26/3/10

News - Knightley και Bana μαζί στο Emperor's Chlidren

Τρία χρόνια πριν, ο χαρισματικός Noah Baumbach, δημιουργός του Squid And The Whale και του επερχόμενου Greenberg, είχε μετατρέψει σε σενάριο την νουβέλα της Claire Messud, The Emperor's Children, με σκοπό να την κάνει ταινία, ο υπερτιμημένος Ron Howard. Τελικά ο σκηνοθέτης του Beautiful Mind, αποχώρησε από το σχέδιο, με τον Baumbach να αναλαμβάνει κι επίσημα πλέον την διευθυντική του καθοδήγηση. Πρόκειται για την ιστορία τριών νέων, που αποφοιτούν από το πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, λίγο μετά τα τραγικά γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου και συναντιούνται ξανά, μια δεκαετία σχεδόν μετά, βαδίζοντας προς τα τριάντα τους, για να αντιληφθούν τι ζημιά προκάλεσε στις μοίρες τους, η καταστροφική ημέρα. Δύο από τους βασικούς ρόλους θα υποδυθούν η Βρετανή Keira Knightley, που μετά τους Πειρατές πήρε διαζύγιο από την επιτυχία και ο Αυστραλός Eric Bana, που επίσης δεν διανύει την καλύτερη περίοδο της καριέρας του. Μαζί τους στο έντονα φορτισμένο όπως ακούγεται φιλμ, θα συνυπάρχει και ο Richard Gere, ενώ τα γυρίσματα υπολογίζεται να ξεκινήσουν το ερχόμενο καλοκαίρι.

Περισσότερα... »

Scott Pilgrim vs. the World - Trailer

Have you ever met someone, you love so much, it hurts? Πρέπει να είναι η ταινία που αμερικανόπουλα, έχουν ήδη σημειώσει πρώτη πρώτη στο καρνέ, με εκείνες που θα τρέξουν να δουν στους κινηματογράφους. Άλλωστε η φιγούρα του κεντρικού ήρωα είναι υπερβολικά δημοφιλής, μέσω του αξιόλογου κόμικ που φέρει την υπογραφή του Bryan Lee O'Malley και έχει γνωρίσει μεγάλη επιτυχία στα έξι μέχρι τώρα κεφάλαια που έχουν κυκλοφορήσει. Κάποια από αυτά αποτελούν την σεναριακή βάση του Scott Pilgrim vs The World, όπου στο επίκεντρο της ιστορίας υπάρχει ένας ανήσυχος έφηβος - ο Σκοτ - που καλείται να κερδίσει σε μονομαχία τους επτά πρώην αγαπητικούς της αγαπημένης του, ώστε να κερδίσει για πάντα την καρδιά της. Σκηνοθετικά η παραγωγή της Universal φέρει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του Βρετανού Edgar Wright, που απέδειξε τις ικανότητες του στα Shaun Of The Dead και Hot Fuzz και τώρα επιχειρεί το μεγάλο του χολιγουντιανό άλμα.


Από το τρέιλερ που μυρίζει έντονα μελάνι από pulp, παρελαύνουν όλοι οι βασικοί πρωταγωνιστές του φιλμ, με προεξάρχοντα τον Michael Cera, ένα από τα πλέον ταλαντούχα νέα ονόματα του αμερικάνικου σινεμά, που κρατά τον βασικό ρόλο του Πίλγκριμ. Στο πλάι του η Mary Elizabeth Winstead υποδύεται το αντικείμενο του πόθου του, ενώ οι Chris Evans, Kieran Culkin, Anna Kendrick και Brandon Routh, ορίζουν ένα δυνατό και πολύ ενδιαφέρον καστ. Πρεμιέρα στις Πολιτείες προπαραμονή της Παναγίας όπου και προβλέπεται να αποτελέσει το πρώτο δυνατό μπλοκμπάστερ της επόμενης σεζόν...
Στις δικές μας αίθουσες, 14 Οκτωβρίου 2010
Περισσότερα... »

σχόλια (0)

25/3/10

4 Μαύρα Κουστούμια - Review

4 Black Suits
του Ρένου Χαραλαμπίδη. Με τους Ρένο Χαραλαμπίδη, Γιάννη Ζουγανέλη, Τάκη Σπυριδάκη, Άλκη Παναγιωτίδη, Δημήτρη Πουλικάκο, Τιτίκα Σαριγκούλη

Ο Θησαυρός του Μακαρίτη
του zerVo
Πέντε χρόνια πριν, με αφορμή την προβολή της τελευταίας ταινίας του Ρένου Χαραλαμπίδη, Η Καρδιά του Κτήνους, είχα εκφράσει την ένσταση μου για την διπλοθεσία του, ως σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής αντίστοιχα, εκτιμώντας πως η μία τάση επιβαρύνει αρνητικά και σε σημαντικό βαθμό την άλλη. Σήμερα ο δημοφιλέστατος καλλιτέχνης, επιστρέφοντας με τα ολοκαίνουργα 4 Μαύρα Κουστούμια του, ακολουθεί μια ακόμη πιο συγκεντρωτική τακτική, αφού εκτός από την διεύθυνση και την ερμηνεία, αναλαμβάνει ο ίδιος την συγγραφή του σεναρίου, αλλά και την μουσική επένδυση του έργου του. Μια κίνηση που τόνισε ακόμη περισσότερο την άποψη μου, δίνοντας μου λαβή να πιστέψω πως αν ο σαραντάχρονος πια Ρένος, έριχνε το βάρος του αποκλειστικά και απερίσπαστα, μόνο στην σκηνοθεσία - που αποτελεί δεδομένα το δυνατό του σημείο - θα μπορούσε να κάνει θαύματα...

