Movies Ltd

της Claudia Llosa. Με τους Magaly Solier, Susi Sánchez, Efraín Solís

Η Χρυσή Άρκτος των Ίνκα

του zerVo

Περού. Χώρα της φτωχής Λατινικής Αμερικής, γνωστή στον υπόλοιπο κόσμο σαν η πατρίδα των Ίνκα, σαν ο μοντέρνος τουριστικός προορισμός για να δει κανείς τα υψίπεδα του Μάτσου Πίτσου, άντε και σαν εκείνη η συμπαθητική ομάδα, με τα λευκά και την κόκκινη ρίγα, που υποστηρίζαμε μικροί - άγνωστο το γιατί - στο μουντιάλ της Αργεντίνας. Μην ψάχνεις άδικα, είναι λίγο απίθανο να γνωρίζεις περισσότερα trivia για τους μακρινούς μας Ισπανόφωνους, ίσως μόνο ότι την πρωτεύουσα τους την λένε Λίμα και ότι οι πόλεις τους είναι κτισμένες σε μεγάλο υψόμετρο. Α! Και αν είσαι σινεφίλ, μπορεί να έχεις ακούσει πως το 2009, το ένα εκ των τριών σημαντικότερων φεστιβαλικών βραβείων της Γηραιάς πήγε σε Περουβιανά χέρια, αλλά και ότι την άλλη Κυριακή, η ερυθρόλευκη σημαία θα κυματίζει, ανάμεσα στις πέντε καλύτερες μη αγγλόφωνες της Οσκαρικής απονομής. Εκεί από όπου απουσιάζει πεισματικά η γαλανόλευκη - από το 1977, please - των σπουδαίων σύγχρονων "Φελίνι"...
Η Φαούστα μόλις ένιωσε τον πόνο της απώλειας, χάνοντας την πολυαγαπημένη της μάνα. Δίχως να έχει χρήματα να την θάψει, αλλά χωρίς να δείχνει και ιδιαίτερη θέληση για να το κάνει, θα αναζητήσει εργασία, ως παραδουλεύτρα στο σπίτι μιας πλούσιας ηλικιωμένης πιανίστας. Έχοντας περάσει το απόλυτο σύνολο της ζωής της, γύρω από την γονική ποδιά, όμως, η νεαρή γυναίκα δείχνει να μην εμπιστεύεται κανέναν άγνωστο, νιώθοντας έναν υπέρμετρο φόβο για την άγνωστη απειλή που παραφυλά. Σύνδρομο που στην ψυχιατρική εξηγείται, από το βρεφικό τάισμα με το μητρικό γάλα, από γυναίκα που ένιωσε πάνω της έντονα τα σημάδια της βίας. Βία στην ταινία δεν υπάρχει πουθενά. Μονάχα υποβόσκει, κρύβεται πίσω ακόμη και από τις πανύψηλες Άνδεις, που στοιχειώνουν τις παράγκες, στα περίχωρα της μεγαλούπολης. Και η Φαούστα που την έχει ζήσει μόνο φωτογραφικά, σαν εξωγενή ανάμνηση και τρέμει απλά και μόνο στην ιδέα, πως μπορεί να την ξανανιώσει. Όπως ακριβώς συνέβη με τον Περουβιανό λαό. Μεγαλωμένος για δύο ολόκληρες δεκαετίες σε ένα κλίμα τρομοκρατικό, όπως το καθόρισε η χούντα του Αλβαράντο, ποτισμένος με το μολυσμένο από τις διώξεις και τις εκτελέσεις γενετικό υλικό που του κληροδότησαν, νιώθει έντονα το συναίσθημα της ανασφάλειας. Να ανοίξει έστω και ταπεινά τα φτερά του ή να παραμείνει κλεισμένος στο μπουντρούμι - δωμάτιο, χαϊδεύοντας τα μαλλιά του νεκρούς παρελθόντος? Η θάλασσα του τέλους, δείχνει και πάλι το αισιόδοξο μήνυμα.
Για πες: Η νεαρή Claudia Llosa, μια ικανότατη και με σφραγίδα σκηνοθέτιδα, στην δεύτερη ταινία της μετά το Madeinusa, ακολουθεί πιστά όλους εκείνους του κανόνες, που δίνουν σε ένα φιλμ την ταυτότητα του φεστιβαλικού. Χαμηλοί ρυθμοί, προσεγμένη φωτογραφία, ρεαλισμός, ικανές ερμηνείες - ιδίως από την έντονων χαρακτηριστικών κεντρική πρωταγωνίστρια Magaly Solier - αλλά και ένας υπέρμετρος ζήλος προς την αλληγορική ποίηση, που ξεπερνά τα όρια. Τα επαναλαμβανόμενα λαϊκά πανηγύρια, γαμήλια όλα, που δείχνουν πως η κοινωνία διψά για να αναπαραχθεί και να ανανεωθεί, έρχονται σε αντιδιαστολή με την φίμωση της μήτρας της ηρωίδας με τους καλά ριζωμένους κονδύλους. Επιλογή προφανώς της υπερπροστατευτικής μάνας, προκειμένου το παιδί που έφερε στον κόσμο, ουδέποτε να τεκνοποιήσει, γεννώντας έναν ακόμη φοβισμένο κι έντρομο πολίτη.

