος μαζί μου και μου χάρισε μακροζωία. Μέχρι να φύγω από τον μάταιο τούτο κόσμο όμως, κανείς δεν δικαιούται να μου χαλάσει την γαλήνη και την ηρεμία. Ούτε να με θέσει στο περιθώριο εν αγνοία μου. Υπάρχω, φωνάζει ο ογδοντάχρονος, κομμάτι των τιμημένων γηρατειών και όσο περνά από το χέρι μου, θα συνεχίσω να υπάρχω. Και κατά κάποιο τρόπο παίρνει την κατάσταση - λέγε με και Νόμο - στα χέρια του. Δόξα που ζήλεψε ο Βρετανός συνομήλικος του, μεταφέροντας την δράση από τα φασαριόζικα ανατολικά προάστια του Λος Άντζελες, στα σκοτεινά σοκάκια του συννεφιασμένου Λονδίνου. Άλλος κόσμος, ίδια λογική. Η γεμάτη αρχές Τρίτη Ηλικία που φεύγει, η προβληματική Νέα Γενιά που έρχεται. Δεν συμφωνώ απόλυτα, μα κάθε άποψη είναι σεβαστή...


Ήρεμα και ήσυχα είναι τα βράδια του γερο Χάρι Μπράουν, μετά τον χαμό της αγαπημένης του συζύγου. Όταν όμως ο στενότερος του φίλος, πέσει θύμα της φονικής μανίας μιας ομάδας χούλιγκαν, θα ξυπνήσει μέσα του το ένστικτο του πεζοναύτη και θα ζητήσει την εκδίκηση με όσες δυνάμεις του απομένουν. Το φιλμ ουσιαστικά κινηματογραφεί ένα ζωτικό κοινωνικό πρόβλημα, που μαστίζει τις τελευταίες δεκαετίες, την Γηραιά Αλβιόνα. Οι συμμορίες των δρόμων, οργανωμένες και κατευθυνόμενες με βάση κατά κύριο λόγο εθνικιστικά πρότυπα, τρομοκρατούν με κάθε τρόπο τους φιλήσυχους και συνήθως ανήμπορους να αντισταθούν στην βιαιότητα, πολίτες. Η αστυνομικές αρχές, αν και φημισμένες για την αποτελεσματικότητα του, δεν δείχνουν ικανές να εκμηδενίσουν τα άρρωστα φαινόμενα. Η αυτοδικία, έστω και κατακριτέα, πολλές φορές οπλίζει το χέρι του αδικημένου. Μια τέτοια περίπτωση και μάλιστα σε μια ακραία της όψη, παρακολουθούμε στον υπέρ το δέον άγριο Harry Brown.

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του μόλις πέρσι υποψήφιου για Όσκαρ μικρομηκά Daniel Barber, ακολουθεί πιστά την τροχιά που χάραξε ο Charles Bronson, στις περιπέτειες εκδίκησης του Death Wish. Προσευχήσου να πεθάνεις, σε μια πιο σύγχρονη εκδοχή, εξίσου σκοτεινή και θολή, με την δικαιοσύνη πολλές φορές να παρουσιάζει κενά στον τρόπο της αντιμετώπισης του εγκληματία. Σε αυτό τον τομέα ο Λονδρέζος δεν τα πηγαίνει άσχημα, αντιθέτως χρησιμοποιεί έντεχνα την μορφολογία των περιχώρων της πόλης του, για να αναπτύξει την φιγούρα ενός σύγχρονου Jack The Ripper. Στενά σοκάκια, όχθες ποταμών, υπόγειες στοές, δημιουργούν ατμόσφαιρα ικανή να περιβάλλει την ίντριγκα. Ίσως αν εμβάθυνε και λίγο περισσότερο στον χαρακτήρα του γέροντα, η ταινία του να ήταν πιο πλήρης, πιο συμπαγής.

Για πες: Κι αυτό γιατί στον σχηματισμό της φιγούρας του ένοπλου εκδικητή, τον σημαντικότερο ρόλο παίζει η καταλυτική παρουσία του Sir Michael Caine, του εμβληματικότερου ηθοποιού που ανέδειξε το μεγάλο νησί, κατοπινά του Lawrence Olivier. Ο Caine στην ουσία ντύνεται την μακριά καπαρντίνα του αγαπημένου Get Carter, για να εξοντώσει δίχως δεύτερη κουβέντα τον αντίπαλο, έχοντας σύμμαχο την σοφία των ογδόντα του χρόνων. Όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος, όπως λέει ο λαουτζίκος δηλαδή, αν και στο μπρουτάλ σχεδιασμό του έργου, δεν υπήρξε η στιγμή που τα (θα μπορούσαν να είναι και) εγγόνια του Μπράουν, προσεγγίστηκαν με ήπιο και διδασκαλικό τρόπο. Πιθανόν στην εγγλέζικη πραγματικότητα κάτι τέτοιο να θεωρείται δεδομένο, μπορεί να πει κανείς και η έκρηξη του παππού, να ήταν αποτέλεσμα συσσώρευσης οργής, πολύ καιρό πριν, ο κολλητός του πέσει θύμα της νεανικής αγριότητας...