Ένας αλογομούρης, ένας αποτυχημένος ηθοποιός, ένας μπεκρής κι ένας άρτι αποφυλακισμένος μικροκακοποιός. Τέσσερις τύποι στα πρόθυρα της οικονομικής κατάρρευσης, θα ντυθούν κοράκια, προκειμένου να πραγματοποιήσουν, έναντι αδράς αμοιβής, την ύστατη επιθυμία ενός Έλληνα μετανάστη, κουβαλώντας το φέρετρο του πεζή, μέχρι το χωριό του, στην τελευταία κατοικία. Αθήνα - Λεύκτρα Βοιωτίας, λέει η διαδρομή στο χάρτη, ογδόντα χιλιόμετρα ποδαρόδρομος, με ένα κασόνι στον ώμο και κάτω από την αυγουστιάτικη λάβα, δεν και λίγο πράγμα. Το αγώι ξυπνά τον αγωγιάτη όμως, πόσο μάλλον όταν η τσέπη κάθε μέλους της τετράδας είναι αδειανή, τα χρέη τρέχουν και το μέλλον μοιάζει δυσοίωνο. Όταν οι κατά συνθήκη φίλοι, βρεθούν μπροστά στη δυσάρεστη αποκάλυψη της παγίδας που τους έστησε ο δικηγόρος - εκτελεστής της διαθήκης του πεθαμένου και καταλάβουν πως παραδάκι γιοκ, θα τους τεθεί το δίλημμα τι να τον κάνουν. Πάμε παραπέρα έστω και τσάμπα ή τον παρατάμε στην μέση της Εθνικής Οδού κι όποιος τον μαζέψει?

Μακάβριο το ερώτημα, που όμως απαιτεί ορθολογική απάντηση. Στοιχείο που είναι κομματάκι δύσκολο να βρεθεί στον κόσμο που κτίζει ο Χαραλαμπίδης, που αποτελείται από μόνο από λαμόγια και καιροσκόπους. Ανθρώπους που για χάρη του πρόσκαιρου κέρδους, δεν διστάζουν να εξαπατήσουν ακόμη και τον ίδιο τους τον εαυτό. Κι όμως στο βάθος ενός τέτοιου Κτήνους - για να επιχειρήσω και την σύνδεση με τον προηγούμενο Ρένο - κρύβεται ευαισθησία και λαϊκή καρδιά που σπανίζει. Ο θεματικός σπινθήρας εξαιρετικός. Και από την ώρα που το φιλμ ακολουθεί την πορεία της μαύρης κωμωδίας, δεν δυσκολεύεται να σου αποσπάσει το γέλιο, εφόσον αβαντάρεται και από το ιδιαίτερο συναίσθημα που νιώθεις, στο άκουσμα πεθαμενατζίδικων ανεκδότων. Πάνω στην ολοκλήρωση της πρώτης πράξης, όμως, κι ενώ τα πάντα βαδίζουν με την δυναμική της βασικής ιδέας, πέφτει στην άσφαλτο το καίριο ερώτημα: Και τώρα τι κάνουμε? Η ταινία, ξέρεις, πρέπει να συνεχιστεί. Και για να το χειροτερέψω, πρέπει και να ολοκληρωθεί...

Από το μυαλό μου πέρασε εκείνη την ώρα, η αναλόγου ύφους ταινία Waking Ned Devine, μια σπαρταριστή ιρλανδέζικη κομεντί, όπου και πάλι το κεντρικό πρόσωπο του στόρι είναι ένας νεκρός. Τότε το βασικό εύρημα όμως, ακολούθησε και δεύτερο και τρίτο και εντέλει το έργο έκλεισε, ακολουθώντας ένα τέμπο και μια ενιαία δομή. Εδώ αντίθετα, αφού ξεπερνιέται μετά κόπων και βασάνων ένα δεύτερο μέρος που σχεδόν δεν αντέχεται, φτάνουμε στον επίλογο, που προσπαθεί να αναδείξει τις ψυχοσυνθέσεις των νεο-Ελλήνων, μέσα από σουρεάλ τραβηγμένες από τα μαλλιά κωμικοτραγικές καταστάσεις. Το φινάλε που σκάει πιο απότομα και από λαιμητόμος, σου κόβει στα δύο την σκεπτική για το αν ο καθένας από τους μαυροντυμένους μεταφορείς, έχει αποφασίσει να τραβήξει τον σωστό δρόμο. Και όχι να ανέχεται την προσβολή, του να χορεύει στα κτυπήματα του ντεφιού του καθενός ανύπαρκτου.

Για πες: Στη διανομή, αυτή τη φορά ο Χαραλαμπίδης δεν μοίρασε στον εαυτό τον τον ένα ρόλο, αλλά τον έναν από τους τέσσερις ρόλους. Πολύ σωστά τεχνικά, μα λάθος αποδοτικά, μιας και οι έτεροι τρεις, όχι απλά είναι ποιοτικότεροι, αλλά και διασκεδαστικότεροι. Άλλωστε θα ήταν ιερόσυλο να αμφισβητήσεις την ικανότητα του Ζουγανέλη στο να σε κάνει να γελάς, την ποιότητα του Παναγιωτίδη στο να παίζει τον μηδενισμένο από το πιοτί μπον βιβέρ και την αξία του Σπυριδάκη στο να αποδίδει έντεχνα το σαλεμένο κουτσαβάκι. Και η καλή τους σκηνική συμπεριφορά - όπως και των υπολοίπων ικανών ρολιστών - δεν είναι μόνο έμφυτη, αλλά αποτέλεσμα και της καθοδήγησης του σκηνοθέτη. Που ελπίζω την επομένη να κρατήσει μόνο αυτή την ιδιότητα για τον εαυτό του, αφήνοντας κατά μέρος τα χιλιοειπωμένα "γαμώ την κάσα μου", να τα συγγράψει και να τα εκστομίσει κανάς άλλος. Χμ, τώρα που το σκέφτομαι και η μουσική δεν ήταν κακή. Το αντίθετο. Ίσως να είναι και εκείνο το στοιχείο που θα θυμάμαι πιότερο από τα 4 Μαύρα Κουστούμια...



