Ένα μεταξωτό μαντήλι, ένα ρολόι, ένα δακτυλίδι, μια άδεια πιάστρα χαρτονομισμάτων κι ένα...προϊστορικό κινητό τηλέφωνο. Αυτή είναι όλη κι όλη η περιουσία του Γκόρντον Γκέκο, την στιγμή της αποφυλάκισης του, είκοσι τρία χρόνια μετά τον εγκλεισμό του, όπως είχε παρουσιαστεί άλλωστε στο πρώτο και πολυβραβευμένο μέρος του Wall Street από τον Oliver Stone. Τότε θυμάμαι μάλιστα, μολονότι είχε σαρώσει στα Όσκαρς, στην απαίδευτη από την έννοια του χρηματιστηρίου Ελλάδα, είχε περάσει σχεδόν απαρατήρητο. Τώρα τα πράγματα βεβαίως είναι αλλιώς και εκφράσεις limit up και split έχουν μπει στο καθημερινό μας λεξιλόγιο, άρα είναι μιας πρώτης τάξης ευκαιρία να θαυμάσουμε τον παμπόνηρο πάλαι ποτέ μεγαλοχρηματιστή να αναλαμβάνει το κτίσιμο του διαδόχου του, στο βασίλειο του δολαρίου. Ο Stone, που δεν βρίσκεται από πλευράς δημοτικότητας στα καλύτερα του, θα παρουσιάσει το καινούργιο Γούολ Στριτ, με τον υπότιτλο Money Never Sleeps, σε σενάριο του Alla Loeb (Things We Lost In The Fire) στις 23 του ερχόμενου Απρίλη στην αμερικάνικη αγορά.


Βεβαίως η πιο ισχυρή παρουσία της ταινίας - δίχως αυτόν άλλωστε δεν θα είχε και ιδιαίτερο νόημα ένα σίκουελ - είναι ο Michael Douglas, που δυόμισι δεκαετίες μετά, επιστρέφει στον ρόλο που του χάρισε το όσκαρ ερμηνείας, έχοντας στο πλάι του για υποστήριξη, τα ταλαντούχα ονόματα των Shia LaBeouf και Carey Mulligan. Το υπόλοιπο καστ συμπληρώνουν οι Susan Sarandon, Frank Langella, Charlie Sheen, Josh Brolin, άπαντες λαμπεροί και δυναμικοί, όπως δείχνουν άλλωστε στα πρώτα πλάνα του εξαιρετικού πρώτου τρέιλερ, που ξεκινά την προωθητική καμπάνια της Fox.
Στις δικές μας αίθουσες 23 Σεπτεμβρίου 2010, με τον τίτλο Γουόλ Στριτ: Το Χρήμα ποτέ δεν Πεθαίνει
Περισσότερα... »

Μια αγάπη που χάθηκε στο παρελθόν. Μια αγάπη που πνίγεται στο μέλλον. Τρεις άγνωστοι μεταξύ τους ταξιδιώτες, διασχίζουν την Λουιζιάνα οδικώς, αναζητώντας ο καθένας το καλύτερο για τον εαυτό του. Ένας μεσήλικας με σκοτεινό παρελθόν, που ζητά την δεύτερη ευκαιρία από την γυναίκα της ζωής του. Μια πιτσιρίκα, που το μόνο που επιθυμεί είναι να απομακρυνθεί όσο το δυνατόν μακρύτερα από το σπίτι και τους γονείς της. Ένας εικοσάχρονος, που θέλει να βρίσκεται όσο το δυνατόν κοντύτερα σε εκείνη... Ακραία συναισθηματικό και με ανεξάρτητες καταβολές φαντάζει το φιλμ του Udayan Prasad (My Son The Fanatic) σε παραγωγή του εξάκις θριαμβευτή στα Όσκαρς Arthur Cohn (The Garden Of The Finzi Continis, One Day On September) και σε σενάριο που βασίζεται σε νουβέλα του Pete Hamill. Μετά το πέρασμα του από όλα τα φεστιβάλ του κόσμου, The Yellow Handkerchief, υπολογίζεται να βγει στις αμερικάνικες αίθουσες μέχρι τις αρχές της Άνοιξης.


Και μάλιστα σε περιορισμένο κύκλωμα, άσχετα αν το καστ του είναι υψηλού επιπέδου, όπως το ορίζει η παρουσία του πάντοτε αξιόλογου William Hurt, της Maria Bello, της πριγκίπισσας της νεολαίας - ελέω Twilight - Kristen Stewart και του ταλαντούχου Eddie Redmayne.
Στις δικές μας αίθουσες, δύσκολα...
Περισσότερα... »

Βρέχει Κεφτέδες
των Phil Lord και Chris Miller. Με τις φωνές των Bill Hader, Anna Faris, James Caan

Λιχουδιά Λαχταριστή
του zerVo
Παρεξηγημένος ακόμη και από τον πατέρα του, μαστροχαλαστής εφευρέτης, μετά από χρόνια προσπάθειας, θα πετύχει τον σκοπό του: Μια πανίσχυρη μηχανή, που καταφέρνει, όταν βρέχει, αντί για νερό, να πέφτουν από τον ουρανό, οι πιο λαχταριστές λιχουδιές. Κι έτσι σε μια μόλις νύχτα, από περιφρονημένος και περιθωριακός, ο νεαρός παράξενος επιστήμονας Τιμ Λόκγουντ, θα μεταβληθεί στον ήρωα της κωμόπολης Σουάλοου Φολς. Άπαντες θα τον τιμούν και θα τον δοξάζουν, που έκανε την άσημη έως χθες περιοχή τους, το κέντρο του κόσμου. Τι θα συμβεί όμως όταν οι απαιτήσεις των συμπολιτών του, ξεπεράσουν τα όρια, με συνέπεια η εξελιγμένη τεχνολογικά συσκευή, να κτυπήσει κόκκινο? Πραγματικός χαμός, που πιθανότατα θα έχει μη αναστρέψιμες συνέπειες.

