5/3/10

News - O Del Toro στο Making Jack Falcone

Αφού έκανε το όνειρο του πραγματικότητα, υποδυόμενος τον αθάνατο Τσε, κατοπινά πέρασε το κατώφλι των βικτοριανών ανακτόρων ντυμένος την φοβιστική στολή του λυκανθρώπου και εντός ολίγου αναμένεται να τον δούμε να παίζει τον Μο, στην κινηματογραφική μεταφορά της ιστορίας του Τρίο Στούτζες, ο Benicio Del Toro επιτέλους επιστρέφει στους ρόλους που και του πηγαίνουν περισσότερο και με αυτούς έχει γνωρίσει τις μεγαλύτερες επιτυχίες. Στο Making Jack Falcone, που την παραγωγή του έχει αναλάβει ο Steven Soderbergh, ο Del Toro κρατά τον κεντρικό ρόλο του Πουερτορικανών ριζών ντετέκτιβ - διώκτη του εγκλήματος Τζακ Γκαρσία, που τις ημέρες της δόξας του, κατάφερε να εξοντώσει ολομόναχος περίπου σαράντα από τα μέλη της περίφημης συμμορίας Γκαμπίνο. Μια θρυλική μορφή της ιστορίας του FBI, εικόνα που ταιριάζει γάντι στον εξαιρετικό Λατίνο ερμηνευτή και φέρνει στο μυαλό τις εξαιρετικές του εμφανίσεις στο Traffic, τα 21 Γραμμάρια και φυσικά τους Συνήθεις Υπόπτους. Να σημειωθεί πως το σενάριο έχει αναλάβει να συγγράψει ο Peter Buchman, ενώ δεν έχει γίνει ακόμη λόγος για το ποιος θα καθίσει στην καρέκλα του σκηνοθέτη.

Περισσότερα... »

4/3/10

Review - Brooklyn's Finest

Η Σκοτεινή Πλευρά του Νόμου
του Antoine Fuqua. Με τους Richard Gere, Don Cheadle, Ethan Hawke, Wesley Snipes

Μπρούκλιν, όπως Περιστέρι...
του zerVo

Αυτό το σκηνικό των σκοτεινών, βρωμερών και λασπωμένων δρόμων του Μπρούκλιν, έχω αρχίσει και το βαριέμαι. Τα πηγαδάκια των μαύρων που λένε αστεία δυνατά στα κακόφημα πεζοδρόμια, τους εκκωφαντικούς R&B ήχους που ανακατεύονται δίχως να βγάζεις σαφή άποψη για το τι ακούει ο καθένας, τον υπέργειο ηλεκτρικό που σκεπάζει τις παράξενες δαιδαλώδεις λεωφόρους που τόσο ύμνησε με τις καταδιώξεις του ο Frankenheimer. Νομίζω πως αν ποτέ επισκεφτώ την περίφημη γειτονιά του Μεγάλου Μήλου, θα γνωρίζω κάθε γωνιά της τόσο καλά, όσο εκείνης που με γέννησε, αφού πρέπει να έχω περπατήσει μέσα από τις κινηματογραφικές εικόνες και το πιο μικρό της σοκάκι. Αίσθηση που σιγά σιγά περνά και στο γενικότερο πλαίσιο, που χρησιμοποιεί την περιοχή σαν φόντο, κάτι που δεν κατόρθωσε να μου αλλάξει στην σκεπτική, ούτε το Brooklyn's Finest.

Τρεις μπάτσοι του 56ου Αστυνομικού Τμήματος: Ο ένας διεφθαρμένος, ζορισμένος από τα 22 χρόνια υπηρεσίας, μέτρα μόλις μία εβδομάδα πριν συνταξιοδοτηθεί. Ο δεύτερος μυστικός, κινείται στα πιο σιχαμερά μονοπάτια του υποκόσμου, έχοντας την εντολή να στείλει στο φρέσκο τον κακοποιό που του έσωσε τη ζωή. Και ο τρίτος, θρήσκος και οικογενειάρχης, που αντιλαμβάνεται πως ο μισθός του δεν αρκεί για να ζήσει με αξιοπρέπεια τη φαμίλια του. Τρεις διαφορετικές ιστορίες, που συνδέονται κατά κάποιο τρόπο, από τους στενούς φασαριόζικους διαδρόμους της ίδιας διεύθυνσης ασφαλείας, που απεικονίζουν το μεγαλύτερο ποσοστό των σύγχρονων αστυνομικών της Νέας Υόρκης. Πιθανόν κάποιοι να συνθέτουν και μίξη των προαναφερόμενων πρώτων υλικών, σε καμία περίπτωση όμως δεν ξεφεύγουν από τον κανόνα. Και όλοι τους διαθέτουν ένα σημαντικό κίνητρο για να εξηγήσουν την υπεράνω του νόμου δράση τους. Σημασία σύμφωνα με τη Θέμιδα δεν έχει ποιος έχει δίκαιο ή άδικο, αλλά ποιος έχει περισσότερο δίκαιο ή λιγότερο άδικο. Θέτοντας αυτό το μοτό σαν γνώμονα, ο καθένας δικαιολογεί - στον εαυτό του τουλάχιστον - την στάση του.

Είναι απλά μια δουλειά, που πρέπει να σε βρει ζωντανό την επόμενη ημέρα, σκέφτεται ο έμπειρος, που σβήνει αντίστροφα μέρες στο καλαντάρι του φοριαμού του. Είναι απλά μια δουλειά, που πρέπει να κάνω ότι μπορώ για να αναρριχηθώ στην ιεραρχία της, φαντάζεται ο φιλόδοξος που θα ρίσκαρε τα πάντα για να πάρει ένα δύο βαθμούς παραπάνω. Είναι απλά μια δουλειά που δεν μου προσφέρει τα προς το ζην, για να παίρνουν τα εύσημα - και τα πιθανά κέρδη - οι αξιωματούχοι που κρύβονται στην ασφάλεια τους, πίσω από τα γραφεία.