Στις αίθουσες 25 Φεβρουαρίου 2010 από την Rosebud / Odeon

Τα δέκα χρόνια της απόλυτης κυριαρχίας στον χώρο του κινουμένου σχεδίου (1984-1994) για το στούντιο της Disney, αποτελούν την βάση του ντοκιμαντέρ Waking Sleeping Beauty. Είναι η περίοδος που η φίρμα, ανασυντάσσει τις δυνάμεις της κάτω από την καθοδήγηση του έμπειρου τρίο Roy Disney, Jeffrey Katzenberg και Michael Eisner, μαθαίνοντας από τα λάθη και τις αποτυχίες του παρελθόντος, για να προσφέρει μερικές από τις πιο σπουδαίες δημιουργίες όλων των εποχών. Το Beauty And The Beast, το The Lion King, ο Roger Rabbit, o Alladin, είναι μερικές από τις ανεπανάληπτες - 2-D ακόμη τότε - στιγμές που όρισαν την περίοδο της Αναγέννησης του animation. Έχοντας να επιλέξει από εκατοντάδες ώρες αρχειακού υλικού, ο σκηνοθέτης Don Hahn, από τα χρυσά δημιουργικά ονόματα της εποχής, υπόσχεται να προσφέρει μια πλήρη εικόνα του ομαδικού τρόπου εργασίας της Ντίσνεϊ. Αφήνοντας βέβαια στο φόντο να διαφανεί και η γέννηση της Pixar, της εταιρίας που πήγε το κινηματογραφικό σκίτσο πολλά χιλιόμετρα μακριά, ορίζοντας το σαν το σινεμά του μέλλοντος.


Το τρέιλερ του φιλμ που πρωτοπροβλήθηκε στο Telluride και το Τορόντο, έχει έναν ιδιαίτερο ειρμό που φέρνει στο νου το γλαφυρό στιλ του Michael Moore. Η ταινία στην ουσία όμως, αποτελεί καταγραφή της ιστορίας μιας ολόκληρης περιόδου, που από τα πλάνα της παρελαύνουν πρόσωπα με ιδιαίτερη δυναμική - κυρίως τώρα - στο Χόλιγουντ, όπως ο John Lasseter, o Tim Burton ή ο Zemeckis. Πρεμιέρα θα κάνει στην Αμερική σε περιορισμένο κύκλωμα στις 20 Μαρτίου.