Στις αίθουσες 25 Μαρτίου 2010 από την Nutopia
Περισσότερα... »

σχόλια (0)

24/3/10

A Deriva (Adrift) - Review

Όταν Έρχονται τα Σύννεφα
του Heitor Dhalia. Με τους Vincent Cassel, Camilla Belle, Débora Bloch, Laura Neiva

La Boom A La Brasiliana...
του zerVo
Συγγραφέας με έλλειψη έμπνευσης και πάμπολλα οικονομικά προβλήματα, περνά τις διακοπές του, μαζί με την τετραμελή φαμίλια του, σε τουριστικό παραλιακό θέρετρο. Την γαλήνη και την ξενοιασιά της οικογένειας, θα διαλύσει η αποκάλυψη της μεγάλης του κόρης, πως εκείνος διατηρεί ερωτικό δεσμό με την προκλητική γειτόνισσα. Από Λατινοαμερικάνους και δη Βραζιλιάνους, περίμενα λίγο περισσότερο ανοιχτό μυαλό, σε τέτοια ζητήματα, που έχουν να κάνουν με την αναστάτωση της εστίας, για χάρη της απιστίας ενός εκ των δύο γονιών. Όχι δηλαδή πως το ζήτημα γεννάται με την ιδίοις όμασι από την πιτσιρίκα, ερωτική συνεύρεση του λατρεμένου της μπαμπά, με μια πραγματική κούκλα, που κατοικεί στην απέναντι βίλα. Η συννεφιά ήδη προϋπάρχει στο σπίτι. Αρκεί μια ματιά και μόνο να ρίξει κανείς στο ύφος της μάνας, που περιφέρεται διαρκώς με ένα ποτήρι στο χέρι, ένα τσιγάρο στα δάκτυλα και το γνώριμο μισοεπιθετικό - μισοκακόμοιρο υφάκι της προδομένης κυράς. Στην ουσία εκείνη γνωρίζει τα πάντα, αλλά όπως συμβαίνει σε απόλυτη τιμή σε τέτοιες περιπτώσεις, η απόδειξη της απιστίας είναι που μπήγει το μαχαίρι βαθιά στην ανοιχτή πληγή. Αν πάντως το θεματάκι του A Deriva, σου έχει θυμίσει μέχρι στιγμής απογευματινή soap opera, ούτε άδικο έχεις, ούτε - για να μην έχεις ενοχές - το αδικείς...

Η αφήγηση της ιστορίας, που υπογράφει σε όλους τους τομείς της, ο ανερχόμενος καριόκα σκηνοθέτης Heitor Dhalia, γίνεται μέσα από τα μάτια μιας δεκατετράχρονης και η χρονική πορεία της εξέλιξης της, συμπίπτει με την στιγμή που αυτή από κοριτσάκι, μεταλλάσσεται σε γυναίκα. Την ώρα που οι ορμόνες μέσα της χοροπηδούν και τα φλερτ με τους γεμάτους ακμή συνομήλικους δίνουν και παίρνουν, το μαντάτο που η ίδια ξεσκεπάζει, θα την αναστατώσει σε τέτοιο βαθμό, ώστε να αναζητήσει ακόμη μεγαλύτερη διέξοδο σε αντρική αγκαλιά. Ωπ! Να το στοιχείο κλειδί της υπόθεσης: Η Φιλίπα ζηλεύει! Όπως τα περισσότερα κορίτσια της τρυφερής της ηλικίας, νιώθει το χάδι του πατέρα, το φιλί, την θέρμη του - λογικά - σαν κάτι το μοναδικό, που όμοιο του δεν πρόκειται να της προσφέρει ποτέ, ακόμη και ο πιο καυτός εραστής. Η λικνίζουσα καλλονή με τα παρεό, που έκλεψε τον άντρα της μάνας, της έχει κάνει ακόμη μεγαλύτερο κακό, στερώντας τον μοναδικό αγαπημένο της, από την στιγμή που ήρθε στον κόσμο. Μοιάζει συγκινητικό το στόρι, που δοσμένο μάλιστα μέσα από την παιδιάστικη λογική, μπορεί και να σε συναρπάσει. Δυστυχώς όμως οι διάλογοι είναι τόσο ρηχοί, επίπεδοι και δίχως συναίσθημα, που νομίζεις πως το Όταν Έρχονται τα Σύννεφα, θέλει να σε διώξει, παρά να σε προκαλέσει να το παρακολουθήσεις.

Για πες: Η έκπληξη στην περίπτωση μας, έχει να κάνει με το γεγονός πως το γραμμένο στην ντόπια πορτογαλική διάλεκτο σενάριο, αποδίδεται από ένα διεθνές καστ, γνώριμων σταρς, που δεν έχουμε συνηθίσει να μιλούν άλλη γλώσσα πέραν της δικής τους. Κι αν ο ρόλος της σούπερ σέξι Camilla Belle, περιορίζεται απλώς σε μερικά γδυσίματα και λιγοστές ατάκες, δεν συμβαίνει το ίδιο και με τον αγαπημένο Vincent Cassell, που ερμηνεύει το κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας, τον ερωτικά ανήσυχο πατέρα. Ο Γάλλος είναι φανερό πως νιώθει άβολα μέσα στο κοστούμι μιας άγνωστης του ομιλίας, ώστε να μην είναι ο αεράτος πρωταγωνιστής που γνωρίζουμε. Η καλύτερη παρουσία του φιλμ ανήκει δίχως άλλο στην βραζιλιάνα ντίβα Debora Bloch, που παίζει με την αβάντα του εντός έδρας και την απίθανη κορμάρα - για πενηντάρα - την απογοητευμένη κι απελπισμένη σύζυγο, εν αντιθέσει με την πρωτοεμφανιζόμενη Laura Neiva, που ως κόρη της, περνά απαρατήρητη. Ίσως αυτό να είναι το σημείο που η ταινία χάνει το βασικό της στοίχημα, αφού η άχρωμη μικρή, δεν απογειώνει την δραματουργία που αντιστοιχεί στον ρόλο της, με συνέπεια να μην τηρούνται οι ισορροπίες και το Adrift να καταλήγει σαν μια υπέροχα φωτισμένη καρτ ποστάλ, με προσεγμένα νεταρισμένο φόντο, που το υποκείμενο όμως έχει κουνηθεί.



Στις αίθουσες 25 Μαρτίου 2010 από την Odeon
Περισσότερα... »

σχόλια (1)

Review - Daybreakers

2019: Νέα Φυλή
των Michael και Peter Spierig. Με τους Ethan Hawke, Willem Dafoe, Sam Neill

Ομάδα αίματος Ο+
του zerVo
Άντε ξανά μανά κοφτερά δοντάκια, ημι-διάφανα ματάκια και χλωμά προσωπάκια. Από την ημέρα που ο Boyle, προέβλεψε την ιογενή μετάλλαξη της ανθρώπινης υφής, σε ένα καινούργιο είδος, που άλλοτε φέρει την μορφή του πεινασμένου ζόμπι και άλλοτε του διψασμένου βρικόλακα, οι συνέχειες ακολούθησαν με καταιγιστικό ρυθμό. Και πάντοτε υπάρχει βέβαια, πίσω πίσω, κάπου στο φόντο, τόσο ο προβληματισμός για τον κατήφορο που έχει πάρει το ζήτημα του περιβάλλοντος, όσο και η κοινωνικού περιεχομένου απορία, που ξεκινά από την διεθνή αρχή της επιβίωσης, "κατασπαράξτε αλλήλους". Ας μη γελιόμαστε όμως. Το θέμα, με κάποιες λίγες αλλαγές στους χαρακτήρες και την υφή, είναι πολυπαιγμένο και μόνο μια δυνατή έμπνευση, θα μπορούσε να κάνει την διαφορά. Αυτή ακριβώς που δεν διέθεσαν επί του παρόντος οι δίδυμοι Spierig, δηλαδή...