Για πες: Στο κτίσιμο της αστυνομικής ίντριγκας ο σκηνοθέτης Antoine Fuqua είναι ικανότατος και δοκιμασμένος. Οι τρεις σπόνδυλοι που αναπτύσσει την θεματική του, δεν είναι άνισοι από πλευράς ενδιαφέροντος, αλλά δεν σκίζουν και από καμία ιδιαίτερη πρωτοτυπία. Έχουν όμως άνισα κατανεμημένη την ερμηνευτική απόδοση του ένστολου, με συνέπεια το μάτι του θεατή να ζητάει περισσότερο την μια από την άλλη ιστορία. Της τρόικας των πρωταγωνιστών, υπερισχύει δίχως σκέψη ο Richard Gere, που κάτι τέτοιους ρόλους καταθλιπτικού αστυνομικού τους έχει για ψωμοτύρι, με τον Don Cheadle στην δική του ρουμπρίκα - που αβαντάρεται και από την παρουσία του αγαπημένου Snipes - να κρίνεται ικανοποιητικός, την ίδια ώρα που ο Ethan Hawke, ως φανατικός καθολικός, σε απόλυτη εγρήγορση να πετύχει το σχέδιο του, μοιάζει να υπερπροσπαθεί, στοιχείο που βγάζει αρνητισμό στην παρουσία του. Με τις αναμενόμενες κορυφώσεις της δραματουργίας προς το φινάλε, η Σκοτεινή Πλευρά του Νόμου, πιθανότατα να ξέφυγε από το ρηχό παλμό που ακολούθησε επί δίωρου, αυτό αυτομάτως δεν την καθιστά σαν μια ξεχωριστή ταινία, μάλλον προς ένα flic story, από εκείνα με τα τυπικά κλισέ στην εξέλιξη τους, που ξεχνιούνται σύντομα μετά την θέαση τους.




Στις αίθουσες 5 Μαρτίου 2010 από την Odeon


Περισσότερα... »

σχόλια (0)

Review - Alice In Wonderland

Η Αλίκη Στη Χώρα των Θαυμάτων
του Tim Burton. Με τους Mia Wasikowska, Johnny Depp, Anne Hathaway, Helena Bonham Carter και τος φωνές των Stephen Fry, Alan Rickman, Michael Sheen, Timothy Spall, Christopher Lee

Γειαχαραντίο...
του zerVo
Πρέπει να ομολογήσω πως στα παιδικά μου χρόνια, η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, δεν ήταν το αγαπημένο μου μυθιστόρημα. Πάντοτε είχε θέση στη βιβλιοθήκη, συνήθως στην άκρια, για να στηρίζει τα αμέτρητα βιβλία του λατρεμένου Βέρν, του Ουγκό και του Λούις Στίβενσον. Αυτό το έντονα σουρεαλιστικό στιλ, ξένιζε σε μεγάλο βαθμό την ανήλικη φαντασία μου, ώστε το παραμύθι του Κάρολ να βρίσκεται μόνιμα στο περιθώριο μου, κάνοντας παρέα στον εξίσου ονειρώδη Γκιούλιβερ. Μια κατάσταση που δεν μεταβλήθηκε, ούτε όταν τις σελίδες αντικατέστησε το φιλμ και τα αναγνώσματα μετατράπηκαν σε ταινία. Η προτίμηση μου έτεινε και τείνει πεντακάθαρα με το μέρος της κλασσικής λογοτεχνίας, παρά με αυτό των ταξιδιών φαντασίας, δίχως αυτό να σημαίνει υποτίμηση στην αναμφίβολη αξία των δεύτερων. Στο άκουσμα της ανακοίνωσης από την Disney, της εκδοχής του Alice In Wonderland από τον σπουδαιότερο παραμυθά της εποχής μας, Tim Burton, πίστεψα πως η παιδική προδιάθεση μου προς το Minus θα ανατρεπόταν και μάλιστα ολοκληρωτικά. Κατά νου βλέπεις είχα τον διασκεδαστικό αντίκτυπο του Τσάρλι και της Σοκολάτας του. Όμως όχι, ούτε τώρα άλλαξα γνώμη. Επιλέγω ακόμη Αθλίους, Γύρο του Κόσμου και Τρεις Σωματοφύλακες...


Η δεκαεννιάχρονη Αλίκη, βαριεστημένη από την προδιαγεγραμμένη πραγματικότητα της, θα αποδράσει σε έναν κόσμο φανταστικό και πολύχρωμο, γεμάτο λογικά ζώα που μιλούν, φιλόδοξες βασίλισσες που διεκδικούν και πανίσχυρα τέρατα που ισοπεδώνουν. Εκείνο που δεν ξέρει είναι πως η παρουσία της στην χώρα των Θαυμάτων, κρύβει ένα σημαντικό σκοπό. Η υπέρβαση στο σενάριο που η ικανότατη Linda - The Lion King - Wolverton παρέδωσε στα χέρια του Burton, έχει να κάνει με το γεγονός πως η Άλις, πραγματοποιεί την διαδρομή ρεαλισμός - φαντασία, για δεύτερη φορά στη ζωή της. Η πρώτη είχε υπάρξει, πριν από δεκατρία χρόνια, όταν μικρούλα και πιο φοβισμένη - όπως ίσως να ξέρεις και από το βιβλίο - βρέθηκε στην παρέα των λαγών, των δίδυμων και του Καπελά. Τώρα με την ανάμνηση να έχει σβήσει από το νου της, βρίσκεται ξανά σε ένα περιβάλλον που την γνωρίζει καλά, προκειμένου να ολοκληρώσει την προφητεία της Ημέρας της Φτουξελευτερίας, ώστε να σώσει την χώρα από τις επικίνδυνες ορέξεις της αυταρχικής Κόκκινης Βασίλισσας.