O Manzarek πάντως έχει κάνει ήδη δήλωση υποστηρίζοντας το When You're Strange, ως την πραγματική ιστορία των Doors. Κουβέντα που αφήνει στίγματα πάνω στην κάπως τραβηγμένη σεναριακά, απόπειρα του Stone πριν από είκοσι χρόνια. Εκεί που αν θυμάσαι ο Ray είχε γράψει την περιβόητη εισαγωγή του Light My Fire μέσα σε κάτι δευτερόλεπτα... Anyway. Καινούργιο υλικό υπόσχεται να προσφέρει στους αμέτρητους φαν του θρυλικού συγκροτήματος και του ποιητή - ρόκερ Jim Morrison, το ντοκιμαντέρ του Tom DiCillo, κάποτε σκηνοθέτη του Johnny Suede και του Box Of Moonlight. Ταινία που προβλήθηκε για πρώτη φορά στο περσινό Sundance, απέσπασε θετικά σχόλια, μα οι περισσότεροι δυσανασχέτησαν με την μονότονη αφήγηση του ιδίου του δημιουργού, συνεπώς μια αλλαγή προς το εμπορικότερο narration κρίθηκε επιβεβλημένη.


Ποια καλύτερη επιλογή, από αυτή του Johnny Depp, που δέχτηκε να αποδώσει φωνητικά το ρόλο? Η καινούργια βερσιόν, δόθηκε για πρώτη φορά στο κοινό, στο φεστιβάλ του Λονδίνου τον περασμένο Οκτώβρη, όπου κρίθηκε πανέτοιμη για να οδηγηθεί στους αμερικάνικους κινηματογράφους, παίρνοντας ημερομηνία εξόδου την 9η του ερχόμενου Απρίλη. Το φιλμ παρακολουθεί την πορεία του συγκροτήματος από τον καιρό της ίδρυσης του, στο πανεπιστήμιο του UCLA, στα μέσα της δεκαετίας του 60, όπου συναντήθηκαν για πρώτη φορά οι Morrison και Manzarek και ολοκληρώνεται λογικά, με τον αιφνίδιο θάνατο του πρώτου, το 1971. Φυσικά κεντρικό ρόλο στις εικόνες του, θα παίξουν οι περίφημες sold out εμφανίσεις των Doors αλλά και το αλησμόνητο live του φυσικού τους ηγέτη επί σκηνής.

Ακόμη κι αν αναφερόμαστε στην μοναδική οσκαρική κατηγορία που ο θριαμβευτής είναι κατά απόλυτη τιμή δεδομένος, εντούτοις αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει κάποιος ανάμεσα στις υποψηφιότητες που δικαιούται να πανηγυρίζει. Την ημέρα της ανακοίνωσης των nominations, οι περισσότεροι ακούγοντας τον τίτλο της ταινίας The Secret Of Kells, ανάμεσα στις πέντε επικρατέστερες, το πιθανότερο είναι να έτρεξαν στην γνωστή κινηματογραφική βάση δεδομένων, για να πάρουν πληροφορίες γύρω από το ευρωπαικής καταγωγής animation. Όχι όμως και όσοι παρακολουθούν τα φεστιβαλικά δρώμενα, αφού η προερχόμενη από τους δημιουργούς του Τρίο Της Μπελβίλ παραγωγή, όχι μόνο ταξίδεψε στα σημαντικότερα διεθνή ραντεβού (Berlinale, Annecy, Νέα Υόρκη, Εδιμβούργο) αλλά απέσπασε και ιδιαίτερες διακρίσεις σε αυτά. Σκηνοθέτες της μεγάλης έκπληξης των φετινών βραβείων της Ακαδημίας - άφησε εκτός νυμφώνος Ponyo, Meatballs, Christmas Carol και Mary And Max -οι Tomm Moore και Nora Twomey, που στηρίχτηκαν σεναριακά σε ένα αγαπημένο παλιό Κέλτικο παραμύθι.


Είναι η ιστορία του πιτσιρίκου Μπρένταν, που στα χρόνια του Μεσαίωνα, καλείται να φέρει εις πέρας το πλέον ριψοκίνδυνο σχέδιο. Έχοντας στην κατοχή του το ανολοκλήρωτο βιβλίο των άθλων, που του παρέδωσε ένας σοφός, πρέπει να διασχίσει το τρομακτικό δάσος και να ξεπεράσει τις φοβίες του, για να γεμίσει τις σελίδες του. Η ταινία έχει μέχρι στιγμής προβληθεί στις πολιτισμένες χώρες του κόσμου, ενώ στις περισσότερες ήδη έχει κυκλοφορήσει και στο βίντεο.