Μέλλον. Εξαιτίας μόλυνσης, οι άνθρωποι έχουν μετεξελιχθεί σε βαμπίρ. Οι διαθεσιμότητες αίματος, όμως, ολοένα και στερεύουν, γεγονός που έχει ωθήσει τους ιθύνοντες στην σύσταση R&D για την εξεύρεση χημικού υποκατάστατου. Όσο αυτό δεν ανακαλύπτεται, η αναρχία βασιλεύει. Υπάρχουν ένα, δύο σημεία κλειδιά στην ιστορία του Daybreakers, που πρέπει να δοθεί σημασία. Ο παγκόσμιος πληθυσμός έχει βρικολακιάσει, αλλά όχι στο σύνολο του, μιας και υπάρχουν ακόμη human υπολείμματα, που δρουν σε παρτιζάνικες ομάδες, κυνηγημένοι από το βαμπιρικό καθεστώς, επίσης αναζητώντας λύση στο υπάρχον πρόβλημα. Δεν διστάζουν να προσεγγίσουν μάλιστα, μελετητές από την απέναντι πλευρά, για να τα καταφέρουν, εκεί που αποτυγχάνουν τα δισεκατομμύρια που ρίχνει στην έρευνα, η κυρίαρχη φαρμακευτική βιομηχανία του κυνικού επιχειρηματία, που μπροστά στο οικονομικό όφελος, βάζει σε δεύτερη μοίρα, ακόμη και την ίδια του την φαμίλια.

Πουλέν της εταιρίας ο αιματολόγος Εντ Ντάλτον, που λειτουργώντας μέσα στο άγχος, για την ανακάλυψη του νέου προϊόντος, οδηγεί τα πειράματα του, σε παταγώδη αποτυχία, απογοητεύοντας τον παραλή εργοδότη. Χάρη όμως στις αγαθές του προθέσεις, δεν θα αργήσει να δεχτεί την κρούση των υγιών για συνεργασία. Από την μια πλευρά δηλαδή, παίζει όπως πάντα το κεφάλαιο, το συνώνυμο της απληστίας και της μισαλλοδοξίας και από την άλλη το πάθος για την επιβίωση, με πίστη όμως στους κανόνες της σωστής κοινωνίας. Σιγά το μαντάτο... Στην μέση του πολέμου, βρίσκεται ως συνήθως ο απλός λαουτζίκος, που μπορεί να έχει βαμπιρίσια όψη, αλλά είναι εκείνος που συνθέτει την μεγάλη μάζα του πληθυσμού. Και που απουσίας τροφής, από...φυσιολογικός βρικόλακας, μετεξελίσσεται σε Νοσφεράτου! Στην πιο δυνατή στιγμή του φιλμ, οι πολίτες διαμαρτύρονται έξαλλα, για την απόφαση μείωσης της περιεκτικότητας του αίματος στον καφέ τους, στο ελάχιστο ποσοστό. Οι συνειρμοί με την δυσχερή οικονομική κατάσταση με τις διαρκείς μειώσεις των βασικών αγαθών των σημερινών Αμερικανών και τις φωνές που πληθαίνουν, είναι άμεση. Και που όσο οι πλουτοπαραγωγικές πηγές στερεύουν, η κατάσταση θα εξελίσσεται με ακόμη μεγαλύτερη δυσχέρεια. Δυστυχώς τα πράγματα δεν έχουν την τόσο εύκολη - και ηλιόλουστα αισιόδοξη - λύση που σκαρφίστηκαν οι Αυστραλοί δημιουργοί.

Για πες: Ο ζωοδότης ήλιος, αν και απών, εδώ παίζει τον σημαντικότερο ρόλο. Εκείνος μπορεί να εξολοθρεύσει την φονική επίθεση των πεινασμένων, εκείνος είναι και αυτός εντέλει που θα σκορπίσει την ελπίδα στην ανθρωπότητα. Η απουσία του επί της οθόνης δεδομένη, αφού οι βαμπίροι δεν αντέχουν την θωριά του και εξαϋλώνονται. Κατά συνέπεια, όλα κινούνται σε αυτό το μεταλλομπλέ σκοτεινό στιλ που θέσπισε το Underworld, μονοτονία που σε τακτά διαστήματα σπάνε οι μουντοκόκκινες πιτσιλιές του αίματος. Ανάμεσα στους αποκεφαλισμούς, τις δαγκωματιές και τα λιντσαρίσματα - αδιάφορα τα σπέσιαλ εφέ της Weta - δεν υπάρχει όμως δυνατός σεναριακός κρίκος. Ίσως μάλιστα το τελικό αποτέλεσμα να ήταν ακόμη πιο επίπεδο, αν ο βασικός πρωταγωνιστής Ethan Hawke - συνεπικουρούμενος από τον κεφάτο Willem Dafoe και τον φοβιστικό Sam Neill - δεν έδειχνε τόσο προσηλωμένος στην απόδοση του ερευνητή, που στην πλάτη του έπεσε η σωτηρία του (όποιου) είδους. Μια σημαντική ερμηνευτική τριάδα που διαρκώς τροφοδοτούσε την αναιμική ίντριγκα με το πλάσμα που απαιτούσε, μα που όπως φάνηκε τελικά, υπήρχε μια ασυμβατότητα στο ρέζους, ώστε αυτή από μετριότητα να εξελιχθεί σε ποιότητα.