Στις δικές μας αίθουσες στις 8 Απριλίου 2010 από την Odeon


Περισσότερα... »

Ζητείται Γαμπρός
του Anand Tucker. Με τους Amy Adams, Matthew Goode, Adam Scott

Always Remember Me...
του zerVo
Ονειροπαρμένη Βοστονέζα, το μόνο που βάζει στο μυαλό της, είναι η στιγμή που ο καλός της, θα της κάνει την πολυπόθητη πρόταση γάμου. Κι επειδή εκείνος, δεν δείχνει πολύ πρόθυμος να το πράξει, θα πάρει την κατάσταση στα χέρια της. Και άκου τι θα σκαρφιστεί η πονηρή. Υπάρχει, λέει, μια παράδοση στην Ιρλανδία - πατρίδα του μνηστήρος - που κάθε τέσσερα χρόνια, την εξτρά ημέρα του Κουτσοφλέβαρου, οι υποψήφιες κυρίες, δικαιούνται να προσφέρουν το δακτυλίδι. Και με την ευκαιρία του ταξιδιού του στο Δουβλίνο για δουλειές, τι καλύτερο να του κάνει την έκπληξη, τώρα που η 29η του μηνός είναι σιμά. Μόνο που θα υπολογίσει δίχως τις ορέξεις του παλιόκαιρου, που θα προσγειώσουν το αεροπλάνο της, στην λασπωμένη επαρχία, πολλές εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τον προορισμό της. Μέσα στην απελπισία της, εφόσον δεν υπάρχει το παραμικρό μέσο μεταφοράς, ο μορφονιός του χωριού, θα της κάνει το χατήρι να την ταξιδέψει με δανεικό Renault 4 στο μακρινό βορρά. Και κάπως έτσι, απόντος του αρραβωνιάρη και με την σύμφωνη γνώμη της μοίρας, θα αναπτυχθεί ειδυλλιάκι ανάμεσα στους, μέχρι ψες, άγνωστους συνταξιδιώτες...

Είναι απίθανο το πόσο πιστά ακολουθεί το Leap Year, τον μπούσουλα του τυπικού σινερομάντζου. Κατ ανάγκην μοναχούλα, αριστοκρατική, νευρωσική, τελειομανής, μοντέρνα, άτσαλη, μα σε τελική ανάλυση αδύναμη μεγαλοκοπέλα, συναντά μοναχούλη, όμορφο, χαμηλόρυθμο, γκροτέσκο, βλάχο, αγενή και νευρικό, μα κατά βάθος ευαίσθητο και ερωτιάρη επαρχιώτη. Δηλαδή το βασικό συστατικό είναι η έννοια του ετερώνυμου, όπως συμβαίνει σε κάθε αισθηματική ταινία που σέβεται τον εαυτό της, που όσο περνά η ώρα φουντώνει αυτή την ερωτική έλξη, που ορίζει ο θεμελιώδης νόμος της φυσικής. Υπό άλλες προϋποθέσεις, το αγαπησιάρικο φυσικό βρετανικό σκηνικό με τις απέραντες κοιλάδες, τα κάστρα και την απόλυτη ηρεμία, θα μπορούσε να σταθεί σαν αφετηρία μιας αξιοπρεπούς τουλάχιστον κομεντί, μα η πλήρης απουσία του σκηνοθέτη Anand Tucker, με το αξιόλογο παρελθόν του Girl With A Pearl Earring και του Shopgirl, την εγκαταλείπει ολομόναχη στο χείλος του γκρεμού του Σμαραγδένιου Νησιού...

Για πες: Εκεί δηλαδή που θα είχε τσακιστεί στα κοφτερά βράχια, αν δεν υπήρχε η λάμψη της σέξι Amy Adams, να περισώσει κάπως τα προσχήματα. Η πυρόξανθης κώμης αμερικανίδα σταρ, μετά από μια θριαμβευτική χρονιά, που εκτόξευσε στα ύψη την δημοτικότητα της - ελέω κυρίως του εμπορικότατου A Night At The Museum 2, αλλά και του καλογραμμένου Julie & Julia - μπαίνει στο 2010 με το...αριστερό. Εδώ η γαλλική μυτούλα της, ορίζει τέλεια την φιγούρα της wannabe νύφη εδώ και τώρα, ενώ και η ίδια δεν διστάζει να τσαλακώσει την Louis Vuitton εικόνα της, στην λασπουριά των ιρλανδικών λόφων. Ξέρεις όμως, για να χορέψεις κουαντρίλιες, απαιτείται και ικανός παρτενέρ και ο Matthew Goode, κρίνεται το λιγότερο ανεπαρκής ως συνοδός μιας τέτοιας κούκλας. Το στυλάκι του, παρόλη την αξυρισιά για να τονιστεί ο άξεστος χαρακτήρας, δεν καταφέρνει ούτε εδώ να ξεφύγει από αυτό το "ουδέτερο", που πρώτος θέσπισε ο συμπατριώτης του Rupert Everett, κάνοντας τον ικανό να παίξει ρόλους που φοράνε Lacoste - όπως Match Point - και όχι χακί λερωμένο και πολυφορεμένο τζιν. Αν και δεν έχει δοκιμαστεί ποτέ στο είδος, εκτιμώ πως μια λύση Daniel Craig στο καστ, θα είχε πολύ καλύτερα αποτελέσματα για το Δίσεκτο Έτος. Και τότε δεν θα χρειαζόταν ούτε σκηνοθετική καθοδήγηση, ούτε τίποτα φαντάζομαι...