Κι εκεί που όλοι πανηγύριζαν για την πτώση από τα ουράνια του γαστριμαργικά εξελιγμένου μάννα - πίτσες, μακαρονάδες, χάμπουργκερ και παγωτά κατά κύριο λόγο - άρχισαν να γίνονται θύματα της απληστίας τους. Μέσα από την πιο αγαπημένη συνήθεια των δυτικών κοινωνιών, το φαγητό, η Sony, επιχειρεί με ένα καλοσχεδιασμένο animation, να φωτογραφίσει την σύγχρονη πραγματικότητα. Το παραλιακό χωριό, που μέχρι χθες ήταν διάσημο - όχι σε τίποτα πέρατα της γης, απλά στην κοντινή του περιφέρεια - για την σαρδέλα του, τώρα προβάλλεται στα τηλεοπτικά δίκτυα, ολάκερης της οικουμένης. Ο Δήμαρχος του - που πλάνο με το πλάνο φουσκώνει από την πολυφαγία - καμαρώνει σαν γύφτικο σκεπάρνι, για το σπουδαίο επίτευγμα ενός ντόπιου. Η άσημη έως τώρα ρεπόρτερ, που βρέθηκε κατά τύχη στην περιοχή, απέκτησε την αποκλειστικότητα που ζητούσε. Και ο κεντρικός ήρωας της ιστορίας μας, χαίρεται όσο τίποτα άλλο την ανέλπιστη δημοτικότητα. Κοινή συνιστώσα των προσώπων που συμμετέχουν στο χρωματιστό πανηγύρι του Cloudy With A Chance Of Meatballs, η απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας, που όλοι περιμένουν κάποια στιγμή να τους αγγίξει. Εκτός ίσως από τον πατέρα του φιλόδοξου ερευνητή, που απεχθάνεται οτιδήποτε έχει σχέση με εξέλιξη, φιγούρα πιστή στις παραδόσεις, που στο φινάλε αποδεικνύεται πως αυτός έχει το δίκιο.

Για πες: Ειδικά στην τρισδιάστατη φόρμα του, το Βρέχει Κεφτέδες, είναι απόλυτα απολαυστικό, αφού τα γευστικά γεύματα που πέφτουν από ψηλά, περιβάλλουν πλήρως την οπτική αίσθηση του θεατή. Ανοίγοντας συνάμα και την όρεξη. Ένα σχεδιαστικό και σεναριακό αποτέλεσμα, που σίγουρα δεν αγγίζει το πανύψηλο επίπεδο της Pixar, αλλά που καταφέρνει να σταθεί επάξια σαν ένα μοντέρνο animation, σκορπίζοντας κοινωνικούς προβληματισμούς, αλλά και διασκεδάζοντας ταυτόχρονα με την πολυχρωμία του. Το πιο ενήλικο κοινό βέβαια, μιας και το συνηθισμένο τάργκετ γκρουπ των κινουμένων σχεδίων, με το μονοψήφιο αριθμό στην ηλικία, μάλλον θα ενθουσιαστεί απλώς από τα τρία επίπεδα της απεικόνισης του και τα χιουμοριστικά του παιχνιδίσματα...




Στις αίθουσες 28 Ιανουαρίου 2010 από την Audiovisual


Περισσότερα... »

Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι
του Oliver Parker. Με τους Colin Firth, Ben Barnes, Rebecca Hall

Χωρίς πρωταγωνιστή!
του zerVo
Γοητευτικός εικοσάχρονος, ο Ντόριαν Γκρέι, κληρονομεί μεγάλη περιουσία και από την επαρχία, μετακομίζει σε αρχοντικό, στην αριστοκρατική συνοικία του Λονδίνου. Άβγαλτος και άμαθος, θα τεθεί κάτω από την εποπτεία του διεφθαρμένου Λόρδου Χένρι Γουότον, που θα τον μυήσει στις αμαρτωλές απολαύσεις, μετατρέποντας τον από συνεσταλμένο τζέντλεμαν, σε ακόλαστο κτήνος. Πρόκειται για την πολλοστή μεταφορά της περίφημης νουβέλας του Wilde - στη μνήμη μου έχω κρατήσει την τρομακτική με τους Helmut Berger και Herbert Lom του 70' και την κλασσική με τον Hurd Hutfield - που μεταφέρει την δράση της, στην βρετανική πρωτεύουσα των τελών του 19ου αιώνα. Εποχή που υπήρξε πραγματικά κέντρο παρανομίας και εγκληματικότητας, ώστε με ευκολία να γίνει το φόντο σκοτεινών ιστοριών όπως του Γκρέι και του Τζακ Αντεροβγάλτη. Σε αυτό το μουντό σκηνικό, θα σκάσει ουρανοκατέβατος ένας λαμπρός νέος, που μέσα στην τύχη του κέρδους από την διαθήκη του παππού, θα έχει την ατυχία των γνωριμιών, που θα τον παρασύρουν στον δρόμο της διαστροφικής ντόλτσε βίτα. Μέρα με τη μέρα, η ψυχή του Ντόριαν, θα μαυρίζει ολοένα και περισσότερο, μεταλλάσσοντας τον σε ένα πραγματικό τέρας. Κι εκεί, παρεμβαίνοντας η έξυπνη πένα του Δουβλινέζου συγγραφέα, θα δημιουργήσει την ίντριγκα. Σαν να έχει συνάψει μια συμφωνία με τον διάβολο, ο Γκρέι δεν γερνά, γίνεται ένας μοντέρνος Φάουστ, που βλέπει όλους γύρω του να αγγίζονται από το χρόνο, μα εκείνος παραμένει λαμπερός και όμορφος, διανύοντας την αιώνια νεότητα. Αντίθετα, το μαγευτικό πορτρέτο, που φιλοτέχνησε ο καλός του φίλος ζωγράφος Μπαζίλ, δείχνει την πραγματική εικόνα του, που όσο εκείνος κυλά στο βούρκο, άλλο τόσο αυτή σκουληκιάζει και αρρωσταίνει, σαν να απορροφά την κακία του χαρακτήρα του.

Η ιστορία είναι από τις πιο αγαπημένες αλληγορικές της παγκόσμιας λογοτεχνίας και ιδιαίτερα στην θεατρική της μορφή έχει προσφέρει μερικές από τις πλέον αξιομνημόνευτες στιγμές. Εδώ όμως, στην κινηματογραφική του κοψιά, το θέαμα πρέπει να αλλάξει ρούχο. Να γίνει ταχύτερο, πιο κοφτερό, πιο αγωνιώδες και δυνατό. Ο σκηνοθέτης Oliver Parker, λάτρης των έργων του Wilde, μιας και έχει φιλμογραφήσει ακόμη δύο (The Importance Of being Earnest, An Ideal Husband) στην προσπάθεια του να γίνει όσο το δυνατόν πιο λεπτομερής, πέφτει στην παγίδα και δεν αφήνει τίποτα για να επεξεργαστεί η φαντασία του θεατή. Όταν το αντιλαμβάνεται, μετά από μια ώρα ταινίας, αποσύροντας στην σοφίτα την ζωγραφιά, για να εξάψει το σασπένς, είναι πια αργά. Τα ειδικά εφέ θα του δώσουν την δυνατότητα ενός εξιλεωτικού φινάλε, που δεν θα διαρκέσει παρά μόνο δύο -τρία λεπτά και τέλος. Ακόμη κι έτσι όμως, ο Dorian Gray του 2010, έχει κάποιες αξιόλογες στιγμές, που βασίζονται κατά κύριο λόγο στην εμπειρία των Βρετανών στην αναπαράσταση της παλιάς εποχής, αλλά και στους ικανούς περιφερειακούς ρόλους, όπως του (οσκαρικά πενταδάτου) Colin Firth ως διδασκάλου της αμαρτίας, του Ben Chaplin ως καλλιτέχνη και της όμορφης πλην ελαχιστότατης χρονικά Rebecca Hall, της έσχατης των αμέτρητων ερωμένων του ζεν πρεμιέ...