Στις δικές μας αίθουσες 25 Μαρτίου 2010 από την Spentzos


Περισσότερα... »

σχόλια (0)

23/3/10

Youth In Revolt - Review

Νιάτα Σ'Έξαψη
του Miguel Arteta. Με τους Michael Cera, Portia Doubleday, Justin Long, Ray Liotta, Steve Buscemi

Φτυστός ο Belmondo...
του zerVo
Για να επιμένει η αμερικάνικη κινηματογραφία, να εμφανίζει την φιγούρα του σύγχρονου άρρενα έφηβου, σαν απόλυτα ντροπαλή, συνεσταλμένη και με το χαμηλότερο των προφίλ, πάει να πει πως η πραγματικότητα δεν πρέπει να απέχει και πολύ από το σενάριο. Είναι η πολλοστή φορά τα τελευταία χρόνια, που τον αδύναμο χαρακτήρα στο παιχνίδι της προσέγγισης του άλλου φύλου, τον παίζει το αγόρι, με το κορίτσι αντίστοιχα να δείχνει πολύ πιο απελευθερωμένο, έμπειρο, με σχηματισμένη άποψη του τι πραγματικά αναζητά από μια σχέση: Πρέπει να δείξεις κακός, είναι η προτροπή της ξανθούλας στο αντράκι δίπλα της, που τρέμει σαν το ψάρι. Πρέπει να δείξεις πραγματικά κακός! Πέστο κι έγινε καλή μου. Η επιθυμία σου διαταγή!


Περιπλανώμενος ανάμεσα σε μια σεξομανή μάνα κι έναν αδιάφορο πατέρα, τρυφερών συναισθημάτων έφηβος, θα νιώσει τα βέλη του έρωτα να κτυπούν διάνα στην καρδιά του, όταν θα γνωρίσει συνομήλικη ξανθούλα γειτόνισσα στο κάμπινγκ, που κάνει διακοπές. Μόνο που εκείνη αν και τον συμπαθεί, θα επιθυμούσε κάτι σε πιο βαρβάτο αρσενικό, για να την συντροφεύει... Και τι σκαρφίζεται ο φουκαράς δεκαεξάρης, προκειμένου να κάνει την ζημιά, αλλά και να μην νιώσει συνάμα ένοχος? Έναν δεύτερο εαυτό, εμφανισιακά ίδιο, πλην ενδυματολογικά αλλαγμένο και σε συμπεριφορά εντελώς αντίθετο, πιο γκροτέσκο και παράτολμο. Κάτι σαν το διαβολάκι που εμφανίζεται πάνω από τον δεξί ώμο ενός ενάρετου χαρακτήρα, προτρέποντας τον διαρκώς στην αμαρτία. Το άμαθο παιδαρέλι, προκειμένου να δείξει σε όλους όσους τον θεωρούν μηδαμινή ποσότητα, πως έχουν άδικο, θα ακούσει την φωνή της κακίας και θα προκαλέσει πραγματικό κομφούζιο, φτάνοντας να γίνει ο νούμερο ένα καταζητούμενος από την αστυνομία. Για εκείνον, όμως, για όλα είναι υπεύθυνος ο "άλλος", ο φανταστικός, ο ιδιόρρυθμος Φρανσουά. Μια κοπιαρισμένη φιγούρα του Μπελ Μπελ από ταινία του Godard, το ακριβώς αντίθετο από τον ονειροπόλο νέο, που λατρεύει τη φωνή του Sinatra και τις γλυκιές εικόνες του Fellini...

Η έμπνευση και η αλληγορία του σεναρίου, όμως, κάπου εδώ σφυρίζει την λήξη της, εφόσον ο δημιουργός Miguel Arteta, δεν επιθυμεί να παρουσιάσει μια κοινωνική δραματική μελέτη, αλλά μια ανατρεπτική κωμωδία. Οι ισορροπίες ανάμεσα στο όμορφο, όχι ιδιαίτερα πρωτότυπο, μα στην προσέγγιση που επιχειρεί ψαγμένο θέμα και το καθαρόαιμο αμερικάνικο αστείο, δεν διατηρούνται σωστά, ειδικά από το μέσον του φιλμ και κατοπινά, που η κατάσταση ξεφεύγει προς το αποστειρωμένο σουρεάλ. Ίσως οι αδυναμίες της ιστορίας να ήταν μεγαλύτερες από τις προσδοκίες του Πουερτορικάνου σκηνοθέτη στην απόπειρα του να προσφέρει μια υψηλού επιπέδου ανεξάρτητη κομεντί, στο επίπεδο, ας πούμε, του Juno...

Για πες: Ταινία που δεν έρχεται στο μυαλό τυχαία, πρώτη πρώτη, μιας και το κοινό πρωταγωνιστικό πρόσωπο, ο Michael Cera, στην ουσία αναπαραγάγει τον ίδιο ακριβώς ρόλο. Εκείνον του λίγο πριν την ενηλικίωση αγοριού, που θέλει να κάνει το παραπάνω βήμα, αλλά φοβάται πως οι συνέπειες θα τον κατακεραυνώσουν. Ο αξιόλογος ερμηνευτής με την καναδική καταγωγή, πέρα από την τετριμμένη αυτή εικόνα - σου θυμίζω πως την ίδια είχε επαναλάβει και στο Superbad, αλλά και στο Nick And Norah - κάνει την μικρή του επανάσταση, όταν ντύνεται το στενό λευκό λινό, βάζει στραβά τα Rayban και αφήνει, για να τονίσει το στιλ, το ψιλό μουστακάκι του αλητάκου. Κατά συνέπεια είναι και η μοναδική εικόνα που σου μένει στην μνήμη, λίγο μετά την ολοκλήρωση του Youth In Revolt, μιας κομεντί με υψηλούς στόχους, που κινήθηκε τελικά όμως σε πολύ ρηχά νερά...