Στις δικές μας αίθουσες 8 Απριλίου από την Village



Περισσότερα... »

Υποψία
του Atom Egoyan. Με τους Julianne Moore, Liam Neeson, Amanda Seyfried

Χάδια και Δαντέλες
του zerVo
Από την πρώτη στιγμή, που πληροφορήθηκα πως το ερωτικό θρίλερ με το όνομα Chloe, αποτελεί ριμέικ μιας όχι ιδιαίτερα παλιάς, αναλόγου ύφους γαλλικής κινηματογραφικής ιστορίας, άρχισα να αναρωτιέμαι για τον κύριο λόγο της ύπαρξης του. Αν το αντίγραφο, αποτελούσε μια αμιγή χολιγουντιανή παραγωγή, στο νου μου θα καρφωνόταν μόνο ο εμπορικός παράγοντας. Και όχι άδικα, αφού τέτοια σενάρια κλειδαρότρυπας, γαργαλάνε την αίσθηση του θεατή. Όταν όμως το πρότζεκτ, χρηματοδοτείται από το ανεξάρτητο σκέλος της Sony και στην σκηνοθετική καρέκλα κάθεται ένας ικανός, ευρωπαϊκών αντιλήψεων καναδοθρεμένος, τότε κάτι άλλο συμβαίνει. Και για να είμαι ειλικρινής περίμενα από τον ανοιχτόμυαλο Αρμένη, να το τραβήξει το θέμα ακόμη περισσότερο. Αντίθετα εκείνος αποδείχτηκε πιο συμβιβαστικός από όσο θα έπρεπε, σερβίροντας εντέλει μια ανολοκλήρωτη εκδοχή της ιστορίας. Τώρα, αντιλαμβανόμενος πως οι ηθοποιοί του, πρέπει να ήταν προετοιμασμένοι για τα πάντα, μάλλον θα το έχει μετανιώσει...


Πενηντάρα που την έχουν ζώσει τα φίδια, γύρω από την συζυγική πίστη του αντρός της, πληρώνει ελκυστική συνοδό πολυτελείας, για να τον προσεγγίσει ερωτικά και να πληροφορηθεί τις αντιδράσεις του. Έλα όμως που μόλις η καλή νοικοκυρά και ακόμη καλύτερη επιστήμονας (γυναικολόγος γαρ, μια όμορφη σεναριακή προσθήκη) μάθει από τον ξανθό πειρασμό, πως ο εδώ και εικοσιπέντε χρόνια συμβίος της, υπήρξε κάτι παραπάνω από διαχυτικός μαζί της, θα αποφασίσει να τον πληρώσει με το ίδιο ακριβώς νόμισμα. Κι έτσι θα δημιουργηθεί ένα ιδιόμορφο τρίγωνο, μεταξύ της προβληματισμένης κυρίας που αισθάνεται την κρίση της μέσης ηλικίας να της κτυπά την πόρτα, της παράξενης πόρνης και του καθηγητή, που όσο περνούν τα χρόνια και γκριζάρουν τα μαλλιά, η γοητεία του εκτοξεύεται στα ύψη. Και τον δεκαοκτάχρονο γιο τους, που τον βάζεις?