Για πες: Που όπως πήγαινα θα τον ξεχνούσα εντελώς, ότι υπήρχε και δαύτος στην ιστορία. Και τούτη είναι η πραγματική δυστυχία της ταινίας, ότι παρόλες τις υγιείς της προθέσεις τρέχει δίχως πρωταγωνιστή, για την ακρίβεια, κινείται στον άξονα ενός σημαντικά αυτόφωτου προσώπου, που δεν έχει όμως ιδέα από υποκριτική. Ο Ben Foster, κοψιά Keanu Reeves στα χειρότερα του, που δεν είναι και λίγα, νομίζει πως με αυτό το βλέμμα της διαρκούς απορίας και της άγνοιας κινδύνου, μπορεί να σταθεί σαν πρωταγωνιστής, επειδή στις περασμένες του ταινίες (Narnia 2, Easy Virtue) κάλυψαν την ανυπαρξία του όλοι οι υπόλοιποι. Εδώ όμως που καλείται να σηκώσει μονάχος το βάρος του μεγαλύτερου κομματιού του σεναρίου, όχι απλά είναι λίγος, αλλά σε πολλές στιγμές καταλήγει αστείος. Πολύ κακή επιλογή, ιδιαίτερα από την στιγμή που το σινεμά της Αλβιόνας σφύζει στις ημέρες μας από φρέσκα χαρισματικά πρόσωπα, που αντανακλά αρνητικότατα στο σύνολο, αφαιρώντας κάποιους από τους παραπάνω πόντους, που - πιθανόν - θα δικαιούταν.




Στις αίθουσες 28 Ιανουαρίου από την Odeon


Περισσότερα... »

Επαφή Τέταρτου Τύπου
του Olatunde Osunsanmi. Με τους Milla Jovovich, Will Patton, Elias Koteas

The Fairytale is Out There
του zerVo
Κάποια ανεξήγητα φαινόμενα, καταστρέφουν την ηρεμία της κωμόπολης του Νομ στην μακρινή Αλάσκα. Μετά την ανεξιχνίαστη στυγνή δολοφονία, ενός επιφανούς άντρα της περιοχής, η χήρα σύζυγός του, ως ψυχολόγος, θα αντιληφθεί μια παράξενη ανησυχία, στη ματιά των συμπολιτών της. Πρόκειται για μια από τις περιπτώσεις, που η φράση "βασίζεται σε αληθινά περιστατικά" σου εξάπτει σε κάποιο βαθμό την περιέργεια για το τι θα παρακολουθήσεις. Με την μοναδική διαφορά, πως το καταπιεστικό ίντρο, με την Milla να σε προειδοποιεί πως στο χέρι σου είναι να πιστέψεις ότι θα δεις, σε προτρέπει να κρατήσεις μικρό καλάθι. Και άκουσε με, καλά θα κάνεις να πάρεις μαζί το μικρότερο πανεράκι που θα βρεις μπροστά σου. Δεν είναι πως η ιστορία δεν κρύβει σασπένς. Ιδιαίτερα από την στιγμή που ο δημιουργός, αποφασίζει να χρησιμοποιήσει πραγματικά πλάνα, που τραβήχτηκαν από την βιντεοκάμερα της γιατρού Αμπιγκέιλ Τάιλερ, στις αρχές της δεκαετίας του 90, όταν το φαινόμενο έφτασε στην κορύφωση του, η ένταση θα έπρεπε να ζωηρέψει. Εκεί όμως υπάρχει το πρώτο λάθος. Ή κάνεις ντοκιμαντέρ, γύρω από την παράξενη ιστορία και το δίνεις στο Discovery Channel ή φτιάχνεις ταινία, με σωστά στημένους ηθοποιούς, προσθέτοντας καναδυό επιπλέον δραματουργικά στοιχεία, για να κεντρίσεις και τον θεατή. Το να βάλεις το αληθινό συμβάν, πλάι στο ριμέικ του, χωρίζοντας την οθόνη στη μέση, ειδικά από την στιγμή που το live footage είναι τόσο κακοτραβηγμένο και στην ουσία δεν δείχνει τίποτα, δεν αντιλήφθηκα που αποσκοπεί ως κίνηση. Τα (πολύ) χειρότερα όμως ήταν φυλαγμένα για το δεύτερο μέρος του The Fourth Kind, ολοκληρώνοντας την καταστροφή.

Σύμφωνα με τα στοιχεία, το FBI επισκέφτηκε την εν λόγω περιοχή κατά είκοσι φορές περισσότερες από κάθε άλλη γωνιά της πεντηκοστής πολιτείας των ΗΠΑ. Άρα όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά, φαντάστηκε ο (αφρικανικής καταγωγής, όπως μαρτυρά το όνομα του) σκηνοθέτης Olatunde Osunsanmi, κάτσε να το κάνουμε ταινιάκι. Με την μόνη διαφορά, πως όταν σκάει η αποκάλυψη για το τι πραγματικά συνέβη, το θέαμα μοιάζει τουλάχιστον γελοίο. Ήρθαν λέει οι εξωγήινοι, που μιλάνε σουμεριανά, τους απήγαγαν όλους στα λημέρια τους και άφησαν ελεύθερους μερικούς και άλλους τους κρατάνε ακόμη στα μπουντρούμια... Δεν είμαστε με τα καλά μας. Για να τελειώνει το ανέκδοτο ευθύς εξαρχής, μια ματιά να ρίξεις στη φιγούρα της real Τάιλερ - και όχι της Jovovich, που ευχής έργο θα ήταν να την πάρουν μαζί τους οι aliens, για να σωθεί η ανθρωπότης από την ερμηνευτική της "ικανότητα" - αντιλαμβάνεσαι πως η γυναίκα είναι για το Δρομοκαΐτειο. παρόλα αυτά υπήρξαν άνθρωποι που έδωσαν βάση στα λόγια της...