Στις αίθουσες 25 Μαρτίου 2010 από την Odeon


Περισσότερα... »

σχόλια (0)

The Other Guys - Motion Poster

Καινοτόμο και συνάμα αστείο είναι το κινούμενο πόστερ που κυκλοφόρησε η Sony στα πλαίσια της προώθησης της κωμικής περιπέτειας The Other Guys, με πρωταγωνιστές τους Will Ferrell και Mark Wahlberg. Πρόκειται για την ιστορία ενός αταίριαστου δίδυμου αστυνομικών της Νέας Υόρκης, που ο ένας προτιμά να κάνει δουλειά γραφείου, ενώ ο άλλος αλωνίζει διαρκώς στους δρόμους κυνηγώντας εγκληματίες. Όταν θα τους δοθεί η ευκαιρία να διαλευκάνουν μια υπερβολικά δύσκολη υπόθεση και να ξεπεράσουν σε φήμη το πιο διάσημο ζευγάρι αστυνομικών της πόλης (αυτοί είναι οι Dwayne Johnson και Samuel Jackson, σε δεύτερους ρόλους) θα το πράξουν, δίχως να αναλογιστούν τις συνέπειες. Στο φιλμ που σκηνοθετεί ο Adam McKay, συμμετέχουν ακόμη η Eva Mendes, ο Michael Keaton, ο Steve Coogan και η...Paris Hilton και η πρεμιέρα του έχει προγραμματιστεί στις αμερικάνικες αίθουσες, για τις 6 Αυγούστου 2010. Το τρέιλερ αναμένεται...

Περισσότερα... »

The Mechanic - Trailer

Ποτέ μην έρχεσαι πολύ κοντά με το θύμα σου... Ποτέ μην αφήνεις ίχνη... Γνώριζε πάντοτε το σημάδι σου! Ήταν 1972, όταν ο ανεπανάληπτος Charles Bronson, μέσα από το εκρηκτικό The Mechanic - που τότε είχε μεταφραστεί ως Το Μούτρο - πήρε το ρίσκο να μεταβιβάσει στον ρούκι Jean Michael Vincent (τον γνωστό Airwolf) την γνώση και την εμπειρία του, ως επαγγελματίας δολοφόνος. Τριάντα οκτώ χρόνια μετά, ο φύση και θέση διάδοχος του και ίσως ο μοναδικός άξιος action performer της εποχής μας, Jason Statham, βάζει το δικό του στοίχημα, επαναλαμβάνοντας τον ρόλο, στο ομώνυμο φιλμ, που υπογράφει ο αξιόλογος στο είδος σκηνοθέτης, Simon West (Con Air, Tomb Raider). Τα πρώτα πλάνα από το τρέιλερ, που ξεκινά την προωθητική καμπάνια της Millennium Films, είναι άκρως ικανοποιητικά για τους φίλους της καταιγιστικής δράσης, αφού οι πυροβολισμοί και οι καταδιώξεις, δημιουργούν ένα πραγματικό πανδαιμόνιο έντασης και ρυθμού.

Στο φιλμ που θα κάνει την επίσημη πρεμιέρα του στις 15 Δεκεμβρίου του 2010 και που το σενάριο του υπογράφει ο Karl Gajdusek του τηλεοπτικού Dead Like Me, τον ρόλο του μαθητευόμενου φονιά κρατά ο Ben Foster - δηλαδή ο Angel των X-Men - ενώ στο καστ συμμετέχει και ο βετεράνος Donald Sutherland, να υποθέσω ξανά παίζοντας την αινιγματική μορφή της υπόθεσης...
Στις δικές μας αίθουσες? Στις 27 Ιανουαρίου 2011 με τον τίτλο Το Μούτρο

Teaser Trailer

International Trailer
Περισσότερα... »

σχόλια (0)

News - Το τέταρτο Scream του Wes Craven

Μετά από μακρά περίοδο διαβουλεύσεων, εντέλει η Dimension ανακοίνωσε την έναρξη των γυρισμάτων του τέταρτου επεισοδίου της σειράς τρόμου Scream, που θα φέρει την υπογραφή και πάλι του εμπνευστή του, Wes Craven. Η πρώτη συνάντηση των πρωταγωνιστών του φιλμ, ανάμεσα στους οποίους θα βρίσκονται η Neve Campbell, η Courtney Cox και ο David Arquette, έχει οριστεί για τα μέσα του Απρίλη, με σκοπό η ταινία να κάνει την πρεμιέρα της στις αίθουσες, την ίδια εποχή του 2011. Στην συγγραφή του σεναρίου βρίσκεται ξανά ο Kevin Williamson, που ήδη έχει αναφέρει πως θεματικά το Scream θα βρίσκεται ενδιάμεσα στα φοβιστικά θρίλερ από την Άπω Ανατολή και τις μεταφυσικές αναζητήσεις του Shyamalan. Υψηλές προσδοκίες όπως τις θέτει ο συγγραφέας, που θα τοποθετήσει την δράση του νέου τεύχους, δέκα χρόνια μετά τα τελευταία δραματικά περιστατικά που έλαβαν χώρα στην επαρχία του Γούντσμπορο.

Περισσότερα... »

News - O Chris Evans είναι ο Captain America

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα θρίλερ των τελευταίων μηνών στον πλανήτη Χόλιγουντ, έφτασε στο τέλος του, με την ανακοίνωση του ονόματος του Chris Evans, ως εκείνου που θα ενσαρκώσει στην μεγάλη οθόνη τον πανίσχυρο Στιβ Ρότζερς, κατά κόσμον Captain America, στην πρώτη ταινία της σειράς με θέμα τον διάσημο σούπερ ήρωα, The First Avenger. Κούρσα που συμπεριελάμβανε πασίγνωστα ονόματα ζεν πρεμιέ, που εποφθαλμιούσαν τον απογειωτικό ρόλο καριέρας, όπως εκείνα των John Krasinski, Scott Porter, Mike Vogel, Garrett Hedlund, Channing Tatum, Ryan Phillippe, με τον έχοντα ήδη την εμπειρία από κινηματογραφική μεταφορά κόμικ της Marvel - ως Πυρσός στους Fantastic Four - Evans να κόβει εντέλει πρώτος το νήμα, όπως ανακοίνωσε ο σκηνοθέτης του πρότζεκτ Joe Johnston. Μια συμφωνία που για τον γοητευτικό πρωταγωνιστή, σημαίνει αυτομάτως την εμφάνιση του σε εννέα (!!!) ταινίες όπου θα φορά το κοστούμι της μορφής που γεννήθηκε από την φαντασία των Jack Kirby και Joe Simon το 1941, παίρνοντας σαν αμοιβή για την πρώτη, το μικρό σχετικά ποσό για το μέγεθος μιας τέτοιας παραγωγής, των 300 χιλιάδων δολαρίων. Συγκριτικά με την φήμη που θα κερδίσει ο 30χρονος Βοστονέζος, ως Κάπτεν Αμέρικα, που είναι ανυπολόγιστη.