Έτσι όπως ακούγεται αρχικά η ίντριγκα και αν έχεις τάσεις ισοπέδωσης εύκολα μπορείς να την χαρακτηρίσεις σαν μεσημεριανάδικη και ηδονοβλεπτική μέχρι αηδίας, που σκοπό της έχει μόνο να αποκαλύψει ότι συμβαίνει, κάτω από τα σατέν σεντόνια μιας αστικής οικογένειας. Πίσω από τα λεσβιακά χαδάκια και τις δαντέλες, κρύβεται η αγωνία της σύγχρονης - οποιουδήποτε μορφωτικού επιπέδου - γυναίκας, για το αν διατηρεί ακόμη την θηλυκότητα της, μόλις διαβαίνει το κατώφλι της ευγενώς αποκαλούμενης κλιμακτήριας περιόδου. Αυτό είναι και το καλύτερο σημείο της ταινίας του Egoyan, αφού με την αρωγή της έξοχης πρωταγωνίστριας του, απεικονίζει αυτή την διαταραχή με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Μοχλός πίεσης της ήδη τεταμένης κατάστασης, ένα ψυχωσικό κορίτσι, που ποτέ του δεν γνώρισε την αγάπη και την τρυφερότητα, συναισθήματα που θα προσπαθήσει μανιωδώς να αποσπάσει, έστω και με το ζόρι. Δυστυχώς πάνω στην κορύφωση του πάθους - εκεί που συνήθως δεν πρυτανεύει η λογική παρά η ευαισθησία, ο Atom σκέφτεται αμερικάνικα και μετατρέπει το πόνημα του σε Fatal Attraction / Basic Instict για κυρίες. Κι επειδή ο σκηνοθέτης του συγκλονιστικού Γλυκού Πεπρωμένου, δεν έχει καμία σχέση ούτε με τον Lyne, ούτε με τον Verhoeven, λογικά το φινάλε του ξεγλιστρά και το χάνει σαν άπειρος ρούκι.

Για πες: Η Julianne Moore είναι από εκείνες τις ερμηνεύτριες που ουδέποτε θα πιάσουν το δεκάρι στην ερμηνεία τους, ποτέ όμως δεν θα πέσει η απόδοση τους κάτω του μετρίου. Δυστυχώς για εκείνη αυτό δεν έχει αναγνωριστεί από το Χόλιγουντ, που ακόμη την θεωρεί σαν μια απλώς ικανή ρολίστα. Εδώ η αποδεδειγμένα αδικημένη Moore είναι εκπληκτική, καταφέρνοντας να παρασύρει με την έντεχνα ρεαλιστική της ματιά την ποιότητα της Υποψίας, αρκετά σκαλοπάτια παραπάνω από ότι της πρέπει. Πέρα από την έμπειρη, όμως, υπάρχει και η ενζενί. Και για να πω την αλήθεια μου, δεν περίμενα τόσο γρήγορα από το συνεσταλμένο κοριτσάκι του Mamma Mia, να μετατραπεί σε σκοτεινό αντικείμενο του πόθου. Η πιτσιρίκα Amanda Seyfried είναι εκφραστική και στα ερωτικά πλάνα ελκυστικότατη, έχοντας να κοντράρει όμως τον συνειρμό από την φιγούρα της Emmanuelle Beart στο ορίτζιναλ - που κολάζει και καλόγερο - το έργο της φαντάζει υπερβολικά δύσκολο. Όσο για τον Neeson, πρέπει να περάσουν ακόμη καμιά δεκαριά πρωταγωνιστικές παρουσίες του, για να ξεπεράσω το σοκ του Clash Of The Titans. Εδώ ο Ιρλανδός, απλά υπάρχει, στο φόντο, για να δέσει την υπόθεση, εφόσον πολύ σωστά ο δημιουργός επικέντρωσε την ματιά του, εκεί που έπρεπε: Στη θηλυκή ανασφάλεια και αδυναμία...




Στις δικές μας αίθουσες στις 8 Απριλίου 2010 από την Odeon


Rewind /// Trailer - Chloe
Περισσότερα... »

Για δύο άσπονδους φίλους, ένα γεύμα είναι απλά η αρχή! Ο ένας είναι υποψήφιο στέλεχος μεγάλης επιχείρησης, που για να καπαρώσει την θέση, πρέπει να παρουσιάσει στο ετήσιο πάρτι των καβαλημένων το καλάμι εργοδοτών του, τον βλάκα που θα σπάσουν μαζί του πλάκα. Ο άλλος είναι ο βλάκας. Μια γαλλική ιστορία από το 1999, που τότε με τίτλο Le dîner de cons, έσπασε ταμεία στην Φραγκιά, γνωρίζοντας στον υπόλοιπο κόσμο την φιγούρα του κακομοίρη Κυρίου Πινιόν και την χιουμοριστική μορφή του Jacques Villeret. Μια δεκαετία και πλέον μετά, ο σκηνοθέτης των τριών Austin Powers και των δύο Meet The Parents, Jay Roach, δίνει την δική του ερμηνεία στην κεφάτη βάση, εξαμερικανισμένη φυσικά και πιο χοντροκομμένη, όπως αποκαλύπτει σε πολύ μεγάλο βαθμό και το πρώτο τρέιλερ, που έδωσε στην κυκλοφορία η Dreamworks / Paramount. Το Dinner For Schmucks αναμφίβολα αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες ελπίδες του στούντιο για μια καλοκαιρινή επιτυχία, κάτι που θα περιμένουμε για να αποδειχτεί την 23η Ιουλίου, ημέρα που θα κάνει την επίσημη πρεμιέρα του.