Για πες: Πριν χρόνια μια εξαιρετική τηλεοπτική σειρά της Dreamworks και του Spielberg, το Taken, έριξε κάποιο φως στην υπαρκτή στενή επαφή των δύο ειδών, έχοντας σαν αρχή του, να σχολιάσει και όχι να τρομοκρατήσει. Κάτι που επιχειρεί άκομψα το The 4th Kind, καταλήγοντας γραφικό, σαν κι εκείνους τους αναμαλλιασμένους στον Χαρδαβέλλα, που τους ακούς και έχεις λόγο για να γελάς όλη νύχτα...




Στις αίθουσες 7 Ιανουαρίου 2010 από την Spentzos
Περισσότερα... »

Ανίκητος
του Clint Eastwood. Με τους Morgan Freeman, Matt Damon, Tony Kgoroge

C'mon Springboks!
του zerVo
Η 11η Φεβρουαρίου του 1990, υπήρξε μια από τις ημέρες που άλλαξαν σε μεγάλο βαθμό, τον ρου της ανθρωπότητας. Μετά από 27 χρόνια εγκλεισμού στις φυλακές, ο ηγέτης των μαύρων της Νοτίου Αφρικής, Νέλσον Μαντέλα, αφήνεται ελεύθερος, βάζοντας με την απελευθέρωση του, οριστικό τέλος στο φυλετικό ζήτημα που απασχόλησε για αιώνες, την χώρα της Μαύρης Ηπείρου. Με την ανάληψη της εξουσίας στα γέρικα, μα πάνσοφα χέρια του, ο Μαντίμπα, σαν πρώτιστο μέλημα του, είχε να επανιδρύσει το έθνος της πατρίδας του, που τελούσε κάτω από τις συνέπειες τους σχίσματος του Απαρτχάιντ. 43 εκατομμύρια πολίτες, οι μισοί μαύροι διψασμένοι για εκδίκηση, για τα πολυετή δεινά κι οι μισοί λευκοί, φοβισμένοι για τις συνέπειες που έχουν να αντιμετωπίσουν. Τότε πέρασε από το μυαλό του χαρισματικού ηγέτη μια λαμπρή ιδέα...


1984. Ένας χρόνος απομένει μέχρι το ξεκίνημα του Παγκοσμίου πρωταθλήματος ράγκμπι στα γήπεδα της Νοτίου Αφρικής και η μέτρια ομάδα της διοργανώτριας χώρας, καθώς φαίνεται, είναι ευχαριστημένη απλά και μόνο με την συμμετοχή. Όχι όμως και ο νεοεκλεγείς Πρόεδρος της χώρας, που τρέφει υψηλές προσδοκίες για την Εθνική του, διαμηνύοντας στον αρχηγό της, πως είναι ικανή ακόμη για την πρώτη θέση. Κι έτσι, λειτουργώντας με πανέξυπνο τρόπο, ο Μαντέλα, θα πετύχει να εξυψώσει το πατριωτικό συναίσθημα των μοιρασμένων ομοεθνών του, μέσα από τον αθλητισμό. Ούτε πρωτοφανέρωτο, ούτε απίστευτο φαινόμενο, αυτό της συνένωσης και της ομόνοιας, που μπορεί να επιτύχει μια διεθνής διάκριση στους στίβους. Ακόμη και ο ίδιος, έχοντας αποσπάσει το 62% των ψήφων στις εκλογές, δεν είχε την δύναμη, από μόνος του, να πείσει τους ομόφυλους του να στηρίξουν την προσπάθεια των Springboks, που θεωρούνταν το αιώνιο σύμβολο της αποικιοκρατίας. Ούτε φυσικά να κερδίσει την εύνοια των λευκών, ώστε να αγκαλιάσουν την ομάδα με την νέα δημοκρατική σημαία και όχι την παλιά, την σχισματική, το μπαϊράκι των Αφρικάνερς.

Με τα πρώτα θετικά αποτελέσματα, η στάση των πολιτών απέναντι στο αντιπροσωπευτικό του συγκρότημα, μοιάζει να αλλάζει. Το μισοάδειο γήπεδο άρχισε να γεμίζει, το πλήθος - κατόπιν θεμιτής προπαγάνδας - συμπαθεί τους παίκτες και η χρυσοπράσινη φανέλα, δεν απεικονίζει πια την δικτατορία, αλλά την λαϊκή θέληση για νίκη. Ο Μαντέλα, μπορεί περήφανος πια να καθίσει να παρακολουθήσει τον τελικό, γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως είναι ο νικητής. Συνεχίζοντας να εκπλήσσει θετικά, βαδίζοντας στα 80 του, ο Clint Eastwood, παίρνει μια πραγματική σελίδα, από την χρυσή βίβλο του αθλητισμού, για να αναδείξει την μέθοδο που πρέπει να ακολουθήσει ένας αρχηγός προκειμένου να χαράξει κοινούς στόχους. Και όσο για το παρελθόν? Μονοκοντυλιά! Κατόπιν των πολέμων, ειδικά όταν το αίμα που έχει χυθεί είναι αδερφικό, δεν χωρούν εκδικητικές τάσεις και αφορισμοί. Η ιστορία μέχρι στιγμής, στο κομμάτι της συμφιλίωσης - δυστυχώς οι κοινωνικές αντιθέσεις και η ανείπωτη φτώχεια δεν έχουν περιορίσει ακόμη την εγκληματικότητα στο νοτιότερο άκρο της Αφρικής - δικαίωσε τον ηγέτη. Αλλά και τον δημιουργό που την φώτισε, μήπως σταθεί φάρος και για τους υπόλοιπους ενδιαφερόμενους.