Από οργάνωση παραγωγής, το φλούο πάρτι που στήνει ο Burton δεν δικαιούται τίποτα λιγότερο από το άριστα. Η τρισδιάστατη δομή, τα προσεγμένα φόντα μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια, οι ιδέες ανάπτυξης της παραμυθένιας ιστορίας, σε εντάσσουν άμεσα στην γοητεία του φανταστικού. Οι χαρακτήρες, δε, είναι στο παρουσιαστικό τους τόσο μελετημένοι, που νομίζεις πως έτσι τους είχε στο μυαλό του ο Βρετανός συγγραφέας, όταν η πένα του τους έγραφε στο χαρτί, έναν και κάτι αιώνα πριν. Η ένσταση που πέφτει στο τραπέζι, αφορά την φιλμική μελέτη των προσώπων που απαρτίζουν τον πολύχρωμο χορό. Για να επιβιώσει ο μύθος, πρέπει να υπάρχουν οι κακοί και οι καλοί. Οι πρώτοι δηλώνουν έντονο παρόν, μέσω της χοντροκέφαλης Μονάρχισσας, του αιμοδιψή αξιωματικού της και των φανατικών τραπουλόχαρτων πολεμιστών του στρατού του. Την καλή κι αγαθή διάδοχη κατάσταση δεν συνάντησα πουθενά. Η Αλίκη και οι συν αυτώ, τάσσονται στο πλευρό της Λευκής Βασίλισσας, de facto και δε de yure, λες και με την αλλαγή προσώπου στον θρόνο, τα πάντα στη Wonderland, θα λύσει ένα μαγικό ραβδάκι. Το θέμα στο σημείο αυτό, νιώθοντας την αδυναμία, το άγχος και τους φόβους της άχρωμης διαδόχου, μου θύμισε τις γεμάτες ελπίδες εναλλαγές κυβερνήσεων, που σκορπούν πρόσκαιρο ενθουσιασμό, μέχρι κι εκείνες σύντομα να αποδειχτούν φρούδες και τζούφιες.

Εκτός και μοναδικός σκοπός του φιλμ, είναι απλά και μόνο μέσα από το ταξιδάκι στην φαντασία, η έφηβη Αλίκη, να περάσει στην ενηλικίωση και να μπορέσει να υψώσει ανάστημα στις προσταγές του καταπιεστικού βικτοριανού της περίγυρου. Δεν μπορώ όμως να πιστέψω πως ο Burton, είχε αποκλειστικά αυτή την μονοδιάστατη τάση για την δημιουργία του. Ούτε φυσικά να χωνέψω το κατόρθωμα της μετατροπής μιας έτσι κι αλλιώς αθώας ιστορίας, σε επικών διαστάσεων μονομαχία για την σωτηρία του κόσμου, ανάμεσα σε μια άπειρη κοπελίτσα και έναν θεόρατο και πανίσχυρο Τιτάνα.

Για πες: Το ότι τα ταμεία της Disney θα γεμίσουν από την πρώτη ώρα κυκλοφορίας του Alice In Wonderland είναι απολύτως βέβαιο, ακόμη και αν η σήμανση PG, χάρη στα κομμένα κεφαλάκια και τους ασταμάτητους μπάφους της κάμπιας, είναι πανταχού παρούσα. Υπάρχει βλέπεις, λαμπερός μαγνήτης για να σε ωθήσει προς το Box office και δεν είναι άλλος από τον Johnny Depp, που χειρίζεται με άνεση το μακιγιαρισμένο reprise του Τζακ Σπάροου ως Μαντχάτερ. Προς μεγάλη έκπληξη όμως, ο αβανταδόρικος ρόλος δεν του ανήκει αυτή την φορά, εφόσον η βασίλισσα με τις καρδούλες και το κεφάλι κρεμμύδι, χαρίζει αυτόν τον άτυπο τίτλο στην άξια κυρία Burton-Carter. Κερδισμένη αναμφίβολα και η μικρή Mia Wasikowska, που παίζοντας το Αλικάκι, εκτοξεύει στα ύψη την δημοτικότητα της, το σταρικό της επίπεδο και κερδίζει πανεύκολα δυο τρία συμβόλαια για μελλοντικές παραγωγές, που θα κτίσουν την καριέρα της. Η εικοσάχρονη Αυστραλέζα, άλλωστε είναι το μοναδικό απτό κι ανθρώπινο στοιχείο, που ξεχωρίζει από το πνιγμένο στην CGI αίσθηση παραμύθι, που - ελέω Tim - δημιούργησε τεράστιες προσδοκίες από την πρώτη στιγμή της ζωής του, δεν απογοήτευσε, αλλά δεν περνά στην ιστορία και σαν κάτι το μοναδικό, το ξεχωριστό.