Το μεγάλο υπέρ του φιλμ, δεν είναι άλλο από το πρωταγωνιστικό του δίδυμο, που αποτελούν ο ταλαντούχος - ακόμη - Paul Rudd, που δεν έχει κάνει ακόμη το μεγάλο εισπρακτικό μπαμ και ο εξαιρετικός Steve Carell, ένα από τα πιο hot ονόματα στον χώρο της χολιγουντιανής κομεντί. Οι δυο τους γνωρίζονται πολύ καλά από την εποχή του 40 Year Old Virgin, όπου συνυπήρξαν στην μεγάλη οθόνη και αν στην αναμενόμενα δυναμική τους συνύπαρξη προσθέσεις και τον Zach Galifianakis - σε ρόλο ψυχιάτρου παρακαλώ - τότε το αποτέλεσμα αναμένεται σπαρταριστό.
Στις δικές μας αίθουσες, το Καλοκαίρι
Περισσότερα... »

Η Τιτανομαχία
του Louis Letterier. Με τους Sam Worthington, Liam Neeson, Ralph Fiennes, Gemma Arterton

Αιδώς Αργείοι
του zerVo
Αφού παρακολούθησα και τις δύο εκδοχές της φανταστικής ιστορίας του ατρόμητου, άφοβου και πανίσχυρου Πέρσι, μια απορία σχηματίστηκε στο μυαλό μου. Αν, λέω αν, εμείς οι Έλληνες, επιθυμούσαμε να ασχοληθούμε κινηματογραφικά με το θέμα, δείχνοντας - και καλά - ένα ζήλο παραπάνω για τους παραμυθένιους προγόνους μας και τις ένδοξες περιπέτειες τους, το αποτέλεσμα που θα προσφέραμε θα ήταν χειρότερο από το χολιγουντιανό? Ι Don't think so, που λένε και οι κατέχοντες την αρχαΐζουσα και οι λόγοι είναι αρκετοί και σεβαστοί. Εκτός του ότι θα δείχναμε μεγαλύτερο σεβασμό στο μύθο, εκτός του ότι το φιλμ θα ήταν γυρισμένο στα πραγματικά μέρη που έλαβε χώρα το στόρι, εκτός του ότι τα ειδικά εφέ θα είχαν καλτ υφή, επιπέδου του προ τριών δεκαετιών πρωτότυπου, είναι βέβαιο πως δεν θα κάναμε κακό στη φήμη των διάσημων σταρ, που δεν θα δέχονταν να παίξουν σε ένα - λογικά - χαμηλού κόστους πρότζεκτ. Ενώ τώρα, άντε να σβήσεις από το παλμαρέ του Neeson και του Fiennes, τη συμμετοχή τους στη σύγχρονη βερσιόν του Clash Of The Titans...
Ο Άδης σχεδιάζει πραξικόπημα, ενάντια στο μοναρχικό καθεστώς του αδελφού του, Δία, υπολογίζοντας στον αφανισμό των κραταιών Αργείων από προσώπου γης. Μοναδική ελπίδα σωτηρίας για τους φοβισμένους Έλληνες, ο ανίκητος ημίθεος Περσέας, που είναι ο μόνος ικανός να πολεμήσει τις κατάρες που θα στείλουν εναντίον τους οι Θεοί. Ωιμέ! Η αρχή γίνεται με τους γιγαντιαίους φονικούς σκορπιούς, ακολουθεί το σκοτεινό πρωτοπαλίκαρο του Κάτω Κόσμου, την σκυτάλη παίρνει η φιδίσια Μέδουσα και αν επιζήσει κανείς από το χαμό, θα κληθεί να τα βάλει με το θηριώδες Κράκεν. Το μπέρδεμα στην υπόθεση καταφτάνει όταν καλείσαι να απαντήσεις στο στοιχειώδες ερώτημα: Ο Ζευς ως πατέρας του περίφημου μαχητή, θέλει εντέλει να προστατέψει τον γιο του από τον υπέρτατο κίνδυνο ή επιθυμεί στην πραγματικότητα να τον εξοντώσει? Γιατί αν η απάντηση είναι η πρώτη, ποιος ο λόγος που εξαπολύει κατά του τον γιγαντιαίο Γκοτζίλα στο φινάλε της παράστασης. Αλαλούμ! Που γίνεται ακόμη εντονότερο αν επιχειρήσεις να προσεγγίσεις την Τιτανομαχία, με ορθολογικά κριτήρια. Από μια σκοπιά, οι σεναριογράφοι δεν το σκέφτηκαν άσχημα, αν αναλογιστεί κανείς πως η Ελληνική Μυθολογία, το μόνο στοιχείο που δεν περιείχε στο πνεύμα της, ήταν η λογική και η σύνεση. Από φανφάρα και εντυπωσιασμό άλλο τίποτα, από αληθοφάνεια όμως, ούτε ίχνος...