Για πες: Η βασική διαφορά με τα πιο πρόσφατα έργα του Clint, είναι πως το Invictus δεν αποπειράται να σε διαλύσει ψυχικά, για να σου περάσει το δράμα. Όπως συνέβη και με τον κεντρικό ήρωα του Gran Torino που αγιοποιείται, έτσι κι εδώ ο Μαντέλα φορά το φωτοστέφανο, δίνοντας άφεση αμαρτιών σε όσους τον περιόρισαν για μια ολόκληρη ζωή, σε ένα καμαράκι ένα επί ένα. Δεν είναι δα κάτι που δεν γνωρίζεις ιστορικά, απλά εδώ το επικυρώνεις και κινηματογραφικά, σε μια φιλμική εξιστόρηση, που χρησιμοποιεί για την ανάπτυξη της δύο πόλους. Τον πολιτικό, κομμένος και ραμμένος ρόλος πάνω στον Morgan Freeman, που θεωρείται δεδομένος για την οσκαρική πεντάδα και τον αθλητικό, που εκπροσωπεί ο κατά αρκετά κιλά βαρύτερος Matt Damon, προκειμένου να ενσαρκώσει τον κάπτεν της Εθνικής, Φρανσουά Πιενάαρ. Εκτός των δύο διάσημων σταρς, ο Eastwood, διένειμε τους υπόλοιπους χαρακτήρες σε ντόπιους, νοτιοαφρικάνους ηθοποιούς, δίνοντας τους ελευθερίες στην χρήση των ιδιόμορφων αγγλικών και κατά περιπτώσεις τοπικών διαλέκτων. Εδραιώνοντας στο πρώτο μέρος το πρόβλημα, παρουσιάζει στο τελευταίο μισάωρο, μια αθλητική αναμέτρηση, όχι αναίμακτη, ούτε άπονη, αφήνοντας την αλληγορία να δράσει σε κάθε επίπεδο. Θέλει αρετή και τόλμη η συμμαχία. Το αποτέλεσμα θα καταγράψει μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις όλων των εποχών στον χώρο των σπορ. Συνάμα όμως θα ορίσει και ένα κολοσσιαίο επίτευγμα συνένωσης, δύο μέχρι χθες αντίπαλων κόσμων. Γι αυτό το λόγο ο Μαντέλα, θα περάσει στους αιώνες σαν Ανίκητος!




Στις αίθουσες 28 Ιανουαρίου από την Village


Περισσότερα... »

Η Πόλη της Ζωής και του Θανάτου
του Lu Chuan. Με τους Liu Ye, Gao Yuanyuan, Hideo Nakaizumi, Fan Wei, Jiang Yiyan

Ολοκαύτωμα 2
του zerVo
Είμαι από εκείνους που υποστηρίζουν με φανατισμό το γνωμικό που λέει πως όταν σαν λαός ξεχνάς το παρελθόν σου - ιδίως το πικρό, λυπηρό και πλημμυρισμένο στο αίμα - είναι ζήτημα χρόνου να χάσεις την εθνική σου ταυτότητα. Τρανό παράδειγμα οι Εβραίοι, που όχι απλά το λησμόνησαν, αλλά το διαλάλησαν κιόλας, κερδίζοντας την ομόφωνη διεθνή συμπάθεια, για όσα υπέστησαν κατά την διάρκεια του Μεγάλου Πολέμου, από τους διωγμούς των Ναζί. Ακριβώς την ίδια πεπατημένη των Ισραηλιτών, ακολουθούν εσχάτως και οι Κινέζοι, που κατόπιν της μέσα από αμέτρητες επικές δημιουργίες, αναπαράστασης της ιστορικής περιόδου των τριών Βασιλείων της αχανούς χώρας, πήραν το ρίσκο να κάνουν ευρέως γνωστό το δικό τους Ολοκαύτωμα, που έζησαν κατά την διάρκεια του Δεύτερου Σινοϊαπωνικού πολέμου. Προπαγάνδα μπορεί να σκεφτεί κανείς? Πιθανό, αν και ιδιαίτερα θεμιτό, προκειμένου οι παθόντες να αποσπάσουν τα θετικά συναισθήματα όλων όσων παρακολουθήσουν την Πόλη της Ζωής και του Θανάτου. Δυστυχώς ή ευτυχώς όμως, αν νοερά αλλάξεις τις αμφίπλευρα σχιστομάτικες φιγούρες και μετατρέψεις τα ονόματα, μπορείς εύκολα να αναγνωρίσεις τραγικές ιστορίες, που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια της κατοχής της Ελλάδας από τη Γερμανική μπότα. Οι Κινέζοι κάνουν το μνημόσυνο των θυμάτων τους μέσα από το Nanjing ! Nanjing! Εμείς έχουμε γι αυτό το I Love Karditsa...


1937. Τέσσερις μόλις ημέρες χρειάστηκε ο Αυτοκρατορικός Στρατός των Ιαπώνων, για να καταλάβει την πρωτεύουσα της Κίνας Νανκίν. Τα γεγονότα που θα ακολουθήσουν την κατάληψη, ξεπερνούν τα όρια της γενοκτονίας. Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους: Περισσότεροι από 300.000 άμαχοι υπέκυψαν στη βαρβαρότητα των στρατευμάτων κατοχής, περίπου 100.000 γυναίκες βιάστηκαν και εξευτελίστηκαν προς τέρψη των πεινασμένων στρατιωτών. Είναι ένα θέμα ταμπού, που βασανίζει εδώ και εβδομήντα περίπου χρόνια τις σχέσεις των δύο γειτονικών χωρών, που ακόμη και σήμερα προκαλεί αναταραχές, αν κρίνω από την αντίδραση μεγάλης μάζας σύγχρονων Κινέζων, στην παρουσία του Γιαπωνέζου λοχία, που επέδειξε σε όχι λίγες στιγμές του έργου, τον ουμανιστικό του χαρακτήρα. Να σημειώσω πως για την θηριωδία, η επίσημη χώρα του Ανατέλλοντος Ήλιου, ουδέποτε ζήτησε διεθνώς συγνώμη...

Το βασικό χαρακτηριστικό του φιλμ, είναι η απεικόνιση των δραματικών περιστατικών, σε όλο το εύρος της σκληρότητας τους. Δημόσια κρεμασμένοι και αποκεφαλισμένοι, ομαδικές εκτελέσεις, εκπαραθυρώσεις, βιασμοί, αυτοσχέδια κρεματόρια και τάφοι ζωντανών, που από πάνω τους οι φαντάροι χοροπηδούν, μέσα σε πλήρη ευφορία. Η παράνοια του πολέμου σε όλο της το μεγαλείο. Η σφαγή της Νανκίν όμως δεν είναι αποτέλεσμα μιας μάχης μεταξύ ενόπλων. Είναι ο κατακερματισμός του ανήμπορου, από αυτόν που την ίδια στιγμή διαθέτει και το πιστόλι και το γιαταγάνι. Για να αφηγηθεί την τραγωδία με τον τρόπο του, ο σκηνοθέτης Lu Chuan, κάνει το αυτονόητο. Εστιάζει στις ανθρώπινες ιστορίες, κατά βάση πραγματικές, ακολουθώντας μια σπονδυλωτή υφή, που ξεκινά από την τελευταία απελπισμένη αντίδραση των άτακτων μαχητών και ολοκληρώνεται με την αισιόδοξη εικόνα ενός δεκάχρονου Κινέζου. Του παιδιού που λειτουργεί σαν συνδετικός κρίκος, ανάμεσα στα επιμέρους κεφάλαια που χωρίζεται το σενάριο και έχουν σαν πρωταγωνιστές έναν θαραλλέο αξιωματικό, μια ηρωική δασκάλα, έναν Γερμανό επιχειρηματία (ο γνωστός Τζον Ράμπε, που επιχείρησε να σώσει από την σφαγή αρκετούς κυνηγημένους), έναν φοβισμένο οικογενειάρχη, που δεν θα διστάσει να γίνει δοσίλογος, προκειμένου να σώσει τη φαμίλια του, τον Λοχία Καντοκάβα, τέλος, που νιώθει ντροπή, για τις φονικές ασχήμιες των συμπατριωτών του.