Στις αίθουσες 5 Μαρτίου 2010 από την Audiovisual


Περισσότερα... »

σχόλια (1)

3/3/10

Review - The Chaser (Chugyeogja)

Ο Κυνηγός
του Hong-jin Na. Με τους Yun-seok Kim, Jung-woo Ha, Yeong-hie Seo

일7곱
του zerVo
Το ζήτημα δεν είναι απλά να φτάσεις στην επιτυχία. Πρέπει να την διαχειριστείς κιόλας, κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να κατορθώσεις να ανέβεις ένα σκαλοπάτι παραπάνω. Πάρε για παράδειγμα τους Κορεάτες. Αν πριν το 2000 μιλούσες για σινεμά προερχόμενο από τον Νότο, της διχοτομημένης ασιατικής χερσονήσου, οι περισσότεροι θα σε κοιτούσαν με λογική απορία. Κατοπινά όμως της διεθνούς έκρηξης του Συμπαθούς Κυρίου Εκδικητή και του αντιπολεμικού TaeGukGi, οι περιθωριοποιημένοι μέχρι τότες σχιστομάτηδες, ξεπέρασαν το κόμπλεξ της αχανούς σκιάς της Κίνας και του (ξεπεσμένου) made in Japan και άρχισαν να βλέπουν το πράγμα δημιουργικότερα. Και φυσικά εμπορικότερα. Κι επειδή δεν είναι κάθε μέρα του Αγίου Host, για να ξοδεύονται εκατομμύρια ουόν στα ειδικά εφέ, κατεργάστηκε η τέχνη της έμπνευσης αλλά και της προετοιμασίας της διάδοχης κατάστασης, των ήδη αναγνωρισμένων Ki Duk και Park Wook. Κι αν κρίνω από το τι πετυχαίνουν ρούκις σαν τον Hong Jin Na, τότε πιστεύω ότι οι ακαδημίες των Κορίανς λειτουργούν άψογα...

Πρώην αστυνομικός και νυν πνιγμένος στα χρέη νταβατζής, αναζητά στους σκοτεινούς δρόμους της Σεούλ, έναν άντρα, πιστεύοντας πως πουλάει τα εξαφανισμένα κορίτσια του. Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ σκληρότερη: Τις βασανίζει και τις σκοτώνει με τον βιαιότερο τρόπο. Η ιδιομορφία του The Chaser, στην προσέγγιση του αστυνομικού θρίλερ, είναι πως ενώ στην ιστορία υπάρχει δολοφόνος, επισήμως, δεν υπάρχει εκπρόσωπος του νόμου να τον καταδιώξει. Ο Κυνηγός δεν ανήκει πια στο σώμα κι ας συμπεριφέρεται σαν μπάτσος. Χάρη στην διεφθαρμένη του πορεία ως ένστολος έχει εκδιωχθεί από καιρό και πλέον έχει περάσει στην απέναντι πλευρά, στην παρανομία, φορώντας το άτσαλο κοστούμι του προαγωγού. Το όνομα του στην πιάτσα είναι Βρομιάρης, γιατί δεν έχει δείξει πως διαθέτει συναισθήματα. Κανένα από τα κορίτσια που διακινεί στους εύπορους πελάτες δεν τον έχει σε εκτίμηση, αφού τις καταπιέζει να εργαστούν ακόμη και σε δύσκολες συνθήκες. Όταν το στίγμα μιας ακόμη πόρνης χαθεί, μέσα του θα ξυπνήσει το αστυνομικό δαιμόνιο, προκειμένου να αποκαλύψει ποιος αντίπαλος του την έχει στημένη. Παρεξήγηση όμως! Οι γυναίκες για εκείνον μέχρι αυτό το σημείο, υπέχουν ρόλο εργαλείου δουλειάς. Όταν καταλάβει πως δεν το' χουν σκάσει αλλά είναι νεκρές, οι μορφές τους θα εμφανίζονται μπρος του σαν φαντάσματα, ζητώντας του εξιλέωση.

Η ιδιαιτερότητα στην εξέλιξη της υπόθεσης - που για να σου ανεβάσω το σασπένς ένα κλικ, στηρίζεται σε πραγματική ιστορία - είναι πως ο δολοφόνος φορά χειροπέδες πριν το μισάωρο. Κι εκεί έρχεται η καυστική κριτική του δημιουργού, προς τις ανοργάνωτες διωκτικές αρχές, που υπολειτουργούν μπερδεμένες, δεν έχουν καμία συνεργασία μεταξύ τους, εξυπηρετούν συμφέροντα και μπροστά στα παράθυρα που αφήνει η νομοθεσία, παραμένουν ξυπόλητες και ανήμπορες. Κι έτσι δεν είναι τυχαίο, που την δικαιοσύνη παίρνει στα χέρια του ένας κοινός αλήτης του υποκόσμου, αντιλαμβανόμενος πως οι πρώην συνεργάτες του το πιθανότερο που θα πετύχουν στις έρευνες τους, είναι το απόλυτο μηδενικό. Κριτική από τον Hong Jin, που επεκτείνεται και στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο, που παραμένει σιωπηλό και φοβισμένο, απλά να παρακολουθεί την σήψη και την διαφθορά, του μικρόκοσμου που το περιβάλλει.

Στο κτίσιμο της υπέροχης ατμόσφαιρας, ο Κορεάτης δανείζεται αρκετά στοιχεία από τον Fincher. Βρόχινο το κλίμα, που κάνει το ντεκόρ ακόμη πιο τελματώδες, αντί να καθαρίζει την δυσωδία του δρόμου. Περιοριστικός και κόντρα ο χρόνος, στο ένα μόλις εικοσιτετράωρο, για να ανέβει το σασπένς, θυμίζοντας την Μεγάλη Εβδομάδα του Se7en. Ανοδικό το τέμπο, που προσθέτει στροφές ταχύτητας διαρκώς, δίχως να πέφτει σε σκαμπανεβάσματα και κοιλιές. Εκεί που υπάρχει διαφορετικότητα, είναι στην επιμονή απάρνησης κάθε είδους ταυτότητας, προτιμώντας να δειχτεί σαν κάτι πιο πολυσυλλεκτικό. Το αμιγές flic story, σπάει η λοιδορία για τις ικανότητες των εκπροσώπων του νόμου. Το παιχνίδι της γάτας με τον ποντικό serial killer, ανακατεύεται με την μαύρη κομεντί. Το αγωνιώδες θρίλερ, μεταλλάσσεται σε άκρατο μελόδραμα και τούμπαλιν. Κι όχι έχοντας σαν αποτέλεσμα κανέναν φιλμικό αχταρμά, αλλά παίζοντας με τα συναισθήματα σου κατά τέτοιο τρόπο, που την μια στιγμή φαντάζεσαι πως οδηγούμαστε σε χολιγουντιανό χάπι εντ και την άλλη πιστεύεις πως κανείς δεν θα μείνει, εντέλει, ζωντανός.