Ένα σύνηθες λάθος που μπορείς να κάνεις, πριν πας στην αίθουσα για να παρακολουθήσεις τις περιπέτειες του Περσέα, της Ιούς, του Πηγάσου και του Σκανδιναβού συμπαίκτη Ντράκο (!!!) είναι να πεις πως θα πάρεις μια ιδέα, από το ομότιτλο πόνημα του Desmond Davis από το 1981. Εκείνο με τον Harry Hamlin στον κεντρικό ρόλο και ένα σωρό αστέρες να συνθέτουν τον Όλυμπο, που είναι απίθανο να μην έχεις παρακολουθήσει έστω και μια φορά στις μεταμεσονύκτιες προβολές των καναλιών. Δυστυχώς για την εκδοχή του Letterier, η οποιαδήποτε σύγκριση είναι επιβαρυντική, λαμβάνωντας πάντοτε υπόψη πως τις δύο ταινίες χωρίζει ο χρονικός Αχέροντας. Ούτε ικανά ειδικά εφέ από την CEG και την Μoving Picture Company, ούτε κοφτά πλάνα που κόβουν την ανάσα, ούτε καν λίγη φαντασία στον εκσυγχρονισμό του θρύλου. Ο Γάλλος το μόνο που διαθέτει στη ματιά του, είναι τα εντυπωσιακά παραθαλάσσια πανοραμίκ, λες και πρόκειται για ντοκιμαντέρ τουριστικού περιεχομένου. Τίποτα άλλο! Κενός ιδεών και έμπνευσης, δεν έχει καν το ελαφρυντικό των τεχνικών δυσκολιών του προκατόχου του, που ότι είχε να παρουσιάσει, έπρεπε να το πετύχει μέσα από το στοπ μόσιον και τα φελιζολένια ντεκόρ. Όσο για το 3-D, αυτή είναι η πιο αμαρτωλή πτυχή του θέματος, αφού είτε για τέτοιο πληρώσεις, είτε για νορμάλ dimension, άμα δεις διαφορά, θα καθίσω να με καταβροχθίσει το Κράκεν...
Για πες: Όπως δεν καταβρόχθισε πριν πούνε το ναι στην Warner, το λατρεμένο, ελέω Schindler's List, ντουέτο Liam - Ralph, που εδώ υποδύονται τα δύο μονιασμένα αδελφάκια, Δία και Άδη, με την διαφορετική μοίρα και δυναμική. Δεν ξέρω βέβαια αν όλοι οι θεατές τους αναγνωρίσουν πίσω από τα παχιά μούσια και τις καρναβαλίστικες στολές, κάτι που ίσως να αποδειχτεί υπέρ τους σε μια ενδεχόμενη άρνηση της συμμετοχής τους στην κουταμάρα. Αλλιώς είμαι για να κρύβομαι εγώ, στην ενδεχόμενη ερώτηση "μα αυτούς τους δύο μαζί, που τους έχω ξαναδεί?" Όσο για τον βασικό πρωταγωνιστή, Sam Worthington, που η δημοτικότητα του έφτασε στα ύψη με το Avatar, η κενότητα ερμηνείας του εδώ, δεν είναι και κάτι το πρωτόγνωρο, αν θυμηθείς την πολύ πρόσφατη, τέταρτη συνέχεια του Terminator. Μια από τα ίδια, όπως τότε, αρπάζουμε το ξίφος και όποιον πάρει ο χάρος. Αν δοξάζω το δωδεκάθεο για κάτι πάντως, είναι που δεν έδωσε τον Πέρσι πολλούς συμπολεμιστές, παρά μια δεκάδα μόνο, που αφανίστηκαν από τον εκάστοτε εχθρό με συνοπτικές διαδικασίες. Κατά συνέπεια το εργάκι, δεν ξεπερνά την μιάμιση ωρίτσα χρονικά, ώστε η θέαση του να γίνεται μαρτυρική. Θα μου πεις ποιος θα άντεχε να βλέπει ιπποδρομίες πάνω σε έντομα, μούμιες με φωτεινά γαλάζια μάτια και ράστα Βίκινγκς στο...Άργος για κανά δίωρο και βάλε? Κανένας σύγχρονος Προμηθέας Δεσμώτης - για να μην ξεφεύγουμε από τα μυθολογικά - πιθανότατα να τα καταφέρνει.