Για πες: Η σκηνοθεσία του Lu, αριστοτεχνική και μελετημένη μέχρι την τελευταία πινελιά, εκμεταλλεύεται στο έπακρο, όλες τις συνιστώσες βοήθειες των συνεργατών του. Από την ασπρόμαυρη φωτογραφία, επιτυχημένη κόπια της Spielbergικής ιδέας στην δική του απεικόνιση του Ολοκαυτώματος, στην καθηλωτικά δραματική μουσική επένδυση και από τα συγκλονιστικά ερειπιώδη σκηνικά της Νανκίνας, που φέρνουν στο νου το άριστο στήσιμο των ντεκόρ του Polanski στον Πιανίστα, στην εξαιρετική παρουσία ακόμη και του τελευταίου κομπάρσου. Το αποτέλεσμα αν και σου δένει κόμπο το στομάχι, λόγω των όσων απεικονίζει, είναι δοσμένο κατά τέτοιο εξαίσιο τρόπο, σαν να μελετάς ένα πολυσέλιδο τόμο, που περιγράφει με λεπτομέρεια τα λυπηρά περιστατικά. Τα νοήματα που πηγάζουν από το City Of Life And Death, δεν έχουν να κάνουν τόσο με την βαναυσότητα του πολέμου, αλλά σκοπό τους έχουν να επιδείξουν τα όρια που μπορεί να φτάσει η απανθρωπιά. Το φιλμ, δίνοντας σημασία και στην παραμικρή λεπτομέρεια, εικαστικά και σεναριακά, μπορεί να σταθεί επάξια πλάι στη Λίστα του Σίντλερ, που σχημάτισε τον μπούσουλα της εξέλιξης του. Και αυτό είναι τιμή για έναν δημιουργό, που δεν διαθέτει τις δυνατότητες που προσφέρει η χολιγουντιανή μηχανή και κατάφερε να αποδώσει το πλήρες συναίσθημα της εθνικής παλινωδίας. Όσο για τη δική μας την Νανκίν, είτε λέγεται Κομμένο, είτε Καλάβρυτα, δεν νομίζω εμείς οι Έλληνες να χρειαζόμαστε για να την απεικονίσει κανέναν Κινέζο. Μας αρκεί που τον κάνουμε...




Στις αίθουσες 28 Ιανουαρίου από την Nutopia
Περισσότερα... »

Δύσκολα δεν θα ετοίμαζε η Universal ένα ακόμη φιλμάκι, με κεντρικό ήρωα τον λούζερ, με το απίθανο όνομα Γκέιλορντ Φάκερ. Η συνταγή άλλωστε επιτυχημένη και μια συνέχεια, κομμένη και ραμμένη πάνω στον ίδιο καμβά, μόνο θετικά αποτελέσματα, για τα ταμεία της θα μπορούσε να έχει. Τα γυρίσματα του Little Fockers λοιπόν, μόλις ολοκληρώθηκαν σε LA και Σικάγο, δίχως να έχουν διαρρεύσει και πολλά πράγματα από την υπόθεση. Δεδομένη θα πρέπει να είναι η δεδηλωμένη κόντρα, μεταξύ του πεθερού και του γαμπρού - όπως την έκτισαν με επιτυχία οι Robert De Niro και Ben Stiller - με την διαφορά, πως στο στόρι τώρα υπάρχουν και τα δύο δίδυμα εγγόνια του γερο-παράξενου παππού, που λογικά - αν υπολογίσω την χρονική απόσταση, από την τελευταία ταινία της σειράς - πρέπει να είναι πεντάχρονα. Στην σκηνοθετική καθοδήγηση δεν βρίσκεται πλέον ο Jay Roach, που μετακόμισε στην τέταρτη συνέχεια του Austin Powers και στην αμερικάνικη εκδοχή του Δείπνου Ηλιθίων και στην θέση του βρίσκεται ο Paul Weitz του About A Boy. Από το πολυμελές καστ, εκτός του Dustin Hoffman δεν απουσιάζει άλλος - και Streisand και Blythe Danner και Teri Polo - ενώ έχουν ακόμη προστεθεί ο Owen Wilson, ο Harvey Keitel και η Laura Dern. Πρεμιέρα στην Αμερική την τελευταία Παρασκευή του Ιούλη και κατόπιν των πρώτων φωτό που έκαναν την εμφάνιση τους, εντός ολίγου αναμένεται και το τρέιλερ...

Περισσότερα... »






Εξ ορισμού υπάρχει μια απορία, για το πως μπορεί μια ολόκληρη ταινία, να διαδραματιστεί σε ένα κασόνι ένα επί δύο και να μπορεί να κρατήσει το ενδιαφέρον του θεατή αμείωτο για 94 ολόκληρα λεπτά. Έχοντας στο καστ του μάλιστα, ένα και μοναδικό ηθοποιό, που υποδύεται ανυποψίαστο εργαζόμενο στην εμπόλεμη ζώνη του Ιράκ, που συλλαμβάνεται από τους ντόπιους αντάρτες και αφού χάσει τις αισθήσεις του, ξυπνά σε ένα φέρετρο, θαμμένος ζωντανός. Μοναδική διέξοδος προς τον έξω κόσμο, το κινητό του τηλέφωνο. Έτσι όπως ακούγεται, το Buried πρέπει να είναι το απόλυτο κλειστοφοβικό θρίλερ, κατάσταση που επιβεβαιώνουν και τα πρώτα ρεπορτάζ από το Sundance, όπου έκανε την πρεμιέρα του, που μιλούν για ένα σενάριο, με όχι λίγες σκηνές δράσης, επαινώντας συνάμα την δουλειά του οπερατέρ Eduard Grau, που έπρεπε να φέρει εις πέρας το δύσκολο εγχείρημα της κινηματογράφησης, μέσα σε ελάχιστα τετραγωνικά μέτρα. Φυσικά τα περισσότερα χειροκροτήματα, απέσπασαν τόσο ο Ισπανός σκηνοθέτης Rodrigo Cortes, που με ελάχιστο προϋπολογισμό, κατάφερε να δημιουργήσει τόσο ντόρο γύρω από την δημιουργία του, ώστε να αγοραστεί ήδη από την Lionsgate για διανομή, αλλά κυρίως ο πρωταγωνιστής Ryan Reynolds, που συνεχίζει να ανεβάζει διαρκώς τις σταρικές μετοχές του στα ύψη. Τώρα για το εύλογο ερώτημα, για το πως μπορεί το mobile να έχει σήμα, μερικά μέτρα κάτω από τη γη, ας περιμένω καλύτερα να δω το φιλμ για να πάρω τις απαντήσεις μου...