Περισσότερα... »

22/3/10

Man On Wire - Review

Σε Τεντωμένο Σκοινί
του James Marsh. Με τους Philippe Petit, Jean François Heckel, Jean-Louis Blondeau

Impossible Is Nothing
του zerVo
Δεν το πιστεύεις. Ακόμη και αν το δεις με τα ίδια σου τα μάτια. Είναι τόσο εξωπραγματικό το θέαμα, που τσιμπιέσαι για να αντιληφθείς αν είναι πράγματι αληθινό. Εδώ σε τσίρκο παρακολουθείς αντίστοιχα νούμερα, σε πολύ χαμηλότερο βέβαια υψόμετρο και κλείνεις τα μάτια από την αγωνία, μην τυχόν και κάτι πάει στραβά. Πόσο μάλλον εδώ, που το παραμικρό παραπάτημα ισοδυναμεί με βέβαιο θάνατο. Αυτή είναι η αίσθηση που νιώθεις εσύ όμως, για τον μοναχικό περιπατητή του ουρανού. Εκείνος το νιώθει διαφορετικά, κοιτάζοντας σε σαν μυρμήγκι από ψηλά, την ώρα που δοκιμάζει τα όρια του ανθρώπινου θάρρους. Κι αν γλιστρήσει? Αυτή θα είναι και η απόλυτη ευτυχία, όπως με πλήρη ειλικρίνεια ομολογεί...

 Στις 7 Αυγούστου 1974, ο Γάλλος ισορροπιστής Φιλιπ Πετίτ, θα επιχειρήσει το πιο παράτολμο σχέδιο της ζωής του, όταν για σαρανταπέντε λεπτά, θα βρεθεί ολομόναχος πάνω σε ένα τεντωμένο συρματόσκοινο, που ενώνει τις ταράτσες των Δίδυμων Πύργων. Ένα εγχείρημα που ο ίδιος προσομοιάζει σαν το καλλιτεχνικό έγκλημα του αιώνα. Το αναφέρει άλλωστε με τόσο γλαφυρό και περιγραφικό τρόπο στην εξιστόρηση του χρονικού, πως από την στιγμή που συνέλαβε το σχέδιο, στο δίχως περιορισμούς μυαλό του, το μεγάλο ζόρι του δεν ήταν το πως θα περπατήσει στα σύννεφα, αλλά το πως θα φτάσει μέχρι εκεί. Στα προηγούμενα ρίσκα του σε μικρότερης κλίμακας ύψη, στο καμπαναριό της Νοτρ Νταμ και στην γέφυρα του Σίδνεϊ, δεν είχε να αντιμετωπίσει ιδιαίτερες συνθήκες ασφαλείας. Εδώ όμως, όταν καλείται να φτάσει στο τοπ του Κέντρου Παγκοσμίου Εμπορίου, το πράγμα αλλάζει. Πρέπει να χαραχτεί τέτοιο πλάνο, από την ομάδα συνεργατών, σαν να στήνεται ριφιφί στο πιο καλά φυλασσόμενο χρηματοκιβώτιο.

Το ντοκιμαντέρ του James Marsh, στα ενενήντα λεπτά της διάρκειας του, προσπαθεί να αναδείξει το απεριόριστο της ανθρώπινης φιλοδοξίας, μέσα από δύο διαφορετικές οπτικές. Η μία έχει να κάνει με τον υλισμό, τον κενό εντυπωσιασμό, τον υπερφιαλισμό, που μπορεί να αναδειχτεί μέσα από το κτίσιμο του υψηλότερου ουρανοξύστη, που η θωριά του σε αφήνει άφωνο. Όπως και η ενδεχόμενη κατάρρευση του... Η άλλη αντίθετα έχει γερότερα θεμέλια, μιλά για το πνεύμα και τη λογική και τον τρόπο που μπορεί μια ριψοκίνδυνη προσωπικότητα να τα ωθήσει στα άκρα. Μπορεί για τον Πετίτ, τα Δίδυμα να ισοδυναμούν με την κατάκτηση του Έβερεστ, ακόμη και τους διπλάσιους ορόφους να έχτιζε η πλανηταρχική ματαιοδοξία, είναι απολύτως βέβαιο πως θα βρισκόταν κάποιος, κάποτε, που θα κατάφερνε να τους δαμάσει.

Για Πες: Το Man On Wire, που λεπτό με το λεπτό ανεβάζει στροφές αγωνίας, σαν ένα καλοστημένο heist movie, είναι πληρέστατο συναισθημάτων, πολυδιάστατο, αφού χρησιμοποιεί όλες τις συνθήκες ενός μοντέρνου docu (αφήγηση, συνεντεύξεις. πραγματικό footage, αναπαράσταση) προκειμένου να αναδείξει το συμβάν σφαιρικά. Αν και υπάρχει μια σημαντική έλλειψη, γιατί ενώ τα ντοκουμέντα είναι πλήρη σε κάθε βήμα του ισορροπιστή, η κορύφωση της δράσης, η ώρα του υπέρτατου ρίσκου, παρουσιάζεται μόνο μέσα από τέσσερις φωτογραφίες όλες κι όλες, μειώνοντας αισθητά την δυναμική του. Ένα κενό για το οποίο δεν ευθύνεται επ ουδενί ο σύγχρονος κινηματογραφιστής, αλλά η αμέλεια των σαλταδόρων να έχουν μαζί τους μια βιντεοκάμερα, στοιχείο που αποδυκνείει πως ακόμη και το πλέον άρτια οργανωμένο πλάνο, πάντοτε κρύβει μια - μικρή ή μεγάλη - παράλειψη...