Στις δικές μας αίθουσες στις 4 Απριλίου 2010 από την Village


Περισσότερα... »

Πέντε χρόνια πριν, ένας θανατηφόρος ιός απελευθερώθηκε. Σήμερα κανείς δεν είναι ζωντανός! Αλλά μάλλον φαντάζομαι αυτό το γνωρίζεις ήδη από τις τρεις συνέχειες της κινηματογραφικής μεταφοράς του βιντεοπαιχνιδιού Resident Evil (Πρωτότυπο, Apocalypse και Extinction) όπου οι φυσιολογικοί άνθρωποι χάρη σε μια δημιουργημένη στα εργαστήρια μόλυνση μεταλλάσσονται σε φονικά όντα. Το σίριαλ μπορεί να μην απέσπασε διθυραμβικές κριτικές, σχημάτισε όμως έναν πανίσχυρο πυρήνα φανατικών οπαδών, που απαίτησαν διακαώς ένα νέο τεύχος με τις περιπέτειες της μαχητικής Άλις, που παλεύει να σώσει, ολομόναχη σχεδόν, τον ρημαγμένο πλανήτη. Κι εκεί που νόμισες πως δεν υπήρχε κάτι καινούργιο για να αναστατώσει τα λιμνάζοντα νερά της σειράς, ουπς, να το τρισδιάστατο κόλπο, που κατευθείαν μετατρέπει το b-action movie σε μπλοκμπάστερ! Όπως το φαντάζεται η Sony δηλαδή, που ξεκίνησε το προμόσιον του φιλμ με ένα τρέιλερ, που επικεντρώνει στην δυναμική του βγαλμένου από τα συνεργαζόμενα με τον James Cameron 3-D εργαστήρια, κάτι που στο υποσυνείδητο σημαίνει πως θα είναι εντυπωσιακά και θα φέρνουν και λιγουλάκι προς Avatar. Θα το καταλάβουμε ιδίοις όμασι στις 10 του ερχόμενου Σεπτέμβρη, που το Afterlife θα κάνει την επίσημη πρεμιέρα του.


Κατά τα άλλα μια από τα ίδια ή μάλλον καλύτερα μια επαναφορά στα ίδια, αφού μετά από το μικρό διάλειμμα της ανάληψης της σκηνοθεσίας του τρίτου μέρους από τον Χαιλάντερ Russell Mulcahy, ο εμπνευστής και δημιουργός της έννοιας Resident Evil, Paul W.S. Anderson, αναλαμβάνει και πάλι την διευθυντική καθοδήγηση του τέταρτου part. Εκεί όπου συναντά ξανά στον πρωταγωνιστικό ρόλο την Milla Jovovich, που αν μη τι άλλο οι αναποδιές δεν την πτοούν και το παλεύει έστω και με τις λίγες ερμηνευτικές δυνάμεις της. Η νυν κοκκινομάλλα με τις ουκρανικές ρίζες, εδώ βρίσκει και πάλι δίπλα της, την ξανθιά σύμμαχο Ali Larter, με προϋπηρεσία στην καταδίωξη των ζόμπις, ένα ντουέτο που εμφανισιακά τουλάχιστον, φαντάζει ελκυστικό. Και πίστεψε με, λόγω του τρισδιάστατου, τις περιπέτειες του, θα τις δουν στην μεγάλη οθόνη, περισσότεροι θεατές από τα τρία προηγούμενα...
Στις δικές μας αίθουσες, 21 Οκτωβρίου 2010
Περισσότερα... »

Τρεις στο γύρο! Ένα πράγμα πέτυχε πάντως σίγουρα η Γαλλο-Λουξεμβούργια παραγωγή. Να με κάνει να χάσω κανένα τρίωρο για να βρω, ποιος κρύβεται πίσω από τα τραγούδια του τρέιλερ. Τζίφος! Ούτε τον καλλιτέχνη ανακάλυψα, ούτε τους τίτλους, που παραπέμπουν σε La Boom, Το Πρώτο μου Πάρτι. Anyway, πίσω στην δεκαετία του 70, όπως αντιλαμβάνεσαι και από το ντύσιμο των πρωταγωνιστών, εξάχρονος πιτσιρικάς, φαντάζεται την μαμά του, να αγκαλιάζεται, όχι μαζί με τον μπαμπά του, αλλά μαζί με τον καινούργιο γείτονα, που είναι και αρραβωνιασμένος. Κι αν όλα αυτά συμβαίνουν στ' αλήθεια? Η απάντηση δίνεται στην ανάλαφρη κομεντί με τον τίτλο Nous Trois, που υπογράφει ο άσημος Renaud Bertrand. Και που ουδείς θα ασχολιόταν ιδιαίτερα μαζί της, αν δεν είχε μια γερή τετράδα να υποστηρίζει τους ρόλους, αρχής γενομένης από την Emmanuelle - όσο περνούν τα χρόνια και πιο σέξι - Beart, που συνοδεύεται από τον εξαιρετικό ως πατέρα στο Le Premier Jour Du Reste De Ta Vie, Jacques Gamblin, τον Ιταλιάνο Stefano Accorsi και την Audray Dana, Που είχε αφήσει τόσο καλές εντυπώσεις στο δραματικό Welcome. Το φιλμ έκανε πρεμιέρα στην πατρίδα του στις 17 Μαρτίου, με μέτρια αποδοχή από τους αρέσκοντες στο μελοδραματικό αυτό είδος Γάλλους.