Για πες: Αν τον σκηνοθέτη τον λέγανε Scorsese - και πιθανότατα είχε αποφύγει κάποιες εύκολες λύσεις, από εκείνες δηλαδή που έκτισαν μια ολόκληρη σχολή, αυτή του γαλλικού μπάτσο-νουάρ - τώρα θα κάναμε λόγο για αριστούργημα. Δυστυχώς ή ευτυχώς όμως, ο πιτσιρικάς από την Σεούλ δείχνοντας άγνοια κινδύνου στο θέμα που καταπιάστηκε, με περισσή εργατικότητα στη σκέψη, κάμερα στον ώμο για να δώσει ρεαλισμό στα τρεχαλητά των αντί-ηρώων του και αφθονία ανατροπών, προσφέρει ένα διαμαντένιο crime story, που όμοιο του η Μέκκα του σινεμά, δύσκολα θα προσφέρει τα επόμενα χρόνια. Εκτός και αν μιλάμε για το πιθανολογούμενο ριμέικ του, που βάζω εκ των προτέρων στοίχημα πως από ψυχή και συναίσθημα, δεν θα διαθέτει ούτε το ένα εκατοστό του Κορεάτικου...




Στις αίθουσες 5 Μαρτίου 2010 από την Seven
Περισσότερα... »

σχόλια (0)

Review - The Box

Το Κουτί
του Richard Kelly. Με τους Cameron Diaz, James Marsden, Frank Langella

Το ρισκάρεις?
του zerVo
Φυσικά και το ρισκάρεις! Και σιγά μην σε νοιάζει για ποιον θα κτυπήσει η καμπάνα. Εσύ κοιτάς τη σωτηρία σου και ούτε μισή τύψη δεν θα περάσει από το νου. Αυτή είναι η λογική της σημερινής κοινωνίας my friend. Ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν, ανάβαση επί πτωμάτων και άκρατος παρτακισμός. Τώρα αν υπάρχει έστω και μισή πιθανότητα να λάβει ο χώρα ο γνωστός μαθηματικός νόμος, με το φτερούγισμα της πεταλούδας, με την διαφορά πως ο τυφώνας αφού κάνει το γύρο του κόσμου, επιστρέψει σε σένα, τότε τι να σου πω. Μάλλον την πάτησες...

Ευτυχισμένο ζευγάρι, που βρίσκεται μπροστά σε οικονομική στενότητα, αντιμετωπίζει ηθικό δίλημμα, όταν παράξενος άντρας με παραμορφωμένο πρόσωπο αφήσει στην πόρτα τους ένα μυστηριώδες κουτί, με ένα κουμπάκι. Αν το πατήσουν είναι δικό τους ένα εκατομμύριο δολάρια. Απλά κάποιος, κάπου αυτομάτως θα πεθάνει... Μια απίθανη σεναριακή σπίθα, όχι όμως και πρωτότυπη, εφόσον από τις σελίδες του Playboy, εξελίχθηκε σε επεισόδιο της Ζώνης του Λυκόφωτος (με την Mare Winningham και τον αδικοχαμένο Brad Davis) πριν την πάρει ο σκηνοθέτης του Donnie Darko για να την κάνει ταινία. Εκείνος είναι επιστήμονας κύρους στη NASA και εργάζεται σκληρά για να βελτιώσει ένα ειδικό παπούτσι για την αγαπημένη του, που εκ γενετής κουτσαίνει, αλλά η προαγωγή που περιμένει, δεν έρχεται ποτέ. Εκείνη είναι μια υπεύθυνη δασκάλα σε σχολείο, μέχρι την ώρα που της ανακοινώνεται η απόλυση της, λόγω περικοπών προσωπικού. Με ένα παιδί γεμάτο ανάγκες, ο κλοιός της οικονομικής κρίσης θα σφίγγει ολοένα γύρω τους, μέχρι την στιγμή που το κουδούνι τους θα κτυπήσει ο αινιγματικός Κύριος Στιούαρντ. Κι εκεί θα ξεκινήσει ο πραγματικός Γολγοθάς...

Για ολιγόλεπτο chapter της μικρής οθόνης το θέμα στέκει μια χαρά έως εδώ. Το πρόβλημα αρχίζει από την στιγμή που στην μεγάλου μήκους δημιουργία πρέπει να δοθούν εξηγήσεις για την προέλευση του κιβωτίου, αλλά και για τις γενικότερες συνέπειες του πατήματος του φαινομενικά αθώου μπουτόν. Κι εκεί ο Kelly μπερδεύει πρόσωπα, καταστάσεις, γήινους θεούς, κεραυνούς και απίθανους πάνοπλους στρατούς, που εκτροχιάζουν την βασική σκέψη, γκρεμίζοντας την σε μια παραφυσική λογική.