Στις αίθουσες 25 Μαρτίου 2010 από την Odeon
Περισσότερα... »

σχόλια (0)

21/3/10

Τα Παιδία Δεν Παίζει - Review

The Game Must Go On
των Άγγελης Ανδρικοπούλου & Αργύρη Τσεπελίκα. Με τους Αλεξάνδρα, Χρήστο, Χρύσα, Βλαντ και τα άλλα τα παιδιά

Υπάρχει και Φιλότιμο...
του zerVo
Άκου τι σου πετάει κατάμουτρα το πιτσιρίκι: Εμείς τα παιδιά, έχουμε μόνο δικαιώματα. Για υποχρεώσεις, ξέχνα το! Κι έτσι ακριβώς είναι. Από την στιγμή που άνθρωπος παύει να αποκαλείται νήπιο, μέχρι την ενηλικίωση του, αυτά τα τα εφτά - οκτώ χρόνια, είναι που κανονικά θα έπρεπε να τα ζει δίχως σκοτούρες και προβληματισμούς. Από εκεί πέρα γίνεται ένα γρανάζι κι εκείνος της παραγωγικής αλυσίδας, κάνει οικογένεια, βάζει γραμμάτια και το μοναδικό του παιχνίδι είναι καμιά μπιρίμπα το σαββατόβραδο. Μπορείς εσύ ο ενήλικος να το κατανοήσεις? Έχει καλώς. Γιατί αν δεν μπορείς, μην δυσανασχετήσεις την επόμενη φορά που θα δεις την πόλη σου λαμπόγυαλο. Εκείνοι που με την συγκατάθεση σου έχουν φυλακιστεί στις 15 ίντσες της οθόνης του νοτμπούκ, θα σπάσουν τα δεσμά του lcd και θα κάνουν την επανάσταση τους. Και τότε είναι που θα πάρεις την θέση τους και θα τους το παίζεις φίλος, για να κερδίσεις την εύνοια τους...

Πάτμου και Ρόδου, εγκαταλελειμμένη άκτιστη γωνιά των Πατρών. Τέσσερα δεκάχρονα, με έγνοια κινδύνου, νόμων και διαδικασιών, διεκδικούν να την μετατρέψουν σε γήπεδο ποδοσφαίρου. Μέσα σου θα φαντάζεσαι πως πρόκειται για καμία τεράστια αλάνα, που μπορεί να φιλοξενήσει τα χαχανητά των μικρών. Μην γελιέσαι, σκάρτα εκατό τετραγωνικά είναι, ένα οικοπεδάκι, που κτίζεις δεν κτίζεις τηλεφωνικό θάλαμο. Στο μάτι το δικό σου, η απαίτηση φαντάζει αστεία. Στο μάτι εκείνου που διοργανώνει διπλό αγώνα ποδοσφαίρου σε μια ταράτσα (!) ή εκεί που παρκάρει το αμάξι ο γείτονας (!!) δείχνει Μαρακανά. Η τετράδα των πιτσιρδελιών, όμως δείχνει απίστευτο σθένος στην διεκδίκηση του χώρου και δίχως να έχει να χάσει τίποτα, θα δεχτεί να κάνει το σισύφειο ταξίδι από την μια τοπική αρχή στην άλλη, προκειμένου να βγάλει μια άκρη. Η μεγάλη πλάκα είναι που οι προύχοντες πλέον, δεν έχουν απέναντι τους τα μαθημένα στην υπόκλιση παρασιτικά μειράκια του συνδικαλισμού, παρά πνεύματα πανέτοιμα να δώσουν μάχη στους καλοφοδραρισμένους διαδρόμους του μεγάρου. Το πρώτο ΘΑ, σημαίνει υπόσχεση. Στο δεύτερο όμως, θα καταλάβουν πως η Δημαρχάρα - που σύμφωνα με τα λόγια της αξιοκρατικά και ουδέποτε με πολιτικά και συγγενολοικά κριτήρια, προσληφθείσας γραμματέως, λατρεύει τα παιδιά και θα έκανε τα πάντα γι αυτά - δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένας πολιτικάντης, ξάδερφος του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν...

Κι από παραμύθια όλα τους είναι καλά μαθημένα. Η Αλεξάνδρα, που βαθιά μέσα της ελπίζει σε επανασύνδεση των χωρισμένων της γονιών. Ο Χρήστος, που μεγαλώνει μέσα στους οικογενειακούς τσακωμούς, πιστεύοντας πως αυτή είναι η πραγματική εικόνα της κοινωνίας. Η Χρύσα, που μαθαίνει να φοβάται τους πάντες, πλην εκείνων που ζουν από την εξώπορτα και δώθε. Και ο πιο φουκαράς όλων, ο Βλαντ, που άφησε πίσω τις απέραντες άπλες της Ουκρανίας, δίχως να καταλαβαίνει τον λόγο που οι δικοί του, μετοίκησαν σε έναν τόσο άσχημο τόπο, χιλιάδες μίλια μακρυά... Κάποιο από αυτά τα παιδιά είναι δικό σου και πρέπει να το προσέχεις ως θησαυρό. Πριν το χάσεις, κάτω από την σκιά κάποιου πολλά υποσχόμενου και συνήθως χαμογελαστού κινδύνου, που παραμονεύει.

Για πες: Ούτε ντοκιμαντέρ, ούτε μυθοπλασία είναι το φιλμάκι Τα Παιδία Παίζει, στο οποίο η Άγγελη Ανδρικοπούλου και ο Αργύρης Τσεπελίκας, φωτογραφίζουν την μίζερη πραγματικότητα που ισχύει στις φτωχογειτονιές των αστικών κέντρων. Ένα ακόμη τουβλάκι στον οικολογικό αγώνα που δίνει ο τηλεοπτικός σταθμός ΣΚΑΙ - όχι με το αζημίωτο, αλλά ακόμη κι αυτή η εμπορικού τύπου ευαισθησία είναι θεμιτή - μετά τις επαναλαμβανόμενες πράσινες κινητοποιήσεις. Έχοντας σαν όπλο την αναμφισβήτητη αθωότητα στο βλέμα των μικρών του πρωταγωνιστών, το έργο περνά με ευκολία τα μηνύματα του, στον ενήλικο πολίτη, που δεν θέλει ή δεν μπορεί να κοιτάξει πέρα από την μάντρα των προσωπικών του ζητημάτων. Μια ματιά άλλωστε στο τσιμεντασφάλτινο φόντο της Πάτρας - τι ειρωνεία, που ο δημοτικός συνδυασμός Πρωτεύουσα Πόλη, τίμησε το όνομα του, φτιάχνοντας μια έξοχη κόπια της πρωτευούσης - πείθει και τον πλέον αδαή, πως σε ένα τέτοιο σταβλίσιο περιβάλλον, όχι παιδιά δεν μπορούν να μεγαλώσουν, αλλά ούτε ζώα...




Στις αίθουσες 25 Μαρτίου 2010 από την Feelgood
Περισσότερα... »

σχόλια (0)

Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)