Στις δικές μας αίθουσες, δύσκολο έως απίθανο

Η ταινία Nous Trois (Εμείς Οι Τρεις) θα προβληθεί στα πλαίσια του 11ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, την Δευτέρα 19 Απριλίου 2010 στις 22.15 στο Αττικόν.

Περισσότερα... »

Η ζωή έχει τον δικό της τρόπο, για να σε προλάβει. Ο κύριος της ιστορίας μας έχει τα πάντα: Την πιο αποδοτική επιχείρηση εμπορίας αυτοκινήτων της Νέας Υόρκης, μια αγαπημένη οικογένεια, μια ήσυχη ερωμένη... Μέχρι που ο γιατρός του ανακοινώνει τα κακά μαντάτα και αυτομάτως ξεκινά ο κατήφορος. Μια επταετία μετά τα πάντα έχουν γκρεμιστεί. Επιχείρηση γιοκ, σύζυγος αντίο, παιδιά ούτε που του μιλάνε και η μνηστή έχει απαιτήσεις. Μικρή λεπτομέρεια, το γεγονός πως από υγεία πλέον, τα πηγαίνει περίφημα. Ξεκινώντας από το μηδέν θα επιχειρήσει και πάλι να αναπροσαρμόσει την ζωή του, σύμφωνα με τα καινούργια δεδομένα. Γλυκιά και ανθρώπινη ακούγεται η υπόθεση της ταινίας Solitary Man, μιας ανεξάρτητης παραγωγής που υπογράφει το δίδυμο των Brian Kopelmann και David Levien, των πάλαι ποτέ σεναριογράφων δηλαδή των Rounders, Runaway Jury και Ocean's Thirteen. Οι πρώτες αντιδράσεις από το φεστιβάλ του Τορόντο όπου πρωτοπροβλήθηκε το φιλμ ήταν θετικότατες, συνέπεια τούτου είναι να πάρει διανομή στις Ηνωμένες Πολιτείες, με ημερομηνία κυκλοφορίας την 7η Μαΐου.


Οι περισσότερο κάνουν λόγο για την καλύτερη ερμηνεία του Michael Douglas μετά από χρόνια, κάτι που χρειάζεται ο βετεράνος πλέον σταρ, επιχειρώντας την μεγάλη του επιστροφή με το Wall Street 2. Εδώ μάλιστα έχει έναν τρομερό υποστηρικτικό περίγυρο, που συνθέτουν οι έμπειροι Danny De Vito και Susan Sarandon, η σαρανταπεντάρα κι ας μην της φαίνεται Mary Louise Parker και οι νεώτεροι Jenna Fischer και Jesse Eisenberg, που όπως αποκαλύπτει και το τρέιλερ πρέπει να είναι πραγματικά απολαυστικοί. Εις αναμονή να το δούμε και επί της οθόνης...
Στις δικές μας αίθουσες, δύσκολα, μάλλον για κατευθείαν στο βίντεο...
Περισσότερα... »

Ότι η αμερικάνικη εκδοχή του θα ερχόταν και μάλιστα τόσο σύντομα ήταν ένα από τα πιο δυνατά στάνταρ στο Χόλιγουντ. Η Σουηδική πρωτότυπη άποψη πάνω στο The Girl With The Dragon Tattoo, το φημισμένο μπεστ σέλερ του Stieg Larsson, εντυπωσίασε το κοινό, που το ανέδειξε εμπορικά, ασχέτως των δυσκολιών που αντιμετώπισε η κινηματογραφική μεταφορά ενός τόσο δαιδαλώδους βιβλίου. Η Sony έχει ξεκινήσει με πυρετώδεις ρυθμούς τον εξαμερικανισμό του θέματος, τοποθετώντας τον Scott Rudin στην παραγωγή, τον Οσκαρούχο για την Λίστα του Σίντλερ Steven Zaillian στην συγγραφή του σεναρίου και τον David Fincher στην σκηνοθεσία, συγκροτώντας με τον τρόπο αυτό μια πανίσχυρη δημιουργική ομάδα. Ο σκηνοθέτης του Se7en, για χάρη του Girl, άφησε στα κρύα του λουτρού το πρότζεκτ Pawn Sacrifice, που αφηγείται τη διαδρομή του πρώην παγκόσμιου πρωταθλητή στο σκάκι Μπόμπι Φίσερ, για να ασχοληθεί για πρώτη φορά στην καριέρα του με ένα ριμέικ, κάτι που προκαλεί έντονο ενδιαφέρον για το θα καταφέρει να αποδώσει καλύτερα, την προϋπάρχουσα ευρωπαϊκή βερσιόν. Η συγκρότηση του καστ έχει μπει στο τελικό της στάδιο και δεν είναι λίγες οι λαμπερές ενζενί που ερίζουν για τον αβανταδόρικο ρόλο της freak-hacker Λίσμπεθ Σαλάντερ...

Περισσότερα... »