Περισσότερα... »

Ελάχιστα πριν από το απόλυτο ρεκόρ όλων των εποχών βρίσκεται το Avatar, που μετρά μέρες για να γίνει η πιο εμπορική ταινία όλων των εποχών. Στην Αμερική, παραμένοντας για έκτη συνεχή εβδομάδα στην κορυφή - τελευταίος που το κατόρθωσε, μόνο ο Τιτανικός του ίδιου σκηνοθέτη - και με τζίρο που έφτασε τα 36 εκ., πέρασε στην δεύτερη θέση του εγχώριου Box office της ιστορίας, κυνηγώντας πλέον μόνο το προηγούμενο πόνημα του Cameron. Το μόνο που απαιτεί πλέον, για να σπάσει και τα δύο ρεκόρ, είναι 50 εκ. εντός και ακόμη 100 εκ. διεθνώς για να πάρει τα πρωτεία. Τι μέρες, ώρες μετρά... Σχετική έκπληξη μπορεί να θεωρηθεί η δεύτερη θέση που κατέκτησε στο εβδομαδιαίο τοπ, η αγγελικού χαρακτήρα ταινία Legion με τον Paul Bettany, που πέτυχε ένα ικανοποιητικό σκορ της τάξης των 18.2 εκ. στις λιγότερες αίθουσες από τις ταινίες της πεντάδας. Συγκεκριμένα σε 2476 κινηματογράφους, κάτι που αντιστοιχεί σε περίπου 7μισι χιλιάδες δολάρια ανά προβολή. Σημαντική πτώση εμφάνισε το The Book Of Eli που από το εντυπωσιακό σκορ της περασμένης εβδομάδας - 32.8 εκ. - έχασε τη μισή του σχεδόν δύναμη, φτάνοντας τα 17 εκ., κερδίζοντας όμως μια θέση στο βάθρο.

Θέση που έχασε, ενώ θεωρούσε σίγουρη, η δεύτερη πρεμιέρα του Σ/Κ, που ίσως να περίμενε ένα καλύτερο σκορ, από ελαφρώς πενιχρό 14.5 εκ. Ο Λόγος για το The Tooth Fairy, με τον σούπερ σταρ The Rock, να εδραιώνεται σε ρόλο νεανικού διασκεδαστή, κατόπιν των Planet 51, Witch Mountain και The Game Plan, που επίσης συμμετείχε. Το σκορ της πρώτης εβδομάδας, βρίσκεται σχεδόν στη μέση των ανάλογων που είχαν πετύχει οι τελευταίες του δημιουργίες, γεγονός που μάλλον πρέπει να προβληματίσει τον σωματώδη πρώην παλαιστή. Και φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για πιθανότητα επανάληψης περασμένων μεγαλείων, που έκαναν λόγο για 150άρια στην παγκόσμια αγορά. Η τρίτη νέα ταινία του τριημέρου, κινήθηκε σε ακόμη πιο ρηχά νερά, κάτι ελαφρώς αναμενόμενο θα έλεγα, από την ώρα που οι πρωταγωνιστές του Extraordinary Measures, δεν διάγουν και την καλύτερη περίοδο της καριέρας τους. Το δίδυμο Harrison Ford - Brendan Fraser, κατόρθωσε να μαζέψει μόλις 7 εκ. στα ταμεία, γεγονός που πρέπει να απογοήτευσε έντονα την παραγωγό CBS. Από τα λοιπά στοιχεία της προτελευταίας Κυριακής του Γενάρη, ξεχώρισα τον αποκλεισμό από την δεκάδα του The Blind Side μετά από δέκα εβδομάδες και τα 200 εκ. που ξεπέρασε στο σύνολο ο δεύτερος Alvin. Όλα αυτά λίγες μέρες πριν βγουν στις αίθουσες, το καινούργιο φιλμ με τον Mel Gibson, The Edge Of Darkness, που θα δοκιμάσει μετά από χρόνια το γκελ του Αυστραλού ως πρωταγωνιστή αλλά και το νεανικό When In Rome με την Kristen Bell. Αμφότερα εκτιμώ πως δεν θα αμφισβητήσουν σε καμία περίπτωση τα πρωτεία του Avatar πάντως...


Box Office US 24 Ιανουαρίου 2010



Φιλμ
Σ/Κ
Σύνολο
1
Avatar
$36,000,000
$552.8
2
Legion
$18,200,000
$18.2
3
The Book Of Eli
$17,000,000
$62.5
4
The Tooth Fairy
$14,500,000
$14.5
5
The Lovely Bones
$8,800,000
$31.6
6
Sherlock Holmes
$7,115,000
$191.7
7
Extraordinary Measures
$7,000,000
$7
8
Alvin And The Chipmunks 2
$6,500,000
$204.2
9
It's Complicated
$6,190,000
$98.7
10
The Spy Next Door
$4,750,000
$18.7



Περισσότερα... »

Υπόθεση 39
του Christian Alvart. Με τους Renée Zellweger, Jodelle Ferland, Ian McShane

Buh, bye Renee...
του zerVo
Υπεύθυνη και ευαίσθητη κοινωνική λειτουργός, έχει παραμερίσει την προσωπική της ζωή, προκειμένου να βρει τη λύση στις τριάντα οκτώ υποθέσεις παραβίασης δικαιωμάτων ανηλίκων που έχει αναλάβει. Η τριακοστή ένατη όμως είναι αυτή που θα την καταστρέψει. Ο ορισμός της συνειδητοποιημένης δημοσίας υπαλλήλου δηλαδή. Μπορεί οι φάκελοι μπροστά της να κάνουν στοίβες, σε περίπτωση που ο προϊστάμενος ρίξει ακόμη έναν στο γραφείο, δεν πει όχι. Άσε που είναι μιας πρώτης τάξης ευκαιρία να εξασκίσει και το αστυνομικό της ένστικτο, που κάτι την τσιγκλάει πως στην περίπτωση της πιτσιρίκας, υπάρχει κάτι βίαιο και απρεπές. Η ευσυγκίνητη σαραντάρα, αφού αποκαλύψει πως πίσω από τους τοίχους της διώροφης μονοκατοικίας κρύβεται γονική βιαιότητα προς την κόρη τους, θα στείλει τα τέρατα στον εισαγγελέα και θα κάνει τα πάντα για να αναλάβει την κηδεμονία της μικρούλας. Και ζήσανε αυτοί καλά φαντάζεσαι και η αυλαία πέφτει. Αμ, δε, αφού κανείς δεν φαντάστηκε, πως η μελαγχολική δωδεκάχρονη είναι σόι με τον Ντάμιεν της Προφητείας...