Για πες: Το περιβάλλον δεκαετίας 70, με τις κουπ και τα ρούχα εποχής, τις ιδιόμορφες ταπετσαρίες και τα παλ χρώματα, είναι μια ενδιαφέρουσα σκηνοθετική παρέμβαση, που φτιάχνει εξ αρχής ικανή ατμόσφαιρα για να αναπτυχθεί το θρίλερ. Όπως και οι επιτηδευμένα TV ερμηνείες του πρωταγωνιστικού τρίο (πανέμορφη Diaz, επίπεδος Marsden και φοβιστικός Langella) που φέρνουν πιότερο σε Peyton Place παρά σε σύγχρονης κοπής φιλμ. Το γενικότερο σύνολο όμως, παρασυρόμενο από τις υπέρμετρες φιλοδοξίες του 35χρονου wanabe David Lynch, είναι ιδιαίτερα προβληματικό, ώστε όχι απλά δεν σου δίνει μια σαφή πορεία να καταλάβεις τι συμβαίνει, αλλά λειτουργεί και απωθητικά σε τυχόν απόπειρα σου να λύσεις το αίνιγμα. Μετά και Το Κουτί πάντως - σε συνδυασμό με το πατατράκ του Southland Tales - είμαι σίγουρος πως τα στούντιος θα σκεφτούν σοβαρότερα υπόψη την πιθανή χρηματοδότηση ενός καινούργιου πρότζεκτ, βασισμένου στην ιδιαίτερη φαντασία του κυρίου Richard Kelly.




Στις αίθουσες 5 Μαρτίου 2010 από την Odeon


Περισσότερα... »

σχόλια (1)

Trailer - After Life

Πως μπορείς να σώσεις τον εαυτό σου, όταν είσαι ήδη νεκρή? Νεαρή γυναίκα διαπιστωμένα πεθαμένη, οδηγείται στο μάρμαρο του γραφείου τελετών για τα περαιτέρω, αγνοώντας πως ο νεκροθάφτης διαθέτει ιδιαίτερες ικανότητες που μπορούν να την επαναφέρουν στη ζωή. Η Anchor Bay, με την μεγάλη ιστορία στο χώρο του κινηματογραφικού τρόμου, επιστρέφει δυναμικά στη δράση με μια ταινία που υπόσχεται να σκορπίσει αμέτρητες ανατριχίλες, κινούμενη θεματικά, στην λεπτή γραμμή που χωρίζει ζωή και θάνατο. Οι πρώτες εικόνες του τρέιλερ δείχνουν έξοχα στυλιζαρισμένες, φέροντας την υπογραφή της Agnieszka Wojtowicz-Vosloo, δέκα χρόνια μετά το ντεμπούτο της (Pate) αναμιγνύοντας την θεματική του The Lovely Bones και του Drag Me To Hell. Το θρίλερ που άφησε θετικές εντυπώσεις στο φεστιβάλ AFI την περασμένη χρονιά, θα κάνει την εμφάνιση του στους αμερικάνικους κινηματογράφους στις 9 του ερχόμενου Απρίλη.


Βασικό στήριγμα του After Life πάντως αποτελεί το δυνατό του καστ, με την Christina Ricci να επιχειρεί το δικό της come back ως το κορίτσι που βρίσκεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, τον Justin Long να παίζει (ξανά) τον ρόλο του κεραυνοβολημένου συντρόφου και τον έμπειρο Liam Neeson, να ανεβάζει ένα επίπεδο παραπάνω την παραγωγή, υποδυόμενος τον μυστηριώδη τελετάρχη, ερμηνεία που ξεχωρίζει από όσα έχει κάνει στο παρελθόν ο εξαιρετικός Βρετανός.
Στις δικές μας αίθουσες, την Άνοιξη
Περισσότερα... »

σχόλια (0)

2/3/10

News - Βραβεία Cesar, θρίαμβος του Un Prophet


Με την διαφορά ποιότητας του Un Prophet, από κάθε άλλη από τις σχεδόν 300 ταινίες της περσινής χρονιάς να είναι τόσο μεγάλη, δεν μου προκάλεσαν καμία απολύτως έκπληξη τα εννιά βραβεία που απόσπασε η ταινία του Jacques Audiard, στην λαμπερή 35η απονομή των Βραβείων Cesar του 2010. Ο Προφήτης που εντέλει κυριάρχησε στον τόπο του, ανέβασε αισθητά την ψυχολογία του εν όψη των Οσκαρικών ανακοινώσεων της ερχόμενης Κυριακής, που βρίσκεται εντός της μη αγγλόφωνης πεντάδας, αφήνοντας με το παράπονο παραγωγές όπως τις A L'Origine, Le Concert, Welcome και Coco Avant Chanel, που έμειναν με το παράπονο του φιναλίστ. Τα βραβεία στις επιμέρους κατηγορίες των Σεζάρ, ανακοινώθηκαν από την Γαλλική Ακαδημία Τεχνών κατέκτησαν:
- Πρωταγωνιστής: Tahar Rahim (Un Prophet)
- Πρωταγωνίστρια: Isabelle Adjani (La Journee De La Jupe)
- Β' Ανδρικός Ρόλος: Niels Arestrup (Un Prophet)
- Β' Γυναικείος Ρόλος: Emmanuelle Devos (A L'Origine)
- Ελπίδα για το μέλλον, άντρας: Tahar Rahim (Un Prophet)
- Ελπίδα για το μέλλον, γυναίκα: Melanie Thierry (Le Dernier Pour La Route)
- Σενάριο Πρωτότυπο: Un Prophete
- Σενάριο Διασκευασμένο: Mademoiselle Chambon
- Κοστούμια: Coco Avant Chanel
- Σκηνικά: Un Prophete
- Μοντάζ: Un Prophete
- Μουσική Επένδυση: Le Concert
- Φωτογραφία: Un Prophete
- Ήχος: Le Concert
- Σκηνοθεσία: Jacques Audiard (Un Prophete)
- Ξένη Ταινία: Gran Torino
- Γαλλική Ταινία: Un Prophete
Περισσότερα... »

1/3/10

Review - Ninja Assassin

Δολοφόνος Νίντζα
του James McTeigue. Με τους Rain, Naomie Harris, Ben Miles, Sho Kosugi