Όταν θα αρχίσουν το ένα μετά το άλλο, αγαπημένα πρόσωπα της λειτουργού να βρίσκουν φρικτό θάνατο, εκείνη - επιτέλους - θα καταλάβει πως το παιδάκι κάτι διαβολικό κρύβει μέσα του, μια μεταφυσική δύναμη που σκορπά τον τρόμο και μάλιστα εξ αποστάσεως. Καλά παγιδευμένη όμως στον ρόλο που η ίδια διεκδίκησε, δεν θα έχει την δυνατότητα άμεσης αντίδρασης. Κι έτσι το θρίλερ θα συνεχιστεί εσαεί και τα θύματα θα πολλαπλασιάζονται. Το Case 39, δεν διαφέρει πουθενά από τα μυριάδες πανομοιότυπα φιλμάκια τρόμου του σωρού, που προσφέρουν λιγοστό έως ελάχιστο σασπένς, κάποιες εφετζίδικες σεκάνς φονικών και μηδενική σκηνοθετική παρεμβατικότητα, λες και τα πάντα κινούνται πάνω σε προκαθορισμένες ράγες. Ψέματα! Διαφέρει στην πρωταγωνίστρια του, που πριν όχι πολλά χρόνια, θεωρείτο ένα από τα πιο καυτά ονόματα της Μέκκας του σινεμά, φτάνοντας μάλιστα μέχρι την Οσκαρική καταξίωση, τρεις φορές, μέσα σε τρία μόλις χρόνια...

Για πες: Σίγουρα με την Zellwegger κάτι τρέχει. Δεν μπορεί από την μια μέρα στην άλλη, να πρωταγωνιστούσε σε υπερπαραγωγές επιπέδου Chicago και τώρα να παίζει σε φτωχικά b movies σαν το παρόν. Δεν είναι δυνατό να είχε κτίσει την περσόνα της τσαλακωμένης σύγχρονης γυναίκας με την Μπρίτζετ Τζόουνς και τώρα να περιφέρεται ολομόναχη σε μέτριες κομεντί όπως το πρόσφατο New In Town. Εδώ η Renee παλεύει να με πείσει πως η Υπόθεση 39, αξίζει τον κόπο να της δώσω σημασία. Πως να γίνει όμως κάτι τέτοιο, όταν το σενάριο είναι το λιγότερο αστείο, η ίντριγκα σχεδόν ακουμπά την γελοιότητα και η ανήλικη συμπρωταγωνίστρια της - που θα μπορούσε με την παιδική άγνοια κινδύνου, να δώσει ένα τόνο παραπάνω στο θρίλερ - μοιάζει με ξύλινη μαριονέτα? Το απογοητευτικό αποτέλεσμα, δεν αντανακλά αρνητικά ούτε στον ούτως ή αλλιώς χαμηλών δυνατοτήτων Γερμανό Christian Alvart - το δικό του επίσης φετινό Pandorum, μπορεί να είναι και χειρότερο - ούτε στην μελλοντική καριέρα της Jodelle Ferland, που υποδύεται την σατανική Λιλίθ. Έχει σαφή αντίκτυπο στην πορεία της αγαπημένης μου - ως ξανθιά - Τεξανής, που βαδίζει στον έβδομο χρόνο μακρυά από την επιτυχία και είναι λογικό σταρικά, να έχει υποβιβαστεί στην β' εθνική του Πλανήτη Χόλιγουντ...




Στις αίθουσες, πιθανότατα όχι...
Περισσότερα... »

Μεγαλοκοπέλες αδελφούλες, καλοπιασμένες, με σπιταρόνες στην ακριβή περιοχή της Καλιφόρνια, πρέπει να επιστρέψουν στο πατρικό τους, προκειμένου να φροντίσουν τον εβδομηντάχρονο μπαμπά, που έχει αρχίσει να τα χάνει. Βγαλμένη από την καθημερινότητα είναι η νέα κομεντί του Mitchell Lichtenstein, σκηνοθέτη που είχε προκαλέσει με το πρώτο ημι-παρανοϊκό του πόνημα που είχε τον τίτλο Teeth, που ακολουθεί και πάλι το ίδιο ανεξάρτητο στυλ και γραφή. Έχοντας κάνει πρεμιέρα στο Βερολίνο, μα δίχως να έχει πάρει ακόμη διανομή στις Ηνωμένες Πολιτείες, το φιλμ πραγματεύεται την δύσκολη θέση που έρχονται δύο κόρες, όταν καλούνται να γηροκομήσουν τον μοναχικό και άρρωστο γονιό τους. Δάκρυ και χιούμορ συνυπάρχουν επί της οθόνης, πλάι σε μορφές αν μη τι άλλο γνώριμες στους περισσότερους, προεξάρχουσας φυσικά της Demi Moore, πρωταγωνίστριας κάθε αρσενικού εφηβικού ονείρου της δεκαετίας του 80' και της χαριτωμένα άχαρης Parker Posey, που συνθέτουν το ζευγάρι των δύο αδελφών, που τα βγάζουν πέρα με κάθε αρσενικό, πλην όμως του πατρός τους.


Ρόλο που κρατά ο βετεράνος Rip Torn, κερδίζοντας το χειροκρότημα, ακόμη και στα λιγοστά πλάνα που διακρίνεται στο τρέιλερ, ως ο γέρος που του χει σαλέψει και καθετί που φαντάζεται ακραίο, επιθυμεί να το πραγματοποιήσει. Ακόμη και σχέση ερωτική στην ηλικία του οραματίζεται, με παρτενέρ την Ellen Barkin, που μάλλον βλέποντας την τρομακτική φάτσα της, πρέπει να είναι συν επωνυμία με εκείνη τη θεογκόμενα της Siesta...
Στις δικές μας αίθουσες, ποτέ...
Περισσότερα... »