V For Varemara
του zerVo
Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένας Αυστραλός βοηθός σκηνοθέτη, που στην καριέρα του είχε σταθεί στο πλάι σημαντικότατων δημιουργών περιπετειωδών ταινιών, μέχρι και δεξί χέρι της αυτού μεγαλειότητος του Lucas είχε κάνει σε ένα από τα Star Wars. Η μοίρα του κάποια βολά, τον σύστησε στους αδελφούς Wachowski, που υπήρξαν εκείνοι οι οποίοι σε μεγάλο βαθμό όρισαν την πορεία του action cinema του 21ου αιώνα, με τους μελλοντολογικούς Matrix τους, στιγμή που άλλαξε ολοκληρωτικά την πορεία του ως assistant, καθιερώντας τον σαν έναν από τους πλέον ελπιδοφόρους σκηνοθέτες, χάρη στην προλεταριακή ιστορία εκδίκησης V For Vendetta. Κι εκεί που θα νόμιζες πως ο James McTeigue, θα έκανε και πάλι μια ταινία δράσης για πιο σκεπτόμενο κοινό, του ανάβει μια φλασιά που βρωμάει 80ίλα στο μυαλό και σκέφτεται να ασχοληθεί με τους Νίντζα και τα κατορθώματα τους. Χαρακτήρες δηλαδή που ακόμη και οι πρώτοι διδάξαντες Ασιάτες έχουν περιορίσει να ασχολούνται. Κι επειδή οι Δυτικοί, το είδος της πολεμικής τέχνης, ούτε το έχουν, ούτε και ποτέ τους το είχαν, είναι λογικότατο, το Ninja Assassin να κινηθεί στην μετριότητα.
Μεγαλωμένος με τις αυστηρότατες αρχές της φατρίας Οζούνου, ο Ράιζο έχει εξελιχθεί σε έναν από τους φονικότερους εκτελεστές Νίντζα στον κόσμο. Από την στιγμή όμως που αποφάσισε να εγκαταλείψει την ομάδα του, θα θεωρηθεί προδότης και θα κυνηγηθεί από τον πατριάρχη της, μέχρι τελικής πτώσης. Ή τουλάχιστον κάτι τέτοιο υποστηρίζει η σύνοψη του περιεχομένου της ταινίας, που θα δυσκολευτείς να την καταλάβεις ακόμη και αν φτάσεις περίπου στο μισάωρο. Κι αυτό γιατί στην προσπάθεια του ο McTeigue να βάλει τις σκέψεις του σε μια σειρά, μπερδεύει Γιακούζα, KGB, CIA, μυστικές υπηρεσίες και μια ξέμπαρκη ιατροδικαστίνα, σε τέτοιο βαθμό που δύσκολα βγαίνει άκρη. Κακή χρήση του μοντάζ δηλαδή, που σου δημιουργεί ανακάτεμα στην σκέψη και όταν ζητάς λίγο χρόνο για να συντάξεις τις πληροφορίες που δέχεσαι σε μια τάξη, ο σκιερός φονιάς επιστρέφει και μαζί του το μακελειό. Όχι πως η χορογραφία του Mr V είναι ανάξια λόγου, αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις, πρώτο λόγο παίξει η ικανότητα και το συναίσθημα του χορευτή και κατοπινά τα εφέ, τα σλόου μόσιον και (βεβαίως) οι ασταμάτητοι διαμελισμοί, που περισσότερο με ενόχλησαν παρά μου έφτιαξαν τη διάθεση για δράση.

Για πες: Στηριγμένος πάνω στην θεματική περασμένων δεκαετιών και στα επιτυχημένα American Ninjas, ο McTeigue επιχείρησε να συναρμολογήσει ανάκατες χρονικά εικόνες, από το παρών και το παρελθόν μιας καλοκουρδισμένης φονικής μηχανής, που κατά βάθος έχει καρδιά και μάλιστα μεγάλη. Η ιστορία όμως είναι χιλιοεπιωμένη, ο Rain, ο μεγαλύτερος σταρ της Άπω Ανατολής, άχρωμος και άνοστος και ο Koshugi με την σημειολογική παρουσία, όντας ο πρώτος διδάξας στις αμερικάνικες εκδοχές του ρόλου, δεν πείθει σαν ο evil χαρακτήρας της υπόθεσης. Συνεπώς και επειδή με τα αέρινα πλάνα, τα χέρια - πόδια στον αέρα και τα χιλιάδες ιπτάμενα σουρίκεν να σαρώνουν την οθόνη δεν γίνεται ταινία της προκοπής, αφήνω τον Δολοφόνο Νίντζα στην μοναξιά του και φεύγω για γιαπωνέζικο Kamui, που είναι καμιά δεκαριά σκάλες καλύτερο...






Στις αίθουσες, όχι. Straight to DVD...


Περισσότερα... »

σχόλια (0)

Filmclips - Remember Me



Δίπλα στο Green Zone στις 12 του Μάρτη, θα κάνει την πρεμιέρα του και το Remember Me, το δραματικό σινερομάντζο, που έρχεται να εδραιώσει τον αγαπημένο της νεολαίας Robert Pattinson, σαν έναν από τους πιο σημαντικούς σταρς της εποχής μας. Η ιστορία ενός απροσάρμοστου νέου, γιου πλούσιου επιχειρηματία, που αναζητά τις δικές του διεξόδους στην ζωή και θα τις βρει στο πρόσωπο συνομήλικης του κορασίδας, είναι η θεματική βάση του φιλμ που υπογράφει ο Allen Coulter σε σενάριο του William Fetters. Στα πλαίσια του προμόσιον του φιλμ, που αναμένεται να σκίσει εμπορικά, η Summit έδωσε στην κυκλοφορία μια σειρά από κλιπς, που το χρονικό τους εύρος αγγίζει το δεκάλεπτο, αποκαλύπτοντας σημαντικά στοιχεία της πλοκής και που μπορείς να παρακολουθήσεις για να πάρεις μια ιδέα, πατώντας το play παραπάνω. Δίπλα στον γοητευτικό Bob εμφανίζεται η Emilie de Ravin και συμπρωταγωνιστούν οι Pierce Brosnan και Chris Cooper.
Στις δικές μας αίθουσες από 11 Μαρτίου με τον τίτλο Να Με Θυμάσαι

Περισσότερα... »

σχόλια (0)

27/2/10

Filmclips - Green Zone



Δεκαπέντε ημέρες πριν από την επίσημη αμερικάνικη πρώτη του Green Zone, η Universal στα πλαίσια του προμόσιον έδωσε στην κυκλοφορία έξι κλιπς από την ταινία, συνολικής διάρκειας πέντε περίπου λεπτών. Είναι η τρίτη συνεργασία του σκηνοθέτη Paul Greengrass με τον Matt Damon, μετά τους δύο Bourne στο Supremacy και το Ultimatum και έχοντας περάσει ενδιάμεσα από το αριστουργηματικό United 93, η νέα ταινία του Βρετανού αναμένεται με έντονο ενδιαφέρον. Η δράση της Πράσινης Ζώνης εκτυλίσσεται στις πρώτες ημέρες του πολέμου στο Ιράκ, όπου κανείς στο αμερικάνικο στρατόπεδο δεν μπορεί να εμπιστευτεί κανέναν, ενώ οποιαδήποτε στρατηγική εντολή αντιμετωπίζεται με δυσπιστία. Στην υπό κατοχή Βαγδάτη το 2003, ο ανθυπασπιστής Μίλλερ και η ομάδα του, λαμβάνουν οδηγία να αναζητήσουν τα χημικά όπλα μαζικής εξόντωσης, που έχει κρύψει η Ιρακινή κυβέρνηση. Κινούμενη πάνω σε ένα διαρκές ναρκοπέδιο η διμοιρία, σύντομα θα ανακαλύψει πως η αλήθεια δεν είναι αυτή για την οποία εστάλησαν χιλιάδες μίλια μακριά από την πατρίδα. Η απάντηση στην απορία του τι πραγματικά εντόπισαν οι γιάνκηδες πεζοναύτες - αλήθεια που ξέρει όλος ο πλανήτης δηλαδή - θα δοθεί στους κινηματογράφους στις 12 Μαρτίου 2010 κι εγώ ελπίζω ο Greengrass, να είναι ξανά τόσο ρεαλιστικός, όσο έχει υπάρξει στο δημιουργικό του παρελθόν, λέγοντας τα πράγματα με το όνομα τους.
Στις δικές μας αίθουσες, εν αναμονή της ανακοίνωσης ημερομηνίας από την UIP



Περισσότερα... »

σχόλια (0)

26/2/10

News - The Lucky One για τον Χάρι Πότερ

Ήταν να μην γίνει η αρχή με τις μεταφορές των βιβλίων του Nicholas Sparks σε σενάρια και πλέον το ένα διαδέχεται το άλλο σε πολυβολικούς ρυθμούς. Την πρώτη φορά του σούπερ επιτυχημένου The Notebook, ακολούθησε το μέτριο Nights In Rodanthe, ενώ φέτος επικράτησε ένας μικρός χαμός με το νούμερο ένα Dear John και το αναμενόμενο The Last Song. Επόμενος κρίκος στην αλυσίδα των ρομαντικών σινερομάντζων του διάσημου συγγραφέα, θα αποτελέσει το The Lucky One, που προβλέπεται να σκορπίσει ουκ ολίγα δάκρυα συγκίνησης, παρακολουθώντας την ιστορία ενός πεζοναύτη που επέζησε από το μέτωπο του Ιράκ, έχοντας συντροφιά την φωτογραφία μιας γυναίκας που ουδέποτε όμως είχε συναντήσει. Το πρωταγωνιστικό ντουέτο του δράματος που υπογράφει σκηνοθετικά ο Scott Hicks του Σολίστα, συνθέτουν ο Daniel Radcliffe και η Lily Rabe, κάτι που σημαίνει πως δίνεται στον απόφοιτο πια Χάρι Πότερ μια πρώτης τάξης ευκαιρία, να αποδείξει στο κοινό του, πως έχει την δυνατότητα να παίξει πλέον και ενήλικους ρόλους.

Περισσότερα... »

News - Learning Italian με Costner

Τέταρτη φορά που θα συνεργαστούν στην πορεία τους οι δύο Kevin, ο Costner με τον Reynolds. Η πρώτη στο Fandango κάπως αδιάφορη, η δεύτερη στον Robin Hood θριαμβευτική, η τρίτη στο Waterworld μια καταστροφή και μισή. Δέκα χρόνια μετά από το φιάσκο του Υδάτινου Κόσμου, σκηνοθέτης και ex-σταρ, θα βρεθούν παρέα στα πλατό της ταινίας Learning Italian, με θέμα την καταδίωξη μιας κατασκόπου της KGB σε Ιταλικό έδαφος, από έναν βετεράνο πράκτορα της CIA. Μπορεί να μοιάζει θρίλερ, το στοιχείο όμως είναι περισσότερο κωμικό, έως και ρομαντικό. Φυσικά οι μέρες των παχιών αγελάδων, στο θέμα των πλούσιων παραγωγών αμφότερων των βασικών συντελεστών, έχουν χαθεί στο παρελθόν, με συνέπεια το Italian, να είναι μια χαμηλού κόστους δημιουργία, βασισμένη κυρίως στα ευρωπαϊκά κεφάλαια του Γερμανικού στούντιο της Bavaria.

Περισσότερα... »